Ο Όσιος Ρωμανός ο Μελῳδός

 

Οι    πληροφορίες  για  τον βίο  του  Οσίου  Ρωμανού  δυστυχώς  είναι λίγες.

Έζησε,  κατά  μία  εκδοχή  τον   8^ο   αιώνα    επί    του  βασιλέως  Αναστασίου    του    Β’.   Αρχικά   είχε   χρηματίσει   διάκονος   στην εκκλησία   της   Βηρυτού.   Κατόπιν    μετέβη    στην   Κωνσταντινούπολη και    έμεινε  στα    κελιά   του    Ναού   της   Θεοτόκου.    Ο     Ρωμανός     είχε   μέτρια   παιδεία   και   το   ποιητικό   ταλέντο   του    ήταν    ακόμα  άγνωστο.    Διεκατέχετο   όμως    από    μία    βαθιά   πίστη    στην    σεπτή μνήμη    της    Παναγίας   της   Παρθένου   και   τακτικά    παρακολουθούσε  στον  Ναό  της Παναγίας   των  Βλαχερνών  τις  κατανυκτικές    ολονυκτίες.

Σε   μία    τέτοια,   στην   γιορτή    των   Χριστουγέννων   που  παραβρέθηκε,    η    ψυχή    του    γέμισε   με    κατάνυξη    και    όταν γύρισε    στο   κελί   του   είδε   όνειρο    την   Παναγία  να  του   προσφέρει   ένα  βιβλίο  και  να  του  λέει  να  το  καταφάει.   Ο    Ρωμανός    από    την  επίδραση  του  ονείρου συνέθεσε για την γέννηση  του Χριστού  το τροπάριο «Η Παρθένος σήμερον τον υπερούσιον τίκτει».
Από   την    στιγμή   αυτή   η    ποιητική  επιφοίτηση    του    Οσίου  Ρωμανού    έμεινε άσβεστη και αναδείχτηκε ο εξωχότερος   και μεγαλύτερος   μελῳδός   της    Εκκλησίας   μας.

Απολυτίκιον.   Ήχος    δ’.   Ταχύ   προκατάλαβε.   
Ως   σάλπιγξ   θεόληπτος,   των   ουρανίων     ωδών,   ενθέως    εφαίδρυνας,   την   Εκκλησίαν   Χριστού,   τοις   θείοις    σου   άσμασι·   συ γαρ   της   Θεοτόκου,   εμπνευσθείς   τη    ελλάμψει,   ένθεος    υμνηπόλος, εγνωρίσθης   εν    κόσμω·    διο    σε   πόθω  τιμώμεν,   Ρωμανέ  Όσιε.

Κοντάκιον.   Ήχος    πλ. δ’.    Τη    υπερμάχω.

Ώσπερ    κιθάραν   της   σοφίας   παναρμόνιον

Και    υποφήτην    θεοπνεύστων    αναβάσεων

Ευφημούμεν    Ρωμανέ    σε    ασμάτων    ύμνοις.

Αλλ’     ως    φόρμιγξ    δωρεών    των   υπέρ   έννοιαν

Προς   εγρήγορσιν   ημάς   θείαν   διέγειρον  
Τους    βοώντάς   σοι,   χαίροις   Πάτερ   Θεόληπτε.

Μεγαλυνάριον.
Άνωθεν   το    δώρον   απειληφώς,   εκ   της   Θεοτόκου,   παμμακάριστε  Ρωμανέ,   ύμνησας    πανσόφως, τα θεία  μεγαλεία,  κενώσεως  του  Λόγου,    ως    έμπνουν    όργανον.

 

Saint Romanos the Melodic

 

Information about the life of Saint Romanos is unfortunately scarce.

He lived, according to one version, in the 8th century during the reign of Anastasios II. Initially he was a deacon in the church of Beirut. Then he went to Constantinople and stayed in the cells of the Temple of the Virgin. Romanos had a modest education and his poetic talent was still unknown. However, he possessed a deep faith in the sacred memory of the Virgin Mary and regularly attended the all-night vigils in the Church of the Virgin Mary.

At one such, the Christmas celebration he attended, his soul was filled with desperation and when he returned to his cell he had a dream of the Virgin offering him a book and telling him to eat it. Romanos, influenced by the dream, composed the trope for the birth of Christ "The Virgin today tickles the superhuman".

From that moment on, the poetic achievement of Saint Romanos remained indelible and he emerged as the most outstanding and greatest melodist of our Church.

 

 

Absolutely. Sound d'. He quickly realized.

As a trumpet theoleptic, of heavenly odes, divinely epheidrine, the Church of Christ, your divine hymns; because of the Theotokos, you inspired the radiance, divine hymn, you became known in the world; for this we desire to honor you, Roman Osie.

 

 

Kontakion. Sound pl. d'. I overcome her.

Osper guitar of wisdom panharmonion

And promise of divinely inspired ascents

Romanes are praised in song hymns.

But as formix donations of the pro concept

To vigilance they stirred us divinely

Hail to you, Father Theolepte.

 

 

Megalynarion.

Above the threatening gift, from the Theotokos, spread out, Romane, singing in a clear way, the divine majesties, emptying the Word, as they enter an organ.