Ο Άγιος Αρτέμιος ο Μεγαλομάρτυρας

 

Πολλές   και    σοφές    άγιες   μορφές   παρελαύνουν   από   τις   σελίδες  της ιστορίας της  μεγάλης μας Βυζαντινής  αυτοκρατορίας.  Μια  τέτοια  μορφή και  εξαιρετική   προσωπικότητα   είναι   κι  ο  Άγιος    Μεγαλομάρτυς   Αρτέμιος  που    έζησε    και    μαρτύρησε    περί    τα    μέσα   του    τέταρτου    αιώνα μ.Χ.   (361 – 363).    Για    τον   Μεγαλομάρτυρα   τούτον   Άγιον    αξίζει   να μιλήσουμε   κάπως   εκτενέστερα.   Γι’   αυτόν   λοιπόν   και    οι   γραμμές   που ακολουθούν.

Νέος,   νεότατος    ο    Άγιος   χάρη   στη    χριστιανική   μόρφωση   που    πήρε    από τους   πιστούς    γονείς   του   άρχισε   να   ξεχωρίζει   ανάμεσα   στους συνομήλικους    της   πόλεώς  του  με  τα  χαρίσματα  και    τα  προσόντα    του. Ο  Μέγας    Κωνσταντίνος,    από    την   πρώτη   στιγμή  που     γνώρισε    τον   ευσεβή    και    σοφό    τούτο    νέο,    τον   εξετίμησε   ιδιαίτερα    και  έσπευσε   να τον αναδείξει δούκα και αυγουστάλιον της μεγάλης πόλεως της   Αλεξανδρείας.   Δηλαδή    τον    διόρισε   ανώτερο   διοικητή  όλης  της  Αιγύπτου.   Στην  επίσημη  αυτή  και  τιμητική  θέση  ο  Αρτέμιος  σαν  πιστός  χριστιανός    ασκούσε   τα   καθήκοντά    του   με   πολλή    προσοχή    και   σύνεση,   ώστε    όλοι   να   θαυμάζουν   τα   υπέροχα   πολιτιστικά   και    ηθικά    του    χαρίσματα.

Οι  ευτυχισμένες  και  ευλογημένες    εκείνες   μέρες   δεν   κράτησαν  δυστυχώς για πολύ.  Ο  γιος  και  διάδοχος  του    Μεγάλου    Κωνσταντίνου, Κωνστάντιος,    που    μετά    τον   θάνατο    του   πατέρα   του  ανέλαβε  την διοίκηση  της  Ανατολής  από  το    Ιλλυρικόν   πέλαγος  μέχρι   την Προποντίδα,   την   Ασία,   Συρία,   Παλαιστίνη,   Μεσοποταμία,   Αίγυπτο   και όλες  τις νήσους, κατά την περίοδο που είχε πάει στην Αντιόχεια αρρώστησε  βαριά   και   απέθανε.   Τότε   την   εξουσία  της  μεγάλης  αυτής αυτοκρατορίας  ανέλαβε  ο  Ιουλιανός,  που  είναι  γνωστός    στην    ιστορία ως  παραβάτης   και   αποστάτης.  Ο  νέος  αυτός  βασιλιάς,  σε  κάποιο ταξίδι του  στην  Αίγυπτο    είχε   συναντήσει   και   γνωρίσει   τον   άρχοντα  Αρτέμιο, για  τον  οποίον  είχε  ακούσει  και  πολλά   καλά   λόγια   για   τις  ικανότητές του,  όπως  και  για  την χριστιανική του  ιδιότητα.  Το  χάρισμα  όμως  τούτο   της    εκλεκτής    αυτής   προσωπικότητος   όχι   μόνο    δεν εξετιμήθηκε   από   τον   αποστάτη   βασιλιά, που  είχε    ήδη   κινήσει    και   τον  διωγμό  ενάντια   στους  χριστιανούς, αλλά  και   θεωρήθηκε μεγάλο μειονέκτημα και αμάρτημα. Με πάθος μάλιστα κάθε φορά   προσπαθούσε να  κατακρίνει    και   να   δείχνει  γι’  αυτόν  την   περιφρόνησή   του.  Τούτο έκαμε και  σε   μία   επίσκεψη   του  άρχοντα  Αρτεμίου  σ’ αυτόν,  όταν βρισκόταν  στην Αντιόχεια. Ο  αποστάτης βασιλιάς, σαν είδε   τον   άρχοντα της   Αιγύπτου   Αρτέμιο,   τρελλός    από   θυμό   τον   κάλεσε   κοντά   του   και  άρχισε   με   περιφρόνηση   να   του   ομιλεί    και    να   τον  υβρίζει.   Όσην   ώρα    ο υβριστής   απευθυνόταν   στον   Άγιο,   τον   κατηγορούσε   και   τον   ύβριζε,   ο ενάρετος Αρτέμιος  σιωπούσε    και    είχε   σκυφτό    το    κεφάλι.  Μπροστά    στα  μάτια του  είχε    τα   λόγια   του   Κυρίου:   «Μακάριοι    εστε    όταν   ονειδίσωσιν υμάς και  διώξωσι   και    είπωσι   παν   πονηρόν   ρήμα  καθ’   υμών   ψευδόμενοι  ένεκεν    εμού.   Χαίρετε    και    αγαλλιάσθε,    ότι    ο   μισθός   υμών   πολύς    εν    τοις ουρανοίς»   (Ματθ. ε’ 11 – 12).   Μακάριοι    γίνεσθε  σεις    οι    μαθητές    μου,  όταν  σας   χλευάσουν   και    σας    καταδιώξουν   και   σας   κακολογήσουν   με κάθε   ψεύτικη   κατηγορία   εξ   αιτίας   μου.   Χαίρετε   και    ζωηρά   εκδηλώστε   τη  χαρά    σας,   γιατί    η    ανταμοιβή    σας    στους    ουρανούς    θα    είναι   με    το παραπάνω.

Όταν  όμως  ο εγωιστής    και    ασεβής   βασιλιάς     άρχισε   να   επεκτείνει   τις ύβρεις   του    στα    ιερά   και   όσια   της   αμώμητης    χριστιανικής    μας   πίστεως, τότε   ο   Άγιος    με    θάρρος   σήκωσε   το    κεφάλι,   ύψωσε   τη   φωνή   του     και    με παρρησία    είπε    στον   παραβάτη    άρχοντα.

– Βασιλιά   μου,    επιδείξατε,   σας  παρακαλώ  λίγο   σεβασμό   προς   το πρόσωπο  του   Κυρίου. Αυτός   είναι   ο   αληθινός   θεός.   Τούτο   μαρτυρούν περίτρανα   τα   λόγια    του   και    τα    έργα   του.   Όσο    για    τις    ύβρεις    σας  ενάντια   στους    χριστιανούς,  που    αποτελούν    την    ευγενέστερη    και  πιο  άξια  μερίδα των  υπηκόων  σας, δεν είναι   καθόλου   φρόνιμο   και   συνετό  ούτε  και δίκαιο  από  μέρους  σας να  τους  υβρίζετε  και  να  τους  διώκετε.   Εντροπή   σας!   Η    συμπεριφορά   σας    αυτή   σας   αδικεί   και   σας  εξευτελίζει.

Τις τελευταίες λέξεις του  Αγίου διέκοψαν οι γεμάτες μίσος και ειδωλολατρικό  φανατισμό  φωνές  του  μαινόμενου  κυριολεκτικά  βασιλιά  Ιουλιανού.

– Πάψε,  ανόητε,  του  φώναξε. Κι  αφού  τον  ύβρισε  ξανά  και  ξανά  διέταξε   να   του  αφαιρέσουν    τη   ζώνη   του   αξιώματός   του   και   να   τον   ρίξουν   στη   φυλακή     για    να    συνέλθει.

Με  την  ψυχή  γαληνεμένη  ο  πιστός    και   άτρομος    χριστιανός   χωρίς  ψωμί και  νερό  για μέρες περνάει τις ώρές του  γονατιστός  ευχαριστώντας   τον   Κύριο  για  το  χάρισμα    που   του   δόθηκε.   «Ημίν εχαρίσθη   το    υπέρ    Χριστού   ου  μόνον το    εις    αυτόν   πιστεύειν    αλλά   και   το  υπέρ  αυτού   πάσχειν»  (Φιλιπ. α’ 29), έλεγε  και  επαναλάμβανε με  ανείπωτη χαρά.  Δηλαδή  σε μας δόθηκε σαν χάρισμα όχι μόνο  να  πιστεύουμε  στον    Χριστό,  αλλά    και    να   πάσχουμε    για   το    όνομά   του.

Τα   επακόλουθα  της  ομολογίας  του  είναι  τρομερά.  Αδούλωτος  και ελεύθερος  ο  Άγιος τα αντιμετωπίζει όλα με ζηλευτή  ψυχραιμία  και υπομονή   και   καρτερία.

Όταν  ύστερα     από    λίγες   μέρες    κατά   διαταγή   του    Βασιλιά    βγήκε  από την  φυλακή  και  παρουσιάστηκε   μπροστά   του,  ο  Ιουλιανός  του  ζήτησε  να   προσφέρει   θυσία   στους   μεγάλους   Θεούς,   αν   ήθελε  να   του   χαρισθεί   η  ζωή και  η  ελευθερία.   Στην   πρόταση   αυτή   του   άρχοντα   ο   σταθερός  στις  αρχές και το φρόνημά του Άγιος αλλά   και   ατρόμητος   στις   πεποιθήσεις του   απολογήθηκε   με   πολλή   δύναμη   και   παρρησία   και   απέδειξε   ψευδή    κι ανόητα   όσα   ειπώθηκαν   κατά   του   Χριστού. Στο  τέλος  πρόσθεσε:   Αυτό  που μου  ζητάτε, άρχοντά μου, ν’ αρνηθώ τον    Χριστό   και    να   προσφέρω θυσία    στα   ξύλα   και   τις   πέτρες   της   πεθαμένης   πια   ειδωλολατρίας,   μου είναι    αδύνατον  όχι  να  το    κάμω,  αλλά   ακόμη  και    να   το   σκεφθώ.  Ο  Χριστός είναι  ο  αληθινός  Θεός  και  δημιουργός  που  έγινε   άνθρωπος  και  απέθανε  για  τη    σωτηρία   μας.    Πως   μπορώ   εγώ    να  τον   αρνηθώ;

Η τολμηρή  αυτή  και  με τόση παρρησία  ειπωθείσα  ομολογία του Μάρτυρος προκάλεσε το μίσος  και  την μανία  του  αποστάτη  βασιλιά, που  σαν    τρελός   φώναξε:

– Να    αρχίσουν   τα    βασανιστήρια.   Τα    πιο    σκληρά    βασανιστήρια.

Στην διαταγή  του    βασιλιά   οι   δήμιοι   που   στέκονταν   δίπλα  όρμισαν, άρπαξαν   τον   Μάρτυρα,  τον γύμνωσαν και αφού τον   ξάπλωσαν   στην   γη άρχισαν να τον κτυπούν με βούνευρα μέχρις αίματος. Το δέρμα ξεσχίσθηκε, μα  οι  δήμιοι  όχι μόνο δεν σταματούν  αλλά  και   συνεχίζουν λες  μεθυσμένοι με   το άνομο  έργο   τους.   Στη    συνέχεια  καταξεσχίζουν  τις   σάρκες    του   με   μαχαίρια  και   ύστερα   με   λαμπάδες    καίνε  τις   πληγές.  Το σώμα   του   Μάρτυρος έγινε   μία   άμορφη   μάζα   από   κρέατα   και   κόκαλα σπασμένα.   Σ’  αυτή   την   κατάσταση   τον   πήραν   και   τον  πέταξαν   στη φυλακή.   Σκέφθηκαν   να   τον   αφήσουν   εκεί   να πεθάνει  μόνος του χωρίς καμιά   βοήθεια.

Αυτά  οι  άνθρωποι.  Μα  εκείνος, που  υποσχέθηκε    και   είπε   στον   κάθε πιστό    ακόλουθό   του,    «ού μη σε ανώ, ου δ’ ου μη   σε   εγκαταλείπω»  δηλαδή δεν  θα   σε αφήσω, παιδί μου, αβοήθητο·   ποτές  δεν  θα  σε  εγκαταλείψω, κατά   τα    μεσάνυχτα   έρχεται   στο    μισοπεθαμένο   κορμί,   το   αγγίζει,  το παρηγορεί    και    το  θαύμα  γίνεται. Η  μάζα  των ξεσχισμένων   κρεάτων και των σπασμένων κοκάλων ξαναβρίσκει την πρότερη κατάσταση. Θεραπεύεται.  Και  ο  Μάρτυρας  με  βαθιά  συγκίνηση  γονατίζει, ευχαριστεί    και   δοξολογεί    τον   Θεὸ.

Όρθιον   να   βαδίζει   επάνω – κάτω και να ψάλλει   τα λόγια   του   Αγίου  Ιακώβου   του   Αδελφοθέου   «μακάριος   ανήρ   ός    υπομένει    πειρασμόν»   (Ιακ. α’ 12),  δηλαδή  μακάριος  ο  άνθρωπος  που δέχεται με υπομονή  τις δοκιμασίες,  τον    βρίσκει  ο  δεσμοφύλακας που  πήγε  το  πρωί  να   ιδεί    άν είναι   ζωντανός.   Χωρίς   να   χάσει    καιρό, τον παίρνει από  το    χέρι   και    τον οδηγεί   μπροστά  στον  άρχοντα.  Ο  αποστάτης,  όταν    τον  είδε,  τα  έχασε. Δεν   πίστευε   στα   μάτια   του.   Κάποια   στιγμή   συνήλθε   και  είπε,   για  να διασκεδάσει  την  σιωπή  και  τα επιφωνήματα του θαυμασμού  του πλήθους.

– Μεγάλοι   οι   Θεοί   μας,    Αρτέμιε.   Αυτοί   σε   έκαμαν   καλά.   Σπεύσε   να προσφέρεις θυσία  σ’ αυτούς  και  να  τους  δοξάσεις. Μην φανείς αχάριστος.

– Την  υγεία   μου, βασιλιά,  μου  την χάρισε  ο  Ιησούς Χριστός.   Αυτός    είναι  ο αληθινός  Θεός  και  Σωτήρας  όλων  των    ανθρώπων.   Τα   είδωλά   σας  ούτε  αισθάνονται,  ούτε   μιλούν.

– Πάψε,  αλιτήριε. Την αχαριστία   ακολουθεί   πάντα   η  αδιαντροπιά.   «Τη αχαριστία  έπεται  η  αναισχυντία». Να    συνεχισθούν    τα   βασανιστήρια.

Την   ίδια   στιγμή    μερικά    δυνατά  χέρια   άρπαξαν  τον  Μάρτυρα και  τον έριξαν κάτω. Ύστερα μερικοί  άλλοι  αφού  έσπασαν  μία πελώρια μυλόπετρα, πήραν τη μισή και αφού άπλωσαν επάνω τον Άγιο,  ἀλλη ομάδα    δυνατών   κατά   διαταγή   του   Ιουλιανού   σήκωσαν   την   άλλη   μισή και  την  έριξαν επάνω στον Μάρτυρα. Σκοπές  ένας. Να  του    συντριβούν όλα  τα  κόκαλα.  Αφόρητοι  οι    πόνοι.   Ο   Αρτέμιος    όμως   με   τη    χάρη    του Θεού  διατηρεί  όλη    την   καρτεροψυχία    του.   Υπομένει   γιατί   γνωρίζει  τι λέγει  το  Πνεύμα  του  Θεού  στην   περίπτωση  αυτή. «Εν  όψει   ανθρώπων εάν κολασθώσιν, η  ελπίς αυτών αθανασίας πλήρης και  ολίγα παιδευθέντες  μεγάλα  ευεργετηθήσονται».   (Σοφ. Σολομ. γ’ 4 – 5).   Δηλαδή  οι    δίκαιοι,   και   άν   ακόμη   στα   μάτια   των   ανθρώπων   και    από   μέρους   των ανθρώπων  πάσχουν  και  θλίβονται, αυτοί   έχουν   σταθερά  και  ακλόνητη την πεποίθησή  τους  στην  αθάνατη  και  μακαρία ζωή. Κι άν ταλαιπωρηθούν και  βασανισθούν  ολίγον  στην  παρούσα ζωὴ θα  λάβουν  μεγάλες αμοιβές  και  βραβεία  στην  αιωνιότητα.  Για την αιωνιότητα προοριζόμαστε  όλοι  οι    άνθρωποι.   Την   αιωνιότητα   πρέπει να έχουμε πάντα στην σκέψη μας.   Γι’ αυτήν  πρέπει   και    να  αγωνιζόμαστε. Την   αιωνιότητα   έχει   στην   σκέψη του και  ο   Μεγαλομάρτυρας.  Γι’ αυτήν αγωνίζεται τώρα  και  υποφέρει  μεκαρτερία  τα  βασανιστήρια.   Η γαλήνια ματιά του συγκλονίζει κυριολεκτικά τον αποστάτη, που μηχανεύεται  και    άλλα   σκληρότερα    βασανιστήρια.  Ένα    τέτοιο    ήταν    και η  εντολή  με  ένα ξίφος να  βγάλουν τα  μάτια του  Μάρτυρος.   Η    εντολή εκτελείται    την   ίδια   στιγμή.   Η    γαλήνη    όμως    δεν   ξανάρχεται   στην  καρδιά  του  Ιουλιανού.  Ο  Μάρτυρας δέχεται  και  τούτο  το  βασανιστήριο   με     ιώβειο   καρτερία    και    υπομονή.

Μπροστά  στο  αλγεινό  θέαμα τρέμει  ο  αποστάτης.   Για    να   απαλλαγεί από   τις    τύψεις   δίνει    την   τελευταία    εντολή.

– Κόψτε    το    κεφάλι   του.

 

Ο   δήμιος  πιστόν   όργανο  της  εξουσίας σήκωσε  το   σπαθί  και αποκεφάλισε   τον  Άγιο. Έτσι τελείωσε μία ζωή  που  σύνθημά της  είχε   του Αποστόλου   τα   λόγια:

«Τα  άνω ζητείτε ... τα  άνω  φρονείτε  μη   τα  επί  της  γης»  (Κολ. γ’ 1 – 2). Να επιδιώκετε  δηλαδή  τα  αγαθά  που  βρίσκονται  στον  ουρανό. Προς αυτά  να  είναι στραμμένες  οι σκέψεις σας και όχι προς τα γήινα πράγματα.   Κάποια  ευγενικιά   ψυχή  πήρε το  λείψανο  του  Αγίου  και    από την  Αντιόχεια το μετέφερε στην   καρδιά   της  Βυζαντινής  αυτοκρατορίας, την   Κωνσταντινούπολη    και    εκεί  το   ενταφίασε   σ’ ένα   από  τα   νησιά    των Πριγκιποννήσων,   την   Οξειά,  στην    εκεί   εκκλησία  του  Προδρόμου.

Στη   γη   λοιπόν   εναποτέθηκε   ο   Μάρτυρας.   Η   αγία   ψυχή   του  όμως  δεν έπαυσε  να ενδιαφέρεται  γι’ αυτούς  που  ζουν πάνω  στη γη  και υποφέρουν   σωματικά.  Πολλά   θαύματα   έγιναν   και   γίνονται  σε   όσους    με πίστη   και   ευλάβεια   εκζητούν   την  μεσιτεία του.  Ο  Μεγαλομάρτυρας Άγιος  Αρτέμιος  είναι για τους  πιστούς  χριστιανούς  ο  ιατρός  της  κήλης. Ένα  από  τις χιλιάδες  των θαυμάτων  είναι  και  τούτο    που   έγινε στο παιδί  μιας πνευματικής μας κόρης. Στο αγοράκι της χριστιανής   αυτής  παρουσιάστηκε   στην   ηλικία  των δεκαπέντε περίπου μηνών υδροκήλη   βαριάς  μορφής.  Το   παιδί    ήταν   πολύ   αδύνατο.  Επέμβαση  χειρουργική   εθεωρήθηκε   πολύ   επικίνδυνη να γίνει. Η  πιστή  μητέρα  είχε   ακούσει  για   τα   θαύματα  που  γινόντουσαν από τον Άγιο Αρτέμιο    στην   εκκλησία του   εκεί    στην    τουρκοκρατούμενη   σήμερα   Αφάνεια. Κατόπιν   οδηγιών   του πνευματικού  έκαμε  ένα τάμα και  πήγε στην χάρη του. Ετοίμασε λειτουργία,  εξομολογήθηκε,  πήγε  στην  Εκκλησία   του,   παρακολούθησε με  ευλάβεια την Θεία Λειτουργία, κοινώνησε των   Αχράντων   Μυστηρίων και    αυτή    και    το    παιδί    της,   παρεκάλεσε   τον   ιερέα   και  της  έκαμε παράκληση  και  το  απόγευμα επέστρεψε. Την  επομένη  το  πρωί  το  παιδί   της    ήταν   τελείως   καλά.  Οι  θεράποντες   ιατροί   εβεβαίωσαν   την θεραπεία.  Η  υδροκήλη  ουδέποτε παρουσιάσθηκε  από  τότε στον άρρωστο.

Μεγάλη    η    δύναμη   της   πίστεως,   αδελφοί μου.  Εμείς   οι   ορθόδοξοι χριστιανοί    έχουμε   βοηθούς  και  προστάτες   σε   τούτο   τον   κόσμο τους φίλους  του  Χριστού  και  οικείους του  Θεού. Φτάνει    με    πίστη    ζωντανή  να   καταφεύγουμε   στην   χάρη   τους     και   να   εκζητούμε   την   βοήθεια   και    τις πρεσβείες    τους.   «Έκλεξαι    αγίους    υπερασπιστάς   σου   και   αφιερώσου   εις αυτούς» μας    συμβουλεύει   και    ο  Άγιος    Νικόδημος. Όταν οι  χριστιανοί δοκιμαζόμαστε, άς καταφεύγουμε  στην χάρη    των    Αγίων    της   πίστεώς μας    και    στην    χάρη   του    Αγίου   Μεγαλομάρτυρος   Αρτεμίου   και   άς ζητούμε  με   πίστη   την   θεραπεία   του    σώματος   και    της    ψυχής   μας.   Κι    εφ’ όσον  η  θεραπεία  θα είναι  για  την  ωφέλειά  μας,   θα μας την   προσφέρει ο    Κύριος    με   την   μεσιτεία   του   Αγίου    μας.   Εκεί   που   μιλούν   τα  γεγονότα   δεν  υπάρχει    λόγος   να  επιμένουμε.   Ἕνα   μόνο  στην  ανάγκη  να   λέμε:   Άγιε  του    Θεού    Αρτέμιε,   πρέσβευε   υπέρ   ημών.   Αμήν.

Απολυτίκιον.   Ήχος    πλ. α’.   Τον  συνάναρχον   Λόγον.

Ευσεβείας   τοις   τρόποις   καλλωπιζόμενος,  αθλητικής αγλαΐας   ώφθης   σοφέ   κοινωνός,  προς  αγώνας   ανδρικούς   παραταξάμενος·  όθεν   ως λύχνος  φωταυγής, των θαυμάτων    τας   βολάς,   εκλάμπεις   τη  οικουμένη, Αρτέμιε    Αθλοφόρε,   προς   σωτηρίαν    των    ψυχών    ημών.

 

Έτερον    Απολυτίκιον.   Ήχος    πλ. α’.   Τον   συνάναρχον  λόγον.    
Ευσεβείας  εμπρέπων  τοις    κατορθώμασι,   της  των   Μαρτύρων   ευκλείας ώφθης  σοφέ  κοινωνός, εναθλήσας   ανδρικώς Μάρτυς Αρτέμιε· όθεν πηγάζων   δαψιλώς,  ιαμάτων   δωρεάς,  το   πάθος  εντεροκήλης,   ως συμπαθής   θεραπεύεις,   των  προστρεχόντων   τη   πρεσβεία   σου.

Κοντάκιοv.   Ήχος    β’.   Τους   ασφαλείς.

Τον  ευσεβή, και  στεφηφόρον  Μάρτυρα,  τον  κατ’ εχθρών, νίκης αράμενον  τρόπαια, συνελθόντες επαξίως νυν, εν υμνῳδίαις  ευφημήσωμεν,   Αρτέμιον τον μέγιστον    εν   Μάρτυσι,   θαυμάτων τε   δοτήρα  πλουσιώτατον·   πρεσβεύει    γαρ   Κυρίω    υπέρ   πάντων   ημών.

 

Έτερον  Κοντάκιον.   Ήχος    πλ. δ’.   Τη    υπερμάχω.

Ως   αριστέα   του   Σωτήρος   πολυθαύμαστον

Και   παροχέα   ιαμάτων   πλουσιόδωρον

Ανυμνούμέν   σε   προφρόνως   Μεγαλομάρτυς.

Αλλ’   ως   πέλων  ιατήρ   της   κήλης   άριστος,

Ασινή   με   εκ   της   βλάβης   ταύτης   φύλαττε,       
Ίνα   κράζω   σοι,  χαίροις   Μάρτυς   Αρτέμιε.

Μεγαλυνάριον.

Δόξαν   υπατείας   υπεριδών,  του πατον   κλέος,   επορίσω   των   αρετών,   ως ανδραγαθήσας,  Αρτέμιε    ενδόξως·  διο   παντοίας   βλάβης,  ρύου   τους δούλους   σου.

 

Έτερον   Μεγαλυνάριον.
Τον   μεγαλομάρτυρα   του   Χριστού,   και   των ιαμάτων, τον πολλύρρυτον   ποταμόν,   της  εντεροκήλης,  τον θείον  ιατήρα,  Αρτέμιον   τον  μέγαν,   ύμνοις   τιμήσωμεν.

 

Saint Artemios the Great Martyr

 

 

Many wise holy figures parade from the pages of the history of our great Byzantine empire. Such a figure and outstanding personality is the Holy Great Martyr Artemios who lived and martyred around the middle of the fourth century AD. (361 – 363). It is worth speaking somewhat more extensively about this Great Martyr Saint. Therefore, the following lines are for him.

Young, youthful, thanks to the Christian education he received from his faithful parents, the Saint began to stand out among his peers in his city with his gifts and qualifications. Constantine the Great, from the first moment he met this pious and wise young man, highly valued him and hastened to make him duke and Augustal of the great city of Alexandria. That is, he appointed him superior commander of all Egypt. In this official and honorable position, Artemios, as a faithful Christian, performed his duties with great care and prudence, so that everyone admired his wonderful cultural and moral gifts.

Those happy and blessed days unfortunately did not last long. The son and successor of Constantine the Great, Constantius, who, after the death of his father, assumed the administration of the East from the Illyrian sea to the Propontis, Asia, Syria, Palestine, Mesopotamia, Egypt, and all the islands, during the period he had goes to Antioch, fell seriously ill and died. Then the power of this great empire was assumed by Julian, who is known in history as a transgressor and apostate. This new king, during one of his trips to Egypt, had met and got to know the lord Artemios, about whom he had heard many good things about his abilities, as well as about his Christian quality. But this gift of this chosen personality was not only not appreciated by the apostate king, who had already initiated the persecution against the Christians, but it was also considered a great disadvantage and a sin. In fact, with passion every time he tried to criticize and show his contempt for him. He also did this during a visit by the lord Artemius to him, when he was in Antioch. The apostate king, when he saw the ruler of Egypt, Artemius, mad with anger, called him to him and began to speak to him with contempt and insult him. As long as the insulter was addressing the Saint, accusing and insulting him, the virtuous Artemios remained silent and had his head bowed. In front of his eyes he had the words of the Lord: "Blessed are you when they insult you and drive you out and say every wicked word against you lying because of me. Rejoice and be glad, for your reward is great in heaven" (Matthew 5:11-12). Blessed are you my disciples, when they mock you and persecute you and slander you with every false accusation because of me. Rejoice and joyfully express your joy, for your reward in heaven will be more than that.

But when the selfish and impious king began to extend his insults to the holy and faithful of our innocent Christian faith, then the Saint courageously raised his head, raised his voice and rebuked the offending ruler.

– My King, you have shown, please, some respect for the face of the Lord. This is the true god. His words and his works bear witness to this. As for your insults against the Christians, who are the noblest and most worthy portion of your subjects, it is not at all wise and prudent, nor just, on your part to insult and persecute them. Shame on you! This behavior of yours is unfair and humiliating.

The last words of the Saint were interrupted by the voices of the literally enraged King Julian, full of hatred and pagan fanaticism.

– Stop, you fool, she shouted at him. And after insulting him again and again he ordered that his belt of office be taken from him and that he be thrown into prison to recover.

With his soul at peace, the faithful and fearless Christian without bread and water for days spends his hours on his knees thanking the Lord for the gift given to him. "It was granted to us for Christ's sake that they believe only in him but also suffer for his sake" (Philippians 1:29), he said and repeated with unspeakable joy. That is, it was given to us as a gift not only to believe in Christ, but also to suffer for his name.

The consequences of his confession are dire. Unenslaved and free, the Saint faces everything with jealous composure and patience and determination.

When, after a few days, by order of the King, he came out of prison and presented himself before him, Julian asked him to offer a sacrifice to the great Gods, if he wished to be spared his life and freedom. At this proposal of the ruler, the Saint, firm in his principles and opinion but also fearless in his convictions, apologized with great force and bravado and proved false and foolish what was said against Christ. At the end he added: What you ask of me, my lord, to deny Christ and to offer sacrifice to the wood and stones of idolatry that is now dead, it is impossible for me not to do, but even to think of it. Christ is the true God and creator who became man and died for our salvation. How can I refuse him?

This bold confession of the Martyr, uttered with such impudence, provoked the hatred and fury of the apostate king, who cried out like a madman:

- Let the torture begin. The cruelest torture.

At the order of the king, the executioners who were standing nearby rushed in, grabbed the Martyr, stripped him and, after laying him on the ground, began to beat him with vuneura until he bled. The skin is torn, but the executioners not only do not stop but also continue as if drunk with their illegal work. Then they tear his flesh with knives and then burn the wounds with torches. The Martyr's body became a shapeless mass of flesh and broken bones. In this state they took him and threw him in prison. They thought of leaving him there to die alone without any help.

These people. But he, who promised and said to each of his faithful followers, "I will not leave you, I will not leave you," that is, I will not leave you, my child, helpless; I will never leave you, at midnight he comes to the half-dead body, touches it, comforts it and the miracle happens. The mass of torn flesh and broken bones regains its former state. He is being treated. And the Martyr with deep emotion kneels, thanks and glorifies God.

Standing, walking up and down and chanting the words of Saint James the Brother of God "blessed is the man who endures temptation" (James 1:12), that is, blessed is the man who accepts trials with patience, he is found by the jailer who went in the morning to see if he is alive. Without wasting time, she takes him by the hand and leads him in front of the lord. The renegade, when he saw him, lost it. He couldn't believe his eyes. At one point he recovered and said, to amuse the silence and exclamations of admiration of the crowd.

– Great are our Gods, Artemie. They did you good. Hurry to sacrifice to them and glorify them. Don't look ungrateful.

- My health, king, was given to me by Jesus Christ. He is the true God and Savior of all men. Your idols neither feel nor speak.

- Stop it, you bastard. Ingratitude is always followed by shamelessness. "Ingratitude is followed by shamelessness." Let the torture continue.

At the same time some strong hands seized the Martyr and threw him down. Then some others, after breaking a huge millstone, took half of it and after laying it on the Saint, another group of strong men by order of Julian lifted the other half and threw it on the Martyr. Goals one. Let all his bones be crushed. Unbearable pains. Artemios, however, with the grace of God, maintains all his courage. He endures because he knows what the Spirit of God says in this case. "In the sight of men, if they go to hell, their hope of immortality is complete, and the few who are disciplined are greatly benefited." (Soph. Solomon 3' 4 - 5). That is, the righteous, and even if in the eyes of men and on behalf of men they suffer and grieve, they have a firm and unshakable belief in the immortal and blessed life. And if they suffer and suffer a little in this life, they will receive great rewards and rewards in eternity. For eternity we are all destined. We must always have eternity in our thoughts. That is what we must fight for. The Great Martyr also has eternity in his mind. For this he is now fighting and suffering the tortures. His peaceful look literally shocks the renegade, who devises other harsher tortures. One such was the order with a sword to put out the eyes of the Martyr. The command is executed at the same time. However, peace does not return to the heart of Iulianos. The Martyr also accepts this torture with Juvenile determination and patience.

The apostate trembles in front of the Algian spectacle. To get rid of the regrets he gives the last command.

– Cut off his head.

 

The executioner, the faithful instrument of power, raised the sword and beheaded the Saint. Thus ended a life whose motto was the words of the Apostle:

"Seek the things that are above ... keep the things that are above, not the things that are on the earth" (Col. 3' 1-2). In other words, seek the goods that are in heaven. To these let your thoughts be directed and not to earthly things. Some kind soul took the Saint's relic and from Antioch he transported it to the heart of the Byzantine Empire, Constantinople and there he buried it on one of the islands of the Princes' Islands, Oxia, in the Church of the Forerunner there.

So the Martyr was deposited on earth. But his holy soul did not cease to be interested in those who live on earth and suffer physically. Many miracles were and are being done to those who with faith and reverence seek his intercession. The Great Martyr Saint Artemios is for faithful Christians the doctor of hernia. One of the thousands of miracles is this that happened to the child of one of our spiritual daughters. The little boy of this Christian woman developed severe hydrocele at the age of about fifteen months. The child was very thin. Surgery was considered too risky to do. The faithful mother had heard about the miracles performed by Saint Artemios in his church there in the now Turkish-occupied Afania. Following the instructions of the spiritual one he made a tama and went to his grace. She prepared liturgy, made confession, went to his Church, reverently attended the Divine Liturgy, received communion of the Immaculate Mysteries and she and her child, begged the priest and made a request for her and returned in the afternoon. The next morning her child was perfectly fine. The treating physicians confirmed the treatment. Hydrocele has never occurred in the patient since then.

Great is the power of faith, my brothers. We Orthodox Christians have helpers and protectors in this world, the friends of Christ and intimates of God. It is enough with living faith to resort to their grace and seek their help and embassies. "Choose saints as your defenders and devote yourself to them" advises us also Saint Nicodemus. When we Christians are tested, let us seek the grace of the Saints of our faith and the grace of the Holy Great Martyr Artemios and ask with faith for the healing of our body and soul. And as long as the treatment will be for our benefit, the Lord will offer it to us through the intercession of our Saint. Where the facts speak there is no reason to persist. There is only one need to say: Saint of God Artemis, intercede for us. Amen.

 

 

Absolutely. Sound pl. a'. The co-ruler Logon.

Beautifying manners in piety, wise companion of athletic joy, arraying men for battle; whence, as a light of the dawn, you shoot forth miracles, you shine upon the world, Artemius Athlete, for the salvation of our souls.

 

Heteron Apolytikion. Sound pl. a'. The common ground.

Of piety worthy of the achievements, of the eulogy of the Martyrs, you are a wise communicant, Martyr Artemie, who has exercised manfully; from where you spring abundantly, healing gifts, the passion of enteroceles, as a sympathetic healer, of those who come to your embassy.

 

 

Kontakiov. Sound b. Safe them.

The pious and crown-wearing Martyr, the one who wins trophies against enemies, gathered rightly now, let us praise in hymns, Artemis the greatest in Martysis, the giver of wonders and the richest: for the Lord intercedes for us all.

 

Heteron Kontakion. Sound pl. d'. I overcome her.

As an excellent Saviour, much admired

And provider of spas pluriodoron

We honor you in advance Great Martyr.

But as an excellent hernia healer,

Asini, save me from this harm,

I bow to you, happy Martyr Artemie.

 

 

Megalynarion.

Glory of the servitude of superides, of paton kleos, guardian of the virtues, as redeemed, glorious Artemis; for eternal harm, destroy your servants.

 

Heteron Magalynarius.

Let us honor with hymns the great martyr of Christ, and of the spas, the overflowing river, of enterocele, the divine healer, Artemis the great.