Ὄ Άγιος Αρτέμιος ο Μεγαλομάρτυρας

 

Many   and   wise   holy figures parade through the pages of history of our great Byzantine  Empire.   One  such   form and   exairetikiprosopikotita   is also  the   AgiosMegalomartys    Artemije   who   lived  and  was martyred   on   the middle of the   fourth century AD (361 - 363).   It is   worth talking a little more extensively about this Great Martyr Saint. For him, then,   the following lines.

Young, very young   , the   Saint through the   Christian   education they   got   from their  loyal   parents began to stand out among peers   of poleostou  with   the  talents   and   the   qualifications. The  Great  Constantine,   from   the first  moment   he    met her pious   and   wise   so young,  the highly appreciated  and   was quick to highlight the duke and the great city avgoustalion tisAlexandreias.  That is,   he  appointed him the supreme  commander of   all Of Egypt. In this  official and honorable position , Artemios, as a faithful Christian, carried out his duties with great care and prudence, so that everyone would admire his wonderful cultural and moral gifts.                     

The   happy   and   blessed  those days  did not last  unfortunately long.   The   son  and  successor   of  Constantine the Great, Constantius,  who   after   the death  of his father took over the administration  of the  East  from   the   Illyrian Sea to the Propontis, Asia, Syria, Palestine, Mesopotamia, Egypt and all  the islands, during the period he had went to Antioch became seriously ill and died. Then the power of this great empire was  taken over  by   Julian,  who   is  known in  history as an offender  and   apostate.  The  young man  was  king,  in  a trip  to  Egypt  had met  and  met  the   lord  Artemio, for   him  which  was  heard   and   many   good  words   about   the  abilities,   as  and   for   the Christian  property.  The  gift  but  this  of  fine  this personality  not only exetimithike by renegade king, who   had   been initiated   and   the  persecution   against Christians, but kaitheorithike great disadvantage and sin. In fact, every time he tried with passion to   criticize and   show his contempt for him. We did this   during a visit of the   lord  Artemios  to him, when he was in Antioch. The   apostate king, as if he saw the lord of Egypt Artemis, madly angry, called him to him and   began to speak with contempt   and   insult him. Whenever the abuser addressed the Saint, accusing and insulting him, the virtuous Artemios was  silent and   had    his   head bowed . Before   his  eyes he   had   the words of the Lord:  “Blessed are ye, when men shall revile you, and   persecute you, and shall say all manner of evil against you falsely, for my   sake  . Hail  and   rejoice,  that   the salary of you much in heaven "  (Matt. E 11-12). Blessed  be ye ye  are  my disciples,  when they mock you and   persecute you and malign your every false accusation on my cause. Rejoice and vividly express your  joy, because   your   reward  in  heaven  will   be  with the above.

Όταν  όμως  ο εγωιστής και  ασεβής βασιλιάς άρχισε να επεκτείνει τις ύβρεις του  στα  ιερά και όσια της αμώμητης  χριστιανικής μας  πίστεως, τότε ο Άγιος  με  θάρρος σήκωσε το κεφάλι, ύψωσε τη φωνή του και  με παρρησία  είπε  στον παραβάτη  άρχοντα.

– Βασιλιά μου,  επιδείξατε,  σας  παρακαλώ λίγο σεβασμό προς το πρόσωπο του Κυρίου. Αυτός είναι ο αληθινός θεός. Τούτο μαρτυρούν περίτρανα τα λόγια του και  τα  έργα του.  Όσο  για  τις  ύβρεις σας  ενάντια στους  χριστιανούς, που  αποτελούν  την  ευγενέστερη  και  πιο  άξια  μερίδα των  υπηκόων  σας, δεν είναι καθόλου φρόνιμο  και  συνετό  ούτε  και δίκαιο  από  μέρους  σας να  τους  υβρίζετε  και  να  τους  διώκετε. Εντροπή σας!  Η  συμπεριφοράσας  αυτή  σας  αδικεί και  σας  εξευτελίζει.

Τις τελευταίες λέξεις του  Αγίου διέκοψαν οι γεμάτες μίσος και ειδωλολατρικό  φανατισμό  φωνές  του  μαινόμενου  κυριολεκτικά  βασιλιά Ιουλιανού.

– Πάψε,  ανόητε,  του  φώναξε. Κι  αφού  τον  ύβρισε  ξανά  και  ξανά  διέταξε να του  αφαιρέσουν τη ζώνη του αξιώματός του και να τον ρίξουν στη φυλακή  για  να  συνέλθει.

Με  την  ψυχή  γαληνεμένη  ο  πιστός  και  άτρομος  χριστιανός  χωρίς  ψωμί και  νερό  για μέρες περνάει τις ώρές του  γονατιστός  ευχαριστώντας  τον Κύριο  για  το  χάρισμα  που  του  δόθηκε. «Ημίν εχαρίσθη το  υπέρ  Χριστού ου  μόνον το  εις  αυτόν πιστεύειν  αλλά και  το  υπέρ  αυτού πάσχειν» (Φιλιπ. α’ 29), έλεγε  και  επαναλάμβανε με  ανείπωτη χαρά.  Δηλαδή  σε μας δόθηκε σαν χάρισμα όχι μόνο  να  πιστεύουμε  στον Χριστό,  αλλά  και  να πάσχουμε  για  το  όνομά του.

Τα επακόλουθα της ομολογίας του είναι τρομερά. Αδούλωτος και ελεύθερος ο Άγιος τα αντιμετωπίζει όλα με ζηλευτή ψυχραιμία και υπομονή  και  καρτερία.

Όταν  ύστερα   από  λίγες μέρες  κατά διαταγή  του  Βασιλιά  βγήκε  από την  φυλακή  και  παρουσιάστηκε μπροστά του, ο Ιουλιανός  του  ζήτησε  να προσφέρει θυσία στους μεγάλους Θεούς, άν ήθελε να του χαρισθεί  η  ζωή και  η  ελευθερία. Στην πρόταση αυτή του άρχοντα ο σταθερός στις  αρχές και το φρόνημά του Άγιος αλλά και ατρόμητος στις πεποιθήσεις του απολογήθηκε με πολλή δύναμη και παρρησία και απέδειξε ψευδή  κι ανόητα όσα ειπώθηκαν κατά του Χριστού. Στο  τέλος  πρόσθεσε: Αυτό  που μου  ζητάτε, άρχοντά μου, ν’ αρνηθώ τον Χριστό  και  να προσφέρω θυσία στα ξύλα και τις πέτρες της πεθαμένης πια ειδωλολατρίας, μου είναι αδύνατον  όχι  να  τοκάμω,  αλλά  ακόμη και  να το σκεφθώ. Ο  Χριστός είναι  ο  αληθινός  Θεός  και  δημιουργός  που  έγινε  άνθρωπος  και  απέθανεγια  τησωτηρία μας.  Πως μπορώ  εγώ να  τον  αρνηθώ;

Η τολμηρή  αυτή  και  με τόση παρρησία ειπωθείσα ομολογία του Μάρτυρος προκάλεσε το μίσος  και  την μανία  του  αποστάτη  βασιλιά, που  σαν  τρελός φώναξε:

– Να  αρχίσουν τα  βασανιστήρια. Τα  πιο  σκληρά  βασανιστήρια.

Στην διαταγή  του  βασιλιά οι δήμιοι που στέκονταν δίπλα όρμισαν, άρπαξαν τον Μάρτυρα, τον γύμνωσαν και αφού τον ξάπλωσαν στην γη άρχισαν να τον κτυπούν με βούνευρα μέχρις αίματος. Το δέρμα ξεσχίσθηκε, μα  οι  δήμιοι  όχι μόνο δεν σταματούν  αλλά  και  συνεχίζουν λες  μεθυσμένοι με   το άνομο  έργο τους. Στη  συνέχεια καταξεσχίζουν  τις σάρκες  του μεμαχαίρια και ύστερα με λαμπάδες καίνε τις πληγές. Το σώμα του Μάρτυρος έγινε μία άμορφη μάζα από κρέατα και κόκαλα σπασμένα. Σ’ αυτή την κατάσταση τον πήραν και τον πέταξαν στη φυλακή. Σκέφθηκαν να τον αφήσουν εκεί να πεθάνει μόνος του χωρίς καμιάβοήθεια.

Αυτά  οι  άνθρωποι.  Μα  εκείνος, που  υποσχέθηκε  και είπε στον κάθε πιστό  ακόλουθό του, «ού μη σε ανώ, ου δ’ ου μη σε εγκαταλείπω»δηλαδή δεν  θα   σε αφήσω, παιδί μου, αβοήθητο· ποτές  δεν  θα  σε  εγκαταλείψω, κατά τα  μεσάνυχτα έρχεται στο  μισοπεθαμένο κορμί, το αγγίζει, το παρηγορεί  και  το θαύμα  γίνεται. Η  μάζα  των ξεσχισμένων  κρεάτων και των σπασμένων κοκάλων ξαναβρίσκει την πρότερη κατάσταση. Θεραπεύεται.  Και  ο  Μάρτυρας  με  βαθιά  συγκίνηση  γονατίζει, ευχαριστεί  και  δοξολογεί  τον Θεὸ.

Όρθιον να βαδίζει επάνω – κάτω και να ψάλλει τα λόγια του Αγίου  Ιακώβου του Αδελφοθέου «μακάριος ανήρ ός υπομένει πειρασμόν»(Ιακ. α’ 12),  δηλαδή  μακάριος  ο  άνθρωπος  που δέχεται με υπομονή  τις δοκιμασίες,  τον βρίσκει  ο  δεσμοφύλακας που  πήγε  το  πρωί  να ιδεί  άν είναι  ζωντανός. Χωρίς να χάσει καιρό, τον παίρνει από  το  χέρι και  τον οδηγεί μπροστά  στον  άρχοντα.  Ο  αποστάτης,  όταν  τον  είδε,  τα  έχασε. Δεν πίστευε στα μάτια του. Κάποια στιγμή συνήλθε και είπε, για να διασκεδάσει  την  σιωπή  και  τα επιφωνήματα του θαυμασμού  του πλήθους.

– Μεγάλοι οι Θεοί μας, Αρτέμιε. Αυτοί σε έκαμαν καλά. Σπεύσε να προσφέρεις θυσία  σ’ αυτούς  και  να  τους  δοξάσεις. Μην φανείς αχάριστος.

– Την  υγεία μου, βασιλιά,  μου  την χάρισε  ο  Ιησούς Χριστός.  Αυτός είναι  ο αληθινός  Θεός  και  Σωτήρας  όλων  των  ανθρώπων. Τα είδωλά σας  ούτε  αισθάνονται,  ούτε  μιλούν.

– Πάψε,  αλιτήριε. Την αχαριστία ακολουθεί πάντα η αδιαντροπιά. «Τη αχαριστία  έπεται  η  αναισχυντία». Να  συνεχισθούν  τα  βασανιστήρια.

Την  ίδια  στιγμή  μερικά  δυνατά χέρια άρπαξαν τον Μάρτυρα και  τον έριξαν κάτω. Ύστερα μερικοί άλλοι αφού έσπασαν μία πελώρια μυλόπετρα, πήραν τη μισή και αφού άπλωσαν επάνω τον Άγιο,  ἀλλη ομάδα  δυνατών  κατά  διαταγή του  Ιουλιανού  σήκωσαν την άλλη μισή και  την  έριξαν επάνω στον Μάρτυρα. Σκοπές  ένας. Να  του  συντριβούν όλα  τα  κόκαλα.  Αφόρητοι  οι  πόνοι.  Ο Αρτέμιος  όμως  με τη  χάρη  του Θεού  διατηρεί  όλη  την καρτεροψυχία του. Υπομένει  γιατί γνωρίζει τι λέγει  το  Πνεύμα  του  Θεού  στην περίπτωση  αυτή. «Εν  όψει  ανθρώπων εάν κολασθώσιν, η  ελπίς αυτών αθανασίας πλήρης και  ολίγα παιδευθέντες μεγάλα ευεργετηθήσονται». (Σοφ. Σολομ. γ’ 4 – 5). Δηλαδή  οι  δίκαιοι, και άν ακόμη στα μάτια των ανθρώπων και  από μέρους των ανθρώπων πάσχουν  και  θλίβονται, αυτοί έχουν σταθερά και  ακλόνητη την πεποίθησή  τους  στην  αθάνατη  και  μακαρία ζωή. Κι άν ταλαιπωρηθούν και  βασανισθούν  ολίγον  στην  παρούσα ζωὴ θα  λάβουν  μεγάλες αμοιβές  και  βραβεία  στην  αιωνιότητα.  Για την αιωνιότητα προοριζόμαστε  όλοι  οι  άνθρωποι. Την αιωνιότητα πρέπει να έχουμε πάντα στην σκέψη μας. Γι’ αυτήν πρέπει και  να αγωνιζόμαστε. Την αιωνιότητα έχει στην σκέψη του και  ο  Μεγαλομάρτυρας. Γι’ αυτήν αγωνίζεται τώρα  και  υποφέρει  μεκαρτερία  τα  βασανιστήρια.   Η γαλήνια ματιά του συγκλονίζει κυριολεκτικά τον αποστάτη, που μηχανεύεται  και  άλλα σκληρότερα  βασανιστήρια. Ένα  τέτοιο  ήταν  και η  εντολή  με  ένα ξίφος να  βγάλουν τα  μάτια του  Μάρτυρος. Η  εντολή εκτελείται  την  ίδια στιγμή.  Η  γαλήνη  όμως  δεν ξανάρχεται  στην  καρδιά  του  Ιουλιανού.  Ο  Μάρτυρας δέχεται  και  τούτο  το  βασανιστήριο μὲε   ιώβειο καρτερία  και  υπομονή.

Μπροστά  στο  αλγεινό  θέαμα τρέμει  ο  αποστάτης. Για  να  απαλλαγεί από  τις τύψεις δίνει  την τελευταία  εντολή.

– Κόψτε  το  κεφάλι του.

 

Ο  δήμιος πιστόν  όργανο  της  εξουσίας σήκωσε  το σπαθί και αποκεφάλισε τον Άγιο. Έτσι τελείωσε μία ζωή  που  σύνθημά της  είχε του Αποστόλου  ταλόγια:

«Τα  άνω ζητείτε ... τα  άνω  φρονείτε  μη   τα  επί  της  γης»  (Κολ. γ’ 1 – 2). Να επιδιώκετε  δηλαδή  τα  αγαθά  που  βρίσκονται  στον  ουρανό. Προς αυτά  να  είναι στραμμένες  οι σκέψεις σας και όχι προς τα γήινα πράγματα. Κάποια ευγενικιά ψυχή  πήρε το  λείψανο  του  Αγίου  και  από την  Αντιόχεια το μετέφερε στην καρδιά   της  Βυζαντινής  αυτοκρατορίας, την  Κωνσταντινούπολη και  εκεί το ενταφίασε σ’ ένα από τα νησιά των Πριγκιποννήσων, την Οξειά, στην  εκεί εκκλησία του  Προδρόμου.

Στη γη λοιπόν εναποτέθηκε ο Μάρτυρας. Η αγία ψυχή του όμως δεν έπαυσε  να ενδιαφέρεται  γι’ αυτούς  που  ζουν πάνω  στη γη και υποφέρουν σωματικά. Πολλά  θαύματα έγιναν και  γίνονται σε  όσους με πίστη  και ευλάβεια εκζητούν την  μεσιτεία του. Ο Μεγαλομάρτυρας Άγιος  Αρτέμιος  είναι για τους  πιστούς  χριστιανούς  ο  ιατρός  της  κήλης. Ένα  από  τις χιλιάδες  των θαυμάτων  είναι  και  τούτο  που  έγινε στο παιδί  μιας πνευματικής μας κόρης. Στο αγοράκι της χριστιανής αυτής παρουσιάστηκε στην ηλικία των δεκαπέντε περίπου μηνών υδροκήλη βαριάς μορφής. Το παιδί ήταν πολύ αδύνατο. Επέμβαση χειρουργική εθεωρήθηκε πολύ  επικίνδυνη να γίνει. Η  πιστή  μητέρα  είχε  ακούσει  για τα θαύματα που  γινόντουσαν από τον Άγιο Αρτέμιο στην εκκλησία του εκεί στην τουρκοκρατούμενη σήμερα Αφάνεια. Κατόπιν οδηγιών του πνευματικού  έκαμε  ένα τάμα και  πήγε στην χάρη του. Ετοίμασε λειτουργία,  εξομολογήθηκε,  πήγε  στην  Εκκλησία του, παρακολούθησε με  ευλάβεια την Θεία Λειτουργία, κοινώνησε των Αχράντων Μυστηρίων και  αυτή  και  το  παιδί της, παρεκάλεσε τον ιερέα και της έκαμε παράκληση  και  το  απόγευμα επέστρεψε. Την  επομένη  το  πρωί το  παιδί της  ήταν τελείως καλά.  Οι  θεράποντες  ιατροί  εβεβαίωσαν την θεραπεία.  Η  υδροκήλη  ουδέποτε παρουσιάσθηκε  από  τότε στον άρρωστο.

Μεγάλη  η  δύναμη της πίστεως, αδελφοί μου.  Εμείς οι ορθόδοξοι χριστιανοί  έχουμε  βοηθούς  και  προστάτες σε τούτο τον κόσμο τους φίλους του  Χριστού  και  οικείους του  Θεού. Φτάνει  με  πίστη  ζωντανή  να καταφεύγουμε στην χάρη τους και  να εκζητούμε την βοήθεια και  τις πρεσβείες τους. «Έκλεξαι αγίους υπερασπιστάς σου και αφιερώσου εις αυτούς» μας συμβουλεύει και  ο  Άγιος Νικόδημος. Όταν οι  χριστιανοί δοκιμαζόμαστε, άς καταφεύγουμε  στην χάρη  των  Αγίων της πίστεώς μας  και  στην  χάρη του  Αγίου Μεγαλομάρτυρος Αρτεμίου  και  άς ζητούμε  με πίστη την θεραπεία του  σώματος  και  της  ψυχής μας. Κι  εφ’ όσον  η  θεραπεία  θα είναι  για  την  ωφέλειά  μας, θα μας την προσφέρει ὁ Κύριος μὲτὴν μεσιτεία τοῦἉγίου μας. Ἐκεῖποὺμιλοῦντὰ γεγονότα δὲνὑπάρχει λόγος νὰἐπιμένουμε. Ἕναμόνο  στην  ανάγκη  να λέμε:  Άγιε  του  Θεού  Αρτέμιε, πρέσβευε υπέρ ημών.  Αμήν.

Απολυτίκιον. Ήχος  πλ. α’. Τον συνάναρχονΛόγον.

Ευσεβείας  τοις τρόποιςκαλλωπιζόμενος,  αθλητικής αγλαΐαςώφθης σοφέκοινωνός,  προς  αγώνας  ανδρικούς παραταξάμενος·  όθεν ως λύχνος φωταυγής, των θαυμάτων τας βολάς, εκλάμπεις τη  οικουμένη, Αρτέμιε  Αθλοφόρε, προς σωτηρίαν των  ψυχών  ημών.

 

Έτερον Απολυτίκιον. Ήχος πλ. α’. Τον συνάναρχονλόγον.      
Ευσεβείας εμπρέπων τοις κατορθώμασι, της των Μαρτύρων ευκλείας ώφθης σοφέ κοινωνός, εναθλήσαςανδρικώς Μάρτυς Αρτέμιε· όθεν πηγάζων δαψιλώς,  ιαμάτων δωρεάς,  το  πάθος εντεροκήλης, ως συμπαθής θεραπεύεις,  των προστρεχόντων  τη  πρεσβεία  σου.

Κοντάκιοv. Ήχος  β’. Τους  ασφαλείς.

Τον  ευσεβή, και στεφηφόρονΜάρτυρα,  τον  κατ’ εχθρών, νίκης αράμενοντρόπαια, συνελθόντες επαξίως νυν, εν υμνῳδίαιςευφημήσωμεν,Αρτέμιον τον μέγιστον  εν Μάρτυσι, θαυμάτων τε δοτήραπλουσιώτατον· πρεσβεύει  γαρ Κυρίω  υπέρ πάντων  ημών.

 

Έτερον Κοντάκιον. Ήχος  πλ. δ’. Τη  υπερμάχω.

Ως αριστέα του Σωτήροςπολυθαύμαστον

Και παροχέα ιαμάτων πλουσιόδωρον

Ανυμνούμέν σε προφρόνωςΜεγαλομάρτυς.

Αλλ’ ως πέλωνιατήρ της κήλης  άριστος,

Ασινή με εκ της βλάβης ταύτης φύλαττε,       
Ίνα κράζω σοι, χαίροις Μάρτυς  Αρτέμιε.

Μεγαλυνάριον.

Δόξαν υπατείας υπεριδών, τούπατον κλέος, επορίσω των αρετών, ως ανδραγαθήσας,  Αρτέμιε  ενδόξως· διο παντοίας βλάβης, ρύου τους δούλους σου.

 

Έτερον Μεγαλυνάριον.  
Τον μεγαλομάρτυρα του Χριστού, και των ιαμάτων, τον πολλύρρυτονποταμόν, της εντεροκήλης, τον θείον  ιατήρα,  Αρτέμιον   τον  μέγαν,  ύμνοιςτιμήσωμεν.