Ο Άγιος Χριστοφόρος ο Μεγαλομάρτυρας

 

Ο    Άγιος    Μεγαλομάρτυς   Χριστοφόρος   καταγόταν    από    ημιβάρβαρη    φυλή   και    ονομαζόταν  Ρεμπρόβος,  που   σημαίνει αδόκιμος,   αποδοκιμασμένος,   κολασμένος.   Πιθανότατα   έζησε   κατά τους   χρόνους   του   αυτοκράτορος   Δεκίου   (249 – 251   μ.Χ.),   όταν   στην Αντιόχεια Επίσκοπος ήταν ο  Άγιος Ιερομάρτυς   Βαβύλας († 4 Σεπτεμβρίου).

Ο    Άγιος    ως    προς   την   εξωτερική   εμφάνιση  ήταν   τόσο    πολύ  άσχημος,   γι’ αυτό    και    αποκαλείτο   «κυνοπρόσωπος».

Η    μεταστροφή    του   στον   Χριστό    έγινε  με    τρόπο   θαυμαστό.  Συνελήφθη   αιχμάλωτος   σε   μάχη,   που   διεξήγαγε   το   έθνος   του   με τα  Ρωμαϊκά    αυτοκρατορικά    στρατεύματα. Κατατάγηκε  στις  Ρωμαϊκές  λεγεώνες   και    πολέμησε    κατά    των    Περσών,    επί   Γορδίου   και    Φιλίππου.

Όταν   ήταν   ακόμη   κατειχούμενος,  για   να   ευχαριστήσει    τον   Χριστό,  εγκαταστάθηκε  σε  επικίνδυνη   δίοδο    ποταμού    και   μετέφερε  δωρεάν   επί    των    ώμων    του   εκείνους  που   επιθυμούσαν   να  διέλθουν  τον   ποταμό.    Μία   μέρα    παρουσιάσθηκε   προς   αυτόν  μικρό   παιδί,    το    οποίο  τον  παρακάλεσε   να    τον   περάσει    στην  απέναντι    όχθη.    Ο     Ρεμπρόβος    πρόθυμα    το    έθεσε   επί   των ώμων  του   και    στηριζόμενος    επί   της   ράβδου   του   εισήλθε   στον ποταμό.   Όσο    όμως προχωρούσε,   τόσο  το  βάρος   του  παιδιού  αυξανόταν,   ώστε  με  μεγάλο   κόπο   κατόρθωσε   να    φθάσει   στην  απέναντι    όχθη.   Μόλις    έφθασε    στον   προορισμό   του,   κατάκοπος  είπε   στο  παιδί  ότι   και   όλο   τον   κόσμο   να   σήκωνε   δεν   θα    ήταν τόσο   βαρύς.   Το   παιδί   του   απάντησε:    «Μην   απορείς,  διότι    δεν μετέφερες   μόνο   τον   κόσμο    όλο,    αλλά   και    τον   πλάσαντα    αυτόν.  Είμαι    Εκείνος    στην    υπηρεσία   του    Οποίου   έθεσες   τις   δυνάμεις    σου   και   σε   απόδειξη   αυτού    φύτεψε    το    ραβδί   σου    και    αύριο    θα έχει   βλαστήσει»,   και    αμέσως   εξαφανίσθηκε.   Ο     Ρεμπρόβος     φύτεψε   την   ράβδο   και    την    επομένη    την   βρήκε   πράγματι    να  έχει   βλαστήσει.  Μετά   το   περιστατικό    αυτό   βαπτίσθηκε    Χριστιανός  από  τον  Άγιο  Ιερομάρτυρα   Βαβύλα,  ο  οποίος  τον μετονόμασε   σε    Χριστοφόρο.    Η    άκτιστη   θεία    Χάρη,   που   έλαβε την   ώρα   του   βαπτίσματος   και    του    Χρίσματος,    μεταμόρφωσε  όλη του  την  ύπαρξη.  Και  αυτή  ακόμα  η   δύσμορφη    όψη   του    φαινόταν  φωτεινότερη    και    ομορφότερη.

Στην   Ορθόδοξη    αγιογραφία    ο    Άγιος  εικονίζεται   να   μεταφέρει  στον   ώμο   του   τον   Χριστό.    Εξ’  αφορμής    ίσως   του   γεγονότος  αυτού   θεωρείται   προστάτης   των   οδηγών   και   στο   Μικρόν Ευχολόγιον    και   συγκεκριμένα    στην   Ακολουθία    «επί   ευλογήσει  νέου    οχήματος»   υπάρχει,    πρώτο    στη   σειρά,   το     απολυτίκιό    του.

Κατά   τον   τότε    εναντίον   των    Χριστιανών    διωγμό,   λίγο   μετά   την βάπτισή   του,   είδε Χριστιανούς να κακοποιούνται από τους ειδωλολάτρες. Από αγανάκτηση  επενέβη και έκανε δριμύτατες παρατηρήσεις   προς    αυτούς, διέφυγε δε τη σύλληψη χάρη στο γιγαντιαίο    του παράστημα και την ηράκλεια δύναμή του. Καταγγέλθηκε   όμως    στον   αυτοκράτορα   και    διατάχθηκε   η  σύλληψή    του.  Για  τον  σκοπό  αυτό  απεστάλησαν  διακόσιοι στρατιώτες.  Αυτοί,  αφού  ερεύνησαν  σε  διάφορα  μέρη,  τον   βρήκαν  κατά    την   στιγμή   την   οποία   ετοιμαζόταν   να   γευματίσει   ένα κομμάτι   ξερό   ψωμί.    Κατάκοποι   οι   στρατιώτες   και   πεινασμένοι ζήτησαν   από   τον   Άγιο   Χριστοφόρο   να   τους    δώσει   να    φάγουν και ως αντάλλαγμα του υποσχέθηκαν ότι δεν θα τον κακομεταχειρίζονταν.    Ένας   από   τους   στρατιώτες,    βλέποντας   ότι πλην   του    ξερού    άρτου  δεν  υπήρχε καμία  άλλη τροφή, ειρωνευόμενος   τον   Χριστοφόρο,   του   είπε   ότι   ευχαρίστως  θα  γινόταν   Χριστιανός,   εάν    είχε    την    δύναμη    να   τους    χορτάσει  όλους    με    το   κομμάτι   εκείνο    του   άρτου. Τότε   ο   Άγιος,   αφού  γονάτισε,  άρχισε  να  παρακαλεί  τον   Χριστό   να   πολλαπλασιάσει    το κομμάτι   εκείνο   του   άρτου,   όπως   πολλαπλασίασε    τους   πέντε άρτους   στην   έρημο,   για   να   χορτάσουν   οι   πεινώντες   στρατιώτες  και    να  φωτισθούν  στην  αναγνώριση   και   ομολογία   Αυτού.  Η παράκληση   του    Αγίου   εισακούσθηκε    και    το    τεμάχιο    του    άρτου πολλαπλασιάσθηκε. Βλέποντας οι στρατιώτες το θαύμα αυτό,  προσέπεσαν  στα   πόδια    του    Αγίου    και    τον    παρακαλούσαν    να  τους    γνωρίσει    καλύτερα   τον   Θεό  του.  Ο  Άγιος  εξέθεσε με απλότητατη   Χριστιανική   διδασκαλία   και   αφού   όλοι    εξέφρασαν  την   επιθυμία    να   γίνουν  Χριστιανοί,  τους  οδήγησε προς   τον  Επίσκοπο   Αντιοχείας  Βαβύλα, ο   οποίος,  αφού   τους   κατήχησε,  τους  βάπτισε.  Όταν   ο  αυτοκράτορας   Δέκιος    πληροφορήθηκε    το    γεγονός, τους μεν στρατιώτες συνέλαβε και αποκεφάλισε, τον δε   Χριστοφόρο προσπάθησε με υποσχέσεις και    κολακείες   να   μεταπείσει, αλλά   οι   προσπάθειές   του   προσέκρουσαν   στην   επίμονη   άρνηση αυτού.    Κατόπιν τούτου  έστειλε προς  αυτόν  δύο  διεφθαρμένες γυναίκες, την  Ακυλίνα  και την  Καλλινίκη,  ελπίζοντας  ότι  με  τα  θέλγητρά  τους  θα  τον  σαγήνευαν  και   θα   τον   παρέσυραν.   Οι    δύο γυναίκες,   αφού   άκουσαν   την   προτροπή του Αγίου, για  να επανέλθουν    στον   δρόμο   της   αγνότητας   και   της   αρετής,    έγιναν Χριστιανές   και,   αφού   παρουσιάσθηκαν  ενώπιον   του    αυτοκράτορος Δεκίου,  ομολόγησαν  τον Χριστό.  Γι ’ αυτό  και  βρήκαν  μαρτυρικό  θάνατο.

Στη συνέχεια   ο Άγιος  Χριστοφόρος  υποβλήθηκε  σε  φρικτά  βασανιστήρια    και   τέλος   υπέστη   τον   δι’ αποκεφαλισμού   θάνατο   το 251 μ.Χ.           
Η   Σύναξη    αυτού    ετελείτο    στο    Μαρτύριο   αυτού    κοντά    στο   ναό  του   Αγίου   Μεγαλομάρτυρος    Γεωργίου   στο   Κυπαρίσσιον   και   στο ναό   του    Αγίου   Μάρτυρος   Πολυεύκτου,  πλησίον  της  Αγίας  Ευφημίας    των    Ολυβρίου.

Απολυτίκιον.  Ήχος    δ’.   Ταχύ    προκατάλαβε.   
Στολαίς   ταις   εξ   αίματος,   ωραϊζόμενος,    Κυρίω   παρίστασαι,   τω Βασιλεί ουρανών, Χριστοφόρε αοίδιμε· όθεν συν Ασωμάτων, και Μαρτύρων χορείαις,  άδεις τη   τρισαγίω,   και    φρικτή    μελῳδία,   διο  ταις    ικεσίαις    ταις    σαις,   σώζε   τους   δούλους   σου.

Κοντάκιον.  Ήχος   δ’.   Επεφάνης    σήμερον.       
Χριστόν   φέρων    ένδοξε,   εν   τη    ψυχή    σου,    ισχυρώς    κατέβαλες,  των  εναντίων   τας   αρχάς·    διο  Χριστόν    εκδυσώπησον,   ω    Χριστοφόρε,   υπέρ   των   ψυχών   ημών.

Μεγαλυνάριον.
Μάρτυς    ακατάπληκτος   και    στερρός,  πέλων    τη    ιδέα,   Χριστοφόρε  και   τω   νοΐ,   των    αντικειμένων,     κατέπληξας    τα    στίφη,    αθλήσας  υπέρ    φύσιν,   πόθω    του  Κτίστου    σου.

 

Saint Christopher the Great Martyr

 

Saint Megalomaris Christoforos came from a semi-barbaric race and was called Rebrovos, which means sinless, disapproved, damned. He probably lived during the reign of Emperor Decius (249 - 251 AD), when Bishop of Antioch was Saint Hieromartyr Babylon (September 4).

The Saint in appearance was so ugly, that is why he was called a "kingsman".

His conversion to Christ was miraculous. He was captured as a prisoner of war during his nation-building with the Roman imperial troops. He was enlisted in the Roman legions and fought against the Persians, under Gordius and Philip.

While still occupied, to thank Christ, he set out on a dangerous river crossing and carried freely on his shoulders those who wished to cross the river. One day a small child appeared to him, begging him to cross the opposite bank. Rembrandt willingly put it on his shoulders and, leaning on his rod, entered the river. As it progressed, however, the weight of the child increased so that he could barely reach the opposite shore. Upon arriving at his destination, the spy told the child that getting the whole world up would not be so burdensome. His child replied: "Do not be surprised, because you have not only transported the whole world, but also the deceiver. I am the One in whose service you have put your forces and in proof of that you have planted your wand and tomorrow it will sprout, "and it immediately disappeared. Rembrandt planted the rod and the next day he actually found it to have sprouted. After this incident a Christian was baptized by Saint Hieromartyr Babylon, who renamed him Christopher. The uncreated divine Grace, received at the time of baptism and Christ, transformed all of its existence. And yet his shapely face looked brighter and more beautiful.

In Orthodox hagiography the Saint is depicted carrying Christ on his shoulder. It is perhaps because of this fact that he is considered the patron of the drivers and in the Micron Echologio, and in particular in the sequel "On the blessing of a new vehicle" there is, for the first time, his apolitical.

During the persecution against Christians, shortly after his baptism, he saw Christians being abused by pagans. Out of anger he intervened and made harsh remarks to them, and escaped capture thanks to his giant spaceship and herculean power. However, it was reported to the emperor and his arrest ordered. Two hundred soldiers were sent for this purpose. After researching in various places, they found him while he was preparing to eat a piece of dry bread. The skeptical soldiers and the hungry asked Saint Christopher to give them to eat and in return they promised that he would not be abused. One of the soldiers, seeing that there was no food other than dried bread, ironically humming Christopher, told him that he would happily become a Christian if he had the power to feed them all with that piece of bread. Then the Saint, after kneeling, began to plead with Christ to multiply that portion of bread, as he multiplied the five loaves in the desert, to feed the hungry soldiers and enlighten His recognition and confession. The request of the Saint was heard and the piece of bread was multiplied. Seeing the soldiers in this miracle, they watched at the feet of the Saint and begged him to know their God better. The saint exhibited Christian teaching with simplicity, and after all had expressed the desire to become Christians, he led them to the Bishop of Antioch, Babylon, who after baptizing them baptized them. When Emperor Dekios was informed of the incident, he was arrested and decapitated by the soldiers, and Christopher tried to persuade him with promises and flatteries, but his efforts were countered by his persistent refusal. He then sent to him two corrupt women, Aquilina and Kallinikis, hoping that their lures would seduce him and seduce him. After hearing the exhortation of the Saint to return to the path of purity and virtue, the two women became Christians and, after appearing before Emperor Decius, confessed Christ. That is why they have witnessed death.

Saint Christopher was subsequently subjected to horrific torture and was finally beheaded in 251 AD.

This Synagogue was held at the Martyrdom of it near the church of Saint George the Great at Kyparission and at the temple of St. Martyr Polyevictus, near St. Euphemia of Olympia.

 

 

Absolutely. Sound d. Fast forward.

All ye blood, beautiful, Lord appear, the King of the heavens, Christopher the way; all together with Asomon, and the Martyrs dance, thou shalt release the trumpet, and the horrible melody, thou hast begotten thyself.

 

 

It's close. Sound d. Impressive today.

Christ Bearer glorified in your soul, you strongly paid, against the beginning; let Christ send, O Christ, for our souls.

 

 

Magnificent.

Witness unobtrusive and stern, puzzled by the idea, Christopher and no, of the objects, I am amazed at the verses, sporting for nature, the desire of your Master.