Ο Όσιος Αρσένιος ο Μέγας

 

Ο   Όσιος   Αρσένιος   ο    Μέγας   γεννήθηκε   στη   Ρώμη,   στην    εκκλησία  της οποίας  ήταν  διάκονος, από  γονείς πλούσιους  και  ευσεβείς  και  έζησε  κατά   τους     χρόνους    του   αυτοκράτορος  Θεοδοσίου   του   Μεγάλου   (379 – 395 μ.Χ.).   Διακρινόταν    για    τη    σοφία,  το  άμεμπτο  ήθος  και τις ποικίλες  αρετές  του. Διήλθε  τη ζωή του    με   την   προσευχή,  την  λατρευτική  ζωή,  την    μελέτη    και   την  τήρηση    των    θείων    εντολών  και  έμαθε  και    την    «άγνωστον γνώσην».   Τη   γνώση,    δηλαδή,   που   δεν   μπορεί    να    γίνει    κατανοητή    με   το   ανθρώπινο   μυαλό,    αλλά    αποκαλύπτεται   από  τον   Θεό    στην    κεκαθαρμένη    καρδιά.   Με   άλλα   λόγια,   εντρύφησε με   την   μελέτη   και   τον   τρόπο   της   ζωής   του   στα   μυστήρια    της Βασιλείας    του    Θεού    και    αναδείχθηκε  σοφός    διδάσκαλος  και άριστος παιδαγωγός. Εξαιτίας αυτού, με την υπόδειξη του βασιλέως Γρατιανού και του Πάπα  Ιννοκεντίου, προσλήφθηκε από  τον  αυτοκράτορα   Θεοδόσιο   ως   διδάσκαλος   των    υιών    του    Αρκαδίου  και    Ονωρίου.

Στην   Κωνσταντινούπολη    έγινε    δεκτός    με    μεγάλες   τιμές,    του δόθηκε    ο   τίτλος   του   πατρικίου   και   ετιμάτο    ως    βασιλοπάτωρ, όπου   όλοι   τον   θαύμαζαν     για   τις   πολλές    γνώσεις   και   τη σεμνότητα   του   ήθους   του.   Αποφεύγοντας    τους   θορύβους   της πόλεως   και    τον   πολυτελή    βίο   στα   ανάκτορα,  παρακαλούσε    τον  Θεό    να    τον    βοηθήσει    να    απαλλαγεί  από  τα υψηλά του καθήκοντα   και   να   τον   οδηγήσει   σε   οδό   σωτηρίας.   Οι    παρακλήσεις του Οσίου εισακούσθηκαν και μία ημέρα  άκουσε  υπερκόσμια   φωνή,   η    οποία  τον  προέτρεπε  να  εγκαταλείψει  τον  κόσμο.  Ευθύς  αμέσως απέβαλε  τα  λαμπρά  του  ενδύματα   και   αφού μεταμφιέσθηκε, έφυγε στην Αίγυπτο, εισήλθε σε Σκήτη και εκάρη μοναχός.  Εκεί  έλαβε την πληροφορία από τον Θεό να ασκηθεί περισσότερο   στη   σιωπή  και την ησυχία.  Η  υπεροχή  του   κατά    τη μόρφωση  και  τα ιερά γράμματα και το ασκητικό του ήθος, η ταπεινοφροσύνη και οι κατά Θεόν αρετές του, τον ανέδειξαν σε πνευματικό  προεστώτα   μεταξύ  των   συνασκητών    του    στην    έρημο. Η    φήμη   της    αγιότητάς   του   διαδόθηκε   σε   όλη   την   περιοχή,  πολλοί  δε  από  τις  πόλεις προσέρχονταν, για να ακούσουν την διδασκαλία   του,  να    ωφεληθούν πνευματικά και να λάβουν την ευλογία του. Ακόμη και ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας Θεόφιλος επισκέφθηκε  πολλἔς   φορές τον  Όσιο   Αρσένιο,  για να  τον  συμβουλευθεί    επί    θεολογικών    και    εκκλησιαστικών    ζητημάτων.

Σε   μία   από    τις    επισκέψεις   του    ο    Αλεξανδρείας    Θεόφιλος    μαζί με   μερικούς   άλλους   παρακάλεσε   τον    Όσιο   να   τους   πει    κάποιο λόγο,  για  να  ωφεληθούν πνευματικά. Τότε  ο   Μέγας   Αρσένιος   τους ρώτησε:    « Εάν   σας   πω   κάποιο   λόγο,   θα    τον   εφαρμόσετε;».   Και όταν  εκείνοι   απάντησαν   ναι,   τους    αποκρίθηκε:    «Όπου    ακούετε   ότι   ευρίσκεται   ο   Αρσένιος,   μη   πλησιάσετε   σε   αυτόν».   Το περιστατικό  αυτό δείχνει τη μεγάλη του ταπείνωση.  Βίωνε  στην καθημερινή   του  ζωή  το  λόγο  «όσο  μέγας  εί,  τοσούτον  ταπείνου  σεαυτόν».

Ο  Όσιος,  για  να  αποφύγει  την κοινωνικότητα  και  τις συχνές  βαρβαρικές   εισβολές   και    για να επιδοθεί απερίσπαστος στην προσευχή    και    τον    καθαρό    ασκητικό  βίο,  εγκατέλειψε  τη  Σκήτη  και  με  την συνοδεία  των  μαθητών  του  Αλεξάνδρου  και   Ζωΐλου  κατέφυγε    στην  Πέτρα,   κοντά   στην   Μέμφιδα,    και   μετά   στην Κανώπη,   εκεί   όπου   το   445    μ.Χ.   κοιμήθηκε  με  ειρήνη.   Όταν πλησίαζε  η   ώρα   της   εξόδου   του    από   την   πρόσκαιρη   αυτή    ζωή,  τον  ρώτησαν οι    μαθητές   του,   σε  ποιον  τόπο  και  πώς  θα    ήθελε   να τον ενταφιάσουν,  και   εκείνος,  ο  μακάριος  τους    αποκρίθηκε:   «Ω, τέκνα   μου,   να   δέσετε    σχοινίον  εις   τους  πόδας   μου   και   να  με σύρετε  εις το βουνόν».  Είναι και  αυτή  η  απάντηση  ενδεικτική  της μεγάλης   ταπεινώσεώς  του.

Ο    Άγιος    Νικόδημος    ο   Αγιορείτης  περιγράφει    και    την    εξωτερική  όψη  του    Οσίου    και    λέγει   ότι    ο    Όσιος    Αρσένιος     ήταν   «ξηρός  το  σώμα  και  μακρύς  εις το μέγεθος, είχε   τα    γένεια   μακριά    έως    την κοιλίαν,   το  είδος  του  προσώπου   του   ήτο    αγγελικόν   και   σεβάσμιον, ως  το   του     Πατριάρχου   Ιακώβ».   
Αξιοσημείωτα  είναι  τα  τρία  αποφθέγματα  τα  οποία   μας   άφησε   ο Όσιος   Αρσένιος.   Πρώτον,   η    υπενθύμιση,  που    συνήθιζε  να   κάνει  στον   εαυτό   του   να    μην   ξεχάσει  ποτέ  τον  λόγο  για  τον  οποίοζούσε  και   για  τον  οποίο  πήγε   στην    έρημο.   Και   ο  λόγος  αυτός  δεν  είναι  άλλος  από  την    θέωση,  που  είναι   και   ο  σκοπός  ζωής   όλων    των  Χριστιανών. Δεύτερον, το  «ο Θεός μου, μη εγκαταλείπης    με,  ότι  ουδέν  εποίησα  αγαθόν  ενώπιόν  Σου,  αλλά  δος μοι   δια   την    αγαθότητά  Σου  βαλείν  αρχήν». Δηλαδή,   ο  Όσιος  Αρσένιος   θεωρούσε   τον   εαυτό   του   πολύ    αμαρτωλό,  αισθανόταν  ότι  δεν  έχει   κάνει   κανένα    καλό    στη   ζωή    του    και   παρακαλούσε  τον    Θεό    να    μην    τον    εγκαταλείψει,    αλλά   να    τον    αξιώσει    να βάλει αρχή μετανοίας. Τρίτον, η συμβουλή   «πάσαν σου  την σπουδήν   ποίησον,  ίνα  η  ένδον σου  εργασία  κατά    Θεόν   ή,  και   νικήσης   τα   έξω πάθη».  Δηλαδή, μας προτρέπει ο  Όσιος, όπως   ερμηνεύει   ο   Άγιος Νικόδημος   ο   Αγιορείτης,   ότι    όλη   τη   σπουδή    μας   πρέπει     να έχουμε    στο   να   γίνεται    η   εσωτερική    εργασία    της  ιεράς  προσευχής    και    νήψεως,  καθαρά  και  μόνο  για   τον    Θεό,    διότι   εάν αυτή   ενεργείται    καθαρά,  θα   νικήσουμε  τα   εξωτερικά   πάθη   του σώματος.   Την   παραπάνω   συμβουλή  του Οσίου  Αρσενίου  την αναφέρει πολλές φορές στους λόγους του ο μεγάλος Πατέρας και Διδάσκαλος της Εκκλησίας μας, ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, Αρχιεπίσκοπος   Θεσσαλονίκης.

Απολυτίκιον.  Ήχος  πλ. α’.  Τον    συνάναρχον   λόγον.
Των  τερπνών   απανέστης    εμφρόνως    Όσιε,   χρηματισθείς     ουρανόθεν   ως   Αβραάμ    ο    κλεινός,   και   Αγγέλων   μιμητής    ώφθης τω βίω σου, λόγω εμπρέπων   πρακτικώ,  και   σοφία   αληθεί,   Αρσένιε θεοφόρε.   Και    νυν   απαύστως    δυσώπει,    ελεηθήναι  τας  ψυχάς  ημών.

Κοντάκιον.  Ήχος   πλ. δ’. Τη    υπερμάχω.

Ως   της    σοφίας    ενθεώτατον    θεράποντα

Και    ησυχίας    οδηγόν    και      θείον    γνώμονα

Ευφημούμεν    σε   οι    δούλοί   σου   θε οφόρε·

Αλλ’   ως    θείας    κοινωνός   μακαριότητος

Εκ   παντοίων    ημάς   λύτρωσαι   κακώσεων,           
Ίνα    κράζωμεν,    χαίροις    Πάτερ    Αρσένιε.

Μεγαλυνάριον.
Χαίροις   της   σοφίας   λύχνος    λαμπρός,   και    της    ησυχίας,   φοίνιξ όντως  ο ευθαλής, ο πράξεσι   θείαις, κομών   και   θεωρίαις,   Αρσένιε  παμμάκαρ,    Οσίων    καύχημα.

 

Saint Arsenius the Great

 

 

Saint Arsenios the Great was born in Rome, in the church of which he was a deacon, from wealthy and pious parents and lived in the time of Emperor Theodosius the Great (379-395 AD). He was distinguished for his wisdom, his unshakable morality and his various virtues. He went through his life with prayer, worship, study and observance of divine commandments and learned "unknown knowledge". That is, knowledge, which cannot be understood by the human mind, but is revealed by God in a purified heart. In other words, he was inspired by his study and way of life in the mysteries of the Kingdom of God and became a wise teacher and an excellent educator. Because of this, at the suggestion of King Gratianus and Pope Innocent, he was hired by Emperor Theodosius as a teacher of the sons of Arcadius and Onorius.

In Constantinople he was received with great honor, he was given the title of patriarch and honored as a royal prince, where all admired him for his many knowledge and modesty of his morals. Avoiding city noise and luxurious living in the palaces, he pleaded with God to help him get rid of his high duties and lead him to a path of salvation. Hosei's pleas were heard and one day he heard a supernatural voice urging him to leave the world. Immediately he took off his glittering clothes and after disguising himself, he left for Egypt, entered Skete and became a monk. There he received information from God to practice more in silence and quiet. His excellence in education and his sacred letters and ascetic morality, his humility and his godly virtues made him a spiritual leader among his fellow deserters. His reputation for holiness was spread throughout the region, and many cities came to hear his teaching, to benefit spiritually and receive his blessing. Even Patriarch of Alexandria Theophilos visited St. Arsenios many times to consult him on theological and ecclesiastical issues.

On one of his visits, Alexandrian Theophilus, along with some others, begged Hosios to give them some reason to benefit spiritually. Then the Great Arsenius asked them, "If I tell you something, will you apply it?" And when they answered yes, they replied, "Wherever you hear Arsenius is, don't come near him." This incident shows his great humility. He lived in his daily life the saying "as long as he is, so humble himself".

Hosios, in order to avoid social and frequent barbaric invasions and to indulge in prayer and pure ascetic life, abandoned Skete and fled to Petra, near Peter and Memphis, with the disciples of Alexander and Zoilos. Canopy, where in 445 AD slept in peace. As the time of his departure from this temporary life approached, his disciples asked him where and how he would like to be buried, and he blessed them: "Oh, my children, fasten a rope to their feet. and drag me to the mountain. " This answer is also indicative of his great humiliation.

Saint Nicodemus of Mount Athos also describes the exterior of Osios and says that Saint Arsenios was "dry in body and long in size, had beards far to the abdomen, his face kind of angelic and respectful, as his Patriarch Jacob ”.

Remarkable are the three excerpts left by Saint Arsenios. First, the reminder that he used to make himself never forget the reason he lived and went to the desert. And this reason is no other than the deity, which is the purpose of life for all Christians. Secondly, "My God, never forsake me, that I have never done any good before You, but you have put a beginning to Your goodness". That is, Saint Arsenius considered himself very sinful, felt that he had done no good in his life, and begged God not to abandon him, but to demand that he repent. Thirdly, the advice "go to study the poison, your inner work by God or, and defeat the outward passions." That is to say, the Saint urges us, as Saint Nicodemus of the Holy Mountain interprets, that all of our study must be in the inner workings of the sacred prayer and worship, purely for God alone, for if she acts purely, we will win the external passions of the body. The above advice of Hosios Arsenios is mentioned many times in his words by the great Father and Teacher of our Church, Saint Gregory Palamas, Archbishop of Thessaloniki.

 

 

Absolutely. Sound a'. The co-speech.

Hypocrites of the shameless, Hail from heaven as Abraham the shut up, and Angels imitator of thy life, because of humble practice, and wisdom true, Arsenius Theophore. And now it definitely hurts, our souls have mercy.

 

 

It's close. Sound d. I miss her.

As the wisdom of the incarnate therapist

And quiet guided and uncle guided

We are delighted in your servants;

But as a divine blessing society

You are always redeemed by injuries,

Well done, happy Father Arsenie.

 

 

Magnificent.

Rejoice in the wisdom of the bright lamp, and of the silence, the phoenix is ​​indeed the delusional, the deity of the deities, the commons and the theorist, Arsenius Pammakar, The Fame.