Ο Άγιος Ιώβ ο Προφήτης ο Δίκαιος

 

Ο  Δίκαιος  Ιώβ   καταγόταν  από  τη  χώρα  Αυσίτιδα   που    βρισκόταν  μεταξύ   της   Ιουδαίας    και   της    Αραβίας   και   ήταν    υιός    του    Ζαρέθ    και    της   Βασώρας.    Προφήτης    επί    σαράντα   χρόνια,  άκμασε   περί   το  1900  π.Χ.  (κατ’  άλλους  το 1400 π.Χ.).  Παρά  τα  μυθώδη   πλούτη  του  ήταν   θεοσεβής,   δίκαιος,   ευθύς    και    άμεμπτος. Κατά   παραχώρηση   Θεού,   για   να    τον     δοκιμάσει,    επειράσθηκε από   τον   σατανά    και    απώλεσε  πλούτο  και    κάθε   αγαπημένο    του  πρόσωπο, πλην της συζύγου του, αυτός δε ο ίδιος προσβλήθηκε  από   βαρύτατη μορφή λέπρας.  Λόγω  αυτού  εξήλθε  της πόλεως και   διερχόταν    το  υπόλοιπο  του βίου  του  μέσα  σε  σπήλαιο, προσευχόμενος    και     ξύνοντας    τις    πληγές   του   για    ανακούφιση. Ούτε   οι   παροτρύνσεις    της   συζύγου   και   των    φίλων    του στάθηκαν  ικανές   να    τον   απομακρύνουν    από   τον    Θεό.    Όταν    δε τον   επισκέφθηκε   η     σύζυγός του  και  πλήρης  θυμού  του  είπε:    «Μέχρι    πότε  θα  υπομένεις   λέγοντας:    ιδού,    θα   περιμένω   λίγο  ακόμη    χρόνο    και    ελπίζω,   ότι   θα   απαλλαγώ     της   καταστάσεώς μου;   Ιδού    η   μνήμη  σου  εξέλιπε  από  τη  γη  διότι   οι   υιοί    και    οι θυγατέρες    σου,    οι επώδυνοι αυτοί καρποί της κοιλίας μου, εξαφανίσθηκαν.  Μάταια   κοπίασα   για    να   τους   μεγαλώσω.   Εσύ    δε    ο   ίδιος     κάθεσαι επάνω σε σάπια  απορρίμματα σκωληκοβριθή  διερχόμενος  όχι  μόνο  τις    ημέρες  αλλά   και    τις    νύχτες    στο  ύπαιθρο.    Εγώ    δε  περιπλανιέμαι    ως    μία   υπηρέτρια   μεταβαίνουσα  από   τον   ένα   τόπο    στον    άλλον    και    από    τη    μία     οικία   στην  άλλη    και    περιμένω    πότε    να     δύσει    ο    ήλιος,   για    να    αναπαυθώ  από    τους   σωματικούς     κόπους    και     ψυχικές   οδύνες,  οι  οποίες  σήμερα  με  περισφίγγουν.  Πες, λοιπόν,  λόγο  κατά  του  Κυρίου  και   πέθανε»,  αυτός,  αφού  άκουσε  με  τη   συνήθη     πραότητα     τους πικρούς    αυτούς    λόγους    της    συζύγου    του,  με  μεγάλη    θλίψη  απάντησε   προς   αυτήν:    «Διατί   ομίλησες  έτσι  ως  μία  από  τις  άφρονες    γυναίκες;   Αφού  δέχθηκες  τις   τόσες    καλές    δωρεές   από    τα    χέρια  του  Θεού,  δεν θα  υπομείνουμε  και   τις   συμφορές;», παραμένοντας   έτσι  και  πάλι  θεοσεβής   και    άμεμπτος.   Μόνο    προς στιγμήν,    όταν    τον   επισκέφθηκαν  οι  τρεις   φίλοι   του    Ελιφάζ,  βασιλέας    των    Θαιμανών,   Βαλδάδ,  τύραννος  των  Σαυχέων  και   Σαφάρ,  βασιλέας  των    Μιναίων,    οι   οποίοι    παρέμειναν   σιωπηλοί,  αφού    τον   συντρόφευαν    επί   επτά   ημέρες,   το   ηθικό   του    Ιώβ κλονίσθηκε,   αλλά  αμέσως, διαμέσου  της  βαθιάς    πίστεώς   του,  ανέκτησε   και    πάλι    αυτό.

Μετά    επταετή    υπομονή    της    υπεράνθρωπης    αυτής    δοκιμασίας,    ο    Θεός   ανταμείβοντας    τον    Ιώβ,    έδωσε    σε    αυτόν   πάλι    όλα    τα     απολεσθέντα     αγαθά    και    τα     προσφιλή    του   πρόσωπα.  Έζησε,    μετά     τη    δοκιμασία   του     επί    εκατόν   σαράντα    έτη    και  σε     ηλικία    διακοσίων    σαράντα    ετών,    περί    το    1650    π.Χ., κοιμήθηκε  με  ειρήνη    αποτελώντας     υπόδειγμα    υπομονής  και    προσκαρτερίας.    Οι    άθλοι    του    περιγράφονται    εκτενώς    στο  ομώνυμο     βιβλίο    της    Παλαιάς    Διαθήκης.

Απολυτίκιον.   Ήχος    δ’.   Ο    υψωθείς    εν    τω   Σταυρώ.       
Ως  της    ανδρείας   ακαθαίρετος   πύργος,   τας   του    Βελίαρ    απεκρούσω  εφόδους, και    ακλινής    διέμεινας  σοφέ  εν  πειρασμοίς·   όθεν  χαρακτήρά σε,    αρραγούς καρτερίας, και    λαμπρόν    υπόδειγμα,   αρετών  ουρανίων,   η    Εκκλησία    μέλπει   σε    Ιώβ,    λαμπρυνομένη,  τοις     σοις    προτερήμασι.

Κοντάκιον.   Ήχος     πλ. δ’.   Ως    απαρχάς    της   φύσεως.      
Ως    αληθής    και    δίκαιος,   θεοσεβής   και    άμεμπτος,    ηγιασμένος     τε   ώφθης  πανένδοξε,   Θεού    θεράπον   γνήσιε,   και     εδίδαξας   κόσμον,   εν τη    ση    καρτερία    Ιώβ  πολύαθλε·   όθεν   πάντες τιμώντες,     υμνούμέν    σου   το    μνημόσυνον.

Μεγαλυνάριον.
Τύπος   εκπαιδεύων   προς   αρετήν,   εν   παντί    τω    βίω,    συ    υπάρχεις  Πάτερ    Ιώβ·   εν γαρ  απορία, και  πλούτου   δαψιλεία,   θεράπων ανεδείχθης,   του   Λόγου   δόκιμος.

 

Saint Job the Prophet the Righteous

 

Righteous Job was from the land of Auschwitz, located between Judea and Arabia, and was the son of Zareh and Basor. Prophet for forty years, flourished around 1900 BC. (Otherwise in 1400 BC). In spite of his fabulous wealth he was godly, just, straight and impeccable. At God's request, to tempt him, he was tempted by Satan and lost wealth and every beloved person except his wife, who himself suffered severe leprosy. Because of this he left the city and spent the rest of his life in a cave, praying and scraping his wounds for relief. Nor was the exhortation of his wife and his friends able to turn him away from God. When his wife did not visit him and he was completely angry, he said: "How long will you be waiting, saying, 'Look, I'll wait a little longer and hope I get rid of my situation? Behold, your memory is gone from the earth, because your sons and your daughters, those sore fruits of my belly, are gone. I tried in vain to grow them. You yourself sit on rotten debris passing through not only the days but also the nights in the open air. I do not wander as a maid moving from place to place and from house to house, and I wait for the sun to set in order to recover from the physical exertions and mental anguish that now haunts me. Say, then, a word against the Lord, and he is dead, "he, having listened to his wife's bitter words in the usual manner, replied with great sadness to her:" Why have you spoken like one of the prudent women? After receiving so many good gifts from the hands of God, will we not endure the calamities? ", Thus remaining godly and unmoved. Only for a moment, when three friends of Eliphaz, the King of the Templars, Valdad, tyrant of the Sachs and Safar, king of the Minas, visited him, who remained silent after having been with him for seven days, but his moral compass, through his deep faith, he regained it again.

After seven years of patience with this superhuman temptation, God rewarded Job again with all his lost goods and loved ones. He lived, after his ordeal for one hundred and forty years, and at the age of two hundred and forty years, about 1650 BC, slept in peace, being a model of patience and kindness. His labors are extensively described in the homonymous book of the Old Testament.

 

Absolutely. Sound d. The Highest in the Cross.

As a courageous tower of bravery, I beleive the invaders, and a perennial wise in temptations; all in character, caretaker, and brilliant example, of heavenly virtues, the Church is waiting for Job, bright, bright.

 

 

It's close. Sound pl. d. As the beginning of nature.

As true and righteous, God-fearing, and unmerciful, sanctified, all-wise, God healer, and taught the world, in Job's sobriety multiply; always honored, remember your memorial.

 

 

Magnificent.

A type of instructor to virtue, in all my life, there is Father Job; in all probability, and wealthy disciplines, unseen therapists, of the Spoken Word.