Ο Άγιος Επίκτητος ο Θαυματουργός

 

Η αγία μας Εκκλησία αποτελεί, όπως ξέρουμε τη   Βασιλεία   του   Χριστού.   Κι είναι    η   βασιλεία   αυτή   ακατάλυτος    από   τον   χρόνο   και   αιώνιος.

Τούτη την αλήθεια διακηρύττει κι ο εμπνευσμένος υμνογράφος σ' ένα ύμνο του: «Η Βασιλεία σου, Χριστέ ο Θεός, βασιλεία πάντων  των    αιώνων, και     η   Δεσποτεία   σου,   εν   πάση   γενεά   και   γενεά».         

Πολλοί μέχρι σήμερον πολέμησαν τη Βασιλεία του Χριστού, την Εκκλησία. Από τότε που πρωτοεμφανίσθηκε πάνω στη γη, πολλοί την καταδίωξαν   και   την   πολέμησαν.   Τι   πέτυχαν;   Μας   το   λέει    η   Ιστορία   με    το στόμα του χρυσορρήμονος   της   Αντιοχείας.   «Οι   πολεμήσαντες  απώλοντο». Αυτοί    δηλαδή    που   την   πολέμησαν   χάθηκαν!  Κι  η   Εκκλησία;   «Αυτή   υπέρ τον  Ούρανόν    αναβέβηκε».   Και   δεν   μπορούσε   να   γίνει   διαφορετικά.   Γιατί   η Εκκλησία   είναι   φυτεμένη   στη   γη   από  τον   Ουρανό.

Η    Εκκλησία   είναι    Αυτός    ο    ίδιος    ο    Χριστός.

Και   Αυτός   βεβαιώνει:

«Και   πύλαι    Άδου   ου   κατισχύσουσιν    Αυτής».  

Το   Άγιο   Πνεύμα,   το   τρίτο   πρόσωπο   της   Αγίας   Τριάδος,   συγκροτεί    και στερεώνει τον θεσμό της Εκκλησίας. Αυτό ανέδειξε δια μέσου των   αιώνων τους εμπνευσμένους εργάτες της. Τους   ζηλωτές   κι   ατρόμητους  εργάτες, που   για   την   αγάπη   του   Χριστού,   δεν   δίστασαν   και   στα   μαρτύρια   να βαδίσουν    και   τη   ζωή   τους   να   θυσιάσουν   για   χάρη   Του.

Το   Άγιο   Πνεύμα   ανέδειξε   τους   ταπεινούς   κι   αγράμματους   ψαράδες   της Γαλιλαίος αποστόλους και κήρυκας του Ευαγγελίου. Αυτό και τους φωτισμένους Ιεράρχες, τους φλογερούς μάρτυρες, κι ακατάβλητους  ασκητές. 

Το   Άγιο   Πνεύμα   συντηρεί   και   στις   ήμερες    μας    κι   ενισχύει   τις   χιλιάδες    των   ιεραποστόλων   και   συγχρόνων   μαρτύρων   και οσίων,   που   βρίσκονται   στα διάφορα   μέρη   του   αιματόβρεκτου   πλανήτη    μας.  Μπορεί   εμείς   να.   μην τους   ξέρουμε.   Να   μην τους βλέπουμε. Να μην τους προσέχουμε, γιατί άλλα πράγματα   μας   συγκινούν   και   μας ελκύουν. Πράγματα   συνήθως ευτελή   και   αμαρτωλά.         

Όμως αυτοί υπάρχουν. Κι είναι πολλοί.   Στρατιές   ολόκληρες   απαρτίζουν την   στρατευόμενη   και   θριαμβεύουσα   Εκκλησία   του   Χριστού.   Ένας   από αυτούς  τους οσίους τους μεγάλους και θαυμαστούς, που σαν άστρο φωτεινό στολίζει περίλαμπρα το νοητό στερέωμα της Κυπριακής Εκκλησίας,   είναι    κι   ο   άγιος   Επίκτητος   ο   θαυματουργός.   Αλαμανός   ήταν   κι αυτός.  Ένας από   τους   τριακόσιους   Αλαμανούς   αγίους, που  ήρθαν  κι έζησαν   στο   νησί   μας   τον   12ο αιώνα. Μας ήρθαν   από   τη   Γερμανία. Ήσαν Έλληνες εργάτες   που   εργαζόντουσαν   εκεί.  Έλαβαν   όλοι  μέρος  στη  Β' Σταυροφορία 1147-1149 που δημιουργήθηκε με σκοπό να ελευθερώσει τους Αγίους Τόπους από τα χέρια   των   μωαμεθανών.   Μετά   τη   διάλυση  της στρατιάς αυτής, προτού ακόμη φθάσει στην Παλαιστίνη, οι Έλληνες στρατιώτες συνήλθαν όλοι κι αποφάσισαν να προχωρήσουν  και   να   πάνε στα Ιεροσόλυμα να προσκυνήσουν. Τα Ιεροσόλυμα  τα   κρατούσαν   ακόμη τότε  οι   Ευρωπαίοι.  Αφού  πραγματοποίησαν  τον   ιερό  εκείνο  πόθο  τους, συνήλθαν και πάλι κι αποφάσισαν να διασκορπισθούν και να ασκητεύσουν εκεί στα έρημα του Ιορδανού. Οι Σαρακηνοί όμως κι  οι Λατίνοι  τους   καταδίωκαν,   Γι'  αυτό   μια  μέρα   μαζεύτηκαν   και   πήραν  την απόφαση να φύγουν.  Κατέβηκαν   στην   παραλία,  μπήκαν   σ' ένα   καράβι  κι ήλθαν στην Κύπρο. Το καράβι που τους έφερνε, προτού φτάσει   σε   λιμάνι, τσακίστηκε πάνω στους βράχους εξ αίτιας μιας δυνατής τρικυμίας. Ευτυχώς   όμως   το   πλήρωμα   του   καραβιού   σώθηκε   όλο   και   βγήκε  στην ακρογιαλιά  της  Πάφου.  Απ'  εκεί   διασκορπίσθηκαν   σ' ολόκληρο   το   νησί και   ασκήτεψαν   άλλοι   «εν   όρεσι»   και   άλλοι   «εν   σπηλαίοις   και   ταίς   οπαίς της  γης». 

Ο  Λεόντιος   Μαχαιράς, ο χρονογράφος της Κύπρου, στο   χρονικό  του  να πως περιγράφει το σχετικό γεγονός. «Όνταν οι Σαρακηνοί επήραν  την γην της επαγγελίας, τότε εβγήκαν οι πτωχοί οι χριστιανοί απούεγλυτώσαν και επήγαν όπου ηύραν   καταφύγινήσαν   αρχιεπίσκοποι, επίσκοποι,   ιερείς   και  λαϊκοί   και   επήγαν   όπου   φτάσαν   και   ήρταν   και  εις την  περίφημον    Κύπρον   μία   συντροφιά,   όπου   ήσαν   τ' (300)   ονομάτοι,  και γροικώντα, ότι Έλληνες εφεντεύγαν τον τόπον, δια τον φόβον επήγαν   είς το   έναν   μέρος   και   εις   το   άλλον   και   εσγάψαν   την   γήν   και   εμπήκαν    μέσα και   επροσεύχουνταν   τω   θεώ   και   ήσαν   δύο   τρεις   αντάμα,  και είχαν τινά δουλευτήνα   πού τους εδούλευγεν το εχρειάζουνταν δια την ζωήν τους.   Και εποθάναν εις τον αυτό νησσίν, και πολλοί αξ αυτών   τους   εφανερώθησαν δι'   αγγέλου,   άλλοι   δια   τα   θαυμαστά   θαύματα».   

Ο Μαχαιράς αναφέρει μάλιστα και τα ονόματα 67   από   τους   τριακόσιους αυτούς οσίους. Για τον άγιο Επίκτητο μας λέγει, πως αφού προχώρησε από τόπο σε τόπο, ήρθε στα βόρεια της Κύπρου κι εγκαταστάθηκε στην περιοχή   του   Κάζα   Πιφάνη,   το   σημερινό   Καζάφανι,   που   απέχει  κάπου τέσσερα μίλια από την πόλη της Κερύνειας. «Εις την  Περιστερώναν της Μεσαορίας ευρίσκεται ο άγιος Αναστάσιος ο θαυματουργός• εις την Ορμετίαν (Ορμήδια) ο άγιος Κωνσταντίνος στρατιώτης... και προς του Κάζα   Πιφάνη   ο   άγιος   Επίκτητος».  Λ. Μαχαίρα,  ένθ. αν. σ. 68.     


Στην  αρχή ο άγιος διέμενε  σ' ένα  έρημο  μέρος.  Αργότερα  προχώρησε, βρήκε   μια   σπηλιά  κι  εκεί  έστησε   το   ασκητήριό   του. Ο  αγώνας  του πολύπλευρος, εντατικός, αδιάλειπτος. Όπλα η προσευχή, η νηστεία, η μελέτη, η άσκηση. Πόθος ένας: Να νικήσει τις αδυναμίες και τα πάθη    του. Να   νικήσει   τον   κατώτερο   εαυτό    του   και    να   γίνει   εκείνος   που   θέλει   ο Κύριος.   Να   γίνει    ο   ενάρετος,   ο   τέλειος,   ο  άγιος.  «Έσεσθε   ουν   υμείς   τέλειοι ώσπερ   και   ο   Πατήρ   υμών   ο  εν   τοις   Ουρανοίς  τέλειος  εστί».  Αυτό  δεν συνιστά   κι   ο   Αρχηγός   της   πίστεως   μας,   ο   Ιησούς   Χριστός;   Να  γίνει  ο τέλειος στην αρετή. Και το επιτυγχάνει. Με την αυστηρή νηστεία επιτυγχάνει να καταστέλλει τις   σαρκικές   ορμές  και με την κατανυκτική και συνεχή   προσευχή   να   υψώνει   το    πνεύμα   του   σε   άλλους   κόσμους. Με την τακτική και πάλι μελέτη του ιερού Ευαγγελίου και την προσεκτική άσκηση κατορθώνει μέρα με τη μέρα να ταπεινώνει και   να  εξουδετερώνει «τον   παλαιόν   άνθρωπον  συν  τοις παθήμασι   και   ταίς   επιθυμίαις»   αυτού (Γαλ. ε' 24 } και   στη θέση του    να   βάνει   τον  νέο   άνθρωπο.  Να  ντύνεται, όπως λέγει ο απόστολος, «τον   νέον,   τον   ανακαινούμενον  εις  επίγνωσιν κατ' εικόνα   του   κτίσαντος   αυτόν»  (Κολασ. γ' 10).  Δηλαδή  να   ντύνεται  τον νέο, ο οποίος συνεχώς ξανακαινουργώνεται ώστε να προχωρεί σε βαθύτερη γνώση του Θεού και να γίνεται ολοένα και τελειότερη εικόνα του   Χριστού,   ο   οποίος    τον  έκτισε.    

Με τούτο   τον   τρόπο   ζωής  το   αποτέλεσμα   υπήρξε  άμεσο.  Η   θεία   χάρις   «η τα ασθενή θεραπεύουσα και τα ελλείποντα  αναπληρούσα» πλούσια επεσκίασε τον όσιο. Οι Ιερές του προσπάθειες καθαγιάζονται  καθημερινά και   η   ζωή   του   γίνεται   όλο   και   πιο   ενάρετη   κι    αγία.   Ο   νους   κι   η  καρδιά φωτίζονται κι ο ζηλωτής ασκητής επιτυγχάνει αυτό που ποθεί κι αγωνίζεται. Επιτυγχάνει να αναδειχθεί κάποια μέρα «παρά τω Θεώ εκλεκτός,  έντιμος,   άγιος».           

Οποία στ' αλήθεια τιμή και χαρά για τον τακτικό εργάτη της   αρετής! Αυτό το αποτέλεσμα όμως επιτυγχάνει κι ο καθένας πιστός αρκεί με ζήλο και αυταπάρνηση να θέτει τον εαυτό του κάτω από τον χρηστό ζυγό του Κυρίου. Και ν' αγωνίζεται σκληρά με υπομονή κι επιμονή να ζει κάθε μέρα ζωντανά και συνειδητά τη χριστιανική αλήθεια και ζωή. Ο χριστιανισμός δεν είναι μόνο μια ωραία διδασκαλία. Ο χριστιανισμός είναι προ πάντων βίωμα. Όπου κι αν βρίσκεται ο άνθρωπος, μπορεί σαν θελήσει και σαν αγωνισθεί να ευαρεστήσει στον Κύριο. Η Ιστορία της Εκκλησίας   μας  το   βεβαιώνει   κι   η   καθημερινή   πείρα   το   μαρτυρεί.          

Αυτό   έκαμε   κι   ο   όσιος μας. Κάθε μέρα αγωνιζόταν στη σπηλιά  του   να   ζει τη χριστιανική ζωή. Κι όχι μονάχα ο ίδιος    φρόντιζε   να   είναι   τύπος   και υπογραμμός αληθινού πιστού, αλλά και τούτο συνεβούλευσε σε όσους τον επισκεπτόντουσαν, για να τον συμβουλευθούν. Γιατί και τούτο  εγένετο.       

Όπως η ευωδία των λουλουδιών τραβάει   σ' αυτά   τις ευγενικές   μέλισσες, έτσι   και   του   αγίου   μας   της   αρετής   του   η   ευωδία,   που   ανεδίδετο   απ' την ταπεινή σπηλιά, άρχισε να ελκύει γύρω του διψασμένες ψυχές, που ποθούσαν μια καλύτερη ζωή. Σε λίγο ένας ολόκληρος συνοικισμός σχηματίστηκε   γύρω   απ'   τη   σπηλιά.   Στις   ευγενικές   αυτές   ψυχές   που    το βράδυ,   υστέρα   από   την  κούραση της ημέρας,   τον   επισκέπτοντο,   ο   άγιος προσέφερε τον λόγο του Θεού με στοργή κι απλότητα. Και τις παρηγορούσε και τις καθοδηγούσε και τις ενίσχυε. Μα    και    τους    άλλους που   ερχόντουσαν   από    μακριά    ο    άγιος   τους   δεχόταν   και   τους   χάριζε   μαζί με τη διδασκαλία και τις θαυματουργικές θεραπείες του. Κοντά του βρίσκανε οι δυστυχισμένοι την προστασία. Οι άρρωστοι την υγεία. Οι θλιμμένοι και βασανισμένοι την παρηγοριά. Κι όταν γέροντας πια παρέδωκε   την   αγία του ψυχή στον Κύριο,   πλήθη   λαού   κι   από  μακρινά μέρη μαζεύτηκαν και με δάκρυα στα μάτια   κήδευσαν   το   άγιο   σκήνωμα εκεί στη σπηλιά. Τιμώντας δε τον άγιο βάπτισαν τον συνοικισμό με τ' όνομα  του,  τη   δε   σπηλιά   την   χρησιμοποίησαν   για   εκκλησία   τους.          

Η σπηλιά σώζεται ως σήμερα. Έχει τη μορφή   κατακόμβης   ή   ασκητηρίου λαξευμένου πάνω στο βράχο. Στη σπηλιά κατεβαίνει ένας από   μια   μικρή κυκλική   κλίμακα.   Στο   τέλος   αυτής   της   κλίμακας   υπήρχε   μια   πηγή που έβγαζε γάργαρο νερό. Από αυτό έπινε ο   άγιος.   Κι   αυτό  χρησιμοποιούσε για να ποτίζει   και   τα  λίγα  λαχανικά, που καλλιεργούσε για να τρέφεται. Μετά τον θάνατο του οσίου το νερό   χρησιμοποιόταν   σαν   άγιασμα μέχρι που   η   πηγή   στέρεψε   εξαιτίας   της   ανομβρίας.          

Μέσα στη σπηλιά βλέπει κανείς και σήμερα το πέτρινο κρεβάτι του   αγίου και μια πέτρα πού ομοιάζει με ανθρώπινο κεφάλι και την οποία χρησιμοποιούσε ο   ασκητής   για   προσκέφαλο.  Σε   μια   γωνιά  βρίσκεται   κι   ο τάφος   του  αγίου.   Επάνω   από   τη   σπηλιά   αυτή   κτίστηκε   αργότερα, περί τα τέλη του ΙΒ' αιώνα, η   εκκλησία   της   κοινότητος   έπ' ονόματι   του   αγίου, την οποία οι κάτοικοι πολύ την σεβόντουσαν. Σ' αυτή μεταφέρθηκε από τη σπηλιά και τοποθετήθηκε κατά το έτος 1856 κι η εικόνα του αγίου.         

Τα θαύματα που έκανε ο όσιος, όσο καιρό ζούσε,   συνεχίστηκαν   και   μετά τον   θάνατο   του.

Αναφέρουμε  για  ψυχική   ωφέλεια   μερικά:

α) Θεραπεία   ενός   τυφλού       
Κάποτε σ' ένα χωριό της Πάφου ζούσε ένας τυφλός νέος,   που  μέρα-νύκτα παρακαλούσε   τον   Θεό  να του χαρίσει το φως του. Κάποια βραδιά εκεί  που προσευχόταν είδε σε όραμα τον άγιο Επίκτητο, που ήλθε και του είπε:

Παιδί   μου,   οι  προσευχές   σου  εισακούσθηκαν.   Ο   Κύριος   μας   με   έστειλε   να σε   κάμω  καλά.   Έλα   λοιπόν   στο   σπίτι   μου,   να   πλύνεις   το   πρόσωπο  σου   με το   νερό   μου   και   αυτό  που   ποθείς   θα   το  αποκτήσεις.         

- Να  έλθω   στο   σπίτι   σου;   Ρώτησε   ο   νέος.   Και   που   είναι,  γέροντα   μου,   το σπίτι   σου;   Πες   μου,   που   βρίσκεται   μονάχα.   
-Το   σπίτι   μου,  ο   ναός   μου   βρίσκεται   κοντά   στην   Κερύνεια.    Όταν   έρθεις   ως εκεί, απ' έξω απ' την πόλη θα συναντήσεις ένα ιερέα   συνεπαρχιώτη   σου. Ρώτησε τον που είναι το σπίτι μου κι αυτός θα   στο   δείξει   με   προθυμία. Τότε   ο   ιερέας   του   χωριού  ήταν  κάποιος  Παπά-Κωνσταντίνος από την επαρχία   της   Πάφου.         

Την άλλη ήμερα ο τυφλός νέος   οδηγημένος   από   τους   γονείς   ξεκίνησε  για τα μέρη   της   Κερύνειας.  Όταν   έφτασαν   απ'   έξω   απ'  την   πόλη  βρήκαν πραγματικά τον ιερέα, ο οποίος τους   οδήγησε   προς   τον   άγιο   Επίκτητο. Όταν έφτασαν, ο ιερέας τους κατέβασε στη σπηλιά κι ο νέος ένιψε το πρόσωπο με το άγιασμα του αγίου. Κατόπιν ανέβηκαν στην εκκλησία, όπου   μόλις   ο   νέος   στάθηκε μπροστά στην  εικόνα   του   αγίου,   το   Θαύμα έγινε. Τα τυφλά μάτια άνοιξαν! Κι ο νέος   τελείως   θεραπευμένος   άρχισε να   κάμνει   τον   σταυρό   του   και   να   δοξολογεί  τον   Θεό   λέγοντας.      

-Αυτός, ο γέροντας της εικόνας μου φανερώθηκε και με κάλεσε   στο   σπίτι του.   Αυτός   τώρα   μ' έκανε   καλά.   Δόξα   σοι   ο   Θεός!      

β) Θεραπεία   ενός   δαιμονιζομένου    
- Εκεί στην Κακοπετριά ζούσε μια οικογένεια μ' ένα   παιδί   δαιμονιζόμενο. Πολλά   ξόδεψαν   οι   δυστυχισμένοι   γονείς   για   το   άρρωστο   παιδί   τους  μα τίποτα. Το κακό γινόταν από μέρα σε μέρα και χειρότερο. Όπως ο δαιμονιζόμενος του Ευαγγελίου, έτσι και το δεκαπεντάχρονο εκείνο   παιδί δεν  ήθελε   ν' αφήνει στο κορμί του κανένα ένδυμα. Ή  κατάσταση   του μέρα  με τη μέρα είχε εξελιχθεί    σ' ένα   δράμα   τρομερό.   Τάματα   οι   καημένοι   οι γονείς    και  προσευχές   και   δάκρυα.   Μια   μέρα   η   πονεμένη    μητέρα,  ενώ γονατιστή   προσευχόταν   σε   μια   γωνιά   του  σπιτιού   της,   την   ώρα  που  στο διπλανό δωμάτιο το   άρρωστο   παιδί  ούρλιαζε   τρομερά,   κάποια   στιγμή  που είχε τα μάτια κλειστά κι ο πόνος της σούβλιζε   κυριολεκτικά   την   καρδιά, είδε   ένα   όραμα:  

Μια   οπτασία   στάθηκε   μπροστά της και μια   φωνή   της   είπε:   «Κόρη   μου,  το παιδί   σου,   μπορεί   να   γίνει   καλά.   Φτάνει  μονάχα  να   το   φέρεις   στο   σπίτι μου,   που   βρίσκεται   σ' ένα   χωριό    ανατολικά   της   Κερύνειας». 

Η πονεμένη μητέρα σηκώθηκε με μιας κι έτρεξε και το είπε   στον   σύζυγο της, που τη στιγμή εκείνη είχε γυρίσει απ' τη δουλειά.   Την  επομένη,  αφού σηκώθηκαν πρωί κι έκαμαν την   προσευχή   τους  ξεκίνησαν με συντροφιά το άρρωστο παιδί για το χωριό του αγίου. Όταν έφτασαν στην πόρτα της Εκκλησίας, βρήκαν μπροστά τους τον ιερέα,   που  λες   και  τους  περίμενε. Με την καθοδήγηση του κατέβηκαν πρώτα στη σπηλιά. Εκεί ο  ιερέας έκαμε μια παράκληση κι υστέρα αφού πήρε απο κάτω την πέτρα που χρησιμοποιούσε ο άγιος για προσκέφαλο,  σταύρωσε  μ' αύτη   το  άρρωστο παιδί τρεις φορές. Μόλις τέλειωσε, το δυστυχισμένο παιδί έβγαλε  μια σπαρακτική κραυγή κι έπεσε κάτω. Κυλίστηκε μερικές φορές κι ύστερα σταμάτησε.   Τέντωσε   τα   μέλη  κι  έμεινε   σαν   πεθαμένο.  Στη   στάση  αύτη κράτησε  λίγα  μόνο  δευτερόλεπτα. Μετά τινάχτηκε ολόκληρο  σαν να ξυπνούσε απο βαρύ ύπνο και σηκώθηκε θεραπευμένο. Ανέβηκε την κυκλική κλίμακα, μπήκε στον ναό και στάθηκε   μπροστά  στην εικόνα  του αγίου. Από εκεί άφοϋ έκαμε μερικές μετάνοιες προχώρησε και με σεβασμό ασπάστηκε πολλές φορές την   εικόνα   λέγοντας:   «Σ' ευχαριστώ, άγιε μου. Σ' ευχαριστώ.   Άς   είναι   δοξασμένο   το   όνομα   του   Θεού!»      

γ) Το   παράλυτο   παιδί!  
Στην Περιστερώνα της επαρχίας Λευκωσίας μια  ευκατάστατη   οικογένεια είχε παιδί παράλυτο. Πολλά   χρήματα   ξόδεψε   σε   γιατρούς, μα   τίποτα.  Το παιδί το πήραν κι έξω απ' την Κύπρο. Αλλά ούτε κι απ' εκεί είδαν    κανένα καλό αποτέλεσμα. Το παιδί μεγάλωνε ακίνητο   στο   κρεβάτι   του   πόνου.   Κι οι πονεμένοι οι γονείς με δάκρυα έβρεχαν κάθε μέρα το ψωμί τους. Στις στιγμές    αυτές   ο   άνθρωπος μονάχα   στην   πίστη   βρίσκει   παρηγοριά.  «Η παιδεία Κυρίου ανοίγει μου τα ώτα», λέγει κι ο λόγος του Θεού.   Ο    πόνος βοηθάει   τον   άνθρωπο   να  στραφεί λίγο   περισσότερο   στον   εαυτό  του. Να κάμει μιαν   αυτοεξέταση.  Να  μετανοήσει.  Να   συντριβεί.   Αυτό   έκαμαν  κι  οι δυστυχισμένοι οι γονείς. Η αρρώστια του μονάκριβου παιδιού τους, ξύπνησε  μέσα τους την πίστη. Μετανόησαν κι οι δύο κι εξομολογήθηκαν. Κι από την ήμερα εκείνη άρχισαν να βλέπουν τη δοκιμασία τους   σαν   τον σταυρό   τους   με   καρτερία   κι  υπομονή.           

Κάποιο βράδυ που η μητέρα του παιδιού προσευχόταν γονατιστή κι έκλαιε   είδε   μπροστά   της   ένα   γέροντα   που  της   είπε:   
— Καημένη μητέρα, παύσε να κλαίγεις. Ο Άγιος Θεός είδε τα δάκρυα   σου και μ' έστειλε να σε βοηθήσω. Πάρε το παιδί σου   την   ερχόμενη   Κυριακή και φέρε το στο σπίτι μου, που βρίσκεται στον Άγιο Επίκτητο. Φέρε   το   και θα   πάρεις   αυτό   που   ποθείς.      

Συγκινημένη   η   πονεμένη   μάνα   σηκώθηκε   κι   έτρεξε   στον   σύζυγο   της.  Του είπε ό,τι της συνέβη. Εκείνος την άκουσε με προσοχή. Σαν τελείωσε, έκαμαν   κι   οι   δύο   τον   σταυρό   τους   κι   αποφάσισαν   να   πάνε.  

Την άλλη μέρα η πιστή γυναίκα, σηκώθηκε πρωί,   πήρε   αλεύρι   κι  έκαμε μια «λειτουργία». Την επόμενη πήραν  το   άρρωστο   παιδί   στην   αγκαλιά - ήταν πέντε χρόνων - κι  εξεκίνησαν. Το βράδυ   φιλοξενήθηκαν   στο  χωριό. Την Κυριακή πολύ πρωί πήγαν στην εκκλησία. Με κατάνυξη παρακολούθησαν τη θεία Λειτουργία και κοινώνησαν όλοι των   Αχράντων Μυστηρίων. Σαν τέλειωσε η θεία Λειτουργία με   το   παιδί   στην   αγκαλιά κατέβηκε   στη   σπηλιά   του   αγίου   με   τη νεωκόρο οδηγό και   τον   ιερέα.   Εκεί  η μητέρα άλλαξε τα ενδύματα του παιδιού της και του φόρεσε άλλα. Έκαμαν παράκληση κι ο ιερέας αφού πήρε την πέτρα που ο άγιος χρησιμοποιούσε για προσκέφαλο, σταύρωσε το παράλυτο παιδί τρεις φορές στο στήθος και   στη   ράχη.   Τα   ακίνητα   πόδια  απ' την   αρρώστια κινήθηκαν.  Το  παιδί  κάθισε, σηκώθηκε κι άρχισε να   βαδίζει.   Στ' αλήθεια! «Θαυμαστός  ο   Θεός   εν   τοις   αγίοις   αυτού».     

Πολλά άλλα θαύματα αναφέρονται να έγιναν άπω τον  άγιο   μας.   Πολλοί ακόμη και Τούρκοι εξ αιτίας των   θαυμάτων   πίστεψαν   και   βαπτίστηκαν στον   Χριστό   με   αναδόχους   απ'  το   χωριό.           

Ο Άγιος Επίκτητος, το χωριό όπου έζησε ο   άγιος   μας,   είναι   σήμερα   ένα από τα χωριά που   πατά με  τις   αρβύλες   του   ο   βάρβαρος   κατακτητής. Χρόνια τώρα η εκκλησία του χωρίου είναι κλειστή και τα καντήλια σβηστά.   Γιατί    άραγε;   Πως   γίνεται   τούτο;          

Ανεξιχνίαστοι, αδελφοί μου, αι βουλαί του Θεού. Όμως ας μη παραπονούμεθα.   Ας έχουμε την ειλικρίνεια να ομολογήσουμε, πως τα τελευταία χρόνια κάναμε κι εμείς   κάτι   το   ανεπίτρεπτο. Εγκαταλείψαμε τον    Θεό   κι    ο    Θεός    μας  εγκατέλειψε.      

Να η αιτία των δεινών μας. Εγκαταλείψαμε ως ορθόδοξος και προνομιούχος   λαός   την  πίστη μας, τις παραδόσεις μας, τα χριστιανικά ήθη   και   έθιμα   μας.   Το   νησί   μας, η Νήσος των Αγίων, έγινε   σήμερα   η νήσος του ευδαιμονισμού, της αποστασίας, των  αιρέσεων,   της    αμαρτίας. Κι   η   μεν   πίστη   μας    δεν   έχει   να  πάθει   τίποτε   απ'  τη   διαγωγή   μας.   Εμείς έχουμε   να   πάθουμε.   Εμείς    έχουμε   να  υποφέρουμε...           

Τώρα όμως που κτυπήσαμε στο ανώφλι, ας δούμε επί τέλους   το   κατώφλι. Κι ας κλάψουμε για τις αμαρτίες μας κι ας ζητήσουμε το έλεος   του   Θεού. Και  τότε.   Ώ!  τότε,  η   ευλογία   θα   ξαναγυρίσει   και πάλι στον τόπο   μας.  Οι άγιοί  μας   και πάλιν θ' αρχίσουν να θαυματουργούν. Κι οι εχθροί θα φύγουν.   Κι   εμείς   πανευτυχείς   θα   στραφούμε   με   χαρά   στα   σπίτια   μας.   Θα ξανοίξουμε  τις   αραχνιασμένες εκκλησιές μας. Και θα γιορτάσουμε το Πάσχα της ελευθερίας μας. Ως τότε, ας πηγαίνουμε νοερά στις σκλαβωμένες εκκλησιές μας. Νοερά, ας   μεταφερόμαστε   και   στου  αγίου μας τη σπηλιά και την εκκλησία   κι  απ'   την   καρδιά   ας   του   ψάλλουμε  κάθε φορά τούτο τον ύμνο: «Πάτερ παμμάκαρ Επίκτητε, την σε τιμώσαν φαιδρώς, νήσον  Κύπρον διάσωζε, πάσης περιστάσεως, τη θερμή προστασία  σου• και   εξαιρέτως   ταύτην   την   χώραν  σου  σεμνυνομένην   τω σώον όματι, σκέπε εκάστοτε και χορηγεί πάντοτε ταύτη, σοφέ, τα της ευλογίας   σου   θεία   δωρήματα».

Άγιε   Επίκτητε,   πρέσβευε   υπέρ   ημών.      

Απολυτίκιο 
Ήχος   γ'.   Θείας   πίστεως         

Θείανάσκησιν,   στερρώς   ανύσας, ευηρέστησας, Χριστώ οσίως, Θεοφόρε παμμάκαρ Επίκτητε. και δοξασθείς τη του Πνεύματος χάριτι, ημάς λύτρωσε κινδύνων και θλίψεων. Πάτερ όσιε, Χριστόν τον Θεόν ικέτευε, δωρήσασθαι   ημίν   το   μέγα   έλεος.

Εξήγηση: Όσιε τρισμακάριστε Επίκτητε, αφού σταθερά επιτέλεσες  την καθορισμένη σου άσκηση ευηρέστησες στον Χριστό. Εφ' όσον δε με τη χάρη του Αγίου Πνεύματος δοξάστηκες, λύτρωσε κι εμάς από   τα   βάσανα και τις θλίψεις. Πατέρα άγιε, παρακαλεί ακόμη τον Χριστό να μας   χαρίζει και   τη   μεγάλη   του   ευσπλαχνία.    

Μεγαλυνάριο

Χάριν   κεκλημένος    παρά    Θεού,   Επίκτητε   Πάτερ,   ως   θεράπων   αυτού σεπτός, φύλαττε και  σκέπε, εκ   πάσης   επήρειας   τους   επι   καλούμενους   σε εις  βοήθειαν.        
 

Saint Epictetus the Wonderworker

 

 

 

Our holy Church constitutes, as we know, the Kingdom of Christ. And this kingdom is unbroken by time and eternal.

This truth is also proclaimed by the inspired hymn writer in one of his hymns: "Your Kingdom, O Christ God, the kingdom of all ages, and your Despotia, in every generation and generation".

 

Many to this day have fought the Kingdom of Christ, the Church. Ever since she first appeared on earth, many have pursued her and fought her. What did they achieve? History tells us this through the mouth of the gold rusher of Antioch. "Those who fought are immortal." In other words, those who fought her were lost! And the Church? "She in favor of Uranon ascended." And it couldn't be otherwise. Because the Church is planted on earth by Heaven.

The Church is Christ himself.

And He affirms:

"And the gates of Hades shall not prevail against Her."

 

The Holy Spirit, the third person of the Holy Trinity, constitutes and strengthens the institution of the Church. This has highlighted its inspired workers through the ages. The zealous and fearless workers, who, for the love of Christ, did not hesitate to march and sacrifice their lives for His sake, even in martyrdoms.

The Holy Spirit made the humble and illiterate fishermen of Galilee apostles and preachers of the Gospel. This and the enlightened Hierarchs, the fiery martyrs, and indomitable ascetics.

 

The Holy Spirit sustains even in our days and strengthens the thousands of missionaries and contemporary martyrs and saints, who are in the various parts of our blood-soaked planet. We can. we don't know them. Let's not see them. Let's not pay attention to them, because other things move and attract us. Things usually vile and sinful.

 

But they exist. And there are many. Whole armies make up the warring and triumphant Church of Christ. One of these great and wonderful saints, who like a bright star brilliantly adorns the imaginary firmament of the Cypriot Church, is Saint Epictetus the miracle worker. He was also an Alamo. One of the three hundred Alaman saints who came and lived on our island in the 12th century. They came to us from Germany. They were Greek workers who worked there. They all took part in the Second Crusade 1147-1149 which was created to free the Holy Land from the hands of the Mohammedans. After the dispersal of this army, before it even reached Palestine, the Greek soldiers all came together and decided to advance and go to Jerusalem to worship. Jerusalem was still held by the Europeans then. After fulfilling that holy desire of theirs, they came together again and decided to disperse and live ascetics there in the desert of Jordan. But the Saracens and the Latins were pursuing them, so one day they got together and decided to leave. They went down to the beach, got into a boat and came to Cyprus. The ship that was bringing them, before reaching a port, was crushed on the rocks by a strong storm. Fortunately, however, the crew of the boat was all saved and went out to the beach of Paphos. From there they dispersed over the entire island and practiced asceticism, some "on the mountains" and others "in caves and the holes of the earth". Leontios Macheiras, the chronicler of Cyprus, in his chronicle describes the relevant event. "When the Saracens conquered the land of promise, then the poor came out, the Christians were freed and went wherever they could find refuge, archbishops, bishops, priests and laity and went wherever they reached and came to the famous Cyprus in a company, where they were (300) named, and hearing that Greeks were invading the place, out of fear they ran to one place and to the other and dug the earth and went inside and prayed to God and were two or three men, and they had servants who worked for them they needed it for their life. And they died on that island, and many of them were revealed to them by an angel, others by miraculous miracles."

 

Machairas even mentions the names of 67 of these three hundred saints. About Saint Epictetus, he tells us that after he moved from place to place, he came to the north of Cyprus and settled in the area of ​​Casa Pifani, today's Kazafani, which is about four miles from the city of Kyrenia. "In Peristeronan of Mesaoria is St. Anastasios the miracle worker; in Ormetian (Ormidia) is St. Constantine the soldier... and towards Casa Pifani is St. Epictetus." L. Machira, int. if. p. 68.

 

 

At first the saint lived in a deserted place. Later he moved on, found a cave and set up his hermitage there. His struggle is multifaceted, intensive, non-stop. Weapons are prayer, fasting, study, exercise. Desire one: To conquer his weaknesses and passions. To defeat his lower self and become the one the Lord wants. To become the virtuous, the perfect, the saint. "Be ye perfect, and your Father in Heaven is perfect." Isn't this what the Leader of our faith, Jesus Christ, recommends? To become perfect in virtue. And he succeeds. By strict fasting he succeeds in suppressing carnal urges and by intense and constant prayer in raising his spirit to other worlds. With the regular and repeated study of the holy Gospel and careful exercise, he succeeds day by day in humbling and neutralizing "the old man with his passions and desires" (Gal. 5:24} and in his place he takes the new Man. To put on, as the apostle says, "the new man, the one being renewed in awareness in the image of his creator" (Col. 3:10). That is, to put on the new man, who is constantly renewed in order to advance to a deeper knowledge of his of God and become an increasingly perfect image of Christ, who built him.

 

With this way of life the result was immediate. Divine grace "healing the sick and replenishing the missing" richly overshadowed the saint. His Holy efforts are sanctified daily and his life becomes more and more virtuous and holy. Mind and heart are enlightened and the zealous ascetic achieves what he desires and strives for. He succeeds in emerging one day "in spite of God's chosen, honest, holy".

 

What indeed is honor and joy for the regular worker of virtue! However, this result is achieved by every believer as long as he puts himself under the good yoke of the Lord with zeal and self-denial. And to strive hard with patience and perseverance to live every day vividly and consciously the Christian truth and life. Christianity is not just a nice teaching. Christianity is above all an experience. Wherever a person is, he can please the Lord if he wants and if he strives. The History of our Church confirms it and daily experience testifies to it.

 

This is what our saint did. Every day he struggled in his cave to live the Christian life. And not only did he himself take care to be a type and underline of a true believer, but he also advised those who visited him to consult him. Because this also happened.

As the fragrance of flowers attracts these gentle bees, so our saint's fragrance of his virtue, emanating from the humble cave, began to attract around him thirsty souls, who yearned for a better life. Soon a whole settlement was formed around the cave. To these gentle souls who visited in the evening, after the fatigue of the day, the saint offered the word of God with affection and simplicity. And he comforted them and guided them and strengthened them. But the saint also received others who came from far away and blessed them with his teaching and miraculous cures. Near him the unfortunate found protection. The sick the health. The sad and tormented the consolation. And when, as an old man, he surrendered his holy soul to the Lord, multitudes of people from faraway places gathered and with tears in their eyes buried the holy body there in the cave. Honoring the saint, they baptized the settlement with his name, and used the cave as their church.

 

The cave is preserved to this day. It has the form of a catacomb or hermitage carved into the rock. One descends into the cave by a small circular staircase. At the end of this ladder was a spring that spouted gurgling water. The saint drank from it. And he used this to water the few vegetables he grew to feed himself. After the saint's death the water was used as a purification until the spring dried up due to drought.

 

Inside the cave, one can still see today the stone bed of the saint and a stone that resembles a human head and which the ascetic used as a headrest. In a corner is the tomb of the saint. Above this cave was built later, around the end of the 12th century, the church of the community in the name of the saint, which the inhabitants respected a lot. In it, the icon of the saint was transferred from the cave and placed in the year 1856.

 

The miracles performed by the saint, while he was alive, continued even after his death.

Here are a few for mental benefit:

 

a) Healing of a blind man

Once upon a time in a village of Paphos there lived a blind young man, who day and night begged God to grant him his light. One night while he was praying, he saw in a vision Saint Epictetus, who came and said to him:

 

My child, your prayers have been answered. Our Lord sent me to heal you. So come to my house, wash your face with my water and you will get what you desire.

 

- Shall I come to your house? The young man asked. And where, my old man, is your house? Just tell me where it is.

-My house, my temple is near Kyrenia. When you get there, you will meet a fellow parish priest from outside the city. Ask him where my house is and he will gladly show you. At that time the priest of the village was a certain Papa-Konstantinos from the province of Paphos.

 

The next day the blind young man, led by his parents, set off for the parts of Kyrenia. When they arrived from outside the city they actually found the priest, who led them to Saint Epictetus. When they arrived, the priest took them down to the cave and the young man anointed the face with the sanctification of the saint. Then they went up to the church, where as soon as the young man stood in front of the icon of the saint, the Miracle happened. Blind eyes have been opened! And the young man, completely healed, began to make his cross and glorify God saying.

 

- He, the old man of the image appeared to me and invited me to his house. Now he made me feel good. Thank God!

 

b) Healing a possessed person

- There in Kakopetria lived a family with a demon-possessed child. The unhappy parents spent a lot for their sick child but nothing. The bad was getting worse day by day. Like the possessed man in the Gospel, that fifteen-year-old boy did not want to leave any clothes on his body. His situation day by day had developed into a terrible drama. Tamatas the poor parents and prayers and tears. One day the pained mother, while kneeling and praying in a corner of her house, while the sick child was screaming terribly in the next room, at some point when her eyes were closed and the pain was literally piercing her heart, she saw a vision:

An apparition stood before her and a voice said to her: “My daughter, your child may be well. You only need to bring it to my house, which is located in a village east of Kyrenia".

 

The pained mother immediately got up and ran and told her husband, who at that moment had returned from work. The next day, after they got up in the morning and said their prayers, they started with the sick child for the saint's village. When they arrived at the door of the Church, they found the priest in front of them, who seemed to be waiting for them. With his guidance they first descended into the cave. There the priest made a request and afterwards, after taking the stone that the saint used as a headrest, he crucified the sick child three times with it. As soon as it was over, the unhappy child let out a heart-rending scream and fell down. It rolled a few times and then stopped. He stretched his limbs and remained as if dead. In this position he lasted only a few seconds. Then he was shaken all over as if waking from a heavy sleep and rose healed. He climbed the circular staircase, entered the temple and stood before the image of the saint. From there, after doing a few penances, he went forward and respectfully embraced the icon many times, saying: "Thank you, my saint. I thank you. Blessed be the name of God!"

 

c) The paralyzed child!

In Peristerona, Nicosia province, a well-to-do family had a paralyzed child. He spent a lot of money on doctors, but nothing. The child was also taken outside of Cyprus. But they didn't see any good results from there either. The child grew motionless on the bed of pain. And the pained parents wet their bread every day with tears. In these moments man finds solace only in faith. "The education of the Lord opens my ears", says the word of God. Pain helps man to turn a little more to himself. Do a self-examination. To repent. To crash. This is what the unhappy parents did. The illness of their only child awakened faith in them. They both repented and confessed. And from that day they began to see their trial as their cross with determination and patience.

 

One night when the child's mother was praying on her knees and crying, she saw in front of her an old man who said to her:

— Poor mother, stop crying. The Holy God saw your tears and sent me to help you. Take your child next Sunday and bring him to my house, which is in Agios Epiktitos. Bring it and you will get what you desire.

 

Excited, the pained mother got up and ran to her husband. She told him what happened to her. He listened to her carefully. When it was over, they both made the cross and decided to go.

 

The next day the faithful woman got up in the morning, took flour and performed a "liturgy". The next day they took the sick child in their arms - he was five years old - and set off. In the evening they were hosted in the village. On Sunday very early in the morning they went to church. They enthusiastically attended the Divine Liturgy and all partook of the Immaculate Mysteries. When the Divine Liturgy ended, with the child in her arms, she went down to the saint's cave with the young guide and the priest. There the mother changed her child's clothes and put other clothes on him. They prayed and the priest, after taking the stone that the saint used as a headrest, crucified the paralyzed child three times on the chest and back. The motionless legs from the disease moved. The child sat down, got up and started walking. For real! "Wonderful is God in his saints."

 

Many other miracles are reported to have been performed by our saint. Because of the miracles, even many Turks believed and were baptized in Christ with sponsors from the village.

 

Agios Epiktos, the village where our saint lived, is today one of the villages trampled by the barbarian conqueror. For years now, the village church has been closed and the candles extinguished. Why; How is this possible?

 

Unfathomable, my brothers, the servants of God. But let's not complain. Let us have the honesty to confess that in recent years we have also done something impermissible. We have abandoned God and God has abandoned us.

Here is the cause of our woes. As an orthodox and privileged people, we abandoned our faith, our traditions, our Christian morals and customs. Our island, the Island of the Saints, has today become the island of bliss, apostasy, heresies, and sin. And our faith has nothing to suffer from our conduct. We have to suffer. We have to suffer...

 

But now that we've hit the top, let's finally look at the threshold. And let us cry for our sins and ask for God's mercy. And then. Oh! then, the blessing will once again return to our place. Our saints will once again begin to work miracles. And the enemies will leave. We, too, will happily turn to our homes. We will reopen our cobwebbed churches. And we will celebrate the Easter of our freedom. Until then, let's go mentally to our enslaved churches. Mentally, let us also transfer the cave and the church to our saint and from the heart let us sing this hymn to him every time: "Father pammakar Epikti, you were honored by Phaedrus, save the island of Cyprus, in all circumstances, your warm protection" and excluding this land of yours, which is mentioned to the whole world, think of it every time and always grant it, wise man, the divine gifts of your blessing".

 

 

Saint Epictetus, intercede for us.

 

Introit

Sound c. Of divine faith

 

Divine worship, sterros anysas, benevolent, Christ osius, Theophore pammakar Obtain. and glorified by the grace of the Spirit, deliver us from dangers and sorrows. Father Osie, Christ God begged, grant us the great mercy.

 

Explanation: Those of you who are trifling, obtain, after you have consistently performed your prescribed exercise, you have pleased Christ. Since you were glorified by the grace of the Holy Spirit, deliver us from suffering and sorrow. Holy Father, he is still begging Christ to grant us his great mercy.

 

Magalinario

 

Called by the grace of God, Obtain Father, as a healer of this sept, keep and think, from all influence, those who call on you for help.