Οι Άγιοι Ραφαήλ, Νικόλαος και Ειρήνη οι Μάρτυρες

 

Οι  Άγιοι Ραφαήλ ο  Ιερομάρτυρας, Νικόλαος  ο  Οσιομάρτυρας  και  Ειρήνη  ηΠαρθενομάρτυς, συγκαταλέγονται  στη  χορεία  των Νεοφανών  Αγίων  και μάλιστα  εκείνων  πουμαρτύρησαν  σχεδόν  αμέσως  μετά  την  άλωση  της Κωνσταντινουπόλεως. Σχετικά με τον βίο τους γνωρίζουμε λίγα πράγματα. Οι πρώτες πληροφορίες για την ύπαρξη των  Αγίων  ιστορούνται με  θαυματουργικό  και  αποκαλυπτικό  τρόπο από  το  έτος  1959. Από μία ανασκαφή  που  έγινε  στη  Θερμή  της Λέσβου,  ανακαλύφθηκε  ο  τάφος  ενός αγνώστου προσώπου, που όπως αποκαλύφθηκε σε συνεχή οράματα,  ανήκε στον  Άγιο  Ιερομάρτυρα  Ραφαήλ, ο  οποίος μαρτύρησε μαζί  με τον Άγιο Οσιομάρτυρα  Νικόλαο και  την Αγία Ειρήνη. Ο τάφος και το λείψανο του Αγίου  Νικολάου  ανακαλύφθηκε  στις  13  Ιουνίου 1960.

Ο Άγιος Ραφαήλ καταγόταν  από  τους  Μύλους  της  Ιθάκης  καιγεννήθηκε το έτος 1410. Το κοσμικό του όνομα ήταν Γεώργιος Λάσκαρης ή  Λασκαρίδης και ο πατέρας του ονομαζόταν Διονύσιος. Πριν γίνει κληρικός είχε σταδιοδρομήσει στο βυζαντινό στρατό και έφθασε μάλιστα σε μεγάλο βαθμό. Σε ηλικία τριάντα πέντε ετών  γνώρισε  ένα  ασκητικό και  σεβάσμιο γέροντα, τον Ιωάννη, ο οποίος τον προσείλκυσε στην εν Χριστώ  ζωή. Κάποια  Χριστούγεννα  ο  γέροντας  κατέβηκε  από  τον  τόπο  της  ασκήσεώς του, για  να  εξομολογήσει  καινα  κοινωνήσει  τους  στρατιώτες  καικήρυξε τον λόγο του Θεού. Τότε ο αξιωματικός Γεώργιος, όταν ο γέροντας κατέβηκε πάλι τα Θεοφάνεια, αποχαιρέτισε τους στρατιώτες και τον ακολούθησε.

Μετά την κουρά του σε μοναχό, χειροτονήθηκε πρεσβύτερος, αλλά τιμήθηκε και  με το  οφφίκιο  του  αρχιμανδρίτου  και  του  πρωτοσυγκέλλου. Μαζί δε με τις άλλες αποκαλύψεις, ο Άγιος Ραφαήλ αποκάλυψε ότι απεστάλη  από τον  Οικουμενικό  Πατριάρχη  στην  Εσπερία,  στην  πόλη  της Γαλλίας  που  ονομάζεται Μορλαί, για  να  εκπληρώσει  την  εντολή  που του ανατέθηκε. Το  γεγονός  αυτό  έλαβε  χώρα  λίγο  πριν  από  την  άλωση  της Κωνσταντινουπόλεως. Ακόμη απεκάλυψε ότι κήρυξε τον λόγο του Ευαγγελίου στην Αθήνα, στο λόφο που είναι  το   μνημείο  τουΦιλοπάππου.

Λίγα χρόνια πριν  από  την  άλωση  της Κωνσταντινουπόλεως, περί  το  έτος 1450, ο Άγιος βρέθηκε μετά από περιπλανήσεις στην περιοχή της Μακεδονίας  και  μόναζε  εκεί.

Κοντά στον Άγιο Ραφαήλ βρισκόταν εκείνο το  διάστημα  ο  Άγιος  Νικόλαος ως υποτακτικός. Ο Νικόλαος εκάρη μοναχός και στη συνέχεια χειροτονήθηκε διάκονος. Θεωρείται Θεσσαλονικεύς στην καταγωγή, άν και αναφέρεται ότι γεννήθηκε στους Ράγους της Μηδίας της Μικράς  Ασίας. Ωστόσο  μεγάλωσε  και  ανδρώθηκε  στη  Θεσσαλονίκη.

Μόλις έπεσε η Κωνσταντινούπολη στα χέρια των Τούρκων, οι οποίοι εισέβαλαν  ορμητικά στη Θράκη και καταλύθηκε οριστικά η βυζαντινή αυτοκρατορία, ο φόβος για γενικούς διωγμούς κατά των Χριστιανών στάθηκεως  αφορμήνα  καταφύγει  ο  Άγιος  Ραφαήλ  με την συνοδεία του από το λιμάνι της Αλεξανδρουπόλεως, στη Μυτιλήνη. Εκεί  εγκαταστάθηκε μαζί με άλλους  μοναχούς  στην  παλαιά  μονή  του  Γενεσίου  της  Θεοτόκου,  η οποία στο παρελθόν ήταν γυναικεία  και  ήταν  χτισμένη  στολόφο Καρυές, κοντά  στο  χωριό  Θέρμη.  Ηγούμενος της  μονής εξελέγη στην συνέχεια ο Άγιος Ραφαήλ.

Έπειτα  από  μερικά  χρόνια, το έτος 1463, η Λέσβος  έπεσε στα χέρια  των Τούρκων, οι οποίοι σε μία επιδρομή τους στο μοναστήρι, συνέλαβαν τον Άγιο  Ραφαήλ  και  τον  Άγιο Νικόλαο,  τη  Μεγάλη  Πέμπτη  του  ιδίου  έτους. Ακολούθησαν σκληρά και ανηλεή βασανιστήρια και ο Άγιος Ραφαήλ μαρτύρησε δια σφαγής με πολύ σκληρό τρόπο. Τον έσυραν βιαίως τραβώντας  τον  από  τα  μαλλιά  και  την γενειάδα,  τον  κρέμασαν  από  ένα δένδρο, τον χτύπησαν βάναυσα, τον τρύπησαν με τα πολεμικά  τους  όργανα, αφού προηγουμένως τα πυράκτωσαν σε  δυνατή  φωτιά  και  τελικά τον  έσφαξαν  πριονίζοντας  τον  από  το  στόμα.

Σε  μερικές  εμφανίσεις του  ο  Άγιος Ραφαήλ  φαίνεται  να  συνοδεύεται  από πολλούς, δορυφορούμενους τρόπον τινά, οι οποίοι διάνυσαν πριν  από αυτόν  τον  ασκητικό  βίο  στη  μονή  των  Καρυών,  όπως  είπε  σε  εκείνουςπου τα έβλεπαν αυτά. Αποκάλυψε επίσης, ότι η μονή αυτή, η οποία είναι γυναικεία, υπέστη επιδρομή από τους αιμοχαρείς πειρατές κατά το έτος   1235  μ.Χ.  Κατά  την  επιδρομή  εκείνη  αγωνίσθηκε  μαζί  με  τις  άλλες μοναχές τον υπέρ του Χριστού καλό αγώνα η καταγόμενη από την Πελοπόννησο ηγουμένη Ολυμπία και η αδελφή της Ευφροσύνη. Η Ολυμπία τελειώθηκεαθλητικώς στις 11 Μαΐου του έτους 1235, εμφανίσθηκε  δε  μαζί  με  τον μεγάλο και  θαυματουργό  Άγιο Ραφαήλ.

Ο  Άγιος Νικόλαος πέθανε μετά  από  βασανισμούς,  από  ανακοπή  καρδιάς, δεμένος  σε  ένα δένδρο.

Μαζί με τους Αγίους συνάθλησε και η μόλις δώδεκα χρονών νεάνιδα Ειρήνη, θυγατέρα του Βασιλείου, προεστού της Θέρμης, η οποία και εμφανίζεται μαζί τους. Αυτή μαρτύρησε  ως  εξής:  Οι  ασεβείς  αλλόθρησκοι της  απέκοψαν  το  ένα χέρι  και  ακολούθως την έβαλαν σε ένα πιθάρι  και κατέκαυσαν την αγνήαυτή παρθένο, υπό τα βλέμματα των δύστυχων γονέων της, οι οποίοι και θρηνούσαν γοερά για τον φρικτό θάνατο του παιδιού  τους.

Με τους Αγίους συνεμαρτύρησαν ο μνημονευθείς πατέρας της Αγίας Ειρήνης, Βασίλειος, η σύζυγός του Μαρία,  το  μόλις  πέντε  ετών παιδί τους Ραφαήλ, η ανεψιά τους Ελένη, ο δάσκαλος Θεόδωρος και ο ιατρός Αλέξανδρος, των οποίων τα οστά βρέθηκαν κοντά στους τάφους των Αγίων, μέσα σε  ξεχωριστούς τάφους.  Το  μαρτύριό  τους  συνέβη  την Τρίτη της Διακαινησίμου, στις 9 Απριλίου του έτους 1463.
Έπειτα  από  θαυματουργικές  υποδείξεις των Αγίων Ραφαήλ, Νικολάου  και Ειρήνης,  έγινε  γνωστή η  ύπαρξη των  λειψάνων  τους  και  υποδείχθηκαν  τα σημεία  όπου βρίσκονταν οιτάφοι τους.

Απολυτίκιον. Ήχος  δ’.  Ταχύπροκατάλαβε.

Εν  Λέσβω,  αθλήσαντες,  υπέρ  Χριστού  του  Θεού,  αυτήν  ηγιάσατε, τη των Λειψάνων υμών, ευρέσει μακάριοι.  Όθεν  υμάς  τιμώμεν,  Ραφαήλ  θεοφόρε, άμα συν Νικολάω και παρθένω Ειρήνη, ως θείους ημών προστάτας και πρέσβεις  προς Κύριον.

 

Έτερον Απολυτίκιο του Αγίου  Ραφαήλ.  Ήχος α’. Της  ερήμου πολίτης.

Της Ιθάκης τον γόνον και της Λέσβου το καύχημα, Οσιομαρτύρων την δόξαν Ραφαήλ ευφημήσωμεν· αρτίως γαρ ημίν φανερωθείς, ιάματα πηγάζει  τοις  πιστοίς,  και  κατ’  όναρ  καικαθ’ ύπαρυπερφυώς, οπτάνεται τοις κράζουσι· δόξα τω  δεδωκότι  σοι ισχύν, δόξα τω σε  θαυμαστώσαντι, δόξα  τω  εκπληρούντι  δια  σου,  ημών  τα  αιτήματα.

 

Έτερον Απολυτίκιον. Ήχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.         
Του θείου Λειψάνου  σου,  τη  ανευρέσει  σοφέ, η Λέσβος  πεπλήρωται,  της  εκ Θεού δαψιλώς, δοθείσης σοι χάριτος· συ γαρ Οσιομάρτυς, Ραφαήλ παραδόξως, φαίνῃπλείστοιςανθρώποις, και ιάσεις παρέχεις· διο τοις θαυμασίοις  σου,  πιστοί  ευφραινόμεθα.

Κοντάκιον. Ήχος δ’. Ο υψωθείς εν τω Σταυρώ.     
Οι εμφανώς υπέρ Χριστού ηθληκότες, και υπό γηνχρόνοις πολλοίς κεκρυμμένοι, ξενοπρεπώς ημίν εφανερώθησαν, Ῥαφαήλ Νικόλαος, και Ειρήνη η θεία, και οισυναθλήσαντες, μετ’ αυτών θεοφρόνως, ούς ως προστάτας  και  θαυματουργούς,  Οσιομάρτυρας, πάντεςτιμήσωμεν.

Μεγαλυνάριον.
Τους Οσιομάρτυρας του Χριστού, Ῥαφαήλ τον θείον, και Νικόλαον τον σεπτόν, άμα συν Ειρήνη, της Λέσβου τους προστάτας, ως πάσιβοηθούντας, ύμνοιςτιμήσωμεν.

 

Saints Raphael, Nicholas and Irene are the Martyrs

 

Saints Raphael the Hieromartyr, Nicholas the Osiomartyr and Irene the Virgin Martyr are among the choirs of the New Saints and in fact those who martyred almost immediately after the fall of Constantinople. We know little about their lives. The first information about the existence of the Saints is narrated in a miraculous and revealing way from the year 1959. From an excavation carried out in Thermi, Lesvos, the tomb of an unknown person was discovered, which as revealed in continuous visions, belonged to Saint Hieromartyr Raphael, the who martyred together with Saint Osiomartyr Nicholas and Saint Irene. The tomb and relic of Agios Nikolaos were discovered on June 13, 1960.

Saint Raphael came from the Mills of Ithaca and was born in the year 1410. His secular name was George Laskaris or Laskaridis and his father was called Dionysios. Before becoming a clergyman, he had a career in the Byzantine army and even reached a large degree. At the age of thirty-five he met an ascetic and revered elder, John, who attracted him to life in Christ. One Christmas the old man came down from the place of his practice, to confess and commune with the soldiers and preach the word of God. Then Officer George, when the elder went down to the Epiphany again, said goodbye to the soldiers and followed him.

After his haircut as a monk, he was ordained an elder, but he was also honored with the rank of archimandrite and protosyggellos. Along with the other revelations, Saint Raphael revealed that he was sent by the Ecumenical Patriarch to Esperia, in the French city called Morlai, to fulfill his mandate. This event took place shortly before the fall of Constantinople. He also revealed that he preached the word of the Gospel in Athens, on the hill that is the monument of Philopappos.

A few years before the fall of Constantinople, around the year 1450, the Saint was found after wandering in the region of Macedonia and was alone there.

Saint Nicholas was close to Saint Raphael at that time as a submissive. Nicholas became a monk and then was ordained a deacon. He is considered a Thessalonian by origin, although he is said to have been born in the Ragus of Medea in Asia Minor. However, he grew up and became a man in Thessaloniki.

As soon as Constantinople fell into the hands of the Turks, who rushed into Thrace and the Byzantine Empire was finally overthrown, the fear of general persecution against the Christians led St. Raphael, accompanied by his port from the port of Aley, to the port of Aphile. There she settled with other monks in the old monastery of the Genesis of the Virgin, which in the past was for women and was built in the Karyes valley, near the village of Thermi. Saint Raphael was then elected abbot of the monastery.

A few years later, in the year 1463, Lesvos fell into the hands of the Turks, who in a raid on the monastery, arrested Saint Raphael and Saint Nicholas, on Holy Thursday of the same year. Cruel and ruthless tortures followed and Saint Raphael testified by slaughter in a very cruel way. They dragged him violently by pulling him by the hair and the beard, hung him from a tree, beat him brutally, pierced him with their war instruments, after first burning him with strong fire and finally slaughtering him by sawing him by the mouth.

In some of his appearances, Saint Raphael seems to be accompanied by many, satellites in some way, who lived before this ascetic life in the monastery of Karyes, as he told those who saw them. He also revealed that this monastery, which is female, was raided by bloodthirsty pirates in the year 1235 AD. During that raid, the good abbot Olympia and her sister Euphrosyne, who came from the Peloponnese, fought alongside the other nuns for Christ. Olympia ended athletically on May 11, 1235, and appeared with the great and miraculous Saint Raphael.

Agios Nikolaos died after being tortured, from a heart attack, tied to a tree.

Along with the Saints, the only twelve-year-old girl Irene, daughter of the Kingdom, prostitute of Thermi, who also appears with them, also competed. She testified as follows: The ungodly pagans cut off one of her hands and then put her in a jar and burned the ignorant virgin, in the eyes of her unfortunate parents, who were mourning the horrible death of their child.

The mentioned saints were martyred by the mentioned father of Agia Irini, Vassilios, his wife Maria, their only five-year-old child Raphael, their nephew Eleni, the teacher Theodoros and the doctor Alexandros, whose bones were found near the tombs of the Saints, inside separate tombs. Their martyrdom took place on the Tuesday of Diakainisimos, on April 9, 1463.

Following the miraculous instructions of Saints Raphael, Nicholas and Irene, the existence of their remains became known and the places where their tombs were located were indicated.

 

 

Apolitikion. Ήχος δ ’. He quickly understood.

In Lesvos, athletes, for the sake of Christ of God, you sanctified her, the Relic of Hymns, blessed are you. Therefore we honor you, Raphael theophorus, if together with Nicholas and I give you Peace, as our uncle protectors and ambassadors to the Lord.

 

Another Apolitikion of Saint Raphael. Ήχος α ’. Desert citizen.

The boast of Ithaca and the boast of Lesvos, Osiomartyron the glory of Raphael euphemismos; I fulfill your requests for you.

 

Ετερον Απολυτίκιον. Ήχος δ ’. Quick prejudged.

Of your uncle Relic, find it wise, Lesvos is filled, of God with bribery, given to you by grace;

 

 

Κοντάκιον. Ήχος δ ’. The exalted one on the Cross.

The obviously pro-Christ athletes, and under the age of many hidden, appeared in a dignified manner, Dafael Nikolaos, and Irene the Aunt, and co-practiced, with them the theophanes, the patrons and miracle workers, Osiomen.

 

 

Μεγαλυνάριον.

The Osiomartyrs of Christ, Pafael the uncle, and Nikolaos the septon, if together with Irene, the protector of Lesvos, as a passerby, let us praise him.