Ο Άγιος Επίκτητος ο Θαυματουργός

 

Η αγία μας Εκκλησία αποτελεί, όπως ξέρουμε τη Βασιλεία του Χριστού. Κι είναι η βασιλεία αυτή ακατάλυτος από τον χρόνο και αιώνιος.

Τούτη την αλήθεια διακηρύττει κι ο εμπνευσμένος υμνογράφος σ' ένα ύμνο του: «Η Βασιλεία σου, Χριστέ ο Θεός, βασιλεία πάντων των αιώνων, και η Δεσποτεία σου, εν πάση γενεά και γενεά».   

Πολλοί μέχρι σήμερον πολέμησαν τη Βασιλεία του Χριστού, την Εκκλησία. Από τότε που πρωτοεμφανίσθηκε πάνω στη γη, πολλοί την καταδίωξαν και την πολέμησαν. Τι πέτυχαν; Μας το λέει η Ιστορία με το στόμα του χρυσορρήμονος της Αντιοχείας. «Οι πολεμήσαντες απώλον το». Αυτοί δηλαδή που την πολέμησαν χάθηκαν! Κι η Εκκλησία; «Αυτή υπέρ τον Ούρανόν αναβέβηκε». Και δεν μπορούσε να γίνει διαφορετικά. Γιατί η Εκκλησία είναι φυτεμένη στη γη από τον Ουρανό.

Η Εκκλησία είναι Αυτός ο ίδιος ο Χριστός.

Και Αυτός βεβαιώνει:

«Και πύλαι Άδου ου κατισχύσουσιν Αυτής».  

Το Άγιο Πνεύμα, το τρίτο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος, συγκροτεί και στερεώνει τον θεσμό της Εκκλησίας. Αυτό ανέδειξε δια μέσου των αιώνων τους εμπνευσμένους εργάτες της. Τους ζηλωτές κι ατρόμητους εργάτες, που για την αγάπη του Χριστού, δεν δίστασαν και στα μαρτύρια να βαδίσουν και τη ζωή τους να θυσιάσουν για χάρη Του.

Το Άγιο Πνεύμα ανέδειξε τους ταπεινούς κι αγράμματους ψαράδες της Γαλιλαίος αποστόλους και κήρυκας του Ευαγγελίου. Αυτό και τους φωτισμένους Ιεράρχες, τους φλογερούς μάρτυρες, κι ακατάβλητους ασκητές.

Το Άγιο Πνεύμα συντηρεί και στις ήμερες μας κι ενισχύει τις χιλιάδες των ιεραποστόλων και συγχρόνων μαρτύρων και οσίων, που βρίσκονται στα διάφορα μέρη του αιματόβρεκτου πλανήτη μας. Μπορεί εμείς να. μην τους ξέρουμε. Να μην τους βλέπουμε. Να μην τους προσέχουμε, γιατί άλλα πράγματα μας συγκινούν και μας ελκύουν. Πράγματα συνήθως ευτελή και αμαρτωλά.

Όμως αυτοί υπάρχουν. Κι είναι πολλοί. Στρατιές ολόκληρες απαρτίζουν την στρατευόμενη και θριαμβεύουσα Εκκλησία του Χριστού. Ένας από αυτούς τους οσίους τους μεγάλους και θαυμαστούς, που σαν άστρο φωτεινό στολίζει περίλαμπρα το νοητό στερέωμα της Κυπριακής Εκκλησίας, είναι κι ο άγιος Επίκτητος ο θαυματουργός. Αλαμανός ήταν κι αυτός. Ένας από τους τριακόσιους Αλαμανούς αγίους, που ήρθαν κι έζησαν στο νησί μας τον 12ο αιώνα. Μας ήρθαν από τη Γερμανία. Ήσαν Έλληνες εργάτες που εργαζόντουσαν εκεί. Έλαβαν όλοι μέρος στη Β' Σταυροφορία 1147-1149 που δημιουργήθηκε με σκοπό να ελευθερώσει τους Αγίους Τόπους από τα χέρια των μωαμεθανών. Μετά τη διάλυση της στρατιάς αυτής, προτού ακόμη φθάσει στην Παλαιστίνη, οι Έλληνες στρατιώτες συνήλθαν όλοι κι αποφάσισαν να προχωρήσουν και να πάνε στα Ιεροσόλυμα να προσκυνήσουν. Τα Ιεροσόλυμα τα κρατούσαν ακόμη τότε οι Ευρωπαίοι. Αφού πραγματοποίησαν τον ιερό εκείνο πόθο τους, συνήλθαν και πάλι κι αποφάσισαν να διασκορπισθούν και να ασκητεύσουν εκεί στα έρημα του Ιορδανού. Οι Σαρακηνοί όμως κι οι Λατίνοι τους καταδίωκαν, Γι' αυτό μια μέρα μαζεύτηκαν και πήραν την απόφαση να φύγουν. Κατέβηκαν στην παραλία, μπήκαν σ' ένα καράβι κι ήλθαν στην Κύπρο. Το καράβι που τους έφερνε, προτού φτάσει σε λιμάνι, τσακίστηκε πάνω στους βράχους εξ αίτιας μιας δυνατής τρικυμίας. Ευτυχώς όμως το πλήρωμα του καραβιού σώθηκε όλο και βγήκε στην ακρογιαλιά της Πάφου. Απ' εκεί διασκορπίσθηκαν σ' ολόκληρο το νησί και ασκήτεψαν άλλοι «εν όρεσι» και άλλοι «εν σπηλαίοις και ταίς οπαίς της γης».          

Ο Λεόντιος Μαχαιράς, ο χρονογράφος της Κύπρου, στο χρονικό του να πως περιγράφει το σχετικό γεγονός. «Όνταν οι Σαρακηνοί επήραν την γην της επαγγελίας, τότε εβγήκαν οι πτωχοί οι χριστιανοί απού εγλυτώσαν και επήγαν όπου ηύραν καταφύγιν ήσαν αρχιεπίσκοποι, επίσκο ποι, ιερείς και λαϊκοί και επήγαν όπου φτάσαν και ήρταν και εις την περίφημον Κύπρον μία συντροφιά, όπου ήσαν τ' (300) ονομάτοι, και γροι κώντα, ότι Έλληνες εφεντεύγαν τον τόπον, δια τον φόβον επήγαν είς το έναν μέρος και εις το άλλον και εσγάψαν την γήν και εμπήκαν μέσα και επροσεύχουνταν τω θεώ και ήσαν δύο τρεις αντάμα, και είχαν τινά δου λευτήν απού τους εδούλευγεν το εχρειάζουνταν δια την ζωήν τους. Και εποθάναν εις τον αυτό νησσίν, και πολλοί αξ αυτών τους εφανερώθησαν δι' αγγέλου, άλλοι δια τα θαυμαστά θαύματα».   

Ο Μαχαιράς αναφέρει μάλιστα και τα ονόματα 67 από τους τριακόσιους αυτούς οσίους. Για τον άγιο Επίκτητο μας λέγει, πως αφού προχώρησε από τόπο σε τόπο, ήρθε στα βόρεια της Κύπρου κι εγκαταστάθηκε στην περιοχή του Κάζα Πιφάνη, το σημερινό Καζάφανι, που απέχει κάπου τέσσερα μίλια από την πόλη της Κερύνειας. «Εις την Περιστερώναν της Μεσαορίας ευρίσκεται ο άγιος Αναστάσιος ο θαυματουργός• εις την Ορμετίαν (Ορμήδια) ο άγιος Κωνσταντίνος στρατιώτης... και προς του Κάζα Πιφάνη ο άγιος Επίκτητος».  Λ. Μαχαίρα, ένθ. αν. σ. 68.           


Στην αρχή ο άγιος διέμενε σ' ένα έρημο μέρος. Αργότερα προχώρησε, βρήκε μια σπηλιά κι εκεί έστησε το ασκητήριό του. Ο αγώνας του πολύπλευρος, εντατικός, αδιάλειπτος. Όπλα η προσευχή, η νηστεία, η μελέτη, η άσκηση. Πόθος ένας: Να νικήσει τις αδυναμίες και τα πάθη του. Να νικήσει τον κατώτερο εαυτό του και να γίνει εκείνος που θέλει ο Κύριος. Να γίνει ο ενάρετος, ο τέλειος, ο άγιος. «Έσεσθε ουν υμείς τέλειοι ώσπερ και ο Πατήρ υμών ο εν τοις Ουρανοίς τέλειος εστί». Αυτό δεν συνιστά κι ο Αρχηγός της πίστεως μας, ο Ιησούς Χριστός; Να γίνει ο τέλειος στην αρετή. Και το επιτυγχάνει. Με την αυστηρή νηστεία επιτυγχάνει να καταστέλλει τις σαρκικές ορμές και με την κατανυκτική και συνεχή προσευχή να υψώνει το πνεύμα του σε άλλους κόσμους. Με την τακτική και πάλι μελέτη του ιερού Ευαγγελίου και την προσεκτική άσκηση κατορθώνει μέρα με τη μέρα να ταπεινώνει και να εξουδετερώνει «τον παλαιόν άνθρωπον συν τοις παθήμασι και ταίς επιθυμίαις» αυτού (Γαλ. ε' 24} και στη θέση του να βάνει τον νέο άνθρωπο. Να ντύνεται, όπως λέγει ο απόστολος, «τον νέον, τον ανακαινούμενον εις επίγνωσιν κατ' εικόνα του κτίσαντος αυτόν» (Κολασ. γ' 10). Δηλαδή να ντύνεται τον νέο, ο οποίος συνεχώς ξανακαινουργώνεται ώστε να προχωρεί σε βαθύτερη γνώση του Θεού και να γίνεται ολοένα και τελειότερη εικόνα του Χριστού, ο οποίος τον έκτισε. 

Με τούτο τον τρόπο ζωής το αποτέλεσμα υπήρξε άμεσο. Η θεία χάρις «η τα ασθενή θεραπεύουσα και τα ελλείποντα αναπληρούσα» πλούσια επεσκίασε τον όσιο. Οι Ιερές του προσπάθειες καθαγιάζονται καθημερινά και η ζωή του γίνεται όλο και πιο ενάρετη κι αγία. Ο νους κι η καρδιά φωτίζονται κι ο ζηλωτής ασκητής επιτυγχάνει αυτό που ποθεί κι αγωνίζεται. Επιτυγχάνει να αναδειχθεί κάποια μέρα «παρά τω Θεώ εκλεκτός, έντιμος, άγιος».        

Οποία στ' αλήθεια τιμή και χαρά για τον τακτικό εργάτη της αρετής! Αυτό το αποτέλεσμα όμως επιτυγχάνει κι ο καθένας πιστός αρκεί με ζήλο και αυταπάρνηση να θέτει τον εαυτό του κάτω από τον χρηστό ζυγό του Κυρίου. Και ν' αγωνίζεται σκληρά με υπομονή κι επιμονή να ζει κάθε μέρα ζωντανά και συνειδητά τη χριστιανική αλήθεια και ζωή. Ο χριστιανισμός δεν είναι μόνο μια ωραία διδασκαλία. Ο χριστιανισμός είναι προ πάντων βίωμα. Όπου κι αν βρίσκεται ο άνθρωπος, μπορεί σαν θελήσει και σαν αγωνισθεί να ευαρεστήσει στον Κύριο. Η Ιστορία της Εκκλησίας μας το βεβαιώνει κι η καθημερινή πείρα το μαρτυρεί.          

Αυτό έκαμε κι ο όσιος μας. Κάθε μέρα αγωνιζόταν στη σπηλιά του να ζει τη χριστιανική ζωή. Κι όχι μονάχα ο ίδιος φρόντιζε να είναι τύπος και υπογραμμός αληθινού πιστού, αλλά και τούτο συνεβούλευσε σε όσους τον επισκεπτόντουσαν, για να τον συμβουλευθούν. Γιατί και τούτο εγένετο.

Όπως η ευωδία των λουλουδιών τραβάει σ' αυτά τις ευγενικές μέλισσες, έτσι και του αγίου μας της αρετής του η ευωδία, που ανεδίδετο απ' την ταπεινή σπηλιά, άρχισε να ελκύει γύρω του διψασμένες ψυχές, που ποθούσαν μια καλύτερη ζωή. Σε λίγο ένας ολόκληρος συνοικισμός σχηματίστηκε γύρω απ' τη σπηλιά. Στις ευγενικές αυτές ψυχές που το βράδυ, υστέρα από την κούραση της ημέρας, τον επισκέπτοντο, ο άγιος προσέφερε τον λόγο του Θεού με στοργή κι απλότητα. Και τις παρηγορούσε και τις καθοδηγούσε και τις ενίσχυε. Μα και τους άλλους που ερχόντουσαν από μακριά ο άγιος τους δεχόταν και τους χάριζε μαζί με τη διδασκαλία και τις θαυματουργικές θεραπείες του. Κοντά του βρίσκανε οι δυστυχισμένοι την προστασία. Οι άρρωστοι την υγεία. Οι θλιμμένοι και βασανισμένοι την παρηγοριά. Κι όταν γέροντας πια παρέδωκε την αγία του ψυχή στον Κύριο, πλήθη λαού κι από μακρινά μέρη μαζεύτηκαν και με δάκρυα στα μάτια κήδευσαν το άγιο σκήνωμα εκεί στη σπηλιά. Τιμώντας δε τον άγιο βάπτισαν τον συνοικισμό με τ' όνομα του, τη δε σπηλιά την χρησιμοποίησαν για εκκλησία τους.    

Η σπηλιά σώζεται ως σήμερα. Έχει τη μορφή κατακόμβης ή ασκητηρίου λαξευμένου πάνω στο βράχο. Στη σπηλιά κατεβαίνει ένας από μια μικρή κυκλική κλίμακα. Στο τέλος αυτής της κλίμακας υπήρχε μια πηγή που έβγαζε γάργαρο νερό. Από αυτό έπινε ο άγιος. Κι αυτό χρησιμοποιούσε για να ποτίζει και τα λίγα λαχανικά, που καλλιεργούσε για να τρέφεται. Μετά τον θάνατο του οσίου το νερό χρησιμοποιόταν σαν άγιασμα μέχρι που η πηγή στέρεψε εξαιτίας της ανομβρίας.

Μέσα στη σπηλιά βλέπει κανείς και σήμερα το πέτρινο κρεβάτι του αγίου και μια πέτρα πού ομοιάζει με ανθρώπινο κεφάλι και την οποία χρησιμοποιούσε ο ασκητής για προσκέφαλο. Σε μια γωνιά βρίσκεται κι ο τάφος του αγίου. Επάνω από τη σπηλιά αυτή κτίστηκε αργότερα, περί τα τέλη του ΙΒ' αιώνα, η εκκλησία της κοινότητος έπ' ονόματι του αγίου, την οποία οι κάτοικοι πολύ την σεβόντουσαν. Σ' αυτή μεταφέρθηκε από τη σπηλιά και τοποθετήθηκε κατά το έτος 1856 κι η εικόνα του αγίου.

Τα θαύματα που έκανε ο όσιος, όσο καιρό ζούσε, συνεχίστηκαν και μετά τον θάνατο του.

Αναφέρουμε για ψυχική ωφέλεια μερικά:      

α) Θεραπεία ενός τυφλού           
Κάποτε σ' ένα χωριό της Πάφου ζούσε ένας τυφλός νέος, που μέρα-νύκτα παρακαλούσε τον Θεό να του χαρίσει το φως του. Κάποια βραδιά εκεί που προσευχόταν είδε σε όραμα τον άγιο Επίκτητο, που ήλθε και του είπε:

Παιδί μου, οι προσευχές σου εισακούσθηκαν. Ο Κύριος μας με έστειλε να σε κάμω καλά. Έλα λοιπόν στο σπίτι μου, να πλύνεις το πρόσωπο σου με το νερό μου και αυτό που ποθείς θα το αποκτήσεις.

- Να έλθω στο σπίτι σου; Ρώτησε ο νέος. Και που είναι, γέροντα μου, το σπίτι σου; Πες μου, που βρίσκεται μονάχα. 
-Το σπίτι μου, ο ναός μου βρίσκεται κοντά στην Κερύνεια. Όταν έρθεις ως εκεί, απ' έξω απ' την πόλη θα συναντήσεις ένα ιερέα συνεπαρχιώτη σου. Ρώτησε τον που είναι το σπίτι μου κι αυτός θα στο δείξει με προθυμία. Τότε ο ιερέας του χωριού ήταν κάποιος Παπά-Κωνσταντίνος από την επαρχία της Πάφου.         

Την άλλη ήμερα ο τυφλός νέος οδηγημένος από τους γονείς ξεκίνησε για τα μέρη της Κερύνειας. Όταν έφτασαν απ' έξω απ' την πόλη βρήκαν πραγματικά τον ιερέα, ο οποίος τους οδήγησε προς τον άγιο Επίκτητο. Όταν έφτασαν, ο ιερέας τους κατέβασε στη σπηλιά κι ο νέος ένιψε το πρόσωπο με το άγιασμα του αγίου. Κατόπιν ανέβηκαν στην εκκλησία, όπου μόλις ο νέος στάθηκε μπροστά στην εικόνα του αγίου, το Θαύμα έγινε. Τα τυφλά μάτια άνοιξαν! Κι ο νέος τελείως θεραπευμένος άρχισε να κάμνει τον σταυρό του και να δοξολογεί τον Θεό λέγοντας.

-Αυτός, ο γέροντας της εικόνας μου φανερώθηκε και με κάλεσε στο σπίτι του. Αυτός τώρα μ' έκανε καλά. Δόξα σοι ο Θεός!    

β) Θεραπεία ενός δαιμονιζομένου        
- Εκεί στην Κακοπετριά ζούσε μια οικογένεια μ' ένα παιδί δαιμονιζόμενο. Πολλά ξόδεψαν οι δυστυχισμένοι γονείς για το άρρωστο παιδί τους μα τίποτα. Το κακό γινόταν από μέρα σε μέρα και χειρότερο. Όπως ο δαιμονιζόμενος του Ευαγγελίου, έτσι και το δεκαπεντάχρονο εκείνο παιδί δεν ήθελε ν' αφήνει στο κορμί του κανένα ένδυμα. Ή κατάσταση του μέρα με τη μέρα είχε εξελιχθεί σ' ένα δράμα τρομερό. Τάματα οι καημένοι οι γονείς και προσευχές και δάκρυα. Μια μέρα η πονεμένη μητέρα, ενώ γονατιστή προσευχόταν σε μια γωνιά του σπιτιού της, την ώρα που στο διπλανό δωμάτιο το άρρωστο παιδί ούρλιαζε τρομερά, κάποια στιγμή που είχε τα μάτια κλειστά κι ο πόνος της σούβλιζε κυριολεκτικά την καρδιά, είδε ένα όραμα:     

Μια οπτασία στάθηκε μπροστά της και μια φωνή της είπε: «Κόρη μου, το παιδί σου, μπορεί να γίνει καλά. Φτάνει μονάχα να το φέρεις στο σπίτι μου, που βρίσκεται σ' ένα χωριό ανατολικά της Κερύνειας». 

Η πονεμένη μητέρα σηκώθηκε με μιας κι έτρεξε και το είπε στον σύζυγο της, που τη στιγμή εκείνη είχε γυρίσει απ' τη δουλειά. Την επομένη, αφού σηκώθηκαν πρωί κι έκαμαν την προσευχή τους ξεκίνησαν με συντροφιά το άρρωστο παιδί για το χωριό του αγίου. Όταν έφτασαν στην πόρτα της Εκκλησίας, βρήκαν μπροστά τους τον ιερέα, που λες και τους περίμενε. Με την καθοδήγηση του κατέβηκαν πρώτα στη σπηλιά. Εκεί ο ιερέας έκαμε μια παράκληση κι υστέρα αφού πήρε απο κάτω την πέτρα που χρησιμοποιούσε ο άγιος για προσκέφαλο, σταύρωσε μ' αύτη το άρρωστο παιδί τρεις φορές. Μόλις τέλειωσε, το δυστυχισμένο παιδί έβγαλε μια σπαρακτική κραυγή κι έπεσε κάτω. Κυλίστηκε μερικές φορές κι ύστερα σταμάτησε. Τέντωσε τα μέλη κι έμεινε σαν πεθαμένο. Στή στάση αύτη κράτησε λίγα μόνο δευτερόλεπτα. Μετά τινάχτηκε ολόκληρο σαν να ξυπνούσε απο βαρύ ύπνο και σηκώθηκε θεραπευμένο. Ανέβηκε την κυκλική κλίμακα, μπήκε στον ναό και στάθηκε μπροστά στην εικόνα του αγίου. Από εκεί άφοϋ έκαμε μερικές μετάνοιες προχώρησε και με σεβασμό ασπάστηκε πολλές φορές την εικόνα λέγοντας: «Σ' ευχαριστώ, άγιε μου. Σ' ευχαριστώ. Άς είναι δοξασμένο το όνομα του Θεού!» 

γ) Το παράλυτο παιδί!      
Στην Περιστερώνα της επαρχίας Λευκωσίας μια ευκατάστατη οικογένεια είχε παιδί παράλυτο. Πολλά χρήματα ξόδεψε σε γιατρούς, μα τίποτα. Το παιδί το πήραν κι έξω απ' την Κύπρο. Αλλά ούτε κι απ' εκεί είδαν κανένα καλό αποτέλεσμα. Το παιδί μεγάλωνε ακίνητο στο κρεβάτι του πόνου. Κι οι πονεμένοι οι γονείς με δάκρυα έβρεχαν κάθε μέρα το ψωμί τους. Στις στιγμές αυτές ο άνθρωπος μονάχα στην πίστη βρίσκει παρηγοριά. «Η παιδεία Κυρίου ανοίγει μου τα ώτα», λέγει κι ο λόγος του Θεού. Ο πόνος βοηθάει τον άνθρωπο να στραφεί λίγο περισσότερο στον εαυτό του. Να κάμει μιαν αυτοεξέταση. Να μετανοήσει. Να συντριβεί. Αυτό έκαμαν κι οι δυστυχισμένοι οι γονείς. Η αρρώστια του μονάκριβου παιδιού τους, ξύπνησε μέσα τους την πίστη. Μετανόησαν κι οι δύο κι εξομολογήθηκαν. Κι από την ήμερα εκείνη άρχισαν να βλέπουν τη δοκιμασία τους σαν τον σταυρό τους με καρτερία κι υπομονή.    

Κάποιο βράδυ που η μητέρα του παιδιού προσευχόταν γονατιστή κι έκλαιε είδε μπροστά της ένα γέροντα που της είπε:      
— Καημένη μητέρα, παύσε να κλαίγεις. Ο Άγιος Θεός είδε τα δάκρυα σου και μ' έστειλε να σε βοηθήσω. Πάρε το παιδί σου την ερχόμενη Κυριακή και φέρε το στο σπίτι μου, που βρίσκεται στον Άγιο Επίκτητο. Φέρε το και θα πάρεις αυτό που ποθείς.    

Συγκινημένη η πονεμένη μάνα σηκώθηκε κι έτρεξε στον σύζυγο της. Του είπε ό,τι της συνέβη. Εκείνος την άκουσε με προσοχή. Σαν τελείωσε, έκαμαν κι οι δύο τον σταυρό τους κι αποφάσισαν να πάνε. 

Την άλλη μέρα η πιστή γυναίκα, σηκώθηκε πρωί, πήρε αλεύρι κι έκαμε μια «λειτουργία». Την επόμενη πήραν το άρρωστο παιδί στην αγκαλιά - ήταν πέντε χρόνων - κι εξεκίνησαν. Το βράδυ φιλοξενήθηκαν στο χωριό. Την Κυριακή πολύ πρωί πήγαν στην εκκλησία. Με κατάνυξη παρακολούθησαν τη θεία Λειτουργία και κοινώνησαν όλοι των Αχράντων Μυστηρίων. Σαν τέλειωσε η θεία Λειτουργία με το παιδί στην αγκαλιά κατέβηκε στη σπηλιά του αγίου με τη νεωκόρο οδηγό και τον ιερέα. Εκεί η μητέρα άλλαξε τα ενδύματα του παιδιού της και του φόρεσε άλλα. Έκαμαν παράκληση κι ο ιερέας αφού πήρε την πέτρα που ο άγιος χρησιμοποιούσε για προσκέφαλο, σταύρωσε το παράλυτο παιδί τρεις φορές στο στήθος και στη ράχη. Τα ακίνητα πόδια απ' την αρρώστια κινήθηκαν. Το παιδί κάθισε, σηκώθηκε κι άρχισε να βαδίζει. Στ' αλήθεια! «Θαυμαστός ο Θεός εν τοις αγίοις αυτού».    

Πολλά άλλα θαύματα αναφέρονται να έγιναν άπω τον άγιο μας. Πολλοί ακόμη και Τούρκοι εξ αιτίας των θαυμάτων πίστεψαν και βαπτίστηκαν στον Χριστό με αναδόχους απ' το χωριό.           

Ο Άγιος Επίκτητος, το χωριό όπου έζησε ο άγιος μας, είναι σήμερα ένα από τα χωριά που πατά με τις αρβύλες του ο βάρβαρος κατακτητής. Χρόνια τώρα η εκκλησία του χωρίου είναι κλειστή και τα καντήλια σβηστά. Γιατί άραγε; Πως γίνεται τούτο; 

Ανεξιχνίαστοι, αδελφοί μου, αι βουλαί του Θεού. Όμως ας μη παραπονούμεθα. Ας έχουμε την ειλικρίνεια να ομολογήσουμε, πως τα τελευταία χρόνια κάναμε κι εμείς κάτι το ανεπίτρεπτο. Εγκαταλείψαμε τον Θεό κι ο Θεός μας εγκατέλειψε.         

Να η αιτία των δεινών μας. Εγκαταλείψαμε ως ορθόδοξος και προνομιούχος λαός την πίστη μας, τις παραδόσεις μας, τα χριστιανικά ήθη και έθιμα μας. Το νησί μας, η Νήσος των Αγίων, έγινε σήμερα η νήσος του ευδαιμονισμού, της αποστασίας, των αιρέσεων, της αμαρτίας. Κι η μεν πίστη μας δεν έχει να πάθει τίποτε απ' τη διαγωγή μας. Εμείς έχουμε να πάθουμε. Εμείς έχουμε να υποφέρουμε...         

Τώρα όμως που κτυπήσαμε στο ανώφλι, ας δούμε επί τέλους το κατώφλι. Κι ας κλάψουμε για τις αμαρτίες μας κι ας ζητήσουμε το έλεος του Θεού. Και τότε. Ώ! τότε, η ευλογία θα ξαναγυρίσει και πάλι στον τόπο μας. Οι άγιοί μας και πάλιν θ' αρχίσουν να θαυματουργούν. Κι οι εχθροί θα φύγουν. Κι εμείς πανευτυχείς θα στραφούμε με χαρά στα σπίτια μας. Θα ξανοίξουμε τις αραχνιασμένες εκκλησιές μας. Και θα γιορτάσουμε το Πάσχα της ελευθερίας μας. Ως τότε, ας πηγαίνουμε νοερά στις σκλαβωμένες εκκλησιές μας. Νοερά, ας μεταφερόμαστε και στου αγίου μας τη σπηλιά και την εκκλησία κι απ' την καρδιά ας του ψάλλουμε κάθε φορά τούτο τον ύμνο: «Πάτερ παμμάκαρ Επίκτητε, την σε τιμώσαν φαιδρώς, νήσον Κύπρον διάσωζε, πάσης περιστάσεως, τη θερμή προστα σία σου• και εξαιρέτως ταύτην την χώραν σου σεμνυνομένην τω σώ ονόματι, σκέπε εκάστοτε και χορηγεί πάντοτε ταύτη, σοφέ, τα της ευλογίας σου θεία δωρήματα».

Άγιε Επίκτητε, πρέσβευε υπέρ ημών.  

Απολυτίκιο 
Ήχος γ'. Θείας πίστεως   

Θείαν άσκησιν, στερρώς ανύσας, ευηρέστησας, Χριστώ οσίως, Θεοφόρε παμμάκαρ Επίκτητε. και δοξασθείς τη του Πνεύματος χάριτι, ημάς λύτρωσε κινδύνων και θλίψεων. Πάτερ όσιε, Χριστόν τον Θεόν ικέτευε, δωρήσασθαι ημίν το μέγα έλεος.        

Εξήγηση: Όσιε τρισμακάριστε Επίκτητε, αφού σταθερά επιτέλεσες την καθορισμένη σου άσκηση ευηρέστησες στον Χριστό. Εφ' όσον δε με τη χάρη του Αγίου Πνεύματος δοξάστηκες, λύτρωσε κι εμάς από τα βάσανα και τις θλίψεις. Πατέρα άγιε, παρακαλεί ακόμη τον Χριστό να μας χαρίζει και τη μεγάλη του ευσπλαχνία.       

Μεγαλυνάριο

Χάριν κεκλημένος παρά Θεού, Επίκτητε Πάτερ, ως θεράπων αυτού σεπτός, φύλαττε και σκέπε, εκ πάσης επήρειας τους επι καλούμενους σε εις βοήθειαν.    
 

Saint Acquired the Miracle Worker

 

 

 

Our holy Church is, as we know, the Kingdom of Christ. And this kingdom is indestructible from time and eternal.

This truth is proclaimed by the inspired hymn writer in one of his hymns: "Your Kingdom, Christ God, kingdom of all ages, and your Despot, in every generation and generation".

 

Many to this day have fought for the Kingdom of Christ, the Church. Since it first appeared on earth, many have chased and fought it. What did they achieve? History tells us with the mouth of the goldsmith of Antioch. "Those who fought it at a loss." That is, those who fought it were lost! And the Church? "She ascended in favor of Heaven." And it could not be done otherwise. Because the Church is planted on earth by Heaven.

The Church is Christ Himself.

And He affirms:

"And the gates of Hades shall prevail against her."

 

The Holy Spirit, the third person of the Holy Trinity, constitutes and strengthens the institution of the Church. This has made its inspiring workers stand out over the centuries. The zealous and fearless workers, who for the love of Christ, did not hesitate to walk in martyrdom and sacrifice their lives for His sake.

The Holy Spirit promoted the humble and illiterate fishermen of Galilee as apostles and preachers of the Gospel. This includes the enlightened Hierarchs, the ardent martyrs, and the priceless ascetics.

 

The Holy Spirit sustains us today and strengthens the thousands of missionaries and modern martyrs and saints, who are in different parts of our bloody planet. Maybe we can. do not know them. Do not see them. Do not pay attention to them, because other things move us and attract us. Things are usually cheap and sinful.

 

But they exist. And there are many. Whole armies make up the militant and triumphant Church of Christ. One of these great and wonderful saints, who like a bright star adorns the imaginary firmament of the Cypriot Church, is Saint Acquired the miracle worker. He was also Alamanos. One of the three hundred Alamanni saints who came and lived on our island in the 12th century. They came to us from Germany. They were Greek workers working there. They all took part in the Second Crusade 1147-1149 which was created in order to liberate the Holy Land from the hands of the Muslims. After the disbandment of this army, before it even reached Palestine, the Greek soldiers all gathered and decided to go ahead and go to Jerusalem to worship. Jerusalem was still held by the Europeans. After fulfilling that sacred desire, they met again and decided to disperse and practice there in the deserts of the Jordan. However, the Saracens and the Latins persecuted them, so one day they gathered and decided to leave. They went down to the beach, got into a boat and came to Cyprus. The ship that was bringing them, before reaching the port, crashed on the rocks due to a strong storm. Fortunately, however, the crew of the ship was saved and went to the shore of Paphos. From there they scattered throughout the island and practiced asceticism, some "in the mountains" and others "in caves and caves of the earth".

Leontios Macheiras, the chronographer of Cyprus, in his chronicle how he describes the relevant event. "When the Saracens took the land of promise, then the poor Christians came out from where they escaped and went to a place of refuge. (300) names, and old men, that the Greeks conquered the place, for fear they went to one place and to the other and dug the earth and went in and prayed to the gods and were two or three queens, and had something to ask for they worked for what they needed for their lives. And they came to the same island, and many of them were revealed to them by an angel, others by miracles ".

 

Macheiras even mentions the names of 67 of these three hundred saints. He tells us about Saint Epictetus, that after moving from place to place, he came to the north of Cyprus and settled in the area of ​​Kaza Pifanis, today's Kazafani, which is about four miles from the city of Kyrenia. "In the Pigeon of Mesaoria is Saint Anastasios the miracle worker; in Ormetian (Ormidia) Saint Constantine the soldier ... and to Kaza Pifanis the Saint Acquired". L. Macheira, enth. if. p. 68.

 

 

At first the saint lived in a deserted place. Later he went, found a cave and set up his hermitage there. His struggle is multifaceted, intense, uninterrupted. Weapons prayer, fasting, study, exercise. Desire one: To overcome his weaknesses and passions. To defeat his lower self and become the one the Lord wants. To become the virtuous, the perfect, the holy. "Be ye therefore perfect, even as your Father which is in heaven is perfect." Is not that what the Leader of our faith, Jesus Christ, is all about? To become perfect in virtue. And he succeeds. With strict fasting he succeeds in suppressing the carnal impulses and with the all-encompassing and constant prayer he raises his spirit to other worlds. With the regular study of the holy Gospel and the careful practice he manages day by day to humble and neutralize "the old man plus his sufferings and desires" (Gal. 5: 24} and in his place to put the new to be clothed, as the apostle says, "the new one, who is being renewed in the image of the Creator" (Colossians 3:10). God and become an ever more perfect image of Christ, who built him.

 

With this lifestyle the result was immediate. The divine grace "the sick healer and the missing replacement" richly overshadowed the saint. His holy efforts are sanctified daily and his life becomes more and more virtuous and holy. The mind and heart are enlightened and the zealous ascetic achieves what he desires and strives for. He manages to emerge one day "chosen by God, honest, holy".

 

What an honor and joy for the regular worker of virtue! This result, however, is achieved and every believer is content with zeal and self-denial to place himself under the good yoke of the Lord. And to fight hard with patience and perseverance to live every day alive and consciously the Christian truth and life. Christianity is not just a fine teaching. Christianity is above all an experience. Wherever man is, he can please the Lord as he pleases and as he strives. The History of our Church confirms this and the daily experience testifies to it.

 

This is what our saint did. Every day he struggled in his cave to live the Christian life. And not only did he take care to be a guy and an underdog of a true believer, but he also advised those who visited him to consult him. Because this too was done.

 

As the scent of flowers draws in these gentle bees, so the scent of our saint of virtue, emanating from the humble cave, began to attract around him thirsty souls, who longed for a better life. In a little while an entire settlement was formed around the cave. In these noble souls who at night, after the fatigue of the day, visited him, the saint offered the word of God with affection and simplicity. And he comforted and guided and strengthened them. But the others who came from afar, the saint accepted and gave them along with his teaching and miraculous healings. The unhappy found protection near him. Sick health. The sad and tormented the consolation. And when the elder surrendered his holy soul to the Lord, crowds of people from distant places gathered and with tears in their eyes buried the holy relic there in the cave. Honoring the saint, they baptized the settlement with his name, and used the cave for their church.

The cave survives to this day. It has the form of a catacomb or hermitage carved on the rock. One of the small circular stairs descends to the cave. At the end of this scale there was a spring that was gurgling water. The saint drank from this. And he used this to water the few vegetables he grew to feed himself. After the saint's death, water was used as holy water until the spring dried up due to the drought.

 

Inside the cave one can still see the stone bed of the saint and a stone that looks like a human head and which was used by the ascetic for a headrest. In a corner is the tomb of the saint. Above this cave was built later, around the end of the 2nd century, the church of the community in the name of the saint, which the inhabitants respected very much. The icon of the saint was transferred to it from the cave and placed in the year 1856.

 

The miracles that the saint performed, as long as he lived, continued even after his death.

Here are some mental health benefits:

 

a) Treatment of a blind person

Once upon a time, in a village of Paphos, there lived a blind young man who day and night begged God to give him his light. One night while he was praying, he saw in a vision the holy Acquired, who came and said to him:

 

My child, your prayers have been heard. Our Lord sent me to do you good. So come to my house, wash your face with my water and you will get what you desire.

 

- Shall I come to your house? The young man asked. And where is your house, my elder? Tell me, where is he alone.

-My house, my church is located near Kyrenia. When you get there, from outside the city you will meet a priest of your fellow countrymen. Ask him where my house is and he will show it to you willingly. At that time the priest of the village was a Pope Constantine from the province of Paphos.

 

The next day the blind young man led by his parents set off for the parts of Kyrenia. When they arrived from outside the city they really found the priest, who led them to the holy Acquired. When they arrived, the priest took them down to the cave and the young man washed his face with the saint. Then they went up to the church, where as soon as the young man stood in front of the image of the saint, the Miracle took place. The blind eyes opened! And the young man, completely healed, began to make his cross and praise God by saying.

 

-He, the old man in the picture, appeared to me and invited me to his house. He did me good now. Thank God!

 

b) Treatment of a demon-possessed person

- There in Kakopetria lived a family with a child demonized. The unhappy parents spent a lot for their sick child but nothing. Evil was getting worse by the day. Like the demon-possessed Gospel, that fifteen-year-old boy did not want to leave any clothes on his body. His condition day by day had turned into a terrible drama. Damn the poor parents and prayers and tears. One day the aching mother, while kneeling praying in a corner of her house, while in the next room the sick child was screaming terribly, at a time when her eyes were closed and her pain was literally skewering her heart, she saw a vision:

 

An apparition stood in front of her and a voice said to her: “My daughter, your child can be well. It is enough to bring it to my house, which is located in a village east of Kyrenia ".

 

The aching mother got up at once and ran and told her husband, who at that moment had returned from work. The next day, after they got up in the morning and said their prayers, they started with the sick child for the village of the saint. When they arrived at the door of the Church, they found in front of them the priest, who seemed to be waiting for them. Under his guidance, they first went down to the cave. There the priest made a prayer and after taking the stone that the saint used as a headrest, he crucified the sick child with it three times. As soon as it was over, the unhappy child let out a heartbreaking scream and fell down. He rolled a few times and then stopped. He stretched his limbs and was left as if dead. This stop lasted only a few seconds. Then he was shaken all over as if waking up from a deep sleep and got up healed. He climbed the circular staircase, entered the temple and stood in front of the image of the saint. From there, after some repentance, he proceeded and respectfully kissed the image many times, saying: "Thank you, my dear. Thank you. May the name of God be glorified! ”

c) The paralyzed child!

In Peristerona, Nicosia province, a well-to-do family had a paralyzed child. He spent a lot of money on doctors, but nothing. The child was also taken out of Cyprus. But even from there they did not see any good results. The child grew motionless in the bed of pain. And the aching parents with tears rained down their bread every day. In these moments man finds solace only in faith. "The education of the Lord opens my ears," says the word of God. Pain helps a person to focus a little more on himself. To do a self-examination. To repent. To crash. This is what the unhappy parents did. The illness of their only child awakened in them faith. They both repented and confessed. And from that day they began to see their ordeal as their cross with courage and patience.

 

One night when the child's mother was praying on her knees and crying, she saw an old man in front of her who said:

- Poor mother, stop crying. Holy God saw your tears and sent me to help you. Take your child next Sunday and bring it to my house, which is located in Agios Epiktitos. Bring it and you will get what you desire.

 

Excited, the aching mother got up and ran to her husband. She told him what happened to her. He listened to her carefully. When it was over, they both made their cross and decided to go.

 

The next day the faithful woman got up in the morning, took flour and we did a "service". The next day they took the sick child in their arms - he was five years old - and started. In the evening they were hosted in the village. On Sunday very early in the morning they went to church. They eagerly attended the Divine Liturgy and shared all of the Immortal Mysteries. As soon as the Divine Liturgy was over with the child in his arms, he went down to the saint's cave with the young guide and the priest. There the mother changed her child's clothes and put on other ones. They made a prayer and the priest, after taking the stone that the saint used as a headrest, crucified the paralyzed child three times on the chest and back. The motionless legs of the disease moved. The child sat down, got up and started walking. For real! "God is wonderful in his saints."

 

Many other miracles are reported to have happened to our saint. Many even Turks because of the miracles believed and were baptized in Christ with contractors from the village.

 

Agios Epiktitos, the village where our saint lived, is today one of the villages that the barbaric conqueror tramples with his boots. For years now the village church is closed and the candles are off. Why; How is this done?

 

Unsearchable, my brethren, the counsels of God. But let us not complain. Let us have the honesty to admit that in recent years we have done something inadmissible. We abandoned God and God abandoned us.

 

That is the cause of our troubles. As an orthodox and privileged people, we have abandoned our faith, our traditions, our Christian customs and traditions. Our island, the Island of the Saints, became today the island of bliss, of apostasy, of heresies, of sin. And our faith has nothing to do with our conduct. We have to suffer. We have to suffer ...

 

But now that we've hit the threshold, let's finally look at the threshold. Let us weep for our sins and ask for God's mercy. And then. Ώ! then the blessing will return to our place. Our saints will begin to work miracles again. And the enemies will leave. And we will be happy to return to our homes with joy. We will reopen our spidery churches. And we will celebrate the Easter of our freedom. Until then, let us mentally go to our enslaved churches. Mentally, let us be transported to our saint the cave and the church and from the heart let us sing this hymn to him every time: and exceptionally this country of yours, remembered in the name of the body, think from time to time and always grant it, wise, the divine gifts of your blessing ".

Holy Acquirer, advocate for us.

 

Introit

Ήχος γ '. Divine faith

 

Divine exercise, sternly raised, worshiped, Christ holy, Theofore pammakar Acquire. and glorified by the grace of the Spirit, he redeemed us from dangers and sorrows. Holy Father, Christ begged God, grant me great mercy.

 

Explanation: O trisakariskete Acquire, after you have consistently performed your assigned exercise, you have been found in Christ. As long as you were glorified by the grace of the Holy Spirit, deliver us from suffering and sorrow. Holy Father, he still begs Christ to give us his great mercy.

 

Megalynario

 

For God's sake, Acquire the Father, as the healer of the seven, keep and shelter, from all influences, those who are called to help.