Η Ανάληψις του Κυρίου

 

Βλέπετε    αυτή    την    κοινή  για  μας    εορτή    και    ευφροσύνη,    την    οποία    ο Κύριός   μας    Ιησούς    Χριστός    χάρισε   με    την   ανάσταση    και    ανάληψή    του στους   πιστούς;   Πήγασε   από    θλίψη.   Βλέπετε  αυτή   τη    ζωή,    μάλλον   δε, την  αθανασία;  Επιφάνηκε  σε  μας  από   θάνατο.    Βλέπετε   το    ουράνιο ύψος,    στο   οποίο    ανέβηκε   κατά    την   ανύψωσή   του   ο   Κύριος   και   την υπερδεδοξασμένη   δόξα    που   δοξάσθηκε   κατά   σάρκα;   Το   πέτυχε   με   την    ταπείνωση   και    την   αδοξία.    Όπως    λέγει   ο   απόστολος   γι’ αυτόν,    «ταπείνωσε    τον    εαυτό   του    γενόμενος  υπήκοος μέχρι   θανάτου,    και μάλιστα    σταυρικού    θανάτου,   γι’ αυτό    και    ο    Θεός    τον    υπερύψωσε    και   του   χάρισε   όνομα    ανώτερο   από   κάθε   όνομα,   ώστε   στο   όνομα   του   Ιησού     να καμφθεί    κάθε   γόνατο    επουρανίων   και    επιγείων   και    καταχθονίων   και    να διακηρύξει   κάθε   γλώσσα  ότι  ο  Ιησούς  Χριστός  είναι    ο    Κύριος   σε   δόξα Θεού    Πατρός».   (Φιλιπ. β ,8 – 11).

Εάν  λοιπόν  ο    Θεός    υπερύψωσε  το   Χριστό   του   για   το   λόγο   ότι ταπεινώθηκε, ότι  ατιμάσθηκε,  ότι πειράσθηκε,  ότι  υπέμεινε  επονείδιστο   σταυρό  και    θάνατο    για    χάρη   μας,   πως    θα   σώσει   και   θα  δοξάσει  και    θα   ανυψώσει   εμάς,  αν  δεν    επιλέξουμε    την   ταπείνωση,   άν  δεν  δείξουμε την  προς  τους  ομοφύλους    αγάπη,   άν   δεν   ανακτήσουμε   τις  ψυχές  μας   δια   της   υπομονής  των   πειρασμών,    άν   δεν    ακολουθούμε   δια  της    στενής   πύλης    και   οδού,   που   οδηγεί   στην   αιώνια    ζωή,   τον   σωτηρίως   καθοδηγήσαντα    σ’ αυτήν;   «διότι,  και   ο  Χριστός  έπαθε   για μας,     αφήνοντάς   μας   υπογραμμό,   για   να   παρακολουθήσουμε   τα   ίχνη   του». (Α’ Πέτρ.  β, 21).

Η    ενυπόστατος   Σοφία    του    υψίστου  Πατρός,   ο    προαιώνιος   Λόγος,   που από  φιλανθρωπία  ενώθηκε μ’ εμάς και  μας    συναναστράφηκε,  ανέδειξε τώρα  εμπράκτως  μια  εορτή  πολύ  ανώτερη  και  από  αυτή  την  υπεροχή. Γιατί τώρα γιορτάζουμε  τη  διάβαση,  της σε  αυτόν  ευρισκομένης   φύσεώς   μας,  όχι  από  τα  υπόγεια προς  την  επιφάνεια  της    γης,    αλλά   από    τη   γη    προς    τον    ουρανό    του    ουρανού    και    προς     τον πέρα     από    αυτόν    θρόνο   του    δεσπότη    των   πάντων.

Σήμερα    ο    Κύριος    όχι   μόνο   στάθηκε,  όπως  μετά  την  ανάσταση,  στο μέσο   των   μαθητών   του,   αλλά  και  αποχωρίσθηκε  από    αυτούς    και,   ενώ τον  έβλεπαν,  αναλήφθηκε  στον  ουρανό  και εισήλθε  στ’ αληθινά    άγια των    αγίων   «και    εκάθησε   στα  δεξιά  του    Πατρός   πάνω   από    κάθε   αρχή  και εξουσία  και  από κάθε όνομα και  αξίωμα,  που   γνωρίζεται  και    ονομάζεται είτε     στον   παρόντα    είτε    στον   μέλλοντα    αιώνα».    (Εφ. α’, 20)

Γιατί    λοιπόν   στάθηκε  στο  μέσο τους  και  έπειτα  τους    συνόδευσε;   «Τους εξήγαγε,   λέγει,    έξω    έως    τη    Βηθανία»,    αλλά   «και  αφού  σήκωσε  τα  χέρια    του,    τους     ευλόγησε».    (Λουκά κδ’,   50).

Το   έκαμε  για  να  επιδείξει  τον  εαυτό του  ολόκληρο  σώο    και    αβλαβή, για    να   παρουσιάσει   τα   πόδια   υγιή    και   βαδίζοντα   σταθερά, αυτά   που υπέστησαν   τα  τρυπήματα   των   καρφιών,   τα    ομοίως   επί   του  σταυρού καρφωμένα χέρια,  την  ίδια  τη  λογχισμένη  πλευρά, άν έφεραν   πάνω τους,  τους    τύπους   των   πληγών,   προς   διαπίστωση   του   σωτηριώδους    πάθους.

Εγώ   δε  νομίζω  ότι  δια  του    «στάθηκε  στο  μέσο    των   μαθητων»΄ δεικνύεται    και    το    ότι    αυτοί    στηρίχθηκαν    στη    πίστη   προς   αυτόν,  με αυτή    τη   φανέρωση    και    ευλογία   του.   Γιατί    δεν   στάθηκε   μόνο    στο    μέσο  όλων   αυτών,  αλλά    και    στο   μέσο   της    καρδιάς    του   καθενός,   γιατί   από  εκείνη την  ώρα  οι  απόστολοι  του  Κυρίου  έγιναν  σταθεροί  και  αμετακίνητοι.

Στάθηκε  λοιπόν  στο  μέσο τους  και  τους  λέγει,   «ειρήνη  σε    σας»,    τούτο το    γλυκό    και    σημαντικό   και    συνηθισμένο   του   προσφώνημα.  Την    διπλή ειρήνη,  προς  το  Θεό    που    είναι   γέννημα    της    ευσέβειας    και    αυτή    που έχουμε   οι    άνθρωποι   μεταξύ   μας.

Και  καθώς  τους είδε φοβισμένους και  ταραγμένους  από  την   ανέλπιστη και  παράδοξη  θέα, γιατί  νόμισαν  ότι βλέπουν  πνεύμα – φάντασμα, αυτός   τους   ανέφερε   πάλι   τους   διαλογισμούς   της  καρδιάς   των,   και   αφού έδειξε  ότι  είναι  αυτός  ο  ίδιος, πρότεινε  τη    διαβεβαίωση   δια  της εξετάσεως   και   ψηλαφήσεως. Ζήτησε   φαγώσιμο,   όχι   γιατί   είχε   ανάγκη τροφής,  αλλά   για    επιβεβαίωση    της    αναστάσεώς   του.

Έφαγε  δε  μέρος  ψητού  ψαριού  και  μέλι  από  κηρύθρα, που  είναι  και αυτά  σύμβολα   του    μυστηρίου  του. Δηλαδή  ο  Λόγος  του    Θεού   ένωσε στον εαυτό του καθ’ υπόσταση  τη  φύση μας,  που  σαν  ιχθύς  κολυμπούσε  στην  υγρότητα  του  ηδονικού  και  εμπαθούς   βίου,    και   την καθάρισε με το  απρόσιτο πυρ  της Θεότητός του. Με κηρύθρα δε μελισσιού  μοιάζει η φύση  μας γιατί κατέχει το λογικό  θησαυρό  τοποθετημένο στο  σώμα  σαν μέλι  στη  κηρύθρα. Τρώγει  από  αυτά  ευχαρίστως   γιατί    καθιστά    φαγητό   του    τη  σωτηρία  του   καθενός   από τους    μετέχοντας   της   φύσεως.   Δεν    τρώει    ολόκληρο,    αλλά     μέρος   «από  κηρύθρα  μέλι»   επειδή     δεν   πίστευσαν   όλοι  και  δεν  το  παίρνει μόνος  του,  αλλά  προσφέρεται  από   τους   μαθητές,   γιατί    του    φέρνουν   μόνο    τους πιστεύοντες    σ’ αυτόν,    χωρίζοντάς   τους    από    τους    απίστους.

Κατόπιν   τους   υπενθύμισε   τους   λόγους   του   πριν   το  πάθος, που  όλοι πραγματοποιήθηκαν. Τους υποσχέθηκε να τους στείλει το   άγιο    Πνεύμα, τους  είπε    να    καθίσουν   στην   Ιερουσαλήμ  μέχρι   να   λάβουν   δύναμη   από ψηλά.  Μετά   τη    συζήτηση   ο   Κύριος τους  έβγαλε από    το   σπίτι    και   τους οδήγησε   έως  τη   Βηθανία   και   αφού   τους  ευλόγησε,   όπως  αναφέραμε, αποχωρίσθηκε από  αυτούς και ανυψώθηκε προς τον ουρανό, χρησιμοποιώντας νεφέλη  σαν  όχημα και ανήλθε ενδόξως στους ουρανούς,  στα  δεξιά της μεγαλοσύνης του Πατρός, καθιστώντας ομόθρονο   το    φύραμά   μας.

Καθώς   οι   Απόστολοι   δεν   σταματούσαν   να   κοιτάζουν   τον   ουρανό,   με   τη φροντίδα  των  αγγέλων  πληροφορούνται  ότι  έτσι  θα  έλθει    πάλι    από  τον    ουρανό   και   «θα  τον   ιδούν   όλες   οι   φυλές   της   γης,   να  έρχεται   πάνω   στις νεφέλες  του   ουρανού».  (Ματθ. κδ’, 30).

Τότε   οι  μαθητές  αφού  προσκύνησαν  από  το  Όρος   των  Ελαιών,  από  όπου αναλήφθηκε ο Κύριος, επέστρεψαν   στην   Ιερουσαλήμ   χαρούμενοι, αινώντας  και  ευλογώντας  το    Θεό   και   αναμένοντες  την  επιδημία  του  θείου   Πνεύματος.

Όπως λοιπόν εκείνος  έζησε  και  απεβίωσε,  αναστήθηκε  και  αναλήφθηκε, έτσι και εμείς ζούμε και πεθαίνουμε   και   θα   αναστηθούμε όλοι.   Την   ανάληψη   όμως   δεν   θα   πετύχουμε   όλοι,   αλλά   μόνο   εκείνοι   για  τους    οποίους   ζωή   είναι  ο   Χριστός  και   ο    θάνατος    είναι    κέρδος,   όσοι  προ   του    θανάτου   σταύρωσαν   την    αμαρτία    δια    της    μετανοίας,   μόνο  αυτοί  θα    αναληφθούν   μετά    την    κοινή    ανάσταση    σε   νεφέλες  προς  συνάντηση    του    Κυρίου    στον   αέρα.   (Α’ Θεσ.  δ’, 17).      
Άς   έρθουμε  στο  υπερώο μας, στο νου  μας  προσευχόμενοι,  άς  καθαρίσουμε   τους    εαυτούς  μας  για    να   πετύχουμε    την   επιδημία   του  Παρακλήτου  και  να προσκυνήσουμε Πατέρα και  Υιό  και  άγιο    Πνεύμα,  τώρα    και    πάντοτε    και   στους    αιώνες    των    αιώνων.   Γένοιτο.

Απολυτίκιον.   Ήχος   δ’.
Ανελήφθης    εν   δόξη  Χριστέ  ο  Θεός  ημών,   χαροποιήσας   τους  Μαθητάς,   τη  επαγγελία  του   Αγίου   Πνεύματος,   βεβαιωθέντων   αυτών   δια  της  ευλογίας,  ότι  συ  εί  ο  Υιός  του    Θεού,    ο    Λυτρωτής    του   κόσμου.

Κοντάκιον.   Ήχος   πλ. β’.   Αυτόμελον.       
Την   υπέρ    ημών,   πληρώσας    οικονομίαν,   και   τα   επί   γης,  ενώσας  τοις ουρανίοις, ανελήφθης εν δόξη, Χριστέ ο Θεός ημών, ουδαμόθεν χωριζόμενος,  αλλά  μένων   αδιάστατος,  και  βοών τοις  αγαπώσί  σε·    Εγώ  ειμι    μεθ’    υμών,    και   ουδείς    καθ’ υμών.

Μεγαλυνάριον.
Εκ   του   όρους   Σώτερ   των   Ελαιών,   σαρκί   ανελήφθης,   καθορώντων   των Μαθητών·   όθεν   σου   την  θείαν,  Ανάληψιν  υμνούμεν, δι’ ής ημάς προς δόξαν,   ύψωσας  άρρητον.

 

The Ascension of the Lord

 

 

 

Do you see this communion and celebration shared by our Lord Jesus Christ with our resurrection and ascension to the faithful? It went from sadness. Do you see this life, rather, immortality? He appeared to us from death. Do you see the heavenly height that the Lord ascended during his ascension and the over-glorified glory that was glorified in the flesh? He did it with humility and insecurity. As the apostle says of him, "He humbled himself a born subject unto death, and even crucifixion, that is why God raised him up and gave him a name above every name, so that in the name of Jesus every son might be bent down and to the infernal and the infernal, and to declare in every tongue that Jesus Christ is Lord in the glory of God the Father. " (Philippians 2: 8-11).

If then God raised up Christ for the sake of being humiliated, of being dishonored, of being tempted, of enduring a crucifixion and death for our sake, that He would save and glorify and lift us up if we did not choose humility, the love for homosexuals, if we do not regain our souls through the patience of temptations, if we do not follow the narrow gate and the path that leads to eternal life, who have been guided by it eternally? "Because Christ also came for us, leaving us a signature to follow in his footsteps." (1 Peter 2:21).

The subordinate Wisdom of the Most High Father, the eternal Word, who by charity united with us and joined us, has now in fact made a feast far superior to this supremacy. For we are now celebrating the passage, of our being in that nature, not from the underground to the surface of the earth, but from the earth to the sky of heaven and beyond him the throne of the despot of all.

Today the Lord not only stood, as after the resurrection, in the midst of his disciples, but also withdrew from them and, as they saw him, ascended to heaven and entered the true saints 'saints' and taught on the right hand of the Father above all authority and authority by every name and office, known and named either in the present or in the next century. " (Rev. A ', 20)

So why did he stand in their midst and then accompany them? "He exported them, he says, out to Bethany," but "and after lifting his hands, he blessed them." (Luke 15, 50).

We did it to show himself whole body and harmless, to show the feet healthy and steadily moving, those that suffered nail piercings, the same hands nailed to the cross, the same side of the spine, if not brought on them, the types of wounds, to determine the salvation passion.

I do not think that he "stood in the midst of the disciples"; it is also shown that they relied on his faith in him, with this manifestation and blessing. For he stood not only in the midst of all this, but also in the heart of everyone, for from that time the disciples of the Lord became steadfast and immovable.

So he stands in their midst and tells them, "Peace to you," his sweet and important and ordinary expression. The double peace, to God, who is the birthplace of piety, and the one that humans have among us.

And seeing them frightened and agitated by the unexpected and paradoxical view, because they thought they were seeing a ghost, he again referred them to the meditations of their heart, and after proving that he was himself, he suggested reassurance by examination and palpation. He asked for food, not because he needed food, but to confirm his resurrection.

He ate a portion of roasted fish and honey from beeswax, which are also symbols of his mystery. That is, the Word of God united in its nature our nature, which, as a fish, swam in the moisture of hedonistic and passionate life, and purified it with the inaccessible fire of His Divinity. Honeybee-like beeswax is our nature because it holds the logical treasure placed on the body like honey in beeswax. He eats from them happily because he eats the salvation of each one by the participation of nature. He does not eat whole, but part of "honey bees" because not everyone believed and takes it alone, but is offered by the disciples, because they only bring the believers to him, separating them from the unbelievers.

Then he reminded them of his reasoning before the passion, which all came true. He promised them to be sent by the Holy Spirit, told them to sit in Jerusalem until they received power from above. After the discussion the Lord led them out of the house and drove them to Bethany, and after blessing them, as we have said, he departed from them and ascended to heaven, using a cloud as a vehicle and ascended into the heavens, to the right of the majesty of the Father, making our hometown homosexual.

As the Apostles did not stop looking at the sky, with the care of the angels they are informed that this will come out of the sky again and "all the tribes of the earth will see him come upon the clouds of heaven." (Matt. 24: 30).

Then the disciples, after worshiping the Mount of Olives, from which the Lord ascended, returned to Jerusalem happy, waiting and blessing God and awaiting the outbreak of the divine Spirit.

So as he lived and died, he was raised and ascended, so we live and die and we will all be resurrected. However, not all of us will succeed in ascension, but only those for whom life is Christ and death is gain, those who have pre-death crucified sin by repentance, only they will be undertaken after the common resurrection in the cloud for the Lord's meeting in air. (1 Thess. 17).

Let us come to our patio, praying in our minds, let us purify ourselves to succeed in the epidemic of Paraclete and worship the Father and the Son and the Holy Spirit, now and always in the ages of the ages. Generous.

 

 

Absolutely. Sound d.

Christ our God was glorified in the glory of the Disciples, the proclamation of the Holy Spirit, assured of them through blessing, that the Son of God, the Redeemer of the world, was born.

 

 

It's close. Sound b. At home.

For our sake, for our economy, and for the earth, for heaven's sake, we were glorified, Christ our God, by no means divided, but by me indivisible, and bovine in love to me;

 

 

Magnificent.

From the Mount of Olives, flesh of the ascendant, the disciples of the disciples; always your uncle, Ascended in praise, by us for glory, exalted in the highest.