Κυριακή του Τυφλού

 

Το  ευαγγέλιο της Κυριακής του Τυφλού, αποτελεί μία αδιάψευστη απόδειξη  ότι  ο  Χριστός  δεν  ήταν  μόνο τέλειος άνθρωπος  αλλά  και τέλειος  Θεός.

 Όπως  διαβάζουμε  στο  Κατά  Ιωάννη  Ευαγγέλιον (κεφ. θ, 1 – 38), ο Χριστός, περνώντας  μέσα από την  Ιερουσαλήμ, συναντάει έναν  εκ γενετής   τυφλό.  Ο  Κύριος,  έκανε  πυλό,  αφού    έφτυσε   στο    χώμα,  του   άλειψε    τα    μάτια   και   τον   έστειλε  στην   κολυμβήθρα  του Σιλωάμ.  Ο   τρόπος   αυτός   θεραπείας,   μας   υπενθυμίζει   τον   τρόπο που   ο   Θεός    δημιούργησε    τον    άνθρωπο,   πλάθοντάς     τον.    Ο  Θεός    στην   Παλαιά    Διαθήκη,   πλάθει    τον    άνθρωπο   από    χώμα, τώρα    ο    Χριστός,   πλάθει    τα   μάτια    του    εκ   γενετής    τυφλού  πάλι     από    χώμα.    Ο    ίδιος   Θεός!  Δοκιμάζει   την   πίστη   του   τυφλού  και  τον στέλνει   στην   κολυμβήθρα    του   Σιλωάμ.    Σέβεται  την  ελευθερία  του  ανθρώπου,  και  ζητάει  τη  δική  του   εκούσια   και ελεύθερη   συμμετοχή   του   στο   θαύμα.   Ο   τυφλός   όμως   με   πίστη, υπακούει    στην   εντολή  του  Θεού, πηγαίνει  και  πλένεται  και  επιστρέφει    βλέποντας.

 Όμως,   η    ζωή   του   θεραπευμένου   τυφλού,   δεν    έγινε   ευκολότερη. Γίνεται   στόχος  της κακίας  και  του  μίσους   των   Φαρισαίων,    των ανθρώπων   εκείνων    που    με    ζήλο   πίστευαν    στο    Θεό    και    στην τήρηση    του    Νόμου   Του.  Ανακρίνουν  τον  τυφλό  και  αντί  να πιστέψουν   και    εκείνοι     βλέποντας    ζωντανό  το  θαύμα   μπροστά τους,   κλείνουν   τα   μάτια   της   ψυχής   τους.   Ο   θρησκευτικός φανατισμός   τους,   όχι   μόνο  τους    κλείνει    τα μάτια   της    ψυχής    και  εξαφανίζει   από    την   ψυχή   τους    τη  διάκριση  αλλά   τους  απομακρύνει    τελικά    και    από    το    Θεό.

 Οι   γονείς  του   τυφλού   φοβούνται   να   ομολογήσουν    το    θαύμα    που   έγινε   στο    παιδί     τους,   το   οποίο    και    γεννήθηκε   τυφλό,   για να    μην   γίνουν   αποσυνάγωγοι.   Τόση    ήταν    η    πίστη   τους    και    η  χαρά   τους    που  απέκρυψαν αποφεύγοντας με μαεστρία να ομολογήσουν ένα αληθινό γεγονός.   «Έχει  ηλικία  αυτόν  να ρωτήσετε»!   Ίσως   ο   Χριστός  να  τους   χάλασε   τα   σχέδια,   αφού    ο    εκ    γενετής  τυφλός  γιος   τους    ζητιάνευε.    Ίσως    τους    χάλασε   την   ησυχία    τους    αφού  έπρεπε   να   παρουσιαστούν   στη   συναγωγή   και  να  ανακριθούν  με  τον  κίνδυνο   να    γίνουν    αποσυνάγωγοι.   Και    εμείς  οι  χριστιανοί  που  ευεργετούμαστε  καθημερινά από  το  Θεό, ντρεπόμαστε  ή  φοβόμαστε  να  ομολογήσουμε το  Θεό  από   την ολιγοπιστία  μας.  Βάζουμε τα   συμφέροντά   μας   πάνω   από   το   Θεό, πιστεύοντας   ενδόμυχα   πως    Εκείνος   θα   μας    καταλάβει!   Εκείνος θα μας καταλάβει   αλλά    θα δει και την πίστη μας και  τις προτεραιότητες   που   έχουμε   βάλλει   στη   ζωή   μας.  Θα   δει   ποιους  θεούς   έχουμε  βάλλει    στη   θέση   Του    και   με    το    δικό   του   τρόπο  δε  θα  πάψει   να    μας    υπενθυμίζει   πως    Εκείνος    είναι    το    φως  του    κόσμου.

 
Ο   τυφλός,  τελικά    δεν    θεράπευσε   μόνο    τα    μάτια    του    σώματός του,    αλλά    και   της  ψυχής του.  Αναγνωρίζει  και  προσκυνεί  τη θεότητα  του  Ιησού και  δεν  διστάζει να  τον   ομολογήσει    στους  θρησκευτικούς    άρχοντες     με   θάρρος, που    θα    το   ζήλευαν    πολλοί από    μας.   Δεν    αρκεί     μόνο   η   πίστη,   χρειάζεται    και   η    ομολογία πίστεως    για   να  γίνουμε  γνήσια  παιδιά  του   Ιησού.  Όταν  ομολογήσουμε  το  Χριστό  μπροστά  στους  ανθρώπους,  θα μας ομολογήσει    και    Εκείνος  μπροστά   στον   Πατέρα   Του,   μας   έχει υποσχεθεί    ο    Κύριος.

Απολυτίκιον.   Ήχος    πλ. α’     .
Τον  συνάναρχον  Λόγον Πατρί  και   Πνεύματι,  τον  εκ   Παρθένου τεχθέντα   εις   σωτηρία    ημών, ανυμνήσωμεν πιστοί  και προσκυνήσωμεν·   ότι  ηυδόκησε σαρκί,   ανελθείν  εν  τω   Σταυρώ,  και  θάνατον υπομείναι, και  εγείραι τους τεθνεώτας,  εν  τη  ενδόξω   Αναστάσει    αυτού.

Κοντάκιον.  Ήχος   δ’.   Επεφάνης   σήμερον.         
Της   ψυχής  τα  όμματα  πεπηρωμένος,   σοι   Χριστέ  προσέρχομαι,   ως    ο   τυφλός   εκ   γενετής,   εν    μετανοία     κραυγάζωνσοι·  Συ  των  εν   σκότει   το   φως    το   υπέρλαμπρον.

Μεγαλυνάριον.
Ήνοιξας    Σωτήρ  μου  τους   οφθαλμούς,   του   τυφλού   εκ   μήτρας,    ως φιλάνθρωπος   πλαστουργός,  του  πηλού   τη    χρήσει,  και    Σιλωάμ    τη  νίψει·   διο    σε   ωμολόγει,    Θεόν    και   Κύριον.

 

Sunday of the Blind

 

 

The Gospel of the Blind Sunday is a clear proof that Christ was not only a perfect man but a perfect God.

 As we read in John the Gospel (chap. I, 1-38), Christ, passing through Jerusalem, meets a blind man by birth. The Lord made a pilgrimage after spitting it into the ground, wiping his eyes and sending him to Siloam's fountain. This way of healing reminds us of the way God created man by molding him. In the Old Testament God created man from the ground, now Christ created his eyes from birth again from the ground. God himself! He tests the faith of the blind man and sends him to the pool of Siloam. It respects the freedom of man, and calls for his own voluntary and free participation in the miracle. But the blind man, by faith, obeys God's command, goes and is washed, and returns, seeing.

 However, the life of the healed blind man did not get any easier. It is the target of the evil and hatred of the Pharisees, of those people who zealously believed in God and kept His Law. They interrogate the blind, and instead of believing and seeing the miracle alive in front of them, they close their eyes. Their religious fanaticism not only closes their eyes to the soul and eliminates discrimination from their souls, but ultimately alienates them from God.

 Parents of the blind are afraid to admit the miracle that happened to their child, who was born blind, in order not to become discouraged. So much was their faith and their joy that they concealed themselves, avoiding to masterfully confess a true event. "It's his age to ask"! Maybe Christ had their plans broken, since their blind son begged them. They may have lost their privacy as they had to appear at the synagogue and be interrogated at the risk of becoming abducted. And we Christians who are daily benefited by God are ashamed or afraid to confess God by our oligarchy. We put our interests above God, believing in Him that He will understand us! He will understand us but also see our faith and the priorities we have set in our lives. He will see which gods we have placed in His place, and in His own way He will never fail to remind us that He is the light of the world.

 

The blind man eventually healed not only the eyes of his body but also his soul. He recognizes and worships the divinity of Jesus and does not hesitate to confess it to the religious lords with courage that many of us would envy. It is not enough for faith alone that we need confession of faith to become genuine children of Jesus. When we confess Christ before men, He will confess us also before His Father, the Lord has promised us.

 

 

Absolutely. Sound ah.

Lieutenant Patriarch and Spirit, the Virgin of our salvation, we commend the faithful and worship;

 

 

It's close. Sound d. Impressive today.

Of the souls of the souls of the wonders of Christ, I come, as the blind man by birth, in repentance, screaming;

 

 

Magnificent.

I opened my Savior the eyes, of the womb, as a philanthropist, of the clay, and of Siloam;