Ο Άγιος Αλέξιος ο Υπερασπιστής της Ορθοδόξου Πίστεως

 

Ο    Άγιος    Αλέξιος,   ο  Υπερασπιστής  της  Ορθοδόξου   πίστεως, γεννήθηκε   στην  Αυστροουγγαρία στις 18 Μαρτίου του 1854 από  μία   φτωχή    οικογένεια    Καρπαθορώσων.    Όπως   πολλές  άλλες  οικογένειες  στην   Αυστροουγγρική   αυτοκρατορία,    η    οικογένεια    του  Αλεξίου   Τοθ    ήταν    αρχικά    συνδεδεμένη  με τους  Ουνίτες.  Ο  πατέρας    και    ο    αδελφός    του    Αλεξίου    ήταν    «ιερείς»    και    ο  θείος    του    ήταν  «Επίσκοπος»   των   Ουνιτών.   Έλαβε    εξαιρετική  μόρφωση  και έμαθε πολλές γλώσσες (καρπαθορωσικά,  ουγγρικά, ρωσικά, γερμανικά, λατινικά και ελληνικά μόνο για ανάγνωση). Νυμφεύθηκε τη Ροζαλί   Μιχάλιτς,  την  θυγατέρα  ενός «ιερέως» και   χειροτονήθηκε   «πρεσβύτερος»   στις    18    Απριλίου    1878.    Η     γυναίκα    του   πέθανε    σύντομα    και    μετά   από    λίγο   και    το  μονάκριβο   παιδί   του.    Ο    Αλέξιος    άντεξε   τις     δοκιμασίες    αυτές  με    την   υπομονή    του    Ιώβ.

Τον   Μάιο   του   1897   ο   Αλέξιος    ανεδείχθη   γραμματέας   του Επισκόπου   Πρέσωβ   και    υπεύθυνος  του  διοικητικού   τομέα   της  Επισκοπής.   Επίσης,   του    ανατέθηκε η διεύθυνση ενός  ορφανοτροφείου.  Στο   σεμινάριο   του   Πρέσωβ   ο   Αλέξιος    Τον   δίδαξε   εκκλησιαστική    ιστορία    και    κανονικό    δίκαιο,    γνώσεις    που  τον   βοήθησαν    πάρα    πολύ    στην    μετέπειτα  ζωή  του  στην  Αμερική.

Τον  Οκτώβριο  του   1889    ανέλαβε    ιερατικά   καθήκοντα   σε   μία ουνιτική    ενορία   στη   Μινεάπολη    της   Μινεσότας.   Όμως,   μέσα   από διάφορες   εκκλησιαστικές   περιπέτειες,    αποφάσισε να απευθυνθεί     στον    Ρώσο    Ορθόδοξο    Επίσκοπο   Βλαδίμηρο.   Στις    25    Μαρτίου του   1891,   ο   ιερέας    Αλέξιος   Τοθ    και    3.614   ενορίτες   του προσήλθαν   στην    Ορθόδοξη    Εκκλησία    και  την   πίστη   των  προγόνων    τους.    Οι    ενορίτες,    θεωρώντας    αυτό    το    γεγονός    ως  ένα   νέο   θρίαμβο    της     Ορθοδοξίας,    αναφώνησαν   με   χαρά:    «Δόξα   Σοι,    ο    Θεός,   για   το    μεγάλο   Του    έλεος».

Το  παράδειγμα  του  Αγίου  Αλεξίου  και  της  ενορίας του,  που  επέστρεψαν   στην    Ορθοδοξία   ήταν   ενθαρρυντικό   για    εκατοντάδες  άλλους  Ουνίτες.  Ο πατήρ Αλέξιος ήταν  φως  επί  τη λυχνία    και αποτελούσε   φωτεινό   παράδειγμα   για    τους    πιστούς.  Με  το  τολμηρό   κήρυγμά   του    εξέθεσε    την   κακόπιστη    διδασκαλία    που  είχε  παραπλανήσει    τους    ανθρώπους,   αλλά   ήταν  πολύ    διακριτικός,   για   να   μην   καλλιεργήσει   στο   ποίμνιό   του   τη μισαλλοδοξία.   Αναδείχθηκε    κήρυκας   της    θεοσεβούς    θεολογίας    και    του  ορθού    δόγματος    και    συνέγραψε    αρκετά    συγγράμματα  για   την    ορθόδοξη   πίστη    και    τον    ορθόδοξο   βίο.

Ο  ενάρετος   ιερέας,  για   να   ανταπεξέλθει   στις   βιοτικές    ανάγκες, ήταν   αναγκασμένος    να   εργάζεται  σε  ένα  φούρνο.  Άν  και  τα   χρήματά  του  ήταν   λίγα,   δεν   παράλειπε   να   δίνει   ελεημοσύνη  στους    φτωχούς   και    τους    ενδεείς.   Μοιραζόταν   τα   χρήματα    με άλλους   κληρικούς   που    ήταν   σε   χειρότερη   κατάσταση    από    αυτόν  και    συνέφερε  στην  ανοικοδόμηση  εκκλησιών  και στην  εκπαίδευση    των    φοιτητών    Θεολογίας.    Δεν    ήταν    ανήσυχος    σχετικά    με    την ζωή   του,   για   το   τι   θα   έτρωγε   και   τι    θα    ενδυόταν.    Έχοντας  εμπιστοσύνη  στον  Κύριο   ακολουθούσε   την   προτροπή   του Ευαγγελίου:   «ζητείτε δε πρώτον  την  βασιλείαν  του  Θεού    και  την  δικαιοσύνην  αυτού,  και  ταύτα   πάντα    προστεθήσεται    υμίν».   Με   αυτό τον   τρόπο   υπέφερε   τη   θλίψη,  τη  συκοφαντία   και   τις    φυσικές επιθέσεις  με  υπομονή   και   πνευματική   χαρά,   υπενθυμίζοντάς  μας  ότι   «παντός  δυνατοτέρα   εστίν  η  ευσέβεια»  και  όπως  και   ο  Ιωσίας   «κατευθυνόταν   εν    επιστροφή   λαού».

Ο     Άγιος  Αλέξιος συνέβαλε στη  δημιουργία  και  στην  επιστροφή   πολλών    ουνιτικών   κοινοτήτων   στην   Ορθοδοξία.   Από   το   1909,   την περίοδο  της   μακαρίας   κοιμήσεώς   του,   χιλιάδες   Καρπαθορώσοι    και  Γαλισιανοί    Ουνίτες   είχαν    επιστρέψει   στην    Ορθοδοξία.    Αυτό    ήταν  ένα   σημαντικό  γεγονός  στην   ιστορία   της   ιεραποστολής   στην Αμερική,  το   οποίο  συνέβαλε   καθοριστικά   στην    εκεί    εδραίωση    της  Ορθοδοξίας.

Το  1907   ο   Άγιος   αρνήθηκε  την   υποψηφιότητά   του   για   τον  επισκοπικό  βαθμό προτείνοντας κάποιον  νεότερο   για   τη   θέση    αυτή.
Ο    Άγιος    Αλέξιος   κοιμήθηκε  με  ειρήνη  την    Παρασκευή   7    Μαΐου  1909.   Τα   ιερά    λείψανά  του  φυλάσσονται  στη  μονή   του    Αγίου  Τύχωνος    στη    νότια    Καναάν    της   Πενσυλβανίας.

 

Saint Alexios the Defender of the Orthodox Faith

 

 

Saint Alexios, the Defender of the Orthodox Faith, was born in Austria-Hungary on March 18, 1854, to a poor family of Carpathians. Like many other families in the Austro-Hungarian Empire, Alexius Toth's family was originally associated with the Unites. Alexius' father and brother were "priests" and his uncle was the "Bishop" of the Unites. He received excellent education and learned many languages ​​(Carpathian, Hungarian, Russian, German, Latin and Greek read-only). He was married to Rosalie Michalich, the daughter of a "priest" and ordained a "senior" on April 18, 1878. His wife died shortly after and his only child died. Alexius endured these trials with the patience of Job.

In May 1897, Alexios was appointed secretary of Bishop Presov and in charge of the diocesan administration. He was also assigned the management of an orphanage. At Presov's seminary, Alexius taught him ecclesiastical history and canon law, knowledge that helped him greatly in his later life in America.

In October 1889 he took up priesthood duties in a Uniate parish in Minneapolis, Minnesota. However, through various ecclesiastical adventures, he decided to address the Russian Orthodox Bishop Vladimir. On March 25, 1891, Priest Alexios Toth and his 3,614 parishioners came to the Orthodox Church and the faith of their ancestors. The parishioners, seeing this event as a new triumph of Orthodoxy, joyfully exclaimed, "Glory to You, God, for His great mercy."

The example of St. Alexios and his parish who returned to Orthodoxy was encouraging for hundreds of other Unites. Father Alexios was a light on the lamp and was a shining example to the faithful. In his bold sermon he exposed the misleading teaching that had misled the people, but was too discreet, in order not to cultivate intolerance in his flock. He became a preacher of theosophical theology and of the correct doctrine and wrote several books on Orthodox faith and orthodox life.

The virtuous priest had to work in an oven to meet his living needs. Although he had little money, he did not fail to give alms to the poor and needy. He shared the money with other clergy who were in worse shape than him and contributed to rebuilding churches and educating students of Theology. He was not worried about his life, what he would eat and what he would wear. Trusting in the Lord followed the Gospel's exhortation: "Seek ye first the kingdom of God and his righteousness, and these always add to the hymn." In this way he suffered grief, slander, and physical assault with patience and spiritual joy, reminding us that "all-out piety was possible," and like Josiah, "he was returning to the people."

Saint Alexios contributed to the creation and return of many Hunite communities to Orthodoxy. By 1909, during his blessed sleep, thousands of Carpathian and Galician Unites had returned to Orthodoxy. This was an important event in the history of the mission in America, which contributed decisively to the establishment of Orthodoxy there.

In 1907 the saint refused his candidacy for the bishopric, suggesting a newer position.

Saint Alexios slept in peace on Friday, May 7, 1909. His sacred relics are kept in St. Tychon's Monastery in southern Canaan, Pennsylvania.