Λουκᾶ  5, 17-26

 

17 Καὶ   ἐγένετο    ἐν    μιᾷ    τῶν     ἡμερῶν    καὶ    αὐτὸς   ἦν     διδάσκων, καὶ     ἦσαν    καθήμενοι    Φαρισαῖοι    καὶ    νομοδιδάσκαλοι, οἳ    ἦσαν     ἐληλυθότες    ἐκ    πάσης    κώμης    τῆς    Γαλιλαίας    καὶ    Ἰουδαίας καὶ    Ἱερουσαλήμ·    καὶ    δύναμις   Κυρίου    ἦν   εἰς   τὸ    ἰᾶσθαι    αὐτούς.

18 Καὶ    ἰδοὺ    ἄνδρες     φέροντες    ἐπὶ     κλίνης     ἄνθρωπον    ὃς    ἦν παραλελυμένος     καὶ    ἐζήτουν     αὐτὸν    εἰσενεγκεῖν    καὶ    θεῖναι    ἐνώπιον     αὐτοῦ.

19 Καὶ    μὴ    εὑρόντες    ποίας    εἰσενέγκωσιν    αὐτὸν διὰ    τὸν    ὄχλον,    ἀναβάντες    ἐπὶ    τὸ    δῶμα   διὰ   τῶν    κεράμων   καθῆκαν    αὐτὸν    σὺν    τῷ    κλινιδίῳ    εἰς    τὸ    μέσον    ἔμπροσθεν     τοῦ    Ἰησοῦ.

20 Καὶ    ἰδὼν    τὴν    πίστιν    αὐτῶν   εἶπεν    αὐτῷ   · ἄνθρωπε,   ἀφέωνταί    σοι   αἱ     ἁμαρτίαι    σου.

21 Καὶ    ἤρξαντο   διαλογίζεσθαι    οἱ    γραμματεῖς    καὶ   οἱ    Φαρισαῖοι λέγοντες·    τίς    ἐστιν    οὗτος    ὃς    λαλεῖ    βλασφημίας·    τίς δύναται    ἀφιέναι    ἁμαρτίας    εἰ    μὴ   μόνος   ὁ    Θεός;

22 Ἐπιγνοὺς    δὲ    ὁ    Ἰησοῦς    τοὺς    διαλογισμοὺς     αὐτῶν    ἀποκριθεὶς εἶπε     πρὸς    αὐτούς·   τί     διαλογίζεσθε    ἐν   ταῖς     καρδίαις    ὑμῶν;

23 Τί     ἐστιν    εὐκοπώτερον,    εἰπεῖν,     ἀφέωνταί    σοι    αἱ    ἁμαρτίαι σου,    ἢ     εἰπεῖν,     ἔγειρε    καὶ    περιπάτει;

24 Ἵνα    δὲ    εἰδῆτε   ὅτι   ἐξουσίαν    ἔχει    ὁ     υἱὸς   τοῦ   ἀνθρώπου    ἐπὶ    τῆς   γῆς    ἀφιέναι     ἁμαρτίας     εἶπε    τῷ    παραλελυμένῳ· σοὶ    λέγω,     ἔγειρε    καὶ    ἄρας    τὸ    κλινίδιόν     σου   πορεύου    εἰς    τὸν    οἶκόν    σου.

25 Καὶ    παραχρῆμα    ἀναστὰς    ἐνώπιον αὐτῶν,    ἄρας     ἐφ᾿    ὃ    κατέκειτο    ἀπῆλθεν   εἰς    τὸν    οἶκον    αὐτοῦ     δοξάζων     τὸν    Θεόν.

26 Καὶ    ἔκστασις    ἔλαβεν    ἅπαντας    καὶ    ἐδόξαζον     τὸν     Θεόν, καὶ     ἐπλήσθησαν     φόβου    λέγοντες    ὅτι     εἴδομεν    παράδοξα   σήμερον.

 

 

ΑΠΟΔΟΣΗ  ΣΤΗ  ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ

 

Λουκά  5, 17-26

 

17 Μία  ημέρα   δίδασκε,   και   πλησίον  του   κάθονταν   Φαρισαίοι   και νομοδιδάσκαλοι,   οι   οποίοι   είχαν    έλθει   από   κάθε   χωριό   της Γαλιλαίας     και   της   Ιουδαίας    και   από   την   Ιερουσαλήμ.   Και δύναμις    Κυρίου   ήτο   μαζί     του   για  να   κάνει    θεραπείες.

18 Μερικοί   άνδρες   έφεραν   επάνω   σε   κρεββάτι   κάποιον   που     ήτο παράλυτος    και   ζητούσαν   να    τον    φέρουν    μέσα   και   να   τον βάλουν   εμπρός    του.

19 Αλλ’   επειδή   δεν   εύρισκαν    κανένα   τρόπο    να   τον    φέρουν    μέσα    εξ’   αιτίας   του    πλήθους    ανέβηκαν   στη    στέγη    και   τον κατέβασαν    ανάμεσα   από   τα   κεραμίδια,   μαζί   με   το   μικρό    του κρεββάτι,   στο   μέσον   εμπρός    στον   Ιησού.

20 Όταν   ο   Ιησούς   είδε   την   πίστη   τους,   του   είπε,   «Άνθρωπε,   σου συγχωρούνται   οι   αμαρτίες    σου».

21 Οι   γραμματείς   και    οι   Φαρισαίοι   άρχισαν    να   σκέπτωνται, «Ποιος   είναι   αυτός   που   λέγει    βλασφημίες;   Ποιος    μπορεί    να συγχωρεί   αμαρτίες   παρά   μόνον   ο   Θεός;»

22 Επειδή   κατάλαβε   ο   Ιησούς   τις    σκέψεις   τους,   τους   είπε,    «Τί σκέπτεσθε    μέσα    σας;

23 Τι    είναι     ευκολώτερον    να   πω,   «Σου    συγχωρούνται    οι  αμαρτίες»   ή    να   πω,   «Σήκω   και   περπάτα;».

24 Για   να   μάθετε   όμως   ότι    ο   Υιός   του   ανθρώπου   έχει   εξουσία  στη   γη   να   συγχωρεί   αμαρτίες»   – είπε    στον   παράλυτο –   «Σου λέγω,   σήκω   και   πάρε   το   κρεββάτι   σου   και   πήγαινε   σπίτι   σου».

25 Και   αμέσως   σηκώθηκε  μπροστά   τους,   πήρε   το   κρεββάτι   όπου ήτανε    ξαπλωμένος    και   πήγε   σπίτι    του    δοξάζων   τον   Θεό.

26 Και   έγιναν   όλοι   έκθαμβοι     και    δόξαζαν   τον   Θεό   και   γεμάτοι από   φόβο   έλεγαν,   «Είδαμε    παράδοξα   πράγματα   σήμερα».

 

Πράξ. 17, 16-34

 

16 Ἐν   δὲ  ταῖς  Ἀθήναις   ἐκδεχομένου  αὐτοὺς   τοῦ   Παύλου, παρωξύνετο   τὸ   πνεῦμα   αὐτοῦ  ἐν  αὐτῷ   θεωροῦντι  κατείδωλον οὖσαν   τὴν   πόλιν.

17 Διελέγετο   μὲν   οὖν  ἐν   τῇ   συναγωγῇ   τοῖς   Ἰουδαίοις  καὶ  τοῖς σεβομένοις   καὶ  ἐν  τῇ   ἀγορᾷ  κατὰ  πᾶσαν   ἡμέραν  πρὸς   τοὺς παρατυγχάνοντας.

18 Τινὲς   δὲ  τῶν   Ἐπικουρείων   καὶ   τῶν  Στοϊκῶν   φιλοσόφων συνέβαλλον   αὐτῷ,   καί  τινες   ἔλεγον·  τί   ἂν   θέλοι  ὁ  σπερμολόγος οὗτος   λέγειν;    Οἱ   δέ·   ξένων  δαιμονίων  δοκεῖ    καταγγελεὺς   εἶναι·  ὅτι    τὸν  Ἰησοῦν  καὶ  τὴν   ἀνάστασιν   εὐηγγελίζετο   αὐτοῖς.

19 Ἐπιλαβόμενοί   τε  αὐτοῦ   ἐπὶ   τὸν   Ἄρειον   πάγον   ἤγαγον   λέγοντες·   δυνάμεθα   γνῶναι   τίς   ἡ   καινὴ   αὕτη   ἡ   ὑπὸ  σοῦ   λαλουμένη   διδαχή;

20 Ξενίζοντα   γάρ   τινα   εἰσφέρεις   εἰς   τὰς   ἀκοὰς   ἡμῶν·   βουλόμεθα οὖν   γνῶναι   τί   ἂν  θέλοι   ταῦτα   εἶναι.

21 Ἀθηναῖοι   δὲ   πάντες   καὶ   οἱ    ἐπιδημοῦντες    ξένοι   εἰς   οὐδὲν   ἕτερον  εὐκαίρουν   ἢ  λέγειν  τι   καὶ  ἀκούειν   καινότερον.

 

Ομιλία   του   Παύλου   επί   του   Αρείου   Πάγου

 

22 Σταθεὶς   δὲ   ὁ   Παῦλος   ἐν   μέσῳ  τοῦ    Ἀρείου πάγου   ἔφη·   ἄνδρες   Ἀθηναῖοι,   κατὰ   πάντα   ὡς    δεισιδαιμονεστέρους   ὑμᾶς   θεωρῶ.

23 Διερχόμενος    γὰρ   καὶ   ἀναθεωρῶν   τὰ   σεβάσματα   ὑμῶν   εὗρον καὶ   βωμὸν  ἐν    ᾧ   ἐπεγέγραπτο,   ἀγνώστῳ    Θεῷ.   Ὅν   οὖν   ἀγνοοῦντες   εὐσεβεῖτε,   τοῦτον   ἐγὼ   καταγγέλλω   ὑμῖν.

24 Ὁ   Θεὸς  ὁ   ποιήσας   τὸν   κόσμον  καὶ   πάντα  τὰ   ἐν  αὐτῷ,   οὗτος οὐρανοῦ   καὶ   γῆς  Κύριος    ὑπάρχων   οὐκ   ἐν  χειροποιήτοις   ναοῖς κατοικεῖ,

25 οὐδὲ  ὑπὸ   χειρῶν   ἀνθρώπων   θεραπεύεται  προσδεόμενός   τινος, αὐτὸς   διδοὺς  πᾶσι   ζωὴν  καὶ    πνοὴν  κατὰ   πάντα·

26 ἐποίησέ  τε  ἐξ  ἑνὸς  αἵματος  πᾶν   ἔθνος   ἀνθρώπων κατοικεῖν   ἐπὶ   πᾶν  τὸ   πρόσωπον  τῆς  γῆς,   ὁρίσας   προστεταγμένους   καιροὺς καὶ   τὰς   ὁροθεσίας   τῆς    κατοικίας   αὐτῶν,

27 ζητεῖν   τὸν   Κύριον,   εἰ   ἄρα   γε   ψηλαφήσειαν   αὐτὸν   καὶ   εὕροιεν, καί   γε   οὐ   μακρὰν   ἀπὸ   ἑνὸς  ἑκάστου    ἡμῶν   ὑπάρχοντα.

28 Ἐν   αὐτῷ   γὰρ   ζῶμεν   καὶ  κινούμεθα   καὶ   ἐσμέν,  ὡς  καί  τινες    τῶν    καθ᾿ ὑμᾶς   ποιητῶν   εἰρήκασι·   τοῦ   γὰρ  καὶ   γένος   ἐσμέν.

29 Γένος  οὖν  ὑπάρχοντες   τοῦ   Θεοῦ   οὐκ   ὀφείλομεν    νομίζειν χρυσῷ   ἢ  ἀργύρῳ   ἢ   λίθῳ,   χαράγματι  τέχνης  καὶ   ἐνθυμήσεως   ἀνθρώπου, τὸ   θεῖον   εἶναι   ὅμοιον.

30 Τοὺς   μὲν   οὖν   χρόνους   τῆς  ἀγνοίας  ὑπεριδὼν  ὁ  Θεὸς   τανῦν παραγγέλλει    τοῖς   ἀνθρώποις  πᾶσι   πανταχοῦ  μετανοεῖν,

31 διότι    ἔστησεν   ἡμέραν   ἐν   ᾗ   μέλλει    κρίνειν   τὴν   οἰκουμένην   ἐν δικαιοσύνῃ,   ἐν   ἀνδρὶ    ᾧ   ὥρισε,   πίστιν   παρασχὼν   πᾶσιν    ἀναστήσας    αὐτὸν    ἐκ   νεκρῶν.

32 Ἀκούσαντες   δὲ  ἀνάστασιν   νεκρῶν  οἱ  μὲν   ἐχλεύαζον, οἱ   δὲ   εἶπον·  ἀκουσόμεθά  σου  πάλιν  περὶ   τούτου.

33 Καὶ  οὕτως   ὁ   Παῦλος   ἐξῆλθεν   ἐκ  μέσου    αὐτῶν.
34 Τινὲς   δὲ  ἄνδρες   κολληθέντες   αὐτῷ   ἐπίστευσαν,  ἐν   οἷς καὶ   Διονύσιος   ὁ  Ἀρεοπαγίτης   καὶ   γυνὴ  ὀνόματι   Δάμαρις   καὶ  ἕτεροι   σὺν  αὐτοῖς.

 

 

ΑΠΟΔΟΣΗ  ΣΤΗ  ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ

 

Πράξ. 17, 16-34

 

16 Ενώ   ο   Παύλος  τους   περίμενε  στην   Αθήνα,   το   πνεύμά   του εξεγείρετο,  επειδή   έβλεπε   την   πόλι   να   είναι   γεμάτη  από   είδωλα.

17 Συζητούσε   λοιπόν   στη   συναγωγή   με   τους  Ιουδαίους   και   τους θεοσεβείς  και,   καθημερινά    στην  αγορά,   με   εκείνους   που   τυχόν ευρίσκοντο   εκεί.

18 Μερικοί   από   τους  Επικούρειους   και   τους   Στωϊκούς   φιλοσόφους ήλθαν   σε   επαφή   μαζί   του   και   μερικοί   έλεγαν,   «Τι   άραγε   θέλει να   πει  αυτός  ο   φλύαρος;».   Άλλοι   έλεγαν,   «Φαίνεται   να   είναι κήρυξ   ξένων   θεών».   Διότι   κήρυττε σ’  αυτούς   το  χαρμόσυνο άγγελμα   του   Ιησού   και   της   αναστάσεως.

19 Τον   πήραν   λοιπόν   και   τον   έφεραν    στον   Άρειο    Πάγο    και   του  είπαν,   «Μπορούμε   να   μάθουμε   ποια   είναι   η   καινούργια   αυτή διδασκαλία   για   την    οποία   μιλάς;

20 Κάτι   περίεργα   πράγματα   φέρεις    στην  ακοή   μας   και   θέλουμε να   μάθουμε   τί   άραγε   είναι  αυτά».

21 Όλοι    οι   ξένοι   που   έμεναν   εκεί,   δεν  είχαν   διαθέσιμο   χρόνο   για    τίποτε   άλλο   παρά   για   να   λέγουν    και   να   ακούουν    κάτι νεώτερο.

 

Ομιλία   του   Παύλου  επί   του   Αρείου   Πάγου

 

22 Τότε   ο  Παύλος   στάθηκε   στο  μέσον   του   Αρείου   Πάγου    και   είπε,   «Άνδρες   Αθηναίοι,   βλέπω   ότι    είσθε   από  πάσης   απόψεως πολύ  θρήσκοι.

23 Διότι   καθώς   περνούσα    και   κύτταζα   τα   ιερά   σας,   βρήκα   και ένα  βωμό,    στον  οποίο   υπήρχε   επιγραφὴ,    «Στον   άγνωστο   Θεό». Αυτόν  λοιπόν   που   λατρεύετε,   χωρίς   να   τον  ξέρετε,   αυτός   εγώ   σας   κηρύττω.

24 Ο   Θεός  που    δημιούργησε   τον   κόσμο   και   όλα   όσα   είναι    στον κόσμο,  και   ο   οποίος   είναι   Κύριος   ουρανού   και   γης,   δεν  κατοικεί σε   ναούς   κατασκευασμένους   από   χέρια   ανθρώπων,

25 ούτε   εξυπηρετείται   από  χέρια   ανθρώπων  σαν   να   είχε   ανάγκη από   κάτι,   αυτός   που   δίνει  σε   όλους  ζωή   και   πνοή   και  γενικώς όλα.

26 Δημιούργησε   ολόκληρο   το   ανθρώπινο   γένος   από   ένα  αίμα   για να   κατοικεί   σ’ όλη   τη   γη,   αφού   ώρισε   ωρισμένες   εποχές   και   τα ορόσημα   της   κατοικίας  των,

27 για   να  ζητούν   τον  Κύριο   μήπως   τον    ψηλαφήσουν   και   τον βρουν,   άν   και   δεν   είναι   μακρυά   από  καθένα  από  μας.

28 Διότι    μέσα   σ’ αυτόν   ζούμε   και  κινούμεθα  και  υπάρχουμε,    καθώς   και   μερικοί   εκ   των   ποιητών   σας  έχουν   πει,  «Είμεθα   και γένος   του».

29 Αφού  λοιπόν  είμεθα   γένος   του   Θεού,   δεν  πρέπει  να   νομίζουμε ότι    η   θεότης   μοιάζει   με   χρυσό   ή   άργυρο   ή   λίθο,   σκαλιστό   έργο   τέχνης   και   ανθρώπινης   συλλήψεως.

30 Τους    χρόνους  εκείνους  της   αγνοίας  παρέβλεψε   ο  Θεός   και    τώρα   παραγγέλει    σε   όλους   τους   ανθρώπους  παντού   να μετανοήσουν,

31 διότι   ώρισε   ημέρα,   κατά   την   οποία   μέλλει  να   κρίνει  την οικουμένη   με   δικαιοσύνη   δι’ ανδρός,  τον  οποῖο  ώρισε.   Περί τούτου έδωκε   σε   όλους   βεβαίωσι   αναστήσας   αυτόν   εκ  νεκρών».

32 Όταν   άκουσαν   ανάστασι   νεκρών,   μερικοί   ειρωνεύονταν,    άλλοι είπαν,   «Θα   σε   ακούσουμε    και   πάλι   για   το  ζήτημα  αυτό».

33 Και   έτσι   ο  Παύλος   έφυγε   από  ανάμεσά  τους.
34 Μερικοί   προσεκολλήθησαν   σ’ αυτόν   και   πίστεψαν,  μεταξύ   αυτών και   ο   Διονύσιος    ο   Αρεοπαγίτης    και   κάποια   γυναίκα   ονομαζομένη   Δάμαρις  και  άλλοι  επίσης.

 

 

Luke 5: 17-26

 

17 One day he was teaching, and there sat Pharisees and teachers of the law, who had come from every town in Galilee and Judea and from Jerusalem. And the powers of the Lord were with him to make healings.

18 Some men put a paralyzed man on a bed and asked him to come in and put him in front of him.

19 But because they could not find any way to bring him in because of the multitude, they went up to the roof, and laid him down among the tiles, and his little bed, in the midst before Jesus.

20 When Jesus saw their faith, he said unto him, Man, thy sins be forgiven thee.

21 And the scribes and Pharisees began to reason, saying, Who is this which speaketh blasphemies? Who can forgive sins but God alone? ”

22 When Jesus understood their thoughts, he said to them, “What do you think?

23 Which is easier, to say, 'Your sins are forgiven,' or to say, 'Get up and walk?'

"But that ye may know that the Son of man hath power on earth to forgive sins," he said to the paralytic, "I say unto thee, Arise, and take up thy bed, and go thy way."

25 And straightway he rose up before them, and took the bed where he was lying, and went to the house of him that glorified God.

26 And they were all amazed, insomuch that they questioned among themselves, saying, What thing is this?

Act. 17, 16-34

 

16 While Paul waited for them in Athens, his spirit was stirred up because he saw the city full of idols.

17 So he talked in the synagogue with the Jews and the God-fearing, and daily in the marketplace with those who might be present.

18 Some of the Epicurean and Stoic philosophers came into contact with him, and some said, "What does this talker want to say?" Others said, "He seems to be a preacher of foreign gods." Because he preached to them the joyful message of Jesus and the resurrection.

19 So they took him and brought him to the Holy See and said to him, 'Can we know what this new teaching you are talking about is?

20 You bring some strange things to our ears and we want to know what they are ".

21 All the strangers who lived there had no time for anything but to say and hear something new.

 

Paul's speech on the Supreme Court

 

22 Then Paul stood in the midst of the Areopagus and said, "Athenian men, I see that you are very religious in every way.

23 For as I passed by your sanctuary, I found an altar with the inscription, "To the unknown God." So the one you worship, without knowing him, I preach to you.

24 The God who created the world and all that is in the world, and who is Lord of heaven and earth, does not dwell in temples made by men;

Nor is it served by the hands of men as if they needed something, the one who gives everyone life and breath and generally everything.

26 He created the whole human race from a single blood to dwell in all the earth, after defining certain seasons and the landmarks of their habitation,

27 to ask the Lord to touch and find him, though not far from each of us.

28 For in him we live and move and exist, and some of your poets have said, "We are his family."

29 Since we are a descendant of God, we should not think that the deity looks like gold or silver or stone, a carved work of art and human conception.

30 Those times of ignorance God overlooked, and now commands all men everywhere to repent,

31 For he hath appointed a day, in the which he will judge the world with righteousness by man, whom he hath appointed. On this he gave everyone a certificate that you raised him from the dead ".

32 When they heard of the resurrection of the dead, some mocked, others said, We will hear thee again concerning this matter.

33 And so Paul departed from among them.

34 Some came to him and believed, including Dionysius the Areopagite and a woman named Damaris, and others.