Ο Όσιος Πρόχορος εκ Ρωσίας

 

Ο  Όσιος  Πρόχορος   καταγόταν από  το  Σμολέν   της  Ρωσίας και  ακολούθησε τον μοναχικό  βίο γενόμενος μοναχός στη  μονή  των Σπηλαίων  του  Κιέβου  από  τον   ηγούμενο   Ιωάννη,   ο   οποίος   ένιωσε τον ένθεο  ζήλο  του Προχόρου. Ο Όσιος αγωνιζόταν με μεγάλη αυστηρότητα   και    ακρίβεια   στις   αρχές   της   μοναχικής    πολιτείας. Εκείνο   που    τον   διέκρινε   ήταν   η   νηστεία.  Ποτέ    δεν   γευόταν   άλλη    τροφή  εκτός από  νερό  και  ψωμί   που   ήταν  φτιαγμένο από  λοποτιά  ή  αρνόγλωσσο, ένα πικρό φυτό (σταρώσικα λέγεται «λέμπεντα»).  Γι’ αυτό   και   επικαλείται   «Λεμπεντιώτης».   Και   ο  Άγιος Θεός,   που   έβλεπε    την   άσκηση   και    την   αγάπη   του   Οσίου, μετέβαλε   την   πίκρα    αυτού   του   χόρτου   σε  γλυκύτητα.

Τα   χρόνια   που   ζούσε   ο   Όσιος   ήταν   δύσκολα   για   την   Ρωσία    και  τον    λαό   της.   Οι  πολεμικές  αναταραχές  έφεραν  πείνα.   Ο  θάνατος   απειλούσε  τους    κατοίκους   του     Κιέβου.   Ο    Όσιος, ακούραστα,   μάζευε   το  πικρό   αυτό   χόρτο    και   καθημερινά    ετοίμαζε   ψωμιά   και   τα   μοίραζε   στους   πεινασμένους   αδελφούς   του.   Μερικοί   θέλησαν   να    μιμηθούν   τον   Όσιο   και   να   φτιάξουν μόνοι   τους   ψωμί    από   το   πικρό    αυτό    χόρτο.   Ήταν    όμως αδύνατο  να   το  φάνε,  γιατί   ήταν   πολύ   πικρό.   Τότε   κατάλαβαν   ότι κάτι   θαυμαστό   συνέβαινε   με   τον   Άγιο   ασκητή,   ο  οποίος επιτελούσε    το    έργο   αυτό   με  την   Χάρη    του   Θεού.

Στον   καιρό   του   Οσίου   συνέβη   και   ο  εμφύλιος    πόλεμος   ανάμεσα στον   ηγεμόνα  Μιχαήλ  Σβιατοπόλκ   και   στους   πρίγκιπες   των πόλεων   Βλαντιμίρ    και   Περεμίσλσκ. Τα   τρόφιμα    έφθαναν   δύσκολα στο   Κίεβο   και    το  πρόβλημα   μεγάλωσε   όταν   έπαψε  να   υπάρχει αλάτι.   Τότε    ο   Όσιος   μάζεψε   από   τα   κελιά   των   μοναχών   όλη την   στάχτη    και    άρχισε  να   προσεύχεται.   Η   στάχτη   έγινε  αλάτι,   το   οποίο   ο   Όσιος   μοίραζε  και   δεν   τελείωνε   ποτέ.

Οι  έμποροι παραπονέθηκαν τότε στον σκληρό ηγεμόνα Μιχαήλ Σβιατοπόλκ,  ο   οποίος   έδωσε   εντολή   να   μεταφέρουν   το   αλάτι  στην   αυλή,   για   να   το  πωλεί    αυτός. Τότε   το   αλάτι   έγινε   πάλι στάχτη   και   η   αλήθεια   αποκαλύφθηκε,   για   να    δοξασθεί   το   Όνομα   του   Θεού.  Ο   ηγεμόνας,   συντετριμμένος,   πήγε   στη   μονή  των Σπηλαίων και προσέπεσε με ταπείνωση στον Όσιο, ο  οποίος προφήτεψε   τη   νίκη   του   ηγεμόνος    κατά   των   Πολόφτσων.        
Ο   Όσιος   Πρόχορος   κοιμήθηκε  ειρηνικά  το   έτος  1107.   Ο    ηγεμόνας  Μιχαήλ  Σβιατοπόλκ  δακρυσμένος  ενταφίασε  το   σκήνωμα  του   Οσίου  κοντά   στη   μονή   του   Αγίου   Αντωνίου    των   Σπηλαίων.

 

The Holy Prochorus from Russia

 

Saint Prokhorus came from Smolensk, Russia, and followed the monastic life, becoming a monk in the Monastery of the Caves of Kiev by Abbot John, who felt Prokhorus' pious zeal. Osios fought with great rigor and precision at the beginning of the monastic state. What distinguished him was fasting. He never tasted any other food than water and bread made from lopotia or lamb's tongue, a bitter plant (in ancient times it was called "lembenda"). That is why it is called "Lebentiotis". And the Holy God, who saw the exercise and love of the Holy One, changed the bitterness of this grass into sweetness.

The years when Osios lived were difficult for Russia and its people. War unrest brought famine. Death threatened the people of Kiev. The Blessed One, tirelessly, gathered this bitter grass and every day he prepared bread and distributed it to his hungry brothers. Some wanted to imitate Osios and make their own bread from this bitter grass. But it was impossible for them to eat it, because it was very bitter. Then they understood that something wonderful was happening with the Holy ascetic, who was performing this work with the Grace of God.

During the time of Osios, the civil war between the ruler Michael Svyatopolk and the princes of the cities of Vladimir and Peremyslsk also happened. Food was hard to come by in Kyiv, and the problem grew when salt ran out. Then Osios collected all the ashes from the monks' cells and began to pray. The ashes became salt, which Osios distributed and never ran out of.

The merchants then complained to the cruel ruler Michael Svyatopolk, who ordered that the salt be taken to the yard for him to sell. Then the salt turned to ashes again and the truth was revealed, that God's Name might be glorified. The ruler, devastated, went to the Monastery of the Caves and humbly approached Osios, who prophesied the ruler's victory against the Polofts.

The Holy Prochoros slept peacefully in the year 1107. The ruler Michael Svyatopolk tearfully buried the body of the Holy One near the monastery of Agios Anthony of the Caves.