Ο Όσιος Ιλαρίων ο Νέος

 

Ο   Όσιος    Ιλαρίων,    ο  Νέος,   γεννήθηκετο   775  μ.Χ.,  στην  Καππαδοκία,   από   γονείς ευσεβείς και ενάρετους, τον Πέτρο, προμηθευτή   του   άρτου   των    ανακτόρων,    και    την    Θεοδοσία,    παρά   των   οποίων  έτυχε  επιμελούς  και   θεσεβούς   μορφώσεως.   Σε ηλικία  είκοσι  ετών,  υπό   θείου  ζήλου  κινούμενος,   εγκατέλειψε   τα εγκόσμια, μεταβάς δε στη μονή του Ξηροκαμπίου της Κωνσταντινουπόλεως,   εκάρη   μοναχός.    Στη   συνέχεια   μετέβη    στη  μονή  των Δαλμάτων, όπου έγινε μεγαλόσχημος και αργότερα χειροτονήθηκε   πρεσβύτερος,   εκτιμώμενος   και   αγαπώμενος   από  όλους    τους   συμμοναστές   του   για   τις   μεγάλες    αρετές   του.   Μετά το   θάνατο   του   ηγουμένου   της   μονής,  ο     Ιλαρίων   εγκατέλειψε κρυφά   αυτήν   και   κατέφυγε   στη   μονή   των    Καθαρών,   γενόμενος  δεκτός    με   μεγάλο     σεβασμό    από    τους    μοναχούς.

Πληροφορηθέντες το καταφύγιό του οι μοναχοί της μονής  των  Δαλμάτων,  παρεκάλεσαν   τον   Πατριάρχη    Νικηφόρο  να  φροντίσει  περί  της  επανόδου του  στη  μονή.  Πράγματι  δι’  αυτοκρατορικής  διαταγής  ο  Όσιος  Ιλαρίων   απενήλθε  στη  μονή  ως  ηγούμενος  και  αρχιμανδρίτης  αυτής.  Επί    οκτώ    έτη   διηύθυνε την   κοινότητα με   μεγάλη   σύνεση    και    αδελφοσύνη   και    κατέστησε   αυτήν    αληθινή  φωλιά     της    Ορθοδοξίας.

Έτσι, όταν ανήλθε στον αυτοκρατορικό θρόνο ο εικονομάχος αυτοκράτορας  Λέων   Ε’   ο   Αρμένιος   (813 – 820 μ.Χ.)   και    εξαπέλυσε  το  διωγμό  κατά   των    αγίων    εικόνων,    μεταξύ    των   μονών,  οι  οποίες   πρωτοστάτησαν   στην  αντίδραση   κατά   του   ανοσίου  τούτου μέτρου   του    αυτοκράτορος,   υπήρξε  και  η  μονή  των  Δαλμάτων.  Κληθείς   γι’ αυτό    στα    ανάκτορα    ο    Όσιος   Ιλαρίων,   έλεγξε  σφοδρώς   το    βασιλέα  για  την  ασεβή  έναντι  των  εικόνων συμπεριφορά   του,    η    οποία,   την   μεν   Εκκλησία   αδικούσε,  το  δε  κράτος  χωρίς  αιτία  τάρασσε. Τόσο  ο   αυτοκράτορας,  όσο  και  ο  διαδεχθείς  τον Νικηφόρο στον  πατριαρχικό  θρόνο  εικονομάχος  Θεόδοτος  Α’  ο  Κασσιτεράς  (815 – 821  μ.Χ.),   μάταια   προσπάθησαν    να πείσουν τον  Όσιο  Ιλαρίωνα   να  προσχωρήσει   στην   πλάνη     και    να καταστρέψει  τις  άγιες   εικόνες.  Αυτός   παρέμενε  στύλος  άσειστος  στην    Ορθόδοξη   πίστη    του.

Ακολούθως  ο  Όσιος   Ἱλαρίων  συνελήφθη,   φυλακίσθηκε  και  εξορίσθηκε,   κατ’ αρχάς    μεν   στη    μονή    του   Φονέως,   στη   συνέχεια δε   στη  μονή  του    Κυκλοβίου,  όπου  παρέμεινε  επί  δύο  έτη.  Εξακολουθών   να   εμμένει    στην    Ορθόδοξη   πίστη   του,   μεταφέρθηκε   και   κλείσθηκε   στη  φυλακή   των   Νουμέρων,   από   όπου, αφού πολλές φορές μαστιγώθηκε και  ποικιλότροπα  κακοποιήθηκε,   εξορίσθηκε  στο    φρούριο    των    Ποτιόλων.

Το   820   μ.Χ.,   ο    Όσιος   Ιλαρίων   ελευθερώθηκε   υπό   του διαδεχθέντος τον Λέοντα Μιχαήλ Β’ Τραυλού (820 – 829 μ.Χ.)  και   παρέμεινε   φιλοξενούμενος,   επί    επτά  έτη,  κάποιας   ευσεβούς γυναίκας.  Το     830   μ.Χ.,   κατόπιν   διαταγής   του    διαδεχθέντος    τον Μιχαήλ    εικονομάχου  αυτοκράτορος Θεοφίλου (829 – 842 μ.Χ.) συνελήφθη  εκ  νέου  και  αφού  ποικιλότροπα  και  διαπομπεύθηκε, εξορίσθηκε   στη   νήσο   Αφουσία.  Μετά    το    θάνατο    του    Θεοφίλου, η    σύζυγος   αυτού    αυτοκράτειρα    Θεοδώρα   επανέφερε   τη    γαλήνη  στην  Εκκλησία,  δια   της   αναστηλώσεως  των  αγίων  εικόνων,  και  ανεκάλεσε   από    την  εξορία   όλους   τους   Ομολογητές   και    Οσίους Πατέρες.       
Έτσι  ο  Όσιος  Ιλαρίων  επανήλθε  στη  μονή  του  και,  αφού  την  διοίκησε θεοφιλώς  και  θεαρέστως  επί  τρία  έτη,  το  845  μ.Χ.,   κοιμήθηκε   με  ειρήνη,  σε ηλικία    εβδομήντα    ετών.

Απολυτίκιον.   Ήχος   α’.   Του   λίθου   σφραγισθέντος.           
Των   λόγων   του   Κυρίου    την   χάριν   γεωργήσας,   ήνθησας    καθάπερ ελαία,  παμμάκαρ    Ιλαρίων,   ελαίω   των  θείων  αρετών,  και   της ομολογίας   σου   σοφέ,   ιλαρύνων    τας   καρδίας   και   τας   ψυχάς,   των πίστει σοι εκβοώντων· δόξα τω δεδωκότι σοι ισχύν, δόξα τω σε   στεφανώσαντι,   δόξα   τω     ενεργούντι    δια     σου,   πάσιν    ιάματα.

Κοντάκιον.  Ήχος   δ’.   Επεφάνης    σήμερον.       
Του    Χριστού  τοις  ίχνεσιν    ακολουθήσας,  εν    Οσίοις    έφανας,   ώσπερ  αστήρ  εωθινός, καταπυρσεύων   τοις   τρόποις  σου,   τους   σε   τιμώντας,  Ιλαρίων     Όσιε.

Μεγαλυνάριον.
Ίθυνας   προς   χλόην    των    αρετών,  Πάτερ  Ιλαρίων, βακτηρία   τη λογική, την   Μονήν   Δαλμάτων,   ως   ταύτης   ποιμενάρχης·    διο    συν  τοις    Οσίοις,   λαμπρώς  δεδόξασαι.

 

Saint Hilarion the New

 

 

Saint Hilarion, the New, was born in Cappadocia in 775 AD, of devout and virtuous parents, Peter, a supplier of palace bread, and Theodosius, despite whom he received a diligent and positive education. At the age of twenty, under divine zeal, he left the secular world and went to the monastery of Xirokambi in Constantinople. He then went to the monastery of Dalmatia, where he became a great vocalist and was later ordained a senior, esteemed and loved by all his companions for his great virtues. After the death of the abbot of the monastery, Hilarion secretly abandoned her and fled to the monastery of the Kathars, born with great respect for the monks.

Informed of his refuge by the monks of the Dalmatian monastery, they begged Patriarch Nikiforos to arrange for his return to the monastery. By imperial order, Saint Hilarion left the monastery as its abbot and archimandrite. For eight years he led the community with great prudence and brotherhood and made it the true nest of Orthodoxy.

Thus, when the iconoclast Emperor Leo E Armenius (813-820 AD) ascended the imperial throne and launched the persecution against the holy icons, among the monks, who pioneered the reaction against the emperor's insatiable measure, there was also the Dalmatian monastery. Called for this in the palace by Saint Hilarion, he vigorously checked the king for his disrespectful of his images, which the Church did wrong, and the state without cause. Both the emperor and the successor to Nicephorus in the patriarchal throne iconoclast Theodotus I Kassiteras (815 - 821 AD) tried in vain to persuade Saint Hilarion to join the fallacy and destroy the sacred images. He remained a pillar unobtrusive to his Orthodox faith.

Then Saint Hilarion was arrested, imprisoned and exiled, first to Foneos Monastery and then to Cyclovian Monastery, where he remained for two years. Still adhering to his Orthodox faith, he was transferred to a prison in Numeria, where he was banished to the fortress of Potiola after being repeatedly battered and mistreated.

In 820 AD, Saint Hilarion was liberated by the successor Leo Michael II Traullou (820 - 829 AD) and remained a guest of a pious woman for seven years. In 830 AD, at the behest of Michael the successor to the iconoclastic emperor Theophilus (829 - 842 AD), he was re-arrested and exiled to the island of Aphusia after being diversified and airlifted. After the death of Theophilus, the wife of Her Empress Theodora restored peace to the Church by restoring sacred icons, and exiled all Confessors and Saint Fathers from exile.

So Saint Hilarion returned to his monastery and, after having administered it godly and spectacularly for three years, in 845 AD, he slept peacefully, at the age of seventy years.

 

 

Absolutely. Sound a '. Of the stone sealed.

For the words of the Lord for the sake of a farmer, a pure olive tree, a pillar of Hilarion, an oil of divine virtues, and of your confession of wisdom, of a heavy heart, and of a soul, of the faith of those who transgress; acting for you, all right.

 

 

It's close. Sound d. Impressive today.

I followed Christ in the trace of you, Saint Ascarius, in your honor, in your own ways, in honoring them, Hilarion.

 

 

Magnificent.

Grassroots of virtue, Father Hilarion, the bacterium of logic, the Dalmatian Monastery, as this shepherd; as a Saint, I glorify you brilliantly.