Ο Όσιος Αμβρόσιος της Όπτινα (Ρώσος)

 

Γεννήθηκε   στις   23    Νοεμβρίου   του    1812   στο   χωριό    Μεγάλο   Λιπόβιτς   της περιφέρειας του Ταμπώφ. Ο πατέρας του ονομαζόταν Μιχαήλ Θεοδώροβιτς  Γρένκωφ   και   η    μητέρα   του   Μάρθα  Νικολάγεβνα. Είχαν συνολικά   οκτώ  παιδιά  και  ο  Όσιος  Αμβρόσιος  ήταν  έκτος  στην    σειρά.  Το   βαπτιστικό    όνομα    του    Οσίου    ήταν    Αλέξανδρος   και    η   ευσεβής  οικογένειά   του  τον  ανέθρεψε  σύμφωνα με  τις  επιταγές  του  Ευαγγελίου,    άν    και    ο    ίδιος,   από    μικρός,    ήταν    πολύ    ζωηρός    αλλά    και  πολύ    ευφυής.

Σπούδασε    Ιερατικό   σεμινάριο   και   στην   αρχή   έγινε   δάσκαλος.   Κατόπιν έγινε    μοναχός    στην    Όπτινα   και   στις   2   Φεβρουαρίου  του   1843    Διάκονος.  Στα   τέλη   του   1845   (9 Δεκεμβρίου)  και  σε  ηλικία  33  χρονών,  έγινε  ιερέας.

Σε  λίγο  όμως   η    υγεία    του    χειροτέρεψε,   αλλά    η   ζωή    του    υπήρξε  οσιακή    και   άκρως  ευεργετική  στους συνανθρώπους  του.  Είχε  προορατικό χάρισμα και ίδρυσε γυναικείο κοινόβιο το 1872. Οι   δοκιμασίες  που  υπέστη    ήταν   πολλές,   αλλά    αυτός    στάθηκε    βράχος   υπομονής    και έμπρακτος    διδάσκαλος     των   θεϊκών    αρετών.      
Πέθανε    στις    10    Οκτωβρίου    του    1891    και    αγιοποιήθηκε    το  1990.

 

Saint Ambrose of Optina (Russian)

 

He was born on November 23, 1812 in the village of Megalo Lipovich, Tambov region. His father's name was Mikhail Theodorovich Grenkov and his mother's name was Martha Nikolaevna. They had a total of eight children and Saint Ambrose was sixth in line. The saint's baptismal name was Alexander and his pious family raised him according to the dictates of the Gospel, although he himself, from a young age, was very lively but also very intelligent.

He studied at the Priestly seminary and at first became a teacher. Then he became a monk in Optina and on February 2, 1843 a deacon. At the end of 1845 (December 9) and at the age of 33, he became a priest.

In a short time, however, his health deteriorated, but his life was vital and extremely beneficial to his fellow human beings. He had a proactive gift and founded a women's convent in 1872. The trials he suffered were many, but he stood as a rock of patience and a practical teacher of the divine virtues.

He died on October 10, 1891 and was canonized in 1990.