Ο Όσιος Αβέρκιος ο Ισαπόστολος και Θαυματουργός

 

Έζησε    στα  τέλη  του  2ου  αιώνα  μ.Χ.  Η  άμεπτη ζωή  του  και   η καρποφορία  της διδασκαλίας του, παρακίνησαν το ποίμνιο να τον αναγκάσει  να   γίνει   επίσκοπος    Ιεραπόλεως   στην   Φρυγία.  Το  αξίωμα   δε  μείωσε   τον   ζήλο   του   Αβερκίου.  Έλεγε,   μάλιστα,   ότι   δεν   αρκεί   κάποιος   να   φαίνεται  άρχων,  αλλά και να είναι πραγματικά.  Δηλαδή   να   αυξάνει   την   διακονία   και   τους    κόπους του.   Διότι   κατά   το   Ευαγγέλιο,  «ει   τις  θέλει   πρώτος   είναι,  έσται πάντων   έσχατος   και   πάντων   διάκονος»,   που   σημαίνει,  άν   κανείς θέλει  να   είναι  πρώτος  κατά  την   τιμή,   οφείλει   με   την   ταπείνωσή του   απέναντι   στους  άλλους,   να  γίνει   τελευταίος   από   όλους    και  υπηρέτης   όλων   με   την   άσκηση   της   αγάπης.

Και    ο    Αβέρκιος  την   εντολή   αυτή   έκανε  πράξη  στη  ζωή    του.    Γι’  αυτό  και  ο Θεός του έδωσε το χάρισμα να κάνει πολλά θαύματα. Θεράπευσε  την  κόρη του βασιλιά της Ρώμης, από πονηρό δαιμόνιο. Θερμά   νερά   από  την   γη   εξέβαλε   και   άλλα   πολλά  θαύματα  έκανε.

Επίσης, ο Αβέρκιος κήρυξε σε  όλες τις πόλεις της Συρίας και Μεσοποταμίας.  Έπειτα πήγε στη Λυκαονία, την  Πισιδία  και  στην   επαρχία   των   Φρυγών.    Ονομάστηκε   ισαπόστολος,   διότι    περιόδευσε  και    κήρυξε    όπως   οι   κορυφαίοι   Απόστολοι   του   Χριστού.  

Πέθανε    ειρηνικά,    72    χρονών.

 

 

Απολυτίκιον.   Ήχος   πλ. α’.   Τον   συνάναρχον   Λόγον. 

Αποστόλων τον ζήλον  εκμιμησάμενος, τη   Εκκλησία  εκλάμπεις   ως εωσφόρος   αστήρ,   την   θεόσδοτον   ισχύν   φαίνων   τοις   έργοις   σου·   συ   γαρ   θαυμάτων   ιερών,   τας   δυνάμεις   ενεργών,  Αβέρκιε  Ιεράρχα, προς    ευσεβείας   εισόδους,    τους  πλανωμένους   καθωδήγησας.

 

 

Κοντάκιον. Ήχος   πλ. δ’.   Ως   απαρχάς   της   φύσεως.     

Ως  Ιερέα   μέγιστον,   και  Αποστόλωv  σύσκηνον,   η   Εκκλησία   γεραίρει  σε   άπασα,   η    των   πιστών    Αβέρκιε·  ήv  ταις  σαις  ικεσίαις, περιφύλαττε  μάκαρ ακαταγώνιστον,  εξ  αιρέσεως  πάσης,  και  άσειστον   παναοίδιμε.

 

 

Μεγαλυνάριον.

Βίω   διαπρέπων   θεοειδεί,   της   των   Αποστόλων,   κατετρύφησας δωρεάς,   έργοις  παραδόξοις, Αβέρκιε   πιστώσας,   προς   αληθείας   δόξαν,   τους   δεξαμένους   σε.

 

Saint Averkios the Apostle and Miracle Worker

 

 

He lived at the end of the 2nd century AD. His carefree life and the fruitfulness of his teaching prompted the flock to force him to become bishop of Hierapolis in Phrygia. The office did not diminish Averky's zeal. He even said that it is not enough for someone to look like a prince, but also to be real. That is, to increase his ministry and efforts. Because according to the Gospel, "if he wants them first, he is the last and always the deacon", which means, if one wants to be first in honor, he must, with his humility towards others, become the last of all and the servant of all with the exercise of love.

And Averkios carried out this order in his life. That is why God gave him the gift to do many miracles. He healed the daughter of the king of Rome, from a wicked demon. He poured warm water from the earth and performed many other miracles.

Averky also preached in all the cities of Syria and Mesopotamia. Then he went to Lycaonia, Pisidia and the province of Phrygia. He was called an apostle because he traveled and preached like the leading Apostles of Christ.

He died peacefully, 72 years old.

 

Apolitikion. Sound pl. a'. The co-supervisor Logos.

Apostles imitating zeal, you shine the Church as a benevolent star, the theosodon the power of your works is seen;

 

 

Κοντάκιον. Sound pl. d ’. As the beginning of nature.

As the greatest Priest, and Apostolic Companion, the Church grows old in every way, that of the faithful Averkie;

 

 

Μεγαλυνάριον.

I live a glorious god, of the Apostles, you ruined donation, paradoxical works, Averkie credited, to true glory, the ones reserved.