Ο Άγιος Μιχαήλ ο Ομολογητής

 

Ο  Άγιος Μιχαήλ καταγόταν εκ Συνάδων της Φρυγίας από γονείς πλούσιους  και  ευσεβείς,  έζησε  δε  κατά  τους  χρόνους  του  αυτοκράτορος  Λέοντος  του  Αρμενίου (813 – 820 μ.Χ.). Από  την παιδική του  ηλικία  είχε αφιερωθεί στον  Θεό και   αφού   έτυχε  ευρείας  και  επιμελούς   μορφώσεως,   συγκαταλεγόταν   μεταξύ   των    διαπρεπών ανδρών   της   εποχής   του.   Επί    Πατριάρχου   Παύλου   Δ’   του    Κυπρίου   (780 – 784   μ.Χ.)   μετέβη    στην   Κωνσταντινούπολη,   όπου, λόγω   του   αδαμάντινου   χαρακτήρος   και    της   μεγάλης   μορφώσεώς του κατέλαβε περιφανές αξίωμα στα ανάκτορα. Συνδέθηκε  με  στενότατη   φιλία   με   τον   Άγιο   Θεοφύλακτο   († 8   Μαρτίου),   που  ήταν  άνδρας  επίσης   ενάρετος    και   μορφωμένος, με τον οποίο αργότερα   μετέβησαν   στη   μονή   που   είχε   ιδρυθεί    από τον Πατριάρχη    Ταράσιο    στον   Εύξεινο   Πόντο,   όπου   εκάρησαν    μοναχοί. Για   την   μεγάλη   τους   αρετή   και   την    βαθύτατη    θεολογική    κατάρτιση    πείσθηκαν   και   χειροτονήθηκαν  από  τον Ταράσιο  κατ’ αρχάς  μεν  ιερείς,  στη    συνέχεια   δε   ο    μεν Θεοφύλακτος  Επίσκοπος Νικομηδείας,  ο  δε  Μιχαήλ  Επίσκοπος Συνάδων.

Και  στη  νέα  αυτή  θέση του διέλαμψε   για   τον    ένθεο    ζήλο    τους, διδάσκοντας   υπερασπιζόμενος  την  Ορθόδοξη   πίστη.   Αλλά    ο     ιερός  ζήλος   του    Μιχαήλ    προς  την  Ορθοδοξία   καταφάνηκε,  όταν  ενέσκηψε    ο  πόλεμος κατά  των  ιερών   εικόνων   επί   αυτοκράτορος Λέοντος    Ε’   του    Αρμενίου.    Με    ανυπέρβλητο   θάρρος  και  παρρησία  δεν   δίστασε   να   ελέγξει   δημόσια    αυτόν   για    τον    άθεο και  ασεβές   διάταγμά   του   και   να   αναθεματίσει  εκείνους  που  δεν  προσκυνούσαν    τις    άγιες    εικόνες.

Όταν  αποφασίσθηκε να ζητηθεί  η  γνώμη  και  η  βοήθεια  του  Επισκόπου    Ρώμης,   ο    Άγιος   Μιχαήλ   κρίθηκε    ως  ο  καταλληλότερος    και    εστάλη    προς   τούτο  στη  Ρώμη.    Ο    Πάπας Λέων   Γ’   (795 – 816   μ.Χ.)   κατεδίκασε   την   εικονομαχία    και ενθάρρυνε  τον   Πατριάρχη   στον   αγώνα   του,   αφού    γνωστοποίησε τις   αποφάσεις    του    και     δι’ επιστολής,   την    οποία   παρέδωσε   στον  Άγιο   Μιχαήλ.   Παρά    ταύτα    ο    αυτοκράτορας    παρέμενε    αμετάθετος   στα   ασεβή    φρονήματά   του   και   εξαπέλυσε   άγριο διωγμό    κατά   των   αντιτιθεμένων    κληρικών.  Έτσι,    αφού  συνελήφθη    και    ο    Άγιος  Μιχαήλ, κατ’ αρχάς  εξορίσθηκε  στο  φρούριο  της  Ανατολής   Ευδοκιάς,   στη    συνέχεια    δε   σε  διάφορα μέρη, καταταλαιπωρούμενος και  στερούμενος τα   πάντα,  αλλά  διατηρώντας  ακμαίο  το  φρόνημα  και  εξακολουθώντας, με τους  εμπνευσμένους    λόγους    του,    να     υπερασπίζεται    την    Ορθόδοξη πίστη.

Κατά     την    υπερδεκαετή    αυτή    εξορία    του   εξ’ αιτίας  των  κακουχιών  και   της   μεγάλης  ηλικίας,  αφού  ασθένησε, κοιμήθηκε  με ειρήνη.

Γράφοντας  ο  Θεόδωρος ο  Στουδίτης   προς   τον   Μητροπολίτη    Νικαίας Πέτρο,   ιστορεί  τις  τελευταίες  στιγμές  και  την   κοίμηση    του    Αγίου Μιχαήλ, του   οποίου   τις   αρετές    επαινεί:    την    αγνεία,   τη    φιλοξενία,   την     ταπείνωση,   τη    μετριοφροσύνη.            
Η  αγία  κάρα   αυτού  είναι  αποθησαυρισμένη  στη  μονή  Μεγίστης Λαύρας   του    Αγίου    Όρους, αφού   δωρήθηκε   από   τους   βασιλείς Βασίλειο    και    Κωνσταντίνο.

Απολυτίκιον.   Ήχος    δ’.   Ταχύ   προκατάλαβε.   
Θεώ αναθεμένος, την σην  ζωήν  εκ παιδός, ποιμήν   ανηγόρευσαι,   και Ιεράρχης    σεπτός,  Χριστού  ιερώτατε·  όθεν  την  του Δεσπότου,  ως   τιμήσας Εικόνα, θλίψεις εν εξορίαις, Μιχαήλ καθυπέστης· και νυν αναπηγάζεις    ημίν,   ρείθρα    ιάσεων.

Κοντάκιον.  Ήχος   δ’.   Επεφάνης   σήμερον.         
Ώσπερ   μέγας  ήλιος   εξανατείλας,   καταυγάζεις   άπαντας,   των αρετών   σου   τω   φωτί,   και    των   θαυμάτων   ταις   λάμψεσι, θαυματοφόρε    Αγγέλων   ομώνυμε.

Μεγαλυνάριον.
Κλήσιν    αγγελώνυμον    εσχηκώς,   ισάγγελος    ώφθης,  εν    τω     κόσμω μετά    σαρκός,    ως    ιερομύστης,    και   στύλος   Εκκλησίας·   ένθεν   ω Μιχαήλ   σε,   Χριστός   εδόξασε.

 

Saint Michael the Confessor

 

 

Saint Michael was descended from the Synagogues of Phrygia from wealthy and pious parents, and lived during the time of Emperor Leo of Armenia (813 - 820 AD). From his childhood he had been devoted to God and after receiving extensive and diligent education, he was one of the prominent men of his day. Under the Patriarch Paul II of Cyprus (780 - 784 AD) he went to Constantinople, where, due to his diamond character and great education, he occupied a prominent position in the palaces. He was associated with a close friendship with the Holy Theophylactus († March 8), who was also a virtuous and educated man, with whom he later went to the monastery founded by Patriarch Tarasios in the Black Sea, where they were buried by monks. For their great virtue and profound theological training, they were persuaded and ordained by Tarasios first as priests, then as the Theophilacian Bishop of Nicomedia and Michael Bishop of Synagogue.

And in this new position, he was extolled for their zeal for teaching by defending Orthodox faith. But Michael's sacred zeal for Orthodoxy came to an end when the war against the sacred icons of Emperor Leo II of Armenia arose. With insatiable courage and boldness he did not hesitate to publicly examine him for his atheist and impious decree and to curse those who did not worship the sacred images.

When it was decided to seek the advice and assistance of the Bishop of Rome, Saint Michael was judged to be the most appropriate and sent to Rome. Pope Leo III (795-816 AD) condemned the iconoclasm and encouraged the Patriarch in his struggle, after announcing his decisions and by letter, which he handed over to Saint Michael. The emperor, however, remained steadfast in his impious doctrines and launched a fierce persecution against the opposing clergy. Thus, after Saint Michael was arrested, he was first exiled to the fortress of Eastern Eudocia, and then to various places, miserable and deprived of everything, but keeping his wisdom intact and continuing, in his inspired words, to defend faith.

During this over a decade of exile because of ill health and old age, after falling ill, he slept in peace.

Writing by Theodore the Stoudite to the Metropolitan of Nicaea Peter, he tells of the last moments and the burial of Saint Michael, whose virtues he praises: purity, hospitality, humility, modesty.

The holy kara is deposited in the monastery of the Great Lavra of Mount Athos after being donated by kings Basil and Constantine.

 

 

Absolutely. Sound d. Fast forward.

I believe you have been commissioned, the life of a child, the pastor, and the Hierarch of Sepah, Christ, all of you, the Honorable Despot, as a venerable Image, sorrows in exile, Michael a saint;

 

 

It's close. Sound d. Impressive today.

You aspire to be a great sun, you are answering all your wonders of light, and your wonders in shining light, miraculous angels.

 

 

Magnificent.

Announcing my call to the echoes, mystical preacher, in the world after the flesh, as a saint, and the pillar of the Church;