Λουκᾶ  8, 22-25

 

22 Καὶ   ἐγένετο   ἐν   μιᾷ    τῶν    ἡμερῶν    καὶ    αὐτὸς     ἀνέβη   εἰς   πλοῖον    καὶ    οἱ    μαθηταὶ    αὐτοῦ,    καὶ    εἶπε   πρὸς    αὐτούς·   διέλθωμεν    εἰς    τὸ   πέραν   τῆς λίμνης·    καὶ    ἀνήχθησαν.

23 Πλεόντων   δὲ    αὐτῶν    ἀφύπνωσε.    καὶ     κατέβη    λαῖλαψ    ἀνέμου    εἰς    τὴν λίμνην,     καὶ    συνεπληροῦντο   καὶ    ἐκινδύνευον.

24 Προσελθόντες    δὲ    διήγειραν    αὐτὸν   λέγοντες·   ἐπιστάτα    ἐπιστάτα,     ἀπολλύμεθα!   Ὁ   δὲ    ἐγερθεὶς    ἐπετίμησε    τῷ     ἀνέμῳ    καὶ    τῷ    κλύδωνι    τοῦ    ὕδατος,   καὶ    ἐπαύσαντο,    καὶ   ἐγένετο γαλήνη.

25 Εἶπε   δὲ    αὐτοῖς·    ποῦ    ἐστιν    ἡ   πίστις    ὑμῶν;   Φοβηθέντες    δὲ    ἐθαύμασαν λέγοντες    πρὸς    ἀλλήλους·    τίς    ἄρα   οὗτός    ἐστιν,    ὅτι    καὶ    τοῖς   ἀνέμοις   ἐπιτάσσει   καὶ   τῷ    ὕδατι,    καὶ    ὑπακούουσιν   αὐτῷ;

 

ΑΠΟΔΟΣΗ  ΣΤΗ  ΚΑΘΟΜΙΛΟΥΜΕΝΗ

 

Λουκά   8, 22-25

 

22 Μία    ημέρα    μπήκε    σε   ένα   πλοιάριο    μαζί  με   τους   μαθητές   του   και τους    είπε,   «Άς    περάσουμε    στην   αντίπερα   όχθη  της   λίμνης»,   και έπλευσαν    στα   ανοικτά.

23 Ενώ   δε  έπλεαν,   αυτός    κοιμήθηκε.   Και    ενέσκηψε  ανεμοθύελλα   στη λίμνη     και   γέμισαν   από   νερά   και   κινδύνευαν.

24 Τότε    ήλθαν   και   τον   ξύπνησαν   και   του   φώναζαν,   «Διδάσκαλε, διδάσκαλε,    χανόμαστε».   Όταν    αυτός    ξύπνησε,   επέπληξε  τον  άνεμο   και τα   κύματα   και   έπαυσαν   και  έγινε   γαλήνη.

25 Τότε   τους    είπε,    «Που   είναι    η  πίστις   σας;».   Κατελήφθησαν  δε  από  φόβο και     θαύμασαν   και   έλεγαν   μεταξύ   τους,   «Ποιός   άραγε   είναι   αυτός,   αφού και   τους   ανέμους     και   τα   κύματα   διατάσσει   και   τον   υπακούουν;».

 

Φιλληπ. 1, 12-20

 

12 Γινώσκειν   δὲ    ὑμᾶς    βούλομαι,    ἀδελφοί,    ὅτι    τὰ   κατ'   ἐμὲ   μᾶλλον    εἰς προκοπὴν    τοῦ    εὐαγγελίου    ἐλήλυθεν,

13 ὥστε    τοὺς   δεσμούς    μου   φανεροὺς    ἐν    Χριστῷ     γενέσθαι    ἐν    ὅλῳ    τῷ    πραιτωρίῳ    καὶ    τοῖς   λοιποῖς    πᾶσι,

14 καὶ    τοὺς    πλείονας    τῶν    ἀδελφῶν   ἐν    Κυρίῳ    πεποιθότας     τοῖς     δεσμοῖς    μου περισσοτέρως     τολμᾶν   ἀφόβως    τὸν    λόγον    λαλεῖν.

15 Τινὲς    μὲν   καὶ   διὰ    φθόνον   καὶ    ἔριν,    τινὲς     δὲ    καὶ    δι'    εὐδοκίαν   τὸν    Χριστὸν κηρύσσουσιν·

16 οἱ   μὲν    ἐξ   ἐριθείας    τὸν    Χριστὸν    καταγγέλλουσιν,    οὐχ    ἁγνῶς,    οἰόμενοι θλῖψιν    ἐπιφέρειν    τοῖς    δεσμοῖς    μου·

17 οἱ   δὲ    ἐξ    ἀγάπης,    εἰδότες     ὅτι    εἰς   ἀπολογίαν   τοῦ    εὐαγγελίου   κεῖμαι.

 

Χαίρει   διότι   κηρύττεται   ο   Χριστός

 

18 Τί    γάρ;    πλὴν    παντὶ    τρόπῳ,   εἴτε   προφάσει    εἴτε    ἀληθείᾳ,     Χριστὸς καταγγέλλεται.    καὶ    ἐν    τούτῳ    χαίρω,    ἀλλὰ   καὶ   χαρήσομαι·

19 οἶδα    γὰρ   ὅτι    τοῦτό    μοι    ἀποβήσεται   εἰς    σωτηρίαν    διὰ   τῆς   ὑμῶν   δεήσεως καὶ    ἐπιχορηγίας    τοῦ   Πνεύματος  Ἰησοῦ   Χριστοῦ,

20 κατὰ   τὴν   ἀποκαραδοκίαν   καὶ   ἐλπίδα   μου   ὅτι   ἐν   οὐδενὶ    αἰσχυνθήσομαι,   ἀλλ'   ἐν   πάσῃ   παρρησίᾳ,   ὡς   πάντοτε,    καὶ    νῦν μεγαλυνθήσεται    Χριστὸς    ἐν   τῷ   σώματί    μου    εἴτε    διὰ   ζωῆς   εἴτε    διὰ   θανάτου.

 

ΑΠΟΔΟΣΗ  ΣΤΗ  ΚΑΘΟΜΙΛΟΥΜΕΝΗ

 

Φιλληπ. 1, 12-20

 

12 Θέλω  να  ξέρετε   αδελφοί,   ότι   όσα   μου   συνέβησαν,    βοήθησαν    μάλλον την   πρόοδο    του   ευαγγελίου,

13 ώστε   να     γίνει   γνωστό    σε  όλο   το  διοικητήριο   και    σε  όλους    τους λοιπούς,   ότι   είμαι    στην   φυλακἠ   χάρι   του   Χριστού,

14 και   οι   περισσότεροι    από  τους   αδελφούς   εν   Κυρίω,    πήραν   θάρρος   από την   φυλάκισί   μου  και  τολμούν   ακόμη  περισσότερο    να  κηρύττουν   τον λόγο     χωρίς   φόβο. 

15 Μερικοί   μεν   κηρύττουν   το    Χριστό    από   φθόνο   και   φιλονεικία,

16 άλλοι   δε  από   καλή   διάθεσι·   εκείνοι   που   από  διάθεσι     για   φιλονεικία    κηρύττουν    τον   Χριστό,   το   κάνουν   όχι   από   αγνή  πρόθεσι, αλλ’  επειδή   νομίζουν    ότι   θα   προξενήσουν    θλίψη     σ’ εμένα   τον φυλακισμένο.

17 Αλλ’   εκείνοι   που   κηρύττουν   από   αγάπη,    το   κάνουν  επειδή  γνωρίζουν ότι   εγώ   έχω   ορισθεί   για   την   απολογία   του  ευαγγελίου.

 

Χαίρει    διότι   κηρύττεται   ο   Χριστός

 

18 Αλλά    τί    σημασία  έχουν    αυτά,  παρά   ότι   με   κάθε   τρόπο,   είτε  με προφάσεις   είτε   με   ειλικρίνεια,    ο    Χριστός    κηρύττεται;    Και     γι’   αυτό   χαίρω, αλλά    και   στο   μέλλον   θα  χαίρω·

19 διότι    γνωρίζω    ότι    αυτό   θα    καταλήξει      στην   απελευθέρωσί   μου,  δια της  προσευχής   σας   και   της  βοηθείας   του   Πνεύματος   του   Ιησού  Χριστού,

20 σύμφωνα   με   την   προσδοκία     και   την  ελπίδα   μου,    ότι     δεν   θα ντροπιασθώ  σε  τίποτε,   αλλά    θα   μιλήσω    με  θάρρος   ώστε,   όπως   πάντοτε, και   τώρα   ο   Χριστός  θα   δοξασθεί    στο   σώμά   μου,   είτε   ζήσω  είτε   πεθάνω.

 

 

Luke 8, 22-25

 

22 One day he got into a boat with his disciples and said to them, "Let us cross over to the other side of the lake," and they sailed out.

23 And as they sailed, he fell asleep. And there was a windstorm in the lake, and they were filled with water and were in danger.

24 Then they came and woke him up and shouted at him, "Teacher, teacher, we are lost." When he woke up, he rebuked the wind and the waves and they stopped and there was peace.

25 Then saith he unto them, Where is your faith? And they were filled with fear, and marveled, saying one to another, What manner of man is this! Even as the winds and the waves command him, and they obey him.

 

Philip. 1, 12-20

 

12 I want you to know, brethren, that what happened to me probably helped the gospel to progress,

13 That it may be made known unto all the governors and to all the rest, that I am in the prison for the sake of Christ;

14 and most of the brethren in the Lord have received courage from my prison, and are more valiant to preach the word without fear.

15 Some preach Christ out of envy and contention;

16 others in a good mood; those who preach Christ out of greed do not do it out of pure intention, but because they think they will cause grief to me, the prisoner.

17 But those who preach out of love do so because they know that I have been appointed to preach the gospel.

 

He rejoices because Christ is preached

 

18 But what is the significance of these, despite the fact that in every way, whether under pretexts or in sincerity, Christ is preached? And for that I rejoice, but I will rejoice in the future;

19 For I know that through my prayer and the help of the Spirit of Jesus Christ I shall be delivered.

20 According to my expectation and hope, that I will not be ashamed of anything, but I will speak boldly so that, as always, Christ will be glorified in my body, whether I live or die.