Ο Άγιος Νικόλαος ο Οσιομάρτυρας ο Νέος ο εν Βουνένοις

 

Ο   Άγιος  Οσιομάρτυρας  Νικόλαος  ο    Νέος    γεννήθηκε    πιθανώς    στη    γη  της   Μικράς  Ασίας.    Από    την   παιδική   του    ηλικία    διακρινόταν    για    την  θερμή    πίστη,   την   αγάπη   προς   τον   Θεό   και   την   ευσέβειά   του.   Η    αρετή   και  η   ανδρεία   του   Νικολάου   δεν   μπορούσαν   να   κρυφθούν. Η  φήμη   του ξεπέρασε  γρήγορα  τα  στενά    όρια    της   πατρίδος   του    και    απλώθηκε  μέχρι    και    αυτή    την   Βασιλεύουσα,  την  Κωνσταντινούπολη.  Ο    τότε  αυτοκράτορας   Λέων  ο   ΣΤ’    ο   Σοφός   (886 – 912  μ.Χ.)   ζήτησε    και    γνώρισε  το    Νικόλαο.    Εκτίμησε    αμέσως,   με    την    πρώτη    επαφή    μαζί    του,   τα  σωματικά   και    ψυχικά   του   χαρίσματα  και τον  διόρισε  αρχηγό  του  αυτοκρατορικού  αποσπάσματος  της   Λαρίσης,   που   είχε   ως   σκοπό   να φρουρεί    και   να   υπερασπίζεται    την   πόλη    αυτή   της   Θεσσαλίας.

Ανέλαβε  τα  καθήκοντά  του  με  ζήλο.  Το  πέρασμα  του  χρόνου    αύξανε την   πνευματικότητα   του   Νικολάου    και   την   αγάπη    των   στρατιωτών   και  του   λαού    στο   πρόσωπό   του.

Όταν   οι   Άβαροι   έφθασαν   μέχρι   τη   Θεσσαλία,  έκαναν  βαρβαρική  επιδρομή   και    σκορπούσαν    παντού    την     ερήμωση     και    το    θάνατο.    Ο  Νικόλαος  με  τις λιγοστές     δυνάμεις   του   προσπάθησε   να   αναχαιτίσει    τον εχθρό. Οι παμπληθείς όμως δυνάμεις των αντιπάλων εύκολα επικράτησαν    και    επιδόθηκαν   σε   γενικές    σφαγές   και   λεηλασίες.   Πολλοί   από    τους    κατοίκους    εγκατέλειψαν    την    πόλη    και    την   περιοχή   και κατέφυγαν  σε  ορεινά  μέρη.  Τελικά  και  ο  Νικόλαος  με  όσους  στρατιώτες  είχαν   απομείνει  πορεύθηκε στο  δάσος  που   βρισκόταν    στο  όρος  της  Βουνένης,  όπου  υπήρχαν   πολλοί    ασκητές   με   τα   ασκητήριά τους  στα  απόκρημνα  υψώματα.  Εγκαταστάθηκε   κοντά  τους συναγωνιζόμενος   αυτούς   στην   άσκηση   και   την   προσευχή.  Μαζί   του    είχε  και    τους    στρατιώτες  του,  που    ζούσαν    και    αυτοί  την  αγγελική    ζωή    των  μοναχών.

Κάποιο βράδυ, ενώ ο  Όσιος προσευχόταν, Άγγελος Κυρίου παρουσιάσθηκε   και   προανήγγειλε   τον   μαρτυρικό    τους   θάνατο:    «Δεύρο, αθληταί   του   Χριστού,  προς  το  μαρτυρήσαι  εαυτούς  ευτρεπίσατε».  Πράγματι  οι  εχθροί    τους   συνέλαβαν   και   τους   υπέβαλαν   σε  πλήθος βασανιστήρια. Τους   προέτρεψαν  να  αρνηθούν  την  πίστη    τους.    Εκείνοι  έμειναν  αμετακίνητοι   στην  πατρώα ευσέβεια και  τελειώθηκαν μαρτυρικά.   Τα    ονόματά   τους   γράφηκαν   στο   βιβλίο   της    ζωής.   Από   αυτά  μας  είναι  γνωστάτα  ακόλουθα: Ακίνδυνος, Αρμόδιος, Γρηγόριος, Δημήτριος,  Ευώδιος,  Θεόδωρος,  Ιωάννης, Μιχαήλ, Παγκράτιος,  Παντολέων,    Χριστόφορος    και   Αιμιλιανός.

Ο  βιογράφος  του  Αγίου  Νικολάου  μαζί  με  τα  ονόματα  των  στρατιωτών  Μαρτύρων  αναφέρει  και  τα  ονόματα  δύο  γυναικών μαρτύρων,  Ειρήνης   και  Πελαγίας.  Προφανώς θα  πρόκειται  για  δύο   ηρωίδες    Χριστιανές   γυναίκες,    που   μαρτύρησαν  για  την  αγάπη  του  Χριστού.   Θα    ανήκαν   στον  άμαχο   πληθυσμό   της   πόλεως   Λαρίσης,   που είχε   καταφύγει   στα   ορεινά   του   Τυρνάβου.

Ο   μακάριος   Νικόλαος,  διακρινόμενος  για  την    ανδρεία   του,   κατόρθωσε  να  διαφύγει  τη  μανία  του  εχθρού.  Φεύγοντας  από  τα  μέρη   της Λαρίσης   και    του   Τυρνάβου,   έφθασε   στα   ενδότερα   της   Θεσσαλίας,  στα  μέρη  της   Καρδίτσας, όπου   το   χωριό     Βούνενα.   Εκεί    βρήκε   κατάλληλο τόπο   για    άσκηση.   Ο    Όσιος   διάλεξε  για    κατάλυμα    μία    σπηλιά,   που  την  σκέπαζε  μία  βελανιδιά.  Εκεί   συνέχισε  την  ασκητική  ζωή,  που  είχε    αρχίσει   κοντά  στους  ασκητές  του   Τυρνάβου.  Υπέταξε   κάθε  σωματική  επιθυμία  και  δαιμονική    παρεμβολή.    Η   Χάρη  του  Θεού  τον  είχε   επισκιάσει.

Όμως   οι   βάρβαροι   επιδρομείς   ανακάλυψαν τον αθλητή   του   Χριστού Νικόλαο.  Τον  συνέλαβαν  και  τον πίεζαν  με  υποσχέσεις  και    κολακείες  να   αρνηθεί  την  πίστη  του.  Εκείνος  αντιστεκόταν  γενναία.  Τον  βασάνιζαν    και   εκείνος   ευχαριστούσε  τον   Θεό,  διότι    τον   αξίωσε   να  υπομείνει  για   χάρη   Του   βασανιστήρια.   Τελικά   τον   αποκεφάλισαν  και    έτσι  ο  Οσιομάρτυς  Νικόλαος    έλαβε   τον   αμαράντινο    στέφανο   της   δόξας   και εισήλθε    στη   χαρά   του    Κυρίου    του.
Ο   επίσκοπος    της   Λαρίσης   Φίλιππος   μετέφερε   με   πομπή   στην   πόλη  τα λείψανα των μαρτύρων του Τυρνάβου. Το ιερό λείψανο του Αγίου  Νικολάου ανακαλύφθηκε από τον δούκα   Ευφημιανό   της   Θεσσαλονίκης. Ο    Ευφημιανός    αρρώστησε   κάποτε   βαριά   από   τη   φοβερή   ασθένεια  της λέπρας.   Αναζήτησε   την   θεραπεία   του σε όλους  τους  ιατρούς, αλλά  μάταια.   Άρχισε   τότε   να   επικαλείται   τους   διαφόρους   Αγίους    και   να  κάνει αγαθοεργίες  ελπίζοντας  στο  έλεος  του  Θεού.  Προσέφερε    τα   χρήματά  του   σε  χήρες,  ορφανά  και   φτωχούς. Παρακαλούσε  τον  Θεό  να   τον  ελεήσει   και   να  του  χαρίσει  την  πολυπόθητη  υγεία  του.  Κατέφυγε  στον  πολιούχο    της   Θεσσαλονίκης   Άγιο   Δημήτριο   και    τον  πολιούχο   της   Λαρίσης  Άγιο  Αχίλλιο, που  είχε  ακούσει  πολλά  για  τα  θαύματά  τους.  Ενώ  όμως    βρισκόταν    στη   Λάρισα    και   προσευχόταν    μπροστά    στο  λείψανο    του    Αγίου    Αχιλλίου,    του   υποδείχθηκε    να   μεταβεί   στα   όρη   των  Βουνένων.    Το   σχετικό   όραμα    του    έλεγε   να  φροντίσει  να  βρει  το  ιερό  λείψανο  του  Οσιομάρτυρος  Νικολάου, να  λουσθεί  σε  πηγή  που  βρίσκεται    κοντά    στον    τόπο    του    ιερού    λειψάνου    και   να   πιστεύει   ότι ύστερα   από   αυτά   θα   εύρισκε   την   θεραπεία    του.    Χαρούμενος   από   το ελπιδοφόρο   τούτο   άγγελμα   ο   Ευφημιανός ξεκίνησε για  τα  Βούνενα,    όπου  βρήκε   το   τίμιο   σκήνωμα   του   Αγίου   Νικολάου   και   την   δική   του   θεραπεία. Γεμάτος   χαρά   και   ευγνωμοσύνη   για   τη   θεραπεία που  του  χάρισε  ο  Οσιομάρτυρας   του    Χριστού,    έκτισε    ένα   μικρό    ναό    και    ενταφίασε    εκεί  το   ιερό   λείψανο.

Απολυτίκιον.   Ήχος   α’.   Της   ερήμου   πολίτης.
Εξ   Εώας  εκλάμψας   ως  αστήρ  ουρανόφωτος, Νικόλαε παμμάκαρ  εν Βουνένοις  ενήθλησας· διο και δοξασθείς παρά Χριστού, θαυμάτων αναβλύζεις δωρεάς,  τοις  προστρέχουσι  τη θεία  σου  αρωγή,  Οσιομάρτυς ένδοξε.  Δόξα  τω   δεδωκότι σοι  ισχύν,  δόξα  τω  σε   στεφανώσαντι,   δόξα    τω   ενεργούντι    δια    σου,    πάσιν    ιάματα.

Κοντάκιον.   Ήχος   γ’.   Η   Παρθένος    σήμερον. 
Εν  Βουνένοις Άγιε, ασκητικώς διαπρέπων, μαρτυρίου  στάδιον,  θεοπρεπώς   διανύεις·   όθεν   σε,   ο   Ζωοδότης   λαμπρώς   δοξάσας,  έδειξε, θαυμάτων   κρήνην τοις  εκβοώσι·  χαίροις   κλέος   Ορθοδόξων,  Οσιομάρτυς  Χριστού    Νικόλαε.

Μεγαλυνάριον.
Χαίροις   της   Εῴας   θείος   βλαστός·   χαίροις    των   Οσίων,   και   Μαρτύρων   ο κοινωνός·   χαίροις   των   Βουνένων,   και   πάσης   Θεσσαλίας,   αγλάϊσμα   και κλέος,   Μάρτυς   Νικόλαε.

 

Saint Nicholas the Martyr of the Nun in the Vounenes

 

Saint Nicolas the Martyr Nicholas was probably born on the land of Asia Minor. From his childhood he was distinguished for his warm faith, love for God and his piety. Nicholas's virtue and courage could not be hidden. His reputation quickly transcended the narrow confines of his homeland and spread to this King, Constantinople. The then Emperor Leo VI the Wise (886 - 912 AD) sought and met Nikolaos. Immediately upon his first contact with him, he valued his physical and mental gifts, and appointed him chief of the imperial division of Larissa, whose purpose was to guard and defend this city of Thessaly.

He took up his duties with zeal. The passage of time increased Nicholas' spirituality and the love of soldiers and people in his face.

When the Avars reached Thessaly, they made a barbaric raid and scattered desolation and death everywhere. Nikolaos, with his few forces, tried to contain the enemy. However, the perverse forces of the opponents easily prevailed and led to general slaughter and looting. Many of the inhabitants left the city and the area and fled to mountainous areas. Finally, Nicolas, with the remaining soldiers, marched into the forest on Mount Vounenis, where there were many herders with their herds on steep slopes. He settled near these competitors in exercise and prayer. With him were his soldiers, who also lived the angelic life of the monks.

One evening, while the Saint was praying, an Angel of the Lord appeared and heralded their martyred death: "Dude, athletes of Christ, you are a witness to yourself." Indeed, their enemies arrested and tortured them. They were urged to deny their faith. They remained unmoved in the country of piety and ended up martyred. Their names were written in the book of life. The following are known to us: Harmless, Competent, Gregory, Demetrius, Eodius, Theodore, Ioannis, Michael, Pagkratios, Pantoleon, Christopher and Emilianos.

The biographer of St. Nicholas, along with the names of the martyred soldiers, also mentions the names of two women martyrs, Peace and Pelagia. There will obviously be two Christian Christian women who have witnessed Christ's love. They belonged to the civilian population of the city of Larissa, who had taken refuge in the Tyrnavos mountains.

Nicolas Nicolas, distinguished for his bravery, managed to escape the enemy's fury. Leaving the parts of Larissa and Tyrnavos, it reached the interior of Thessaly, in the parts of Karditsa, where the village of Vounena. There he found a suitable place for exercise. Osios chose a cave for an accommodation, covered by an oak tree. There he continued his ascetic life, which had begun near the hermitages of Tirnavos. He subdued all physical desire and demonic interference. The Grace of God had overshadowed him.

But the barbarian invaders discovered the athlete of Christ Nicholas. They arrested him and pressured him with promises and flatteries to deny his faith. He resisted bravely. He was tormented, and he thanked God for claiming torture for His sake. Eventually, he was beheaded, and so Osios Martyr Nicholas received the Amaranthian crown of glory and entered the joy of his Lord.

The Bishop of Larissa Philippos processed in the city the remains of the Tyrnavos witnesses. The holy relic of Saint Nicholas was discovered by Duke Efimianos of Thessaloniki. Euphemian once became seriously ill with the terrible disease of leprosy. He sought his cure for all the doctors, but to no avail. He then began to invoke the various Saints and do good in the hope of God's mercy. He offered his money to widows, orphans and the poor. He begged God to have mercy on him and to grant him his long-awaited health. He fled to the patron saint of Thessaloniki Agios Dimitrios and the patron saint of Larissa Agios Achilios, who had heard much about their miracles. But while he was in Larissa and praying in front of St. Achilles' relic, he was instructed to go to the mountains of Vounenos. His vision was to make sure that he found the sacred relic of Osimo Martyr Nicholas, to bathe in a spring near the site of the sacred relic, and to believe that he would find a cure for them afterwards. Happy with this promising profession, Euphemian set out for Vounena, where he found the noble scene of St. Nicholas and his own healing. Full of gratitude and gratitude for the healing given by Christ's Witness, he built a small temple and buried the sacred relic there.

 

 

Absolutely. Sound a '. Desert Citizen.

From the glittering luminous sky, Nikolae Pammakar in the Vounenian athlete; glorified and glorified by Christ, miraculously pouring out your donation, you look for your divine help, Osimo martyr. Glory to the devotees, glory to the crown, glory to the one acting to you, all the same.

 

 

It's close. Sound c. Virgo today.

In the Holy Mountains, ascetically exalted, martyred stage, you are in the midst of the divine; all in all, the Living Glory gloriously showed, miraculously fountain of fountain;

 

 

Magnificent.

Happiness of Ephesian divine shoot; Happiness of Hosea, and Martyrs the community; Happiness of the Vounenos, and of all Thessaly, hug and mourning, Marty Nicolae.