Ο Όσιος Αμβρόσιος της Όπτινα (Ρώσος)

 

Γεννήθηκε στις 23 Νοεμβρίου του 1812 στο χωριό Μεγάλο Λιπόβιτς της περιφέρειας του Ταμπώφ. Ο πατέρας του ονομαζόταν Μιχαήλ Θεοδώροβιτς Γρένκωφ και η μητέρα του Μάρθα Νικολάγεβνα. Είχαν συνολικά  οκτώ  παιδιά  και  ο  Όσιος  Αμβρόσιος  ήταν  έκτος  στην  σειρά.  Το βαπτιστικό  όνομα  του  Οσίου  ήταν  Αλέξανδρος  και  η  ευσεβής  οικογένειά του  τον  ανέθρεψε  σύμφωνα με  τις  επιταγές  του  Ευαγγελίου,  άν  και  ο  ίδιος, από  μικρός,  ήταν  πολύ  ζωηρός  αλλά  και  πολύ  ευφυής.

Σπούδασε  Ιερατικό σεμινάριο και στην αρχή έγινε δάσκαλος. Κατόπιν έγινε  μοναχός  στην  Όπτινα και στις 2 Φεβρουαρίου του 1843  Διάκονος.  Στα τέλη  του  1845  (9  Δεκεμβρίου)  και  σε  ηλικία  33  χρονών,  έγινε  ιερέας.

Σε  λίγο  όμως  η  υγεία  του  χειροτέρεψε,  αλλά  η  ζωή  του  υπήρξε  οσιακή  και άκρως  ευεργετική  στους συνανθρώπους  του.  Είχε  προορατικό χάρισμα και ίδρυσε γυναικείο κοινόβιο το 1872. Οι  δοκιμασίες  που  υπέστη  ήταν πολλές, αλλά αυτός στάθηκε βράχος υπομονής και έμπρακτος διδάσκαλος των θεϊκών αρετών.           
Πέθανε  στις  10  Οκτωβρίου  του  1891  και  αγιοποιήθηκε  το  1990.

 

Saint Ambrose of Optina (Russian)

 

He was born on November 23, 1812 in the village of Megalo Lipovich in the Tambov region. His father was named Mikhail Theodorovich Grenkov and his mother Martha Nikolaevna. They had a total of eight children and Saint Ambrose was sixth in line. The baptismal name of the Saint was Alexander and his pious family raised him according to the requirements of the Gospel, although he himself, from a young age, was very lively but also very intelligent.

He studied at a seminary and at first became a teacher. Then he became a monk in Optina and on February 2, 1843 Deacon. At the end of 1845 (December 9) and at the age of 33, he became a priest.

Soon his health deteriorated, but his life was auspicious and extremely beneficial to his fellow human beings. He had a proactive gift and founded a female convent in 1872. The trials he endured were many, but he stood a rock of patience and a practical teacher of divine virtues.

He died on October 10, 1891 and was canonized in 1990.