Ο Όσιος Ονούφριος ο εν Ιερουσαλήμ

 

Ο Όσιος  Ονούφριος  γεννήθηκε  τον   4^ο   αιώνα   μ.Χ.   στην   Αίγυτπο   και  καταγόταν   από   αριστοκρατική   οικογένεια.  Ο   βιογράφος   του, Όσιος  Παφνούτιος,  αναφέρει   ως   πατρίδα   του   Ονουφρίου   την Περσία,  πράγμα   όμως   που    δεν   μνημονεύεται    ούτε    στα  Συναξάρια,   ούτε   και    στον   Κανόνα    της   εορτής    αυτού.

Ο  Όσιος  Ονούφριος  στην  αρχή  της μοναχικής  του  πολιτείας  εισέρχεται    σε  κοινόβιο   μοναστήρι   κοντά   στην  Ερμούπολη   των Θηβών. Το κοινοβιακό σύστημα,  που  είναι  αυστηρότερο  από  το   Λαυρεωτικό,   διαμορφώθηκε  υπό   του    Οσίου   Παχωμίου   του    Μεγάλου  († 15 Μαΐου)   τον   4^ο   αιώνα   στην    Αίγυπτο.   Το   πρώτο  κοινόβιο   ιδρύθηκε  περί  το  320 μ.Χ.  στην Ταβεννίσιδα   κοντά   στην ανατολική   όχθη   του   Νείλου    ποταμού. Στο κοινόβιο της Ερμουπόλεως,  ονομαζόμενο   Σμαούν,   ο    Ονούφριος    διδάχθηκε   τα του   μοναχικού   βίου.   Εκεί   άκουσε για    την   ήσυχη   και   ερημική   ζωή δύο   μεγάλων   μορφών   της   Εκκλησίας    μας,   τον   ασκητικό    και ερημικό βίο του Προφήτου Ηλιού του Θεσβίτου, ο οποίος ήταν    «ενδεδυμένος μηλωτήν (=δέρμα προβάτου) και   ζώνην   δερμάτινην   περιζωσμένος την οσφύν  αυτού»    και   το   μιμητή   αυτού   Ιωάννη   τον  Πρόδρομο  και  προετοιμαστή   της   παρουσίας   Χριστού,    ο    οποίος, όπως  και   ο   Ηλιού,   φέροντας   ασκητικό   ένδυμα   και   ακολουθώντας τον   ερημικό    βίο     κήρυξε   στο    λαό    το    βάπτισμα    της   μετανοίας.

Μετά   τα   όσα  άκουσε  στο  κοινόβιο  της   Ερμουπόλεως,   ο   Όσιος  Ονούφριος   ενθουσιάσθηκε  για  τον  ερημικό  βίο  και  τον  αναχωρητισμό   και    έφυγε  για   την    έρημο.

Όταν   ο    Όσιος    Ονούφριος   έφυγε   στην   έρημο,   ύστερα   από   μία εβδομάδα   οδοιπορία,   που   είχε   πολλή    πείνα    και   κόπο,  είδε ξαφνικά  ένα  σπήλαιο,  απ’ όπου  βγήκε  ένας  γέροντας  μοναχός  και  τον   υποδέχθηκε,   φωνάζοντάς   τον   με    το    όνομά    του.   Ο     ασκητής    εκείνος   διηγήθηκε    στον    Όσιο    Ονούφριο    το    βίο   του  και    τις    δυσκολίες    της    ερήμου.

Όταν   πια    πέρασαν    τριάντα   ημέρες,  με  προσευχές   και   θείες διηγήσεις,   δίχως    να    νιώσουν  πείνα    ή  δίψα,    ο    ασκητής   είπε  στον    Όσιο    να   πάρουν  τον   δρόμο    «επί   την   ενδοτέραν    έρημον». Μάλιστα,   έτρεχε   ο   ίδιος,    παρά   την  προχωρημένη    ηλικία  του.  Ύστερα   από   τέσσερις   ημέρες   βρήκαν   ένα    μικρό   σπήλαιο,   όπου είπαν  να   καθήσουν    για   να   ξεκουρασθούν.   Εκείνη   τη   στιγμή    ένας   φοίνικας   φύτρωσε   και    ψήλωσε   και   τους    έδωσε   μεγάλη  χαρά.   Τότε   ο    γέροντας    είπε  στον   Ονούφριο    ότι    η   Χάρη   του  Θεού    ευδόκησε,   ώστε  σε   αυτό  το  σπήλαιο  να  δώσει  τους  ασκητικούς   του   αγώνες.

Εδώ  ενέκρωσε   «τα  επί   της  γης   μέλη»   και   υπέμεινε   «τον    παγετόν  της   νυκτός  και   της   ημέρας   τον   καύσωνα».  Έτσι   πέτυχε   την  ουράνια  ζωή, βλέποντας, όπως τονίζει ο υμνογράφος αυτού,  «το  αμήχανον  κάλλος  του   Κτίστου»    του.   Έφθασε  το   πράγματι   «εφετόν» δια   της   απαρνήσεως   κάθε   κοσμικής   συγχύσεως     και   κατόρθωσε την   ποθούμενη    «υπερκόσμιον   ακρότητα».    Έζησε   στην  έρημο περίπου  εβδομήντα  έτη  και  είχε  ως τροφή  την  εγκράτεια  και  ως πλούτο   την   πτωχεία   και   την   ακτημοσύνη.  Έφθασε   δε   σε   τέτοιο βαθμό   ασκήσεως  στους  πειρασμούς,  ώστε   την  ηδυπάθεια,  τη  σκληραγωγία  και  τους    πόνους    της  εγκράτειας  να  τους  αντιμετωπίζει    με    καρτερία    και   ΄χαρά   ανεκλάλητη.

Η    Χάρη   του    Θεού  ενίσχυσε  τον  Όσιο  στον  πνευματικό  και  ασκητικό   του    αγώνα.    Του  έδωσε  καρτερία  και  υπομονή. Του  έστελνε  μυστικά  ψωμί  και νερό   κάθε   ημέρα ,  και   ο    φοίνικας,   που είχε   βλαστήσει   μπροστά    στο   σπήλαιο, του   έδιδε   γλυκύ   καρπό. Άγγελος   Κυρίου   δε   του   μετέδιδε   τα    Άχραντα   Μυστήρια.

Μελέτησε  στην  έρημο  το   Νόμο   του    Χριστού,  τον  οποίο  είχε  πάντοτε   στην   καρδιά  του.  Ευρισκόμενος  στην  άβατη    έρημο   μόνος,  επιποθούσε  μόνο  τον Χριστό και εντρυφούσε στο  άγιο   και    φωτεινό κάλλος   Του.  Γέμισε   τον   εαυτό   του   με    το    φως    της    αληθινής    και    θείας   γνώσεως    και    έτσι    έφθασε    στο   σημείο    της   απαθείας.

Ο  Όσιος   Ονούφριος  επεδίωκε  πάντοτε  να    είναι   ευάρεστος    στον  Θεό    και   επιποθούσε   συνεχώς   να   συνομιλεί  με  τον   Δημιουργό   του δια    της   αδιαλείπτου    προσευχής.  Ο   Όσιος   είχε    ως   ένδυμα,   κατά  την  προτροπή  του Αποστόλου Παύλου, τον Ιησού Χριστό, ένδυμα το οποίο    ουδέποτε   προσέβαλε  με  πνεύμα  αργίας,  περιέργειας,  φιλαρχίας    και   αργολογίας.

Επιβραβεύοντας   ο   Κύριος  της  δόξας  την  αμέριστη  προς  Αυτόν  αγάπη  και αφοσίωση, αλλά  και   τους   υπέρ   Αυτού   πνευματικούς  και σωματικούς   αγώνες   του   Οσίου  Ονουφρίου,  οδήγησε  προς  αυτόν,  προ   της   ειρηνικής    κοιμήσεώς    του,   τον    Παφνούτιο,    άνδρα  ενάρετο  και  φίλο  της  ησυχίας  και της αδιάλειπτης προσευχής, προκειμένου  να   δει   την   πνευματική   καταξίωση    του    Οσίου    και   να  μεριμνήσει  και  επιληφθεί  τα  της  ταφής  του αγιασμένου  αυτού σκήνους.

Προ  της   τελευτής   του   και   με   την    παρουσία   του    Παφνουτίου    ο  Όσιος   Ονούφριος  είπε  την  ακόλουθη   προσευχή:   «Ύψιστε    Θεέ   και  αόρατε,  ού  η δύναμις ανεξιχνίαστος και η δόξα ακατανόητος και ανέκφραστος, και  το έλεος  άπειρον  και  αμέτρητον,  υμνώ,  ευλογώ, προσκυνώ  και  δοξάζω  Σε,  Όν επόθησα  εκ νεότητός  μου και  Σοι  ηκολούθησα.  Επάκουσόν  μου,  προς  Σε   γαρ  εκέκραξα,  ότι   επείδες   την ταπείνωσίν   μου,   έσωσας   εκ των  αναγκών  την ψυχήν μου, ου  συνέκλεισάς   με   εις   χείρας   εχθρών,   αλλ’  έστησας   εν    ευρυχώρω τους  πόδας  μου.   Δέομαί   Σου,   Κύριέ   μου·   τη   Ση   δεξιά   σκέπασόν   με, ίνα   μη  ταραχθή  η  ψυχή  μου  από  τους  δαίμονας,  όταν   εξέρχεται    εκ  του  σώματος, αλλά  παράλαβε  αυτήν  δι’ αγίων  Αγγέλων  Σου  και  κατάταξον  αυτήν  ένθα επισκοπεί  το  φως  του  προσώπου  Σου,  ότι  ευλογητός   εί   και   δεδοξασμένος  εις τους  αιώνας. Μνήσθητι  Πανοικτίρμον  και  Πολυέλεε   του  πιστού   λαού   Σου.   Και   όστις   ευρεθή  εις  κίνδυνον  θαλάσσης  ή  εις  θυμόν  δικαστού  ή  εις  άλλην τινά στενοχωρίαν,  και  Σε  επικαλεσθή  λέγων·  Παντοδύναμε  Κύριε,  δια  πρεσβειών  του  δούλου σου Ονουφρίου   ελέησόν  με, παρακαλώ  την βασιλείαν   Σου,  καθώς  μου  έταξες   επάκουσον   της  δεήσεως  αυτού. Κύριε    εις    χείρας    Σου    παρατίθημι   το    πνεύμά   μου».

Ο   βιογράφος   του   Παφνούτιος,  αναφέρει     ότι   δύο   λιοντάρια  άνοιξαν  τον   τάφο   του   Οσίου   στον   οποίο   ενταφιάσθηκε   το   ιερό σκήνωμά  του.         
Η  ιερά  μονή  του  Οσίου  Ονουφρίου  στην  Ιερουσαλήμ  ευρίσκεται  κοντά στην  πηγή  του  Ιώβ  και  δεξιά  της  ενώσεως  της κοιλάδος  Ιωσαφάτ   και   της  φάραγγος   Εννώμ.  Η    μονή   είναι   κτισμένη    στον αγρό   του   Αίματος  ή    Κεραμέως   ή   Ακελδαμά    και   αγοράσθηκε   δια των  30   αργυρίων,   δι’  όσων   δηλαδή    τιμήθηκε  η  τιμή  του   Τετιμημένου  Κυρίου.  Η  σημερινή μονή  του Αγίου  Ονουφρίου   οικοδομήθηκε  επί  του  σπηλαίου,   στο   οποίο    κατέφυγαν    οι Απόστολοι    μετά    τη    σύλληψη    του   Ιησού.

Απολυτίκιον  Ήχος   α’. Της   ερήμου   πολίτης.    
Των   Αγγέλων  τον  βίον  εν  σαρκί  μιμησάμενοι,  ώφθητε  ερήμου  πολίται,   και  χαρίτων  κειμήλια,  Ονούφριε  Αιγύπτου  καλλονή, και  Πέτρε  των  εν  Άθω  ο  φωστήρ·  δια  τούτο  τους  αγώνας  υμών  αεί,  τιμώμεν   αναμέλποντες·  δόξα  τω ενισχύσαντι  υμάς, δόξα  τω  στεφανώσαντι,    δόξα   τω    ενεργούντι    δι’ υμών,   πάσιν    ιάματα.

Κοντάκιον. Ήχος   πλ. δ’.   Τη    υπερμάχω.

Ως    της    ερήμου    πολιστάς    ουρανοβάμονας

Και    δωρεών    των    υπέρ   φύσιν    καταγώγια,

Τον    Ονούφριον   υμνήσωμεν  συν   τω   Πέτρω·

Ο    μεν    ώφθη    εν   Αιγύπτω    φοίνιξ   εύκαρπος,

Ο    δε   έλαμψεν   εν   Άθω   ως   ισάγγελος·  
Τούτοις    λέγοντες,   θεοφόρητοι  χαίρετε.

Μεγαλυνάριον.
Χαίροις της Αιγύπτου θείο πυρσός, Ονούφριε Πάτερ, νομοστάθμη   ησυχαστών· χαίροις των   εν   Ἀθω,   ακρότης   μάκαρ   Πέτρε,   Τριάδος  της    Αγίας,  ενδιαιτήματα.

 

Saint Onoufrios in Jerusalem

 

 

Saint Onoufrios was born in the 4th century AD. in Egypt and came from an aristocratic family. His biographer, Hosios Pafnoutios, mentions Persia as the homeland of Onoufri, but this is not mentioned in either the Synaxars or the Canon of this feast.

At the beginning of his lonely state, Saint Onoufrios enters a communal monastery near Hermoupolis of Thebes. The communal system, which is stricter than Lavreotikos, was formed by Hosea Pachomius the Great († 15 May) in Egypt in the 4th century. The first congregation was founded around 320 AD. in Tavennissida near the east bank of the Nile River. In the congregation of Ermoupolis, called Smoun, Onoufrios was taught the solitary life. There he heard of the quiet and desolate life of two great forms of our Church, the ascetic and desolate life of the Prophet Sun of Tosvitus, who was "clothed with sheep (= sheepskin) and with leather belly wrapped around his waist" and I the forerunner and preparer of the presence of Christ, who, like the Sun, wearing ascetic clothing and following the wilderness preached the baptism of repentance to the people.

After hearing what he heard in the Ermoupolis synagogue, Hosios Onoufrios became enthusiastic about desert life and departure and left for the desert.

When Hosios Onoufrios left the desert, after a week of trekking, which was full of hunger and trouble, he suddenly saw a cave from which an elderly monk came out and welcomed him, calling him by his name. That ascetic told to Onios Onifrios his life and the hardships of the desert.

When thirty days had passed, with prayers and divine stories, without feeling hungry or thirsty, the ascetic told Osios to take the road "in the inner desert." Indeed, he was running himself, despite his advanced age. After four days they found a small cave, where they were told to sit down to rest. At that moment a palm tree sprouted and roared and gave them great joy. Then the old man told Onoufrios that the Grace of God had prospered so that in this cave he would give his ascetic struggles.

Here he banished "the members of the earth" and endured "the glaciers of the night and the heat of the day". This is how he achieved heavenly life, seeing, as his hymnographer emphasizes, his "embarrassing beauty of Christ". It has indeed arrived "hereafter" by renouncing any secular confusion and has attained the longing for "supernormal extremity". He lived in the wilderness for about seventy years and sustained moderation and wealth and poverty and wealth. He came to such a degree of temptation that he could treat them with pain, cruelty, and the pains of temperance with a cradle-to-shoulder and a severely unpleasant condition.

The Grace of God strengthened the Saint in his spiritual and ascetic struggle. It gave him patience and patience. He would send him secret bread and water every day, and the palm tree that had sprouted in front of the cave was giving him sweet fruit. An angel of the Lord did not impart to him the Great Mysteries.

He studied in the wilderness the Law of Christ, which he always had in his heart. Lonely in the immaculate desert, he was left alone with Christ and mired in His holy and bright beauty. It filled itself with the light of true and divine knowledge and thus reached the point of apathy.

Saint Onoufrius always sought to be pleasing to God, and he was continually inclined to speak with his Creator through unceasing prayer. The Apostle Paul, in the Apostle Paul's exhortation, put on Jesus as a garment, a garment that never offended in the spirit of holiday, curiosity, courtesy, and argument.

Rewarding the Lord of glory for his unfailing love and devotion to him and for the spiritual and physical struggles of Hosni Onoufrius, he led him, before his peaceful sleep, to Paphnutius, a virtuous man and a friend of quietness and indifference, in order to see the spiritual establishment of Hosios and to care for and intercept the burial of this holy tent.

Before his ceremony and in the presence of Paphnutius, Saint Onoufrios said the following prayer: "Praise God and invisible, the power unseen and the glory incomprehensible and inexpressible, and the mercy infinite and infinite, I praise you, bless you, , I followed in my youth and I followed you. I answer, to Garrish, that you humble me, by necessity I have saved my soul, and you have enclosed me in the hands of enemies, but I have spread my feet wide. Thy damsels, my Lord; on thy right hand I think, my soul is not troubled by demons, when it departs from the body, but received it by Thy holy Angels, and ordained it wherever it is seen the light of Thy face, that it is blessed; and kept for centuries. Remember, Your Beloved People; And whoever is in danger of the sea, or in the wrath of a judge, or in other distress, and in praise of words; O Almighty, Lord, through the embassies of your servant Onubrius, have mercy on me, please Thy kingdom, as thou hast given it to me; Lord in Your hand, I have been let down by my spirit. "

The biographer of Pafnoutios states that two lions dug the tomb of Osios in which his sacred casket was buried.

The Holy Monastery of St. Onoufrios in Jerusalem is near the fountain of Job and to the right of the union of the valley of Jehoshaphat and the gorge Ennom. The monastery is built in the Blood or Kerameo or Akeldama field and was bought for 30 days, which means that the price of the Honorable Lord was honored. Today's monastery of Saint Onoufrios was built on the cave, where the Apostles sought refuge after Jesus was arrested.

 

 

Absolute Sound a '. Desert Citizen.

To the angels in the flesh, imitating the wilderness, and the relics of grace, Onoufrie the Egyptian beauty, and Peter of Athos in the light; For you, all sorts of things.

 

 

It's close. Sound d. I miss her.

As a desert polo steamer

And donations of supernatural catastrophes,

To Honorable Praise with Petro;

The one who made a phoenix euphoric in Egypt,

He did not shine in Athos as an angel;

Those sayings, theophilic rejoice.

 

 

Magnificent.

Egyptian sulfur torch, Onoufre Pater, silkworm lawn; joy of Eto'o, far-fetched Peter, Holy Trinity, habitat.