Η Οσία Ελισάβετ η Θαυματουργός

 

Η    Οσία    Ελισάβετ   καταγόταν  από  την  Ηράκλεια  της   Θράκης    και  έζησε   τον   5^ο    αιώνα   μ.Χ.    Οι    γονείς της, Ευνομιανός και Ευφημία, ήταν ξακουστοί  και  ονομαστοί, φημισμένοι  για  τα  πλούτη τους  και  περίφημοι  για  την  αρετή τους.  Κατοικούσαν  κοντά  στην  Ηράκλεια, στον τόπο που από παλιά ονομαζόταν Θρακοκρήνη και αργότερα Αβυδηνοί.  Ζούσαν  με  ευσέβεια  έχοντας  ως πρότυπο  τον  Ιώβ.  Ποθώντας δε  με πάθος να μιμηθούν την φιλοξενία του Αβραάμ, απλόχερα βοηθούσαν  όλους,  όσοι  είχαν  ανάγκες  υλικές.

Όμως είχαν περάσει δεκαέξι χρόνια από  τότε  που  νυμφεύθηκαν  και  ήταν ακόμηάτεκνοι. Γι’ αυτό παρακαλούσαν αδιάκοπα τον  Θεό  να  τους  χαρίσει ένα παιδί, διάδοχο του γένους τους και κληρονόμο του πλούτου τους. Ο Κύριος,  που ικανοποιεί τα αιτήματα  των πιστών Του, άκουσε με ευμένεια τη  δέησή  τους  και  δεν  παρέβλεψε  την προσευχή τους.

Υπήρχε στον τόπο εκείνο ένα παλαιό έθιμο να συγκεντρώνονται οι Χριστιανοί  στην  μνήμη  της  Αγίας Μάρτυρος Γλυκερίας († 13 Μαΐου)  και  να εορτάζουν  μία  ολόκληρη  εβδομάδα. Τότε λοιπόν,  βρέθηκαν εκεί  μαζί  με τους  άλλους  Χριστιανούς  και  οι  γονείς της  Οσίας. Έκαναν  λιτανείες  και ολονύκτιες  δοξολογίες  και  επισκέπτονταν  τους  ναούς  της πόλεως, που  σε αυτούς  φυλάσσονταν τα ιερά   λείψανα    των   σαράντα Αγίων Γυναικών, του διακόνου Αμώς και πολλών άλλων Αγίων. Λιτάνευαν   τότε   και   την   πολυσέβαστη   κάρα   της   Αγίας   Γλυκερίας.   Όμως κατά την διάρκεια της Θείας  Λειτουργίας,  την  οποία τελούσε ο Επίσκοπος της πόλεως Λέων, ο πατέρας της Ελισάβετ, Ευνομιανός, έβλεπε   την   αγία   κάρα   πότε   να   χαμογελά   και    πότε  να  λυπάται.  Αυτό  τοθεώρησε  ως    σημείο    της    πίστεώς  του    στη    Μάρτυρα   και    η   ψυχή   του γέμισε   με   χαρά              και   λύπη  μαζί.    Μαζί    με   την   σύζυγό   του   ικέτευσαν   την αθληφόρο    Αγία,   να   λύσει   τα   δεσμά   της   στειρώσεώς  τους  και    να   τους χαρίσει  ένα  παιδί.  Έτσι,  όταν  τους πήρε για λίγο  ο ύπνος,  ο Ευνομιανός    είδε  σε  όνειρο την  Αγία  Γλυκερία,   η   οποία   του   είπε:    «Γι’  αυτό  μου  δημιουργείς κόπους,  άνθρωπέ μου, και  μου  ζητάς  αυτό  που μόνο  ο  Θεός  μπορεί  να  σου  δώσει;  Όμως,  εάν  στ’ αλήθεια    δίνεις   τον λόγο  σου   πως   θ’   αποκτήσετε   καρδιά   και   πνεύμα   ταπεινό   και   πως   ποτέ    δεν θα καυχιέσαι σε βάρος των άλλων, ευχή  κάνω να σου δώσει με τις πρεσβείες  μου   ο   μεγαλόδωρος  Κύριος, το γρηγορότερο,  ένα   κορίτσι  . Αυτό θα   το   ονομάσεις   Ελισάβετ, γιατί θα αναδειχθεί  όμοια  στην  ψυχή  με  την  μητέρα  του  Ιωάννου του  Προδρόμου και  Βαπτιστού».

Ο πατέρας   της  Οσίας   συμφώνησε ότι θα έκανε αυτό που ζήτησε   η    Αγία Γλυκερία. Τότε   εκείνη    τον   σφράγισε  με  το  σημείο  του    Σταυρού   και έφυγε. Η γυναίκα του συνέλαβε αμέσως   και   μετά  από   τη   συμπλήρωση εννέα   μηνών   γέννησε   κορίτσι.

Όταν   η   Ελισάβετ   έγινε   δώδεκα   ετών,   η   μητέρα     της  έφυγε   από   την πρόσκαιρη   ζωή.    Μετά     από    τρία   χρόνια    έφυγε    από    την   ζωή    και    ο πατέρας   της.    Η   μακαρία    Ελισάβετ  απέμεινε  ορφανή.  Όμως  αμέσως  εμπιστεύθηκε τον  εαυτό  της   στον   Θεό   και    διακρίθηκε    στη  διακονία  των  φτωχών    και    των   ελαχίστων   αδελφών   της.   Χάρισε   την   περιουσία   της στους  φτωχούς  και    έτσι   με   τα   χέρια   τους   την   κατέθεσε   στον   Θεό,   ενώ στους   δούλους   χάρισε   την   ελευθερία   τους.

Έπειτα   αναχώρησε   για   την   Κωνσταντινούπολη.   Έφθασε στη   μονή  του Μεγαλομάρτυρος    Γεωργίου,  που   είχε  το    όνομα   «Μικρός   Λόφος  »και    που ηγουμένη   εκεί   ήταν   κάποια   θεία   από   τον   πατέρα   της.   Στη   μονή    αυτή απαρνήθηκε   τα   εγκόσμια   και   τις   βιοτικές   μέριμνες   και   εκάρη   μοναχή. Ζούσε με   σκληραγωγία, νηστεία  και  άσκηση  και  περπατούσε  ανυπόδητη.   Το    σώμα   της  ποτέ  δεν  δέχθηκε  να   το   πλύνει   με   νερό.   Το   διατηρούσε  όμως καθαρό λούζοντας το καθημερινά  με  τις  αστείρευτες  πηγές  των δακρύων της.  Έτσι  έφθασε  στα  ύψη  της  αγιότητας  και  ο  Άγιος  Θεός  την  αξίωσε  του   προορατικού    χαρίσματος και  αυτού   της   θαυματουργίας          .
Δυο   χρόνια   αργότερα   η   ηγουμένη   της   μονής  έφυγε  από  την  παρούσα  ζωή,   αφού   όρισε   διάδοχό   της   την   Οσία   Ελισάβετ,   την   οποία   εγκατέστησε  ο   Πατριάρχης   Γεννάδιος   Α’   (458 – 471   μ.Χ.).  
Η  Οσία γέμιζε  με  φως  αυτούς  που  με πίστη   την   πλησίαζαν.   Κάποτε, την   ώρα   που  ετελείτο   η   Θεία     Λειτουργία   στο   ναό, είδε   να   αστράφτει   ένα απερίγραπτο   φως   και   το   Πανάγιο  Πνεύμα   να   κατέρχεται   μετά   τον Χερουβικό   ύμνο   μέσα   στο   Θυσιαστήριο   και   να    καλύπτει   τον   ιερέα   που στεκόταν   μπροστά  στην  Αγία  Τράπεζα.  Η  Οσία  πλημμύρισε    από θάμβος   και    έκπληξη.    Όμως    αυτό    δεν  το   είπε   σε   κανένα,   μέχρι   που  έφθασε  ο    καιρός   της    εκδημίας   της    στον    Θεό.    Όσο   πλησίαζε   η   ώρα    της, ο   πόθος   της – όπως   έλεγε –  να  δει    την   πατρίδα   της,   περίσσευε.  Ήλθε  λοιπόν    στην    Ηράκλεια   και   προσκύνησε    τους    εκεί    σεπτούς    ναούς    των  Αγίων.  Και  εκεί,  στο  ναό  της Θεοτόκου, είδε  σε   όραμα    την    Παναγία,  που    την    υποδέχθηκε.    Το    πρόσωπο   της   Θεοτόκου   το   αναγνώρισε   σε εικόνα,   όταν   έφθασε   στο   ναό   του   Ιερομάρτυρα    Ρωμανού.   Η   φωνή   της Παναχράντου   την   κάλεσε   να   επιστρέψει   στο   μοναστήρι   της,   γιατί    ο καιρός   της   κοιμήσεώς   της   ήταν   κοντά.   Έτσι    η   Οσία    Ελισάβετ,   αφού  επέστρεψε πίσω,  κοιμήθηκε με ειρήνη. Το ιερό λείψανό της   ενταφιάσθηκε στο  ναό    του    Αγίου    Γεωργίου,    μένοντας   ακέραιο    και    ανέπαφο.

Απολυτίκιον.   Ήχος   πλ. α’.   Τον  συνάναρχον   Λόγον.          
Μητρικών   εκ   λαγόνων   Χριστόν   ηγάπησας,   ώσπερ   βλαστός Ελισάβετ δικαιοσύνης   τερπνός,   και   τοις  ίχνεσιν  αυτού  ακολουθήσασα,  των  αιωνίων   αγαθών,   γεωργείς   τας   απαρχάς, αμέμπτω   σου  πολιτείᾳ,  θαυματουργούσα   θεόφρον,    προς    σωτηρίαν    των    ψυχών    ημών.

Κοντάκιον.    Ήχος   πλ. δ’.   Ως   απαρχάς   της   φύσεως.         
Ως παρθενίας   τέμενος,   και   αρετών   θησαύρισμα,   την   των   θαυμάτων βλυσταίνεις   χρηστότητα,   ώσπερ   πηγή   ακένωτος,  και  ψυχών  και  σωμάτων, Ελισάβετ καθαίρεις τα αρρωστήματα, των ευλαβώς ψαλλόντων,   τω   Κτίσαντι·    Αλληλούϊα.

Μεγαλυνάριον.
Ως  επαγγελίας  δώρον   σεμνόν,  των  επηγγελμένων, κατηξίωσαι  αγαθών,   βίω  καταλλήλω,  Οσία   Ελισάβετ,   ών  και  ημάς  λιταίς  σου,  Μήτερ  αξίωσον.

 

The Oriental Elizabeth the Wonderworker

 

 

Ossia Elizabeth originated from Iraklia in Thrace and lived in the 5th century AD. Her parents, Eunomian and Euphemia, were famous and famous, renowned for their riches and famous for their virtue. They lived near Iraklia, the place that was formerly called Thrakokrini and later Avidians. They lived with piety as a model of Job. Passionately praying to imitate the hospitality of Abraham, they all helped everyone who had material needs.

But it was sixteen years since they were married and they were still teenagers. That is why they constantly asked God to give them a child, successor of their generations and heir of their wealth. The Lord, who satisfies the demands of His faithful ones, listened with boldness to their blessing and did not overlook their prayer.

There was an old custom of gathering Christians in memory of the Holy Martyr Glykeria († 13 May) and celebrating a whole week. Then they were found there with the other Christians and the parents of Ossia. They made litany and overnight praises and visited the temples of the city, which kept the sacred relics of forty Saints, deacon Amos and many other saints. They were then weeding the versatile cart of Saint Glykeria. But during the Divine Liturgy, which was held by the Bishop of Leo, Elizabeth's father, Eunomian, saw the holy carriage when to smile and when to regret it. This he regarded as a sign of his faith in the Witness and his soul filled with joy and sorrow together. Together with his wife, they beseeched the athlete, solve the bonds of sterilization and give them a child. So, when he took their sleep for a while, Eunomian saw a dream of Saint Glykeria, which said to him: "That is why you create me labors, my people, and ask me what God alone can give you? But if you really give your word that you will have a heart and a spirit of humbleness, and that you will never brag at the expense of others, I would like to give to you my embassies the grandiose Lord, the soonest, a girl. This is what you call Elizabeth, for it will be similar to the soul with the mother of John the Baptist and John.

The father of Ossia agreed to do what Saint Glykeria had asked for. Then she stamped him with the sign of the Cross and left. His wife conceived immediately, and after nine months he gave birth to a girl.

When Elizabeth was twelve, her mother left the temporary life. After three years she left life and her father. Elizabeth was left orphaned. But she immediately trusted herself to God and she was distinguished in the ministry of her poor and minimal siblings. He took his fortune to the poor, and so with their hands he deposited it with God, while giving slaves their freedom.

Then he departed for Constantinople. He arrived in the monastery of the Great Martyr Georgios, who had the name "Little Hill" and who was abbot there was a certain aunt from her father. This monastery has renounced the mundane and livelihoods and a nun. He lived with stiffness, fasting and exercise, and walked unscrupulously. Her body never accepted to wash it with water. But she kept it clean by bathing her daily with the inexhaustible sources of her tears. So it reached the height of holiness, and the Holy God called her for the pro-charismatic gift and miracles.

Two years later, the abbot of the monastery left the present life after she appointed her successor Ossia Elizabeth, whom the Patriarch Gennadius I (458-471 AD) installed.

Ossia filled with light those who were faithfully approaching her. Once, when the Divine Liturgy was at the temple, he saw an indescribable light and the Holy Spirit go down after the Cherubic hymn inside the altar and cover the priest standing in front of the Holy See. Oasis flooded with surprise and gloom. But this did not say to anyone, until the time of her manifestation to God. As her time approached, her desire - to say - to see her country, was over. So he came to Iraklia and worshiped the saintly temples of the Saints. And there, in the church of the Virgin Mary, she saw the Virgin Mary, who welcomed her. The face of Theotokos recognized it in a picture when she arrived at the temple of the Holy Martyr Romanos. The voice of Panahrant called her to return to her monastery because the time of her sleep was near. So Ossia Elizabeth, after she came back, slept in peace. Her holy relic was buried in the temple of St. George, staying intact and intact.

 

 

Apolyticus. Sound flat a'. The Synoptic Logos.

The mother of the holy Christ, the loving-eyed Elizabeth of righteousness, and his follow-up, of the eternal goods, the first-time farmers, in the midst of you, the miraculous thee, in the salvation of our souls.

 

 

Kontakion. Sound flat d '. First of nature.

As a virgin mosque, and a virtuous treasure, of miracles, you wash away the honesty, as a source of unity, and of souls and bodies, Elizabeth cleanses the sicknesses, the earnestly chanted, Kisaddi · Hallelujah.

 

 

Majesty.

As a promise, I give you a remembrance, of the affectionate, pretentious goods, I am fitting, Oesis Elizabeth, and us, your ass, Mierre.