Ο άγιος Ιούδας ο απόστολος

 

Στις   19   του   μηνός   Ιουνίου   η   Ορθόδοξη   Εκκλησία   τιμά   τη   μνήμη του   αγίου   αποστόλου  Ιούδα   του   Θεαδέλφου.   Τα   βιογραφικά   του στοιχεία   δεν   μας   διασώζονται   με   ακρίβεια  και  συχνά παρουσιάζονται παρόμοια με αυτά  του   αγίου   αποστόλου   Ιούδα   του Θαδδαίου,   γεγονός   όχι   περίεργο,   αφού   και   οι   δύο   Απόστολοι είχαν   το   ίδιο   όνομα,  έζησαν   δε   και   κήρυξαν   την   ίδια   εποχή   και στην   ίδια   περιοχή.

Η ΚΑΙΝΗ ΔΙΑΘΗΚΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΘΕΑΔΕΛΦΟ:   Στην Καινή Διαθήκη συμπεριλαμβάνεται η καθολική Επιστολή που συνέγραψε ο Άγιος Απόστολος    Ιούδας   ο   Θεάδελφος.   Στην   αρχή   της   κατονομάζεται   ο ίδιος   ως  «Ιούδας,   Ιησού  Χριστού    δούλος,   αδελφός  δε  Ιακώβου». Σχετίζεται  εμφανώς με  τον   Ιάκωβο,  ο   οποίος   ήταν   γνωστή   ηγετική προσωπικότητα της πρώτης Εκκλησίας, και στην υμνολογία της Εκκλησίας προσδιορίζεται ως «Χριστού συγγενής» και «απόστολος θεάδελφος».  Του   αποδόθηκε λοιπόν η προσωνυμία  «θεάδελφος», δηλαδή   ένας   από   τους   νομιζόμενους   αδελφούς   του   Κυρίου,   ένα από   τα   τέκνα   του   Ιωσήφ,   τα    οποία   αυτός   είχε   αποκτήσει   από γάμο   του   προτού   μνηστευθεί   την   αειπάρθενο    Θεοτόκο.    Γι' αυτό το   Συναξάρι  θεωρεί   τον   εορταζόμενο   σήμερα   απόστολο   Ιούδα «κατά  σάρκα»  αδελφό   του   Ιησού   Χριστού,   όπως   και   του   Ιακώβου (του   Αδελφοθέου, πρώτου  επισκόπου   Ιεροσολύμων).   Ο   Θεάδελφος Ιούδας,  συγγραφέας  της   ομώνυμης   Επιστολής   της   Καινής    Διαθήκης,   προστέθηκε    στον   κύκλο   των   μαθητών   μετά   την ανάσταση   του   Κυρίου.

 

Ο ΑΛΛΟΣ ΙΟΥΔΑΣ:   Διαφορετικό  πρόσωπο  είναι   ο   άγιος   Ιούδας   ο Θαδδαίος  [21 Αυγ.], ένας   από   τους   δώδεκα   Αποστόλους   του   Κυρίου, ο    οποίος   στο   κατά Λουκάν  Ευαγγέλιο   και   στις   Πράξεις   των Αποστόλων ονομάζεται «Ιούδας Ιακώβου», ενώ στο κατά Μάρκον Ευαγγέλιο αποκαλείται «Θαδδαίος» (γ΄18) και στο κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο «Λεββαίος ο αποκληθείς Θαδδαίος» (ι΄3 που σημαίνει γενναίος).   Ο    μαθητής    αυτός   του    Κυρίου,   κήρυξε   στην    Έδεσσα, σε   όλη   την    Συρία,   έφθασε  ως   τη   Βηρυτό   της    Φοινίκης    και   είχε ειρηνικό    τέλος.

ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΗ – ΜΑΡΤΥΡΙΟ:    O    άγιος    απόστολος Ιούδας  ο θεάδελφος,  που   εορτάζουμε   σήμερα,   κήρυξε   το   Ευαγγέλιο  του Χριστού    στην   Παλαιστίνη,  τη   Μεσοποταμία   κι   έφθασε   μέχρι   την Περσία.   Στην   πόλη   Έδεσσα   της  Μεσοποταμίας   θεράπευσε  από ανίατη  ασθένεια  τον  τοπάρχη  Αύγαρο.   Μαρτύρησε   στην   πόλη Αραρά,  όπου  οι   ειδωλολάτρες   της   περιοχής   τον   κρέμασαν   και   τον φόνευσαν   με   βέλη.

Η   ΕΠΙΣΤΟΛΗ   ΤΟΥ:  Όπως   προείπαμε,   ο  Άγιος   Θεάδελφος    Ιούδας είναι   ο  συγγραφέας   της   τελευταίας    καθολικής   Επιστολής   της Καινής   Διαθήκης,   που  φέρει το όνομά του. Η  θεόπνευστη  αυτή Επιστολή  απευθύνεται προς τους χριστιανούς της Αντιόχειας και πιθανότατα  γράφτηκε   στα   Ιεροσόλυμα   γύρω   στο   65-70   μ.Χ.   Αυτή δεν   έχει   δογματικό   περιεχόμενο,   αλλά   είναι   εξαιρετικά διαφωτιστική   και   μεστή   από   μηνύματα,   τα   οποία    χαρακτηρίζονται   από   ιδιαίτερη   σωτηριολογική   σημασία.   Στην   αρχή της   Επιστολής   του   ο  Απόστολος    Ιούδας    αναφέρεται   στο   τρίπτυχο του   ελέους του Θεού, της ειρήνης και της αγάπης, που βοηθά τον χριστιανό   να  απομακρύνει τη μεμψιμοιρία από τη ζωή του. Στην Επιστολή   του ακόμη παρουσιάζεται το δόγμα της πτώσεως του Εωσφόρου και του τάγματος του γράφοντας: “Αγγέλους τε τους μη τηρήσαντας   την   εαυτών   αρχήν,   αλλά  απολιπόντας  το  ίδιον οικητήριον εις κρίσιν μέγαλης ημέρας δεσμοίς   αϊδίοις υπό ζόφον   τετήρηκεν”. Στη  συνέχεια   καταφέρεται   κατά   των   ψευδοδιδασκάλων και   ασεβών, που μετατρέπουν τη χάρη του Θεού σε κάθε είδους ασέλγεια. Γράφει ο Απόστολος γι' αυτούς: “αφόβως, εαυτοὺς   ποιμαίνοντες,  νεφέλαι άνυδροι   υπὸ   ανέμων   παραφερόμεναι,   δένδρα φθινοπωρινὰ  άκαρπα,  δὶς  αποθανόντα,  εκριζωθέντα,   κύματα   άγρια θαλάσσης   επαφρίζοντα   τας   εαυτών   αισχύνας,   αστέρες   πλανήται, οις   ο   ζόφος    του   σκότους   εις   τον   αιώνα   τετήρηται”.

Οι   χριστιανοί   συνεπώς,   οφείλουν   να   αγωνιστούν  για   να διατηρήσουν τη σωτήρια πίστη τους καθαρή και ανόθευτη και να θυμούνται πάντα τις αλήθειες των Αποστόλων. Αυτοί είναι που προμήνυσαν  τον   ερχομό   εμπαικτών   ανθρώπων,   οι  οποίοι   θα βαδίζουν   σύμφωνα με τις δικές τους ασεβείς επιθυμίες.   Οι  χριστιανοί όμως, πρέπει να μείνουν σταθεροί στην πίστη τους χωρίς να επηρεάζονται από το πνεύμα της εποχής, βοηθώντας παράλληλα να σωθούν    αυτοί   που   κλονίζονται   ή    έχουν   πέσει   σε    βαριές αμαρτίες. Το   έργο   αυτό   είναι δύσκολο και επικίνδυνο, αλλά ταυτόχρονα   και   ένα   έργο   με   ασύγκριτη   αξία   για   την  παρούσα ζωή  αλλά   και   με   προεκτάσεις   στην   αιωνιότητα.

 

Saint Judas the Apostle

 

On the 19th of June the Orthodox Church commemorates the holy apostle Judas of Theadelphos. His biographies are not accurately preserved and are often presented in a manner similar to that of the apostle Judas of Judgment, which is not surprising, since both Apostles had the same name, and lived and preached at the same time and in the same area.

The New Testament for God: The New Testament includes the Catholic Letter written by Saint Apostle Judas. In the beginning she is referred to as "Judas, Jesus Christ's servant, brother of James." It is evidently related to James, who was known as a leading figure in the First Church, and in the Church's hymnology is identified as a "relative of Christ" and "an apostle believer." So he was given the nickname "Goddess", that is, one of the Lord's supposed brothers, one of Joseph's children, whom he had acquired by his marriage before the infidel Theotokos was buried. That is why the Synaxarius considers the apostle Judas to be celebrated today "in the flesh" of Jesus Christ's brother, as well as of James (of Brotherhood, first bishop of Jerusalem). Theodore Judas, author of the New Testament epistle, was added to the circle of disciples after the Lord's resurrection.

 

OTHER JUDGES: A different person is Saint Judas Thaddeus [21 Aug], one of the Twelve Apostles of the Lord, who in Luke's Gospel and in the Acts of the Apostles is called "Judas Jacob", while in Mark's Evangel The Templar "(c.18) and in Matthew's Gospel" The Levite the Templar "(iii means brave). This disciple of the Lord, preached in Edessa, throughout Syria, reached Beirut, Phoenix, and had a peaceful end.

IERAPOSTOLI - MARTYRIO: The holy apostle Judas, the believer we are celebrating today, preached the Gospel of Christ in Palestine, Mesopotamia and reached Persia. In the city of Edessa of Mesopotamia he was cured by the incurable illness of the local governor Avgar. He testified in the town of Arara, where the pagans hanged him and killed him with arrows.

HIS LETTER: As we have said, Saint Theodore of Judas is the author of the last Catholic Letter of the New Testament, named after him. This inspired letter is addressed to the Christians in Antioch and was probably written in Jerusalem around 65-70 AD. It has no dogmatic content, but it is extremely enlightening and full of messages, which are of particular oncological importance. In the beginning of his Letter, the Apostle Judas refers to the triptych of God's mercy, peace, and love, which helps the Christian to move away from his life of piety. His Letter still presents the doctrine of the fall of the Light and his battalion by writing: "Angels not disobeying themselves, but despising the same house in great crisis of adulterous bondage in a gruesome manner." He then goes against the pseudo-teachers and the ungodly, who transform the grace of God into all sorts of malice. The Apostle writes of them: "fearless, self-shepherds, cloudless anchors of the wind are being given up, fallen fruitless trees, deceased, uprooted, waves of wild sea;

Christians, therefore, must strive to maintain their salvation in pure and unadulterated faith and always remember the truths of the Apostles. It is they who have foretold the coming of scoundrels who will walk according to their own wicked desires. Christians, however, must remain firm in their faith without being influenced by the spirit of the times, while helping to save those who have been shaken or fallen into grave sins. This work is difficult and dangerous, but at the same time a work of incomparable value for the present life and with extensions to eternity.