Ο Όσιος Κενδέας

 

Τα λόγια τούτα του ψαλμωδού βρίσκουν πλήρη την εφαρμογή τους στον όσιο Κενδέα τον θαυματουργό, που τη μνήμη του γιορτάζει ή Εκκλησία μας στις 6 του Οκτώβρη.

Με ανυπολόγιστες τιμές ή αγάπη του Θεού τον στεφάνωσε απ' τον καιρό που ζούσε. Μια σύντομη ματιά στη ζωή του μας το βεβαιώνει.

Ό όσιος Κενδέας ήταν ένας από τους Αλαμάνους αγίους, που ήρθαν στο νησί μας από την Παλαιστίνη.

Όταν έφυγε απ' την Αλαμανία για τα Ιεροσόλυμα ήταν μόλις δεκαοκτώ χρόνων.

Εκεί ασπάστηκε τη μοναχική ζωή κι έφυγε για την έρημο του Ιορδανού.

Στο μέρος αυτό σε μια απόκρημνη πλαγιά βρήκε ένα μικρό σπήλαιο και με χαρά εγκαταστάθηκε σ' αυτό και τρεφόταν με ακρίδες, όπως άλλοτε κι ο μέγας πολιστής της ερήμου, ο Πρόδρομος Ιωάννης.     

Στην ίδια ερημική περιοχή ζούσε τότε κι ένας άλλος ασκητής με μεγάλη φήμη, που είχε τ' όνομα Ανανίας.

Σε τούτο τον ασκητή κάποια μέρα έστειλε το δαιμονιζόμενο παιδί του ένας ευγενής άρχοντας, για να του το θεραπεύσει. Ό Ανανίας όμως από ταπεινοφροσύνη αρνήθηκε και να συναντήσει το άρρωστο παιδί και τόστειλε παρακάτω προς τον Κενδέα. Ύστερα από αρκετή περιπλάνηση στα έρημα εκείνα μέρη οι συνοδίτες του δύστυχου παιδιού βρήκαν τον Κενδέα, και με παρακλήσεις του ζήτησαν να κάμει καλά τον άρρωστο τους. Ό ιερός ασκητής στην αρχή δεν θέλησε ούτε και ν' ακούσει την αίτηση τους. Αργότερα όμως μπροστά στις παρακλήσεις τους υποχώρησε, κι αφού προσευχήθηκε θερμά, στράφηκε στο άρρωστο παιδί και με φωνή επιβλητική είπε:   

— Πνεύμα πονηρό κι ακάθαρτο! Στο όνομα του Ιησού Χριστού ο δούλος του Θεού Κενδέας σε διατάζει να βγεις από το άρρωστο παιδί και να το αφήσεις ήσυχο.

Το πονηρό πνεύμα υπήκουσε την ίδια στιγμή. Και βγήκε απ' το παιδί, χωρίς να το βλάψει καθόλου.           

Μετά τη θαυματουργική τούτη θεραπεία ο Κενδέας χειροτονήθηκε Ιερέας και μπήκε σ' ένα μοναστήρι. Ή ζωή όμως στο μοναστήρι, δεν ήταν όπως την περίμενε κι έτσι πολύ γρήγορα ο μακάριος ασκητής έφυγε και γύρισε πάλι στην έρημο.      

Εκεί ένα πρωί τον ξύπνησαν τα κλάματα κάποιου παιδιού, που ήταν πεταμένο μπροστά στη σπηλιά του. Όταν ο άγιος βγήκε να δει τι συμβαίνει, αντιλήφθηκε, πώς το παιδί βασανιζόταν από πονηρό πνεύμα. Το σπλαγχνίστηκε, και το θεράπευσε. Το δαιμονόπληκτο παιδί ήταν του ασκητή Ανανία.        

Οι εχθροί της πίστεως του Χριστού που με φθονερό μάτι παρακολουθούσαν την πρόοδο των ασκητών στην έρημο εκείνη περιοχή του Ιορδάνου, άρχισαν να τους παρενοχλούν. Κι αυτοί, για να γλιτώσουν, μαζεύτηκαν μια μέρα όλοι στην παραλία και μπήκαν σ' ένα καράβι που τους έφερε στο πολύπαθο νησί. Βγήκαν στην περιοχή της Πάφου, γιατί το πλοίο τους τσακίσθηκε πάνω στους βράχους. Με πολύ κόπο σώθηκαν κι απ' εκεί σκορπίστηκαν σε διάφορα μέρη, για να μονάσουν ό καθένας, όπου θα 'βρισκε τον κατάλληλο χώρο.      

Ό άγιος Κενδέας στην αρχή τακτοποιήθηκε σε μια καλύβα που έστησε σ' ένα απόκρημνο βράχο κοντά στην ακρογιαλιά της Πάφου. Ή ταπείνωση κι ή γλυκύτητα της μορφής του τράβηξαν αμέσως την προσοχή των κατοίκων της περιοχής, που τον επισκέπτονταν καθημερινά, για ν' ακούσουν από το στόμα του λόγια παρηγοριάς κι ελπίδας. Οι επισκέπτες έπαιρναν μαζί τους κι άρρωστους, που τους θεράπευε ά άγιος με τις προσευχές του. Την εποχή αυτή δοκίμασε και τους πιο πολλούς πειρασμούς από μέρους του μισόκαλου δαίμονα.

Αναφέρουμε μερικούς:     

Κάποιο πρωινό, την ώρα που ο άγιος έβγαινε από την καλύβα του, ο διάβολος πήρε μορφή ανθρώπινη κι έπεσε στα πόδια του ζητώντας ευλογία. Ό άγιος τρόμαξε τόσο, που έχασε την ισορροπία κι έπεσε στον γκρεμό με το κεφάλι κάτω. Κτύπησε δυνατά, μα δεν έπαθε τίποτα. Τον έσωσε ή χάρη του Θεού.  

Μια άλλη φορά ο Σατανάς, παρουσίασε μπροστά στον άγιο μια όμορφη γυναίκα που, αφού έπεσε στα πόδια του, τον παρακαλούσε με δάκρυα να πάει στο σπίτι της και να το ευλογήσει. Ό όσιος στη φαινομενική συντριβή της με συγκίνηση δέχτηκε να πάει. Μόλις όμως έφτασε και μπήκε στο σπίτι ή διεφθαρμένη εκείνη γυναίκα σαν μια «άλλη Πετεφρή» πέταξε από πάνω της τα ενδύματα της, για να σκανδαλίσει τον άγιο και να προσβάλει την αγνότητα του. Τρομερή αλήθεια ή δοκιμασία. Μα ο όσιος σώθηκε και τούτη τη φορά με τη δύναμη της προσευχής.   

Κάποια μέρα πάλι ο διάβολος παρέδωκε τον άγιο στα χέρια ενός σκληρού κι άγριου ληστή, που καθημερινά τον βασάνιζε με διάφορους τρόπους. Πότε τον κτυπούσε, πότε του έκαιε την καλύβα, πότε του έσχιζε τα ρούχα, πότε τον πετούσε χαμαί. Ό άρχοντας του τόπου που σεβόταν πολύ τον άγιο, έστειλε κι έπιασαν τον ληστή και τον θανάτωσαν.   

Τα δείγματα αυτά των πειρασμών μας παρέχουν μια εικόνα των δυσκολιών που αντιμετώπιζαν καθημερινά οι ούρανοπολίτες αυτοί αθλητές από τον άρχοντα του Σκότους. Ένας συνεχής αγώνας και μια πορεία για την κατάκτηση της τελειότητας.

Ένας αγώνας και μια επίμονη πορεία είναι κι ή ζωή του κάθε πιστού. Μια πορεία προς την αγιότητα, για την οποία είμαστε πλασμένοι.
 

Στους αγώνες τους αυτούς οί άγιοι με τον διάβολο, που κατά τον κορυφαίο απόστολο Πέτρο, «ως λέων ωρυόμενος περιπατεί ζητών τίνα καταπίη» (Α' Πέτρ. ε', 8) βγαίνανε πάντα νικητές. Με τη βοήθεια του όπλου του Σταυρού και της προσευχής οι έμπειροι τούτοι αγωνιστές περνούσαν πάνω από τις παγίδες του διαβόλου και νικούσαν. Με το όπλο του Σταυρού και τη θερμή προσευχή μπορούμε κι εμείς της ζωής οι αγωνιστές και μαχητές να νικήσουμε. Ναι! Μπορούμε να νικήσουμε, αρκεί μονάχα να το θελήσουμε, και ν' αγωνισθούμε με συνέπεια, επιμονή κι υπομονή και πάθος για μια ανώτερη ζωή, που θα 'χει σαν σκοπό της την ασταμάτητη ανάβαση στα σκαλοπάτια της ενάρετης ζωής        

Αυτό τον σκοπό έβαλε κι ό άγιος Κενδέας στη ζωή του. Γ' αυτό κι ή αγάπη του Θεού τον ελέησε και τον χαρίτωσε, τον εξύψωσε και τον αξίωσε, ώστε και τα αδύνατα να μπορεί να τα κάμει δυνατά. Ένα τέτοιο θάμα είναι και τούτο που έκαμε ή Πρόνοια του Θεού για να ικανοποιήσει ευγενικό του πόθο.

Σ' ένα χωριό της επαρχίας Αμμοχώστου έμαθε ό Κενδέας πώς διέμενε ό συνασκητής του Ίωνάς. Θερμός ό πόθος άναψε στην ψυχή του να επισκεφθεί τον φίλο του και ν' ανταλλάξει μαζί του λόγια πνευματικής οικοδομής. Ένα πρωί άφησε την καλύβα του κι αφού έκαμε την προσευχή του, σταυροκοπήθηκε και ξεκίνησε. Απ' τα χωριά που περνούσε οι χριστιανοί που το μάθαιναν έτρεχαν κοντά του να τον ιδούν και να πάρουν την ευλογία του. Πολλοί του έφερναν κι αρρώστους. Κι ό καλοκάγαθος ασκητής τους θεράπευε με την προσευχή του. Όταν έφτασε σ' ένα τόπο, που είναι γνωστός με τ' όνομα Μάνδρες της Τραχιάς, κοντά στο Αυγόρου, ό μακάριος αθλητής βρήκε μια σπηλιά και κουρασμένος, όπως ήταν, μπήκε μέσα με την απόφαση να μη ξαναβγεί από εκεί. Ή φλογερή επιθυμία όμως να συναντήσει τον φίλο του, τον βασάνιζε πολύ. Και να!    

Μια μέρα που ό άγιος έκαμνε την προσευχή του, ένας Άγγελος σήκωσε στα χέρια τον όσιο Ίωνά και τον έφερε μπροστά στη σπηλιά του. Οι δύο φίλοι άγιοι, αφού με βαθιά συγκίνηση ασπασθήκανε ό ένας τον άλλο «φιλήματι άγίω» δόξασαν τον Θεό για τη θαυμαστή συνάντηση, κι άρχισαν να συνομιλούν για την άπειρη αγάπη Του και τις αμέτρητες ευεργεσίες Του.

— Δόξα να έχει ό Κύριος, έλεγε ό Κενδέας, που με αξίωσε, αδελφέ μου, να σε ιδώ. Ευλογημένο να 'ναι στους αιώνες το Πανάγιο Όνομα Του.

Σαν του μιλούσε, και προτού ακόμη προφθάσει να αποτελειώσει τον λόγο του, ό φίλος του Ίωνάς χάθηκε από κοντά του. Ένας άγγελος τον πήρε και τον ξανάφερε στη σπηλιά που ασκήτευε.      


Η παράδοξη αυτή περιπέτεια έβαλε σε πολλές σκέψεις τον άγιο μας.

- Μήπως έπεσα θύμα φαντασιοπληξίας, έλεγε και ξανάλεγε μόνος του.

Γι' αυτό, παρά τον όρκο που έκαμε να μη ξαναβγεί από τη σπηλιά του, ένα πρωί σηκώθηκε και πήρε τον δρόμο για το κελί του φίλου του. Ποθούσε να μάθει την αλήθεια. Κάποιο δειλινό έφτασε. Ό φίλος του Ίωνάς σαν τον είδε, με ενθουσιασμό του διηγήθηκε τον θαυμαστό τρόπο με τον όποίο ο άγγελος τον είχε μεταφέρει κοντά του. Οι άγιοι με δάκρυα στα μάτια δόξασαν τον Θεό κι αφού ασπασθήκανε και πάλι ό ένας τον άλλο «ασπασμόν άγιον» αποχωριστήκανε. Ό Κενδέας ξεκίνησε πάλι για τη σπηλιά του. Ύστερα από μεγάλη οδοιπορία έφτασε κι έμεινε πια εκεί, όπου κι απέθανε σε βαθιά γηρατειά.           

Ν' αναφερθούμε σ' όλα τα θαύματα του αγίου δεν μας είναι δυνατό. Ωστόσο λέμε, πώς όλα τα θαύματα του είναι πράξεις και έργα, τα όποια ή αγάπη του Θεού επιτελούσε μέσον του υστέρα από θερμές προσευχές και δεήσεις. Πολλοί άρρωστοι βρήκαν τη θεραπεία τους από τον άγιο. Πολλά δαιμόνια έβγαλε από πάσχοντες ανθρώπους. Κάποτε που ή ανομβρία είχε απειλήσει επικίνδυνα τον τόπο ό όσιος Κενδέας προσευχήθηκε θερμά στον Θεό, που άνοιξε τους κρουνούς του ουρανού κι έβρεξε πολύ. Ή διψασμένη γη χόρτασε, κι οι άνθρωποι ευφράνθηκαν και δόξα σαν τον Θεό. Με την προσευχή και την αγάπη του ό ιερός αυτός αθλητής στάθηκε γενικά προστάτης και πατέρας κάθε πονεμένου και πάσχοντα.

Πόσα δεν πρέπει να μας πει το παράδειγμα του. Στην εποχή μας που ό εγωισμός κι ή υλοφροσύνη έκλεισαν τις καρδιές κι ό καθένας τόσο από τους μεγάλους, όσο κι από τους μικρούς κοιτούν μονάχα το δικό τους το συμφέρον και τη δική τους ικανοποίηση, το παράδειγμα του μεγάλου ασκητή κι ή φιλανθρωπία του πρέπει να στέκεται πάντα μπροστά μας. Για να μας διδάσκει. Να μας ενισχύει. Να μας δείχνει και τον δικό μας δρόμο. Και να μας υπενθυμίζει. Να μας υπενθυμίζει πώς και σήμερα μια θερμή προσευχή και λίγο νερό από το άγιασμα του είναι αρκετά, για να σκορπίσουν τη θεραπεία σ' εκείνους που υποφέρουν από δερματικές ενοχλή σεις και ρευματισμούς και νευραλγίες (τζιεγκές), αλλά και που μ' ευλ βεια και πίστη καταφεύγουν στη χάρη του,           

Μ' ευλάβεια και πίστη ας πάμε κι εμείς να προσκυνήσουμε στους μεγαλόπρεπους ναούς που φέρουν τ' όνομα του, και βρίσκονται ό ένας στο Αυγόρου κι ό άλλος στην πόλη της Πάφου. Είναι κι οι δύο τα μεγάλα προσκυνήματα, που ή ευσέβεια του λαού μας ανήγειρε για τον άγιο. Μα και που θυμίζουν σ' όλους το μεγάλο και ιερό καθήκον μας να τιμούμε τις άγιες αυτές μορφές.     

Ναι! Να τις τιμούμε. Και με πίστη στην ψυχή κι ευλάβεια στην καρδιά να γονατίζουμε νοερά κάθε φορά μπροστά στην άγια εικόνα τους και να ζητούμε τις ικεσίες τους. Τις θεοπειθείς προς Κύριον ικεσίες τους.

Για την ενότητα του λαού μας.  

Την ειρήνευση της αγίας του Εκκλησίας.        

Την επικράτηση σ' αύτη του ορθοδόξου φρονήματος που είναι το καύχημα κι ό πιο πολύτιμος θησαυρός μας. Κάτι περισσότερο.        

Για τον φωτισμό και τη μετάνοια όλων μας. Την ειλικρινή μετάνοια για να έλθει και πάλι σαν επιστέγασμα κι ή λύτρωση και ή απαλλαγή μας από τα δεινά. Της σκλαβιάς τα δεινά και το μίασμα του βάρβαρου κατακτητή.

Με κραυγή ισχυρά και συντριβή ψυχής ας παρακαλούμε κι ας λέμε στην προσευχή μας:    

Τέκνα της Κύπρου, ευλογημένα. Απόστολοι ευκλεείς και μάρτυρες ιερείς και θείοι ιεράρχες. Όσιοι και δίκαιοι και όλος ό χορός των αγίων. Το νησί που αγαπήσατε και που σ' αυτό ζήσατε την επίγεια ζωή σας, στενάζει τούτο τον καιρό εξαιτίας των αμαρτιών του λαού μας. Εχθροί φοβεροί το πάτησαν. Αρπάζουν και σκοτώνουν χωρίς οίκτο. Γκρεμίζουν σπίτια κι εκκλησίες. Μολύνουν τα ιερά. Ξαπλώνουν παντού τη συμφορά.           

Λυπηθήτέ το... Βοηθήστε το... Ικετεύσατε σεις τον Κύριο και Θεό μας να το σπλαγχνιστεί. Να μας λυπηθεί. Να μας απαλλάξει από τα φοβερά δεινά. Να αξιώσει τα καταδιωγμένα αδέλφια μας να γυρίσουν και πάλι στα χωριά και ατά σπίτια τους. Να ξαναδούν οι πονεμένοι τους δικούς τους. Κι ακόμη να χαρούμε όλοι την ποθητή λευτεριά μας. Τη λευτεριά που σώζει. Και λεύτεροι στο εξής, με ευγνωμοσύνη στην ψυχή να υμνούμε και να δοξάζουμε το Πανάγιο και υπερύμνητο Όνομα του Θεού μας, του Πατρός και του Υιού και του Άγιου Πνεύματος. Αμήν.

 

These words of the psalmist find their full application in Saint Kendeas the miracle worker, whose memory is celebrated by our Church on the 6th of October.

With incalculable honors or love of God he crowned him from the time he lived. A brief look at his life confirms this.

 

Saint Kendeas was one of the Alamanni saints who came to our island from Palestine.

He was only eighteen years old when he left Alamania for Jerusalem.

There he embraced the solitary life and left for the desert of the Jordan.

In this place, on a steep slope, he found a small cave and happily settled in it and fed on locusts, like the great desert polaros, Prodromos Ioannis.

 

In the same desert area lived then another ascetic with a great reputation, whose name was Ananias.

One day a nobleman sent his demon-possessed child to this ascetic to cure him. Ananias, however, out of humility refused to meet the sick child and sent him further to Kendeas. After wandering in those deserted places for a long time, the companions of the unfortunate child found Kendeas, and begged him to make them well. The holy ascetic at first did not even want to hear their request. Later, however, in the face of their pleas, he relented, and after praying fervently, he turned to the sick child and in an imposing voice said:

 

- A wicked and unclean spirit! In the name of Jesus Christ, the servant of God Kendeas commands you to get out of the sick child and leave him alone.

 

The evil spirit obeyed at the same time. And it came out of the child, without harming him at all.

 

After this miraculous healing, Kendeas was ordained a priest and entered a monastery. But life in the monastery was not as he expected and so very quickly the blessed ascetic left and returned to the desert.

 

There one morning he was awakened by the cries of a child who was thrown in front of his cave. When the saint went out to see what was happening, he realized how the child was being tortured by an evil spirit. He took pity on him, and healed him. The demon-possessed child belonged to the ascetic Ananias.

 

The enemies of the faith of Christ, who with envious eyes watched the progress of the ascetics in that desert region of the Jordan, began to harass them. And they, in order to escape, one day all gathered on the beach and boarded a boat that brought them to the long-suffering island. They went out in the area of ​​Paphos, because their ship crashed on the rocks. They were saved with a lot of effort and from there they were scattered in different places, so that everyone could be alone, where they would find the right place.

 

Saint Kendeas at first settled in a hut he set up on a steep cliff near the coast of Paphos. The humility and the sweetness of his form immediately attracted the attention of the locals, who visited him daily, to hear from his mouth words of consolation and hope. The visitors also took with them the sick, who were healed by a saint with his prayers. At that time he tried the most temptations on the part of the half-hearted demon.

Here are some:

 

One morning, as the saint was coming out of his hut, the devil took on a human form and fell at his feet asking for a blessing. The saint was so frightened that he lost his balance and fell down the cliff with his head down. It hit hard, but it didn't hurt anything. He saved him or the grace of God.

 

Another time Satan presented in front of the saint a beautiful woman who, after falling at his feet, begged him with tears to go to her house and bless him. The saint in her apparent crush with emotion agreed to go. But as soon as he arrived and entered the house or that corrupt woman like "another Petefri" threw her clothes over her, to offend the saint and insult his purity. Terrible truth or trial. But the saint was saved this time too by the power of prayer.

 

One day again the devil handed over the saint to a cruel and savage robber, who tortured him in various ways every day. When he beat him, when he burned his hut, when he tore his clothes, when he threw him away. The lord of the place, who had great respect for the saint, sent and they caught the robber and killed him.

 

These samples of temptations provide us with a picture of the difficulties that these celestial athletes faced daily from the Lord of Darkness. A constant struggle and a path to the conquest of perfection.

 

A struggle and a persistent course is also the life of every believer. A path to holiness, for which we are made.

 

 

In these struggles, the saints with the devil, who, according to the leading apostle Peter, "as a lion roaming, walks seeking solitude" (1 Peter 5: 8) always emerged victorious. With the help of the weapon of the Cross and prayer, these experienced fighters passed over the traps

In these struggles, the saints with the devil, who, according to the leading apostle Peter, "as a lion roaming, walks seeking solitude" (1 Peter 5: 8) always emerged victorious. With the help of the weapon of the Cross and prayer, these experienced fighters passed over the traps of the devil and won. With the weapon of the Cross and the fervent prayer, we, the fighters and fighters of life, can also win. Yes! We can win, as long as we only want to, and fight with consistency, perseverance and patience and passion for a higher life, which will have as its goal the unceasing ascent to the stairs of virtuous life

 

Saint Kendeas also put this purpose in his life. That is why the love of God had mercy on him and graced him, exalted him and claimed him, so that he could make even the weak possible. Such a miracle is also what we did or the Providence of God to satisfy his noble desire.

 

In a village in the province of Famagusta, Kendeas learned how his roommate Ionas lived. A warm desire ignited in his soul to visit his friend and to exchange with him words of spiritual construction. One morning he left his hut and after we said his prayer, he was crucified and started. From the villages he passed, the Christians who learned of it ran to him to see him and get his blessing. Many also brought him sick. And the benevolent ascetic healed them with his prayer. When he arrived at a place known as Mandres of Trachia, near Avgorou, the blessed athlete found a cave and, tired as he was, entered with the decision not to leave again. But the fiery desire to meet his friend tormented him a lot. And yes!

 

One day when the saint was praying, an Angel lifted Saint Ionas in his arms and brought him to his cave. The two holy friends, after kissing each other with deep emotion, "kissed me holy", praised God for the wonderful meeting, and began to talk about His infinite love and His innumerable benefits.

 

"Glory be to the Lord," said Kendeas, who demanded that I see you, my brother. Blessed be His Holy Name for ever and ever.

 

As if talking to him, and before he could even finish his speech, Ionas' friend disappeared from him. An angel took him and brought him back to the cave where he was practicing.

 

 

This paradoxical adventure put our saint in many thoughts.

"Did I fall victim to a fantasy," he said and repeated himself.

 

So, despite the oath we made not to come out of his cave again, one morning he got up and made his way to his friend's cell. He wanted to know the truth. Some sunset has arrived. Jonah's friend, as if he saw him, enthusiastically narrated to him the miraculous way in which the angel had brought him to him. The saints with tears in their eyes glorified God and after kissing each other again "kissing a saint" they left. Kendeas started again for his cave. After a long journey he arrived and stayed there, where he died of old age.

It is not possible for us to refer to all the miracles of the saint. Yet we say, how all his miracles are deeds and works, which the love of God performed through him after fervent prayers and supplications. Many sick people found their cure from the saint. He took many demons out of suffering people. Once when the drought had dangerously threatened the place, Saint Kendeas prayed fervently to God, who opened the taps of the sky and it rained a lot. The thirsty earth was satisfied, and the people rejoiced and glorified God. With his prayer and love, this holy athlete generally became the protector and father of every sufferer and sufferer.

 

How much his example should not tell us. In our age when selfishness and materialism have closed their hearts and everyone, both young and old, looks only at their own interests and their own satisfaction, the example of the great ascetic and his charity must stand. always in front of us. To teach us. To strengthen us. To show us our own way. And to remind us. To remind us that even today a warm prayer and a little water from his holy water are enough to spread the healing to those who suffer from skin irritations and rheumatism and neuralgia (jingles), but also that with kindness and faith resort to his grace,

 

With reverence and faith let us also go to worship in the majestic temples that bear his name, and are located one in Avgorou and the other in the city of Paphos. They are both the great pilgrimages, which the piety of our people raised for the saint. But they also remind everyone of our great and sacred duty to honor these holy figures.

 

Yes! To honor them. And with faith in the soul and reverence in the heart to kneel mentally every time in front of their holy image and to ask for their prayers. Their godly supplications to the Lord.

 

For the unity of our people.

 

The pacification of the saint of the Church.

 

The predominance of the orthodox mindset which is our boast and our most precious treasure. Something more.

 

For the enlightenment and repentance of all of us. The sincere repentance to come again as the culmination of our redemption and deliverance from suffering. The sufferings and miasma of slavery of the barbaric conqueror.

 

 

With a loud cry and a crush of soul let us pray and say in our prayer:

 

Children of Cyprus, blessed. Easy apostles and martyrs, priests and divine hierarchs. Holy and righteous and all the dance of the saints. The island that you loved and where you lived your earthly life, is groaning at this time because of the sins of our people. Terrible enemies pressed it. They grab and kill without mercy. They are demolishing houses and churches. They pollute the sanctuaries. Disaster is spreading everywhere.

 

Pity it ... Help it ... You begged our Lord and God to have mercy on it. To feel sorry for us. To free us from the terrible sufferings. To demand that our persecuted brothers return to their villages and homes. Let the suffering see their own again. And let us all rejoice in our coveted freedom. The freedom it saves. And freer from now on, with gratitude in the soul to praise and glorify the Holy and glorified Name of our God, the Father and the Son and the Holy Spirit. Amen.