Ὄ Άγιος Αρτέμιος ο Μεγαλομάρτυρας

 

Πολλές  και  σοφές  άγιες μορφες παρελαύνουν από τις σελίδες της ιστορίας της μεγάλης μας Βυζαντινής  αυτοκρατορίας.  Μια  τέτοια  μορφή και  εξαιρετική  προσωπικότητα  είναι  κι  ο  Άγιος  Μεγαλομάρτυς   Αρτέμιος  που  έζησε  και  μαρτύρησε  περί  τα μέσα του  τέταρτου αιώνα μ.Χ.  (361 – 363).  Για  τον Μεγαλομάρτυρα τούτον Άγιον αξίζει να μιλήσουμε κάπως εκτενέστερα. Γι’ αυτόν λοιπόν και  οι γραμμές που ακολουθούν.

Νέος,  νεότατος  ο  Άγιος χάρη στη  χριστιανική  μόρφωση που  πήρε  από τους  πιστούς  γονείς του άρχισε να ξεχωρίζει ανάμεσα στους συνομήλικους  της πόλεώς  του  με  τα  χαρίσματα  και  τα  προσόντα του. Ο  Μέγας  Κωνσταντίνος,  από  την  πρώτη  στιγμή  που   γνώρισε τον ευσεβή  και  σοφό  τούτο  νέο,  τον  εξετίμησε  ιδιαίτερα  και  έσπευσε να τον αναδείξει δούκα και αυγουστάλιον της μεγάλης πόλεως της Αλεξανδρείας.  Δηλαδή  τον  διόρισε ανώτερο  διοικητή  όλης  της  Αιγύπτου. Στην  επίσημη  αυτή  και  τιμητική  θέση  ο  Αρτέμιος  σαν  πιστός  χριστιανός  ασκούσε τα καθήκοντά του με πολλή  προσοχή  και σύνεση, ώστε  όλοι να θαυμάζουν τα υπέροχα πολιτιστικά και  ηθικά του χαρίσματα.

Οι  ευτυχισμένες  και  ευλογημένες  εκείνες  μέρες  δεν  κράτησαν  δυστυχώς για πολύ.  Ο  γιος  και  διάδοχος  του  Μεγάλου Κωνσταντίνου, Κωνστάντιος,  που  μετά  τον  θάνατο  του πατέρα του ανέλαβε την διοίκηση  της  Ανατολής  από  το  Ιλλυρικόν  πέλαγος μέχρι την Προποντίδα, την Ασία, Συρία, Παλαιστίνη, Μεσοποταμία, Αίγυπτο και όλες  τις νήσους, κατά την περίοδο που είχε πάει στην Αντιόχεια αρρώστησε βαριά και απέθανε. Τότε την εξουσία της μεγάλης αυτής αυτοκρατορίας  ανέλαβε  ο  Ιουλιανός,  που  είναι  γνωστός  στην  ιστορία ως  παραβάτης  και  αποστάτης.  Ο  νέος  αυτός  βασιλιάς,  σε  κάποιο  ταξίδι του  στην  Αίγυπτο  είχε  συναντήσει  και  γνωρίσει  τον  άρχοντα  Αρτέμιο, για  τον  οποίον  είχε  ακούσει  και  πολλά  καλά  λόγια  για  τις  ικανότητές του,  όπως  και  για  την  χριστιανική  του  ιδιότητα.  Το  χάρισμα  όμως  τούτο  της  εκλεκτής  αυτής  προσωπικότητος  όχι μόνο δεν εξετιμήθηκε από τον αποστάτη βασιλιά, που  είχε  ήδη  κινήσει  και  τον  διωγμό  ενάντια στους χριστιανούς, αλλά και θεωρήθηκε μεγάλο μειονέκτημα και αμάρτημα. Με πάθος μάλιστα κάθε φορά  προσπαθούσε  να  κατακρίνει και να  δείχνει γι’ αυτόν την περιφρόνησή του. Τούτο έκαμε και  σε μία επίσκεψη του  άρχοντα  Αρτεμίου  σ’ αυτόν, όταν βρισκόταν στην Αντιόχεια. Ο  αποστάτης βασιλιάς, σαν είδε τον άρχοντα της Αιγύπτου Αρτέμιο, τρελλός από θυμό τον κάλεσε κοντά του και  άρχισε με περιφρόνηση να του ομιλεί  και  να τον υβρίζει. Όσην ώρα ο υβριστής απευθυνόταν στον Άγιο, τον κατηγορούσε και τον ύβριζε, ο ενάρετος Αρτέμιος  σιωπούσε  και  είχε σκυφτό   το  κεφάλι. Μπροστά  στα  μάτια  του  είχε  τα λόγια του Κυρίου:  «Μακάριοι εστε όταν ονειδίσωσιν υμάς και διώξωσι  και  είπωσι  παν πονηρόν  ρήμα καθ’ υμών ψευδόμενοι  ένεκεν  εμού. Χαίρετε  και  αγαλλιάσθε,  ότι  ο  μισθός υμών πολύς εν τοις ουρανοίς»  (Ματθ. ε’ 11 – 12). Μακάριοι  γίνεσθε σεις  οι  μαθητές  μου,  όταν σας χλευάσουν και  σας καταδιώξουν και σας κακολογήσουν με κάθε ψεύτικη κατηγορία εξ αιτίας μου. Χαίρετε και ζωηρά εκδηλώστε τη  χαρά σας,  γιατί  η  ανταμοιβή σας  στους  ουρανούς  θα  είναι  με το παραπάνω.

Όταν  όμως  ο εγωιστής και  ασεβής βασιλιάς άρχισε να επεκτείνει τις ύβρεις  του  στα  ιερά και όσια της αμώμητης  χριστιανικής  μας  πίστεως, τότε ο Άγιος  με  θάρρος σήκωσε το κεφάλι, ύψωσε τη φωνή του και  με παρρησία  είπε  στον  παραβάτη  άρχοντα.

– Βασιλιά  μου,  επιδείξατε,  σας  παρακαλώ  λίγο σεβασμό προς το πρόσωπο του Κυρίου. Αυτός είναι ο αληθινός θεός. Τούτο μαρτυρούν περίτρανα τα λόγια του και  τα  έργα  του.  Όσο  για  τις  ύβρεις  σας  ενάντια στους  χριστιανούς, που  αποτελούν  την  ευγενέστερη  και  πιο  άξια  μερίδα των  υπηκόων  σας, δεν είναι  καθόλου  φρόνιμο  και  συνετό  ούτε  και δίκαιο  από  μέρους  σας να  τους  υβρίζετε  και  να  τους  διώκετε. Εντροπή σας!  Η  συμπεριφορά  σας  αυτή  σας  αδικεί  και  σας  εξευτελίζει.

Τις τελευταίες λέξεις του  Αγίου διέκοψαν οι γεμάτες μίσος και ειδωλολατρικό  φανατισμό  φωνές  του  μαινόμενου  κυριολεκτικά  βασιλιά Ιουλιανού.

– Πάψε,  ανόητε,  του  φώναξε. Κι  αφού  τον  ύβρισε  ξανά  και  ξανά  διέταξε να του  αφαιρέσουν τη ζώνη του αξιώματός του και να τον ρίξουν στη φυλακή  για  να  συνέλθει.

Με  την  ψυχή  γαληνεμένη  ο  πιστός  και  άτρομος  χριστιανός  χωρίς  ψωμί και  νερό  για μέρες περνάει τις ώρές  του  γονατιστός  ευχαριστώντας  τον Κύριο  για  το  χάρισμα  που  του  δόθηκε.  «Ημίν εχαρίσθη  το  υπέρ  Χριστού ου  μόνον το  εις  αυτόν  πιστεύειν  αλλά  και  το  υπέρ  αυτού  πάσχειν»  (Φιλιπ. α’ 29), έλεγε  και  επαναλάμβανε με  ανείπωτη χαρά.  Δηλαδή  σε μας δόθηκε σαν χάρισμα όχι  μόνο  να  πιστεύουμε  στον  Χριστό,  αλλά  και  να πάσχουμε  για  το  όνομά  του.

Τα επακόλουθα της ομολογίας του είναι τρομερά. Αδούλωτος και ελεύθερος ο Άγιος τα αντιμετωπίζει όλα με ζηλευτή ψυχραιμία και υπομονή  και  καρτερία.

Όταν  ύστερα   από  λίγες  μέρες  κατά  διαταγή  του  Βασιλιά  βγήκε  από την  φυλακή  και  παρουσιάστηκε μπροστά του, ο Ιουλιανός  του  ζήτησε  να προσφέρει θυσία στους μεγάλους Θεούς, άν ήθελε να του χαρισθεί  η  ζωή και  η  ελευθερία. Στην πρόταση αυτή του άρχοντα ο σταθερός στις  αρχές και το φρόνημά του Άγιος αλλά και  ατρόμητος στις πεποιθήσεις του απολογήθηκε με πολλή δύναμη και παρρησία και απέδειξε ψευδή  κι ανόητα όσα ειπώθηκαν κατά του Χριστού. Στο  τέλος  πρόσθεσε: Αυτό  που μου  ζητάτε, άρχοντά μου, ν’ αρνηθώ τον Χριστό  και  να προσφέρω θυσία στα ξύλα και τις πέτρες της πεθαμένης πια ειδωλολατρίας, μου είναι αδύνατον  όχι  να  το  κάμω,  αλλά  ακόμη και  να το σκεφθώ. Ο  Χριστός είναι  ο  αληθινός  Θεός  και  δημιουργός  που  έγινε  άνθρωπος  και  απέθανε  για  τη  σωτηρία  μας.  Πως μπορώ  εγώ  να  τον  αρνηθώ;

Η  τολμηρή  αυτή  και  με τόση παρρησία ειπωθείσα ομολογία του Μάρτυρος  προκάλεσε  το μίσος  και  την  μανία  του  αποστάτη  βασιλιά, που  σαν  τρελός  φώναξε:

– Να  αρχίσουν τα  βασανιστήρια. Τα  πιο  σκληρά  βασανιστήρια.

Στην διαταγή  του  βασιλιά οι δήμιοι που στέκονταν δίπλα όρμισαν, άρπαξαν τον Μάρτυρα, τον γύμνωσαν και αφού τον ξάπλωσαν στην γη άρχισαν να τον κτυπούν με βούνευρα μέχρις αίματος. Το δέρμα ξεσχίσθηκε, μα  οι  δήμιοι  όχι μόνο δεν σταματούν  αλλά  και  συνεχίζουν λες  μεθυσμένοι με   το άνομο  έργο τους. Στη  συνέχεια  καταξεσχίζουν  τις σάρκες  του με μαχαίρια και ύστερα με λαμπάδες καίνε τις πληγές. Το σώμα του Μάρτυρος έγινε μία άμορφη μάζα από κρέατα και κόκαλα σπασμένα. Σ’ αυτή την κατάσταση τον πήραν και τον πέταξαν στη φυλακή. Σκέφθηκαν να τον αφήσουν εκεί να πεθάνει μόνος του χωρίς καμιά  βοήθεια.

Αυτά  οι  άνθρωποι.  Μα  εκείνος, που  υποσχέθηκε  και είπε στον κάθε πιστό  ακόλουθό  του, «ού μη σε ανώ, ου δ’ ου μη σε εγκαταλείπω» δηλαδή δεν  θα   σε αφήσω, παιδί μου, αβοήθητο· ποτές  δεν  θα  σε  εγκαταλείψω, κατά  τα  μεσάνυχτα έρχεται στο  μισοπεθαμένο κορμί, το  αγγίζει, το παρηγορεί  και  το  θαύμα  γίνεται. Η  μάζα  των  ξεσχισμένων  κρεάτων και των σπασμένων κοκάλων ξαναβρίσκει την πρότερη κατάσταση. Θεραπεύεται.  Και  ο  Μάρτυρας  με  βαθιά  συγκίνηση  γονατίζει, ευχαριστεί  και  δοξολογεί  τον  Θεὸ.

Όρθιον να βαδίζει επάνω – κάτω και να ψάλλει τα λόγια του Αγίου  Ιακώβου του Αδελφοθέου  «μακάριος ανήρ ός υπομένει πειρασμόν» (Ιακ. α’ 12),  δηλαδή  μακάριος  ο  άνθρωπος  που δέχεται με υπομονή  τις δοκιμασίες,  τον  βρίσκει  ο  δεσμοφύλακας που  πήγε  το  πρωί  να  ιδεί  άν είναι  ζωντανός. Χωρίς  να χάσει καιρό, τον παίρνει από  το  χέρι και  τον οδηγεί  μπροστά  στον  άρχοντα.  Ο  αποστάτης,  όταν  τον  είδε,  τα  έχασε. Δεν πίστευε στα μάτια του. Κάποια στιγμή συνήλθε και είπε, για να διασκεδάσει  την  σιωπή  και  τα επιφωνήματα του θαυμασμού  του πλήθους.

– Μεγάλοι οι Θεοί μας, Αρτέμιε. Αυτοί σε έκαμαν καλά. Σπεύσε να προσφέρεις  θυσία  σ’ αυτούς  και  να  τους  δοξάσεις. Μην φανείς αχάριστος.

– Την  υγεία  μου,  βασιλιά,  μου  την  χάρισε  ο  Ιησούς  Χριστός.  Αυτός είναι  ο αληθινός  Θεός  και  Σωτήρας  όλων  των  ανθρώπων. Τα είδωλά σας  ούτε  αισθάνονται,  ούτε  μιλούν.

– Πάψε,  αλιτήριε. Την αχαριστία ακολουθεί πάντα η αδιαντροπιά. «Τη αχαριστία  έπεται  η  αναισχυντία». Να  συνεχισθούν  τα  βασανιστήρια.

Την  ίδια  στιγμή  μερικά  δυνατά χέρια άρπαξαν τον Μάρτυρα και  τον έριξαν κάτω. Ύστερα μερικοί άλλοι αφού έσπασαν μία πελώρια μυλόπετρα, πήραν τη μισή και αφού άπλωσαν επάνω τον Άγιο,  ἀλλη ομάδα  δυνατών  κατά  διαταγή  του  Ιουλιανού  σήκωσαν την άλλη μισή και  την  έριξαν επάνω στον Μάρτυρα. Σκοπές  ένας. Να  του  συντριβούν όλα  τα  κόκαλα.  Αφόρητοι  οι  πόνοι.  Ο Αρτέμιος  όμως  με τη  χάρη  του Θεού  διατηρεί  όλη  την καρτεροψυχία του. Υπομένει  γιατί γνωρίζει τι λέγει  το  Πνεύμα  του  Θεού  στην  περίπτωση  αυτή.  «Εν  όψει  ανθρώπων εάν  κολασθώσιν, η  ελπίς αυτών αθανασίας πλήρης και  ολίγα  παιδευθέντες μεγάλα  ευεργετηθήσονται». (Σοφ. Σολομ. γ’ 4 – 5). Δηλαδή  οι  δίκαιοι, και άν ακόμη στα μάτια των ανθρώπων και  από μέρους των ανθρώπων πάσχουν  και  θλίβονται, αυτοί έχουν σταθερά και  ακλόνητη την πεποίθησή  τους  στην  αθάνατη  και  μακαρία ζωή. Κι  άν  ταλαιπωρηθούν και  βασανισθούν  ολίγον  στην  παρούσα  ζωὴ  θα  λάβουν  μεγάλες αμοιβές  και  βραβεία  στην  αιωνιότητα.  Για την αιωνιότητα προοριζόμαστε  όλοι  οι  άνθρωποι. Την αιωνιότητα πρέπει να έχουμε πάντα στην σκέψη μας. Γι’ αυτήν πρέπει και  να αγωνιζόμαστε. Την αιωνιότητα έχει στην σκέψη του και  ο  Μεγαλομάρτυρας. Γι’ αυτήν αγωνίζεται  τώρα  και  υποφέρει  με  καρτερία  τα  βασανιστήρια.   Η γαλήνια ματιά του συγκλονίζει κυριολεκτικά τον αποστάτη, που μηχανεύεται  και  άλλα  σκληρότερα  βασανιστήρια. Ένα  τέτοιο  ήταν  και η  εντολή  με  ένα ξίφος να  βγάλουν τα  μάτια του  Μάρτυρος. Η  εντολή εκτελείται  την  ίδια  στιγμή.  Η  γαλήνη  όμως  δεν  ξανάρχεται  στην  καρδιά  του  Ιουλιανού.  Ο  Μάρτυρας  δέχεται  και  τούτο  το  βασανιστήριο μὲε   ιώβειο  καρτερία  και  υπομονή.

Μπροστά  στο  αλγεινό  θέαμα  τρέμει  ο  αποστάτης. Για  να  απαλλαγεί από  τις  τύψεις  δίνει  την  τελευταία  εντολή.

– Κόψτε  το  κεφάλι  του.

 

Ο  δήμιος  πιστόν  όργανο  της  εξουσίας  σήκωσε  το σπαθί και αποκεφάλισε τον Άγιο. Έτσι τελείωσε μία ζωή  που  σύνθημά της  είχε του Αποστόλου  τα  λόγια:

«Τα  άνω ζητείτε ... τα  άνω  φρονείτε  μη   τα  επί  της  γης»  (Κολ. γ’ 1 – 2). Να  επιδιώκετε  δηλαδή  τα  αγαθά  που  βρίσκονται  στον  ουρανό. Προς αυτά  να  είναι  στραμμένες  οι σκέψεις σας και όχι προς τα γήινα πράγματα.  Κάποια  ευγενικιά ψυχή  πήρε το  λείψανο  του  Αγίου  και  από την  Αντιόχεια το μετέφερε στην καρδιά   της  Βυζαντινής  αυτοκρατορίας, την  Κωνσταντινούπολη και  εκεί το ενταφίασε σ’ ένα από τα νησιά των Πριγκιποννήσων, την  Οξειά, στην  εκεί  εκκλησία του  Προδρόμου.

Στη γη λοιπόν εναποτέθηκε ο Μάρτυρας. Η αγία ψυχή του όμως δεν έπαυσε  να  ενδιαφέρεται  γι’ αυτούς  που  ζουν  πάνω  στη γη και υποφέρουν σωματικά. Πολλά  θαύματα έγιναν και  γίνονται σε  όσους με πίστη  και  ευλάβεια  εκζητούν  την  μεσιτεία του. Ο Μεγαλομάρτυρας Άγιος  Αρτέμιος  είναι για τους  πιστούς  χριστιανούς  ο  ιατρός  της  κήλης. Ένα  από  τις χιλιάδες  των  θαυμάτων  είναι  και  τούτο  που  έγινε στο παιδί  μιας πνευματικής μας κόρης. Στο αγοράκι της χριστιανής αυτής παρουσιάστηκε στην ηλικία των δεκαπέντε περίπου μηνών υδροκήλη βαριάς μορφής. Το παιδί ήταν πολύ αδύνατο. Επέμβαση χειρουργική εθεωρήθηκε  πολύ  επικίνδυνη να γίνει. Η  πιστή  μητέρα  είχε  ακούσει  για τα θαύματα που  γινόντουσαν από τον Άγιο Αρτέμιο στην εκκλησία του εκεί στην τουρκοκρατούμενη σήμερα Αφάνεια. Κατόπιν οδηγιών του πνευματικού  έκαμε  ένα τάμα και  πήγε στην χάρη του. Ετοίμασε λειτουργία,  εξομολογήθηκε,  πήγε  στην  Εκκλησία του, παρακολούθησε με  ευλάβεια την Θεία Λειτουργία, κοινώνησε των Αχράντων Μυστηρίων και  αυτή  και  το  παιδί της, παρεκάλεσε τον ιερέα και της έκαμε παράκληση  και  το  απόγευμα επέστρεψε. Την  επομένη  το  πρωί  το  παιδί της  ήταν  τελείως  καλά.  Οι  θεράποντες  ιατροί  εβεβαίωσαν  την θεραπεία.  Η  υδροκήλη  ουδέποτε  παρουσιάσθηκε  από  τότε στον άρρωστο.

Μεγάλη  η  δύναμη της πίστεως, αδελφοί μου.  Εμείς οι ορθόδοξοι χριστιανοί  έχουμε  βοηθούς  και  προστάτες σε τούτο τον κόσμο τους φίλους του  Χριστού  και  οικείους του  Θεού.  Φτάνει  με  πίστη  ζωντανή  να καταφεύγουμε στην χάρη τους και  να εκζητούμε την βοήθεια και  τις πρεσβείες τους. «Έκλεξαι αγίους υπερασπιστάς σου και αφιερώσου εις αυτούς» μας συμβουλεύει και  ο  Άγιος Νικόδημος. Όταν οι  χριστιανοί δοκιμαζόμαστε, άς  καταφεύγουμε  στην  χάρη  των  Αγίων της πίστεώς μας  και  στην  χάρη του  Αγίου  Μεγαλομάρτυρος  Αρτεμίου  και  άς ζητούμε  με πίστη την θεραπεία του  σώματος  και  της  ψυχής  μας. Κι  εφ’ όσον  η  θεραπεία  θα είναι  για  την  ωφέλειά  μας, θα μας την  προσφέρει ὁ Κύριος μὲ τὴν μεσιτεία τοῦ Ἁγίου μας. Ἐκεῖ ποὺ μιλοῦν τὰ γεγονότα δὲν ὑπάρχει λόγος νὰ ἐπιμένουμε. Ἕνα μόνο  στην  ανάγκη  να λέμε:  Άγιε  του  Θεού  Αρτέμιε, πρέσβευε υπέρ ημών.  Αμήν.

Απολυτίκιον. Ήχος  πλ. α’. Τον  συνάναρχον Λόγον.

Ευσεβείας  τοις  τρόποις  καλλωπιζόμενος,  αθλητικής  αγλαΐας  ώφθης σοφέ  κοινωνός,  προς  αγώνας  ανδρικούς  παραταξάμενος·  όθεν ως λύχνος φωταυγής, των θαυμάτων τας βολάς, εκλάμπεις τη  οικουμένη, Αρτέμιε  Αθλοφόρε, προς  σωτηρίαν  των  ψυχών  ημών.

 

Έτερον Απολυτίκιον. Ήχος πλ. α’. Τον συνάναρχον λόγον.     
Ευσεβείας εμπρέπων τοις κατορθώμασι, της των Μαρτύρων ευκλείας ώφθης σοφέ κοινωνός, εναθλήσας ανδρικώς Μάρτυς Αρτέμιε· όθεν πηγάζων  δαψιλώς,  ιαμάτων  δωρεάς,  το  πάθος εντεροκήλης, ως συμπαθής  θεραπεύεις,  των  προστρεχόντων  τη  πρεσβεία  σου.

Κοντάκιοv. Ήχος  β’. Τους  ασφαλείς.

Τον  ευσεβή, και  στεφηφόρον  Μάρτυρα,  τον  κατ’ εχθρών,  νίκης  αράμενον  τρόπαια, συνελθόντες επαξίως νυν, εν υμνῳδίαις ευφημήσωμεν,  Αρτέμιον  τον  μέγιστον  εν  Μάρτυσι,  θαυμάτων  τε  δοτήρα πλουσιώτατον·  πρεσβεύει  γαρ  Κυρίω  υπέρ  πάντων  ημών.

 

Έτερον  Κοντάκιον. Ήχος  πλ. δ’. Τη  υπερμάχω.

Ως  αριστέα  του Σωτήρος  πολυθαύμαστον

Και  παροχέα  ιαμάτων  πλουσιόδωρον

Ανυμνούμέν  σε προφρόνως  Μεγαλομάρτυς.

Αλλ’ ως  πέλων  ιατήρ  της  κήλης  άριστος,

Ασινή με εκ της βλάβης ταύτης φύλαττε,       
Ίνα κράζω σοι, χαίροις  Μάρτυς  Αρτέμιε.

Μεγαλυνάριον.

Δόξαν  υπατείας υπεριδών, το  ύπατον κλέος, επορίσω των αρετών, ως ανδραγαθήσας,  Αρτέμιε  ενδόξως·  διο παντοίας βλάβης, ρύου τους δούλους  σου.

 

Έτερον Μεγαλυνάριον.  
Τον μεγαλομάρτυρα του Χριστού, και των ιαμάτων, τον πολλύρρυτον ποταμόν, της εντεροκήλης, τον θείον  ιατήρα,  Αρτέμιον   τον  μέγαν,  ύμνοις τιμήσωμεν.

 

Saint Artemios the Great Martyr

 

 

Many wise holy figures parade from the pages of the history of our great Byzantine Empire. One such figure and exceptional personality is Saint Artemis the Great Martyr who lived and martyred around the middle of the fourth century AD. (361 - 363). It is worth talking a little more extensively about this Great Martyr Saint. So for him the following lines.

Young, the youngest Saint, thanks to the Christian education he received from his faithful parents, began to stand out among his peers in his city with his gifts and qualifications. Constantine the Great, from the first moment he met this pious and wise young man, highly esteemed him and hastened to make him duke and augustal of the great city of Alexandria. That is, he appointed him commander-in-chief of all Egypt. In this official and honorable position, Artemios, as a faithful Christian, performed his duties with great care and prudence, so that everyone would admire his wonderful cultural and moral gifts.

Unfortunately, those happy and blessed days did not last long. The son and successor of Constantine the Great, Constantius, who after the death of his father took over the administration of the East from the Illyrian Sea to the Propontis, Asia, Syria, Palestine, Mesopotamia, Egypt and all the islands, during the period he had went to Antioch became seriously ill and died. Julian, who is known in history as a transgressor and apostate, then took over the power of this great empire. This young king, on a trip to Egypt, had met and met the lord Artemios, about whom he had heard many good words about his abilities, as well as his Christian status. However, this gift of this distinguished personality was not only not appreciated by the apostate king, who had already initiated the persecution against the Christians, but was also considered a great disadvantage and sin. In fact, every time he tried to criticize and show his contempt for him. We did this during a visit of the lord Artemios to him, when he was in Antioch. The apostate king, as if he saw the lord of Egypt Artemios, mad with anger, called him to him and began to speak with contempt and insult him. Whenever the abuser addressed the Saint, accusing and insulting him, the virtuous Artemios was silent and had his head bowed. Before his eyes he had the words of the Lord: "Blessed are ye, when men shall revile you, and persecute you, and shall say all manner of evil against you falsely, for my sake. Rejoice and be exceeding glad: for great is your reward in heaven ”(Matt. 5: 11-12). Blessed are you, my disciples, when you are mocked and persecuted and abused with every false accusation because of me. Rejoice and vividly express your joy, because your reward in heaven will be with the above.

But when the selfish and ungodly king began to extend his insults to the sanctuaries and sanctuaries of our immaculate Christian faith, then the Saint boldly raised his head, raised his voice and openly said to the transgressing lord.

- My King, you have shown, please have a little respect for the face of the Lord. This is the true god. This is clearly evidenced by his words and deeds. As for your insults against Christians, who are the noblest and most worthy portion of your subjects, it is not at all wise and prudent nor fair on your part to insult and persecute them. Shame on you! This behavior of yours wrongs and humiliates you.

The last words of the Saint were interrupted by the voices full of hatred and pagan fanaticism of the literally raging King Julian.

"Stop it, you idiot," he shouted. And after insulting him again and again, he ordered that the belt of his office be removed from him and that he be thrown into prison to recover.

With a calm soul, the faithful and fearless Christian without bread and water for days spends his hours kneeling, thanking the Lord for the gift given to him. "I rejoice in the favor of Christ, not only in believing in him, but also in suffering for him" (Philippians 1:29), he said and repeated with unspeakable joy. That is, we were given as a gift not only to believe in Christ, but also to suffer for his name.

The consequences of his confession are terrible. Ruthless and free, the Saint faces everything with jealous composure and patience and courage.

When, a few days later, by order of the King, he was released from prison and presented before him, Julian asked him to offer a sacrifice to the great Gods, if he wished to be given life and freedom. In this proposal of the lord, the Saint, who was steadfast in his principles and wisdom, but also fearless in his beliefs, apologized with a lot of force and parsimony and proved false and foolish what was said against Christ. In the end he added: What you are asking me, my lord, to deny Christ and offer a sacrifice to the woods and stones of the now dead idolatry, it is impossible for me not to do it, but even to think about it. Christ is the true God and creator who became man and died for our salvation. How can I deny him?

This bold and so frankly confessed confession of the Martyr provoked the hatred and fury of the apostate king, who shouted like crazy:

- To start the torture. The harshest tortures.

At the king's command, the executioners standing next to him rushed, grabbed the Martyr, stripped him naked and after lying him on the ground, started beating him with a hammer until he bled. The skin was torn, but the executioners not only do not stop but also continue as if drunk with their illegal work. Then they cut his flesh with knives and then burn the wounds with candles. The body of the Martyr became an amorphous mass of broken flesh and bones. In this situation he was taken and thrown into prison. They thought of leaving him there to die alone without any help.

These people. But he who promised and said to every faithful follower, "Do not leave me, do not leave me", that is, I will not leave you, my child, helpless; I will never leave you, at midnight he comes to the half-dead body, touches it, comforts it and the miracle happens. The mass of torn meat and broken bones regains its former state. It is curable. And the Martyr kneels with deep emotion, thanks and praises God.

Standing up and down and chanting the words of St. James the Brother-god "blessed is the man who endures temptation" (James 1:12), that is, blessed is the man who patiently accepts the trials, the jailer who went in the morning finds him to see if he is alive. Without wasting time, she takes him by the hand and leads him in front of the lord. The apostate, when he saw him, lost them. He could not believe his eyes. At one point he met and said, to amuse the silence and the exclamations of admiration of the crowd.

- Great are our Gods, Artemis. They did you good. Hurry to offer sacrifices to them and glorify them. Do not look ungrateful.

- My health, King, was given to me by Jesus Christ. This is the true God and Savior of all people. Your idols neither feel nor speak.

- Stop it, dude. Ingratitude is always followed by shamelessness. "Ingratitude is followed by shamelessness." Continue the torture.

At the same time some strong hands grabbed the Witness and threw him down. Then some others, after breaking a huge millstone, took half of it and after spreading it on the Saint, another group of strong men, on the orders of Julian, picked up the other half and threw it on the Martyr. Aims one. To crush all his bones. The pains are unbearable. But Artemios, by the grace of God, maintains all his psychedelic psyche. He endures because he knows what the Spirit of God says in this case. "In the face of people if they go to hell, their hope of immortality is complete and a few who are educated will benefit greatly." (Soph. Solomon c '4 - 5). That is, the righteous, even if in the eyes of the people and on the part of the people suffer and grieve, they have firmly and unshakable their conviction in the immortal and blessed life. And if they suffer and are tormented a little in the present life, they will receive great rewards and rewards in eternity. We are all destined for eternity. We must always have eternity in our thoughts. We must fight for it. Eternity is also in the thought of the Great Martyr. He is now fighting for her and is suffering with torture. His serene gaze literally shocks the apostate, who plots other cruel tortures. Such was the order with a sword to draw out the eyes of the Martyr. The command is executed at the same time. But peace does not return to the heart of Julian. The Witness also accepts this torture with Jewish courage and patience.

The apostate trembles in front of the alginate spectacle. To get rid of remorse he gives the last command.

- Cut off his head.

 

The executioner, a faithful instrument of power, raised his sword and beheaded the Saint. Thus ended a life whose motto was the words of the Apostle:

"Ask for the things above ... think of the things not on the earth" (Col. 3: 1-2). In other words, seek the goods that are in heaven. Let your thoughts be on them and not on earthly things. A kind soul took the relic of the Saint and from Antioch carried it to the heart of the Byzantine Empire, Constantinople, and there buried it on one of the islands of the Princes' Islands, Oxia, in the church of Prodromos.

The Witness was therefore deposited on earth. But his holy soul did not cease to care for those who live on earth and suffer physically. Many miracles have been and are being done to those who faithfully and reverently seek his mediation. The Great Martyr Saint Artemios is for the faithful Christians the doctor of hernia. One of the thousands of miracles is what happened to the child of one of our spiritual daughters. A severe hydrocele appeared in this Christian boy at the age of about fifteen months. The child was very thin. Surgery was considered very dangerous to do. The faithful mother had heard about the miracles performed by Saint Artemios in his church there in present-day Turkish-occupied Aphania. Following the instructions of the spiritual we made a vow and it went to his grace. She prepared a liturgy, confessed, went to his Church, reverently attended the Divine Liturgy, shared the Eternal Mysteries with her and her child, begged the priest and prayed for her, and returned in the afternoon. The next morning her child was perfectly fine. The treating physicians confirmed the treatment. Hernia has never occurred in a patient since.

Great is the power of faith, my brethren. We orthodox Christians have helpers and protectors in this world, the friends of Christ and those close to God. It is enough with living faith to resort to their grace and ask for their help and embassies. "Choose saints as your defenders and dedicate yourself to them," Saint Nicodemus advises us. When Christians are tested, let us resort to the grace of the Saints of our faith and to the grace of Saint Artemis the Great Martyr and let us ask in faith for the healing of our body and soul. And as long as the healing is for our benefit, it will be offered to us by the Lord through the mediation of our Saint. Ἐκεῖ ποὺ μιλοῦν τὰ γεγονότα δὲν ὑπάρχει λόγος νὰ ἐπιμένουμε. Only in the need to say: Saint Artemis of God, intercede for us. Amen.

Apolitikion. Sound pl. a'. Co-chair Logos.

Piety in the ways groomed, athletic aglaias ouftis sophos socios, to fight men lined up; hence as a lamp of enlightenment, of the miracles of the volleys, you shine the universe, Artemis Athlofore, for the salvation of our souls.

 

Ετερον Απολυτίκιον. Sound pl. a'. The co-author's speech.

Piety worthy of their achievement, of the Witnesses's eucalyptus, a wise fellow, you sported Martyr Artemis as a man; hence the source of sorrow, the gift of healing, the passion of intestinal hernia, as sympathetic cures, of those who turn to you.

 

 

Κοντάκιοv. Βχος β ’. They are safe.

The pious, and crowned Martyr, the one against the enemies, the victorious aramen trophies, assembled with dignity now, in hymns euphemism, Artemion the greatest in Martyrdom, miracles of the rich rich donor; ambassador to the Lord.

 

Ετερον Κοντάκιον. Sound pl. d ’. I fight her.

As the left of the Savior, admirable

And a wealthy spa provider

Mentioned in foretold Great Martyr.

But as a hernia doctor, excellent,

Keep me safe from this damage,

I am crying for you, happy Martyr Artemis.

 

 

Μεγαλυνάριον.

Glory to the superiors of the supernatural, the supreme cleos, I sell the virtues, as you have acted, Artemis gloriously; for every harm, rebuke your slaves.

 

Ετερον Μεγαλυνάριον.

Let us honor the great martyr of Christ, and of the healers, the multifarious river, of the intestine, the divine healer, Artemion the great, hymns.