Ο Όσιος Πέτρος ο Αναχωρητής εκ Σερβίας

 

Ο   Όσιος   Πέτρος (Κόρισκϊυ)   γεννήθηκε,   το   1211,   στο   χωριό    Ουνγιμὶρ μεταξύ    της    πόλεως    Πεκ   και   του   Κοσόβου   στη   Σερβία.   Από    την    παιδική    του ηλικία     αυτός    και    η  αδελφή  του    Ελένη   αφιερώθηκαν    στον    Θεό   και προέκοπταν   σε    σοφία,    ηλικία    και    χάρη     από    τον    Κύριο.   Όταν   ο  ὀσιος   ήταν    σε     ηλικία    δέκα   ετών,   είπε   στους   γονείς   του   την   επιθυμία    του   να    γίνει μοναχός.   Όμως    ο    πατέρας    του    απέθανε,    όταν    ο    Πέτρος    ήταν   μόνο δεκατεσσάρων    ετών,   και   έτσι   ανέβαλε   τα    σχέδιά   του,   για   να   εγκαταβιώσει    σε    μοναστήρι,    προκειμένου   να    φροντίσει    τη    μητέρα    και    την     αδελφή     του.    Η     μητέρα    του    κοιμήθηκε    δύο    χρόνια   αργότερα.    Ο     Όσιος    ρώτησε    την αδελφή    του,    εάν    σκόπευε    να    νυμφευθεί,    διότι    η    συνείδησή    του   δεν     του    επέτρεπε    να     την     εγκαταλείψει.     Η    Ελένη     εξέφρασε    την    επιθυμία   να    γίνει μοναχή    και    να     ακολουθήσει    τον    ασκητικό    βίο.   Έτσι    πώλησαν   τα υπάρχοντά    τους,    διένειμαν    τα    χρήματα   στους    πτωχούς     και     έφθασαν    στη μονή     των     Αγίων    Αποστόλων    Πέτρου    και    Παύλου    στο    Πέκ.    Η    Ελένη εισήλθε    σε    μία    γυναικεία    μονή,    η    οποία    ευρισκόταν    εκεί    κοντά,    αλλά     αργότερα     ακολούθησε    τον    ερημικό      ησυχαστικό    βίο    μαζί    με    τον    κατά σάρκα    αδελφό    της.   Οι    ώρες   της   ημέρας   και   της   νύκτας  ήσαν     αφιερωμένες    στην     άσκηση     και     την     αδιάλειπτη    προσευχή.

Όμως     οι    δύο    αυτές     φωτεινές   λαμπάδες   της   αγιότητος   δεν ήσαν     δυνατόν    να    μη    φωτίσουν    τον    κόσμο.    Πλήθος     κόσμου     άρχισε    να    συρρέει      στον      τόπο    ασκήσεως    των    δύο    αδελφών,   για     να    λάβει    την    ευλογία    τους    και    να    τους συμβουλευθεί     πνευματικά.   Ο     Όσιος    Πέτρος     και     η     αδελφή    του,    για     να    μην υποκύψουν στον πειρασμό της ματαιοδοξίας, κατέφυγαν  σε απομακρυσμένη    περιοχή    του    ποταμού     Ιβάρ    κοντά    στην   πόλη    του    Μαύρου ποταμού.

Ο     διακαής    πόθος    του    ερημικού    βίου     οδήγησε    τα    βήματα    του   Οσίου    σε    ένα βουνό     κοντά     στην    πόλη     Πρίζρεν.    Εκεί     άφησε    τη     μοναχή     αδελφή    του,   για να     συνεχίσει     τη    μοναχική    της    πολιτεία,    ενώ    εκείνος     ανήλθε     στο    όρος     και   έζησε     ως     ερημίτης    σε     ένα    σπήλαιο    της    περιοχής    Κορίσα.

Ο     αγώνας    δεν     ήταν    εύκολος.    Ο    Όσιος     Πέτρος    συνεχώς     και    με    όπλο    την προσευχή     αντιστεκόταν    στους    πειρασμούς    και   τις   παγίδες    του    διαβόλου,    ο    οποίος    του    επιτέθηκε.    Ο     Όσιος     προσευχήθηκε   θερμά     προς    τον    Κύριο.     Και    Εκείνος   άκουσε   την    προσευχή    του.     Σε    όραμα    του    εμφανίσθηκε   ο Αρχάγγελος     Μιχαήλ,    ο    οποίος    τον     διαβεβαίωσε    ότι    ο    Θεός    δεν   θα επέτρεπε     πλέον    αυτές    τις    επιθέσεις.

Ο     Όσιος     λουσμένος    μέσα    στο   άκτιστο    φως    της    Θεότητος,     συνέχισε    την αγία    ζωή    του    και     τον    πνευματικό     αγώνα.    Προβλέποντας    το    τέλος    του, έσκαψε    έναν     τάφο    έξω    από    το    σπήλαιο,    προετοιμάσθηκε    πνευματικά, αφού     κοινώνησε    των    Αχράντων    Μυστηρίων,   και   κοιμήθηκε    με    ειρήνη,    το     1275.

Τη     νύχτα     της    κοιμήσεώς    του    ένα     ουράνιο     φως     έλουσε     το     σπήλαιο,    ενώ      οι υπόλοιποι μοναχοί άκουγαν τους Αγγέλους να ψάλουν.
Εβδομήντα    έτη    αργότερα,    ο    βασιλέας     Δουσάν    έκτισε    μία    εκκλησία     στην Κορίσα    και    μετέφερε    εκεί    τα     ιερά    λείψανα    του    Οσίου    Πέτρου.    Στη συνέχεια     τα    ιερά    λείψανα    μετεκομίσθησαν    στο     ναό    του    Αρχαγγέλου Μιχαήλ    της     πόλεως   Καλασχίν.

 

Saint Peter the Departure from Serbia

 

 

 

Saint Peter (Koriski) was born in 1211 in the village of Ungimir between the town of Pec and Kosovo in Serbia. From his childhood he and his sister Eleni were dedicated to God and were preceded in wisdom, age and grace by the Lord. When Jesus was ten years old, he told his parents his desire to become a monk. But his father died when Peter was only fourteen years old, so he postponed his plans to move to a convent to take care of his mother and sister. His mother fell asleep two years later. Osios asked his sister if he intended to marry her, because his conscience did not allow him to leave her. Eleni expressed the desire to become a nun and follow the ascetic life. So they sold their belongings, distributed the money to the poor and arrived at the monastery of the Holy Apostles Peter and Paul in Pec. Eleni entered a nunnery, which was nearby, but later followed the secluded quiet life with her fleshly brother. The hours of the day and night were devoted to exercise and unceasing prayer.

But these two candles of holiness could not fail to illuminate the world. Crowds flocked to the two brothers' place of worship to receive their blessing and to counsel them spiritually. Saint Peter and his sister, in order not to succumb to the temptation of vanity, took refuge in a remote area of ​​the river Ibar near the town of the Black River.

The ardent desire of the desert life led the steps of the Saint to a mountain near the city of Prizren. There he left his only sister, to continue her solitary state, while he climbed the mountain and lived as a hermit in a cave in the area of ​​Korisa.

The fight was not easy. Saint Peter constantly and with a weapon of prayer resisted the temptations and traps of the devil, who attacked him. The Saint prayed fervently to the Lord. And he heard his prayer. In a vision, the Archangel Michael appeared, who assured him that God would no longer allow these attacks.

The Saint, bathed in the uncreated light of the Godhead, continued his holy life and spiritual struggle. Anticipating its end, he dug a tomb outside the cave, prepared himself spiritually, after communing with the Achrant Mysteries, and slept peacefully, in 1275.

On the night of his sleep a celestial light bathed the cave, while the other monks heard the Angels singing.

Seventy years later, King Dusan built a church in Korisa and transported the holy relics of Saint Peter there. The relics were then moved to the temple of the Archangel Michael in the city of Kalashkin.