Η Ψηλάφησις του Αποστόλου Θωμά

 

Σε  έξι   μέρες   ο   Θεός   κατασκεύασε   και    διακόσμησε   όλο   το αισθητό   τούτο   σύμπαν,   επίσης   έπλασε   και    ζωοποίησε   το   μόνο ζώο  με αίσθηση και  νου,  τον    άνθρωπο.  Κατά  την  έβδομη μέρα  κατέπαυσε  από  όλα τα  έργα  Του, όπως μας  δίδαξε  το  Άγιο  Πνεύμα  με    τη    γλώσσα    του    Μωϋσή.

«Και  ευλόγησε   ο  Θεός  την  εβδόμη  μέρα  και  την   αγίασε».

Πως   λοιπόν  ευλόγησε  και  αγίασε  αυτή  την  ημέρα, στην  οποία  δεν  έπραξε τίποτα; Πως  δεν  ευλόγησε  την «μία» την πρώτη που  είναι  υπερεξαίρετη  κατά  την  οποία   παρήγαγε   το   σύμπαν   από  το  μη  όν;

Πως  δεν  ευλόγησε   κάποια   άλλη  επόμενη  μέρα   είτε  αυτή  που στερέωσε τον  ουρανό  είτε  αυτή  που  συστάθηκε η γη; Γιατί δεν  ευλόγησε μάλλον  την  έκτη  που  ανέδειξε  τον  άνθρωπο  γνωστικό  ζώο κατ’ εικόνα  και  ομοίωσή  Του;

Και  όμως  ευλόγησε   την  έβδομη   μέρα,   που  είναι   μέρα   απραξίας.

Μερικοί    εκθειάζουν  τον  αριθμό  επτά  (Ιώσηπος,   Φίλων)   γιατί   λέγουν   ότι   είναι  αγέννητος, αλλά   και   παρθένος  αφού  δεν  γεννά.  Όμως  και    η  μονάδα  είναι  εντελώς  αγέννητη,  αλλά  και   γεννητική  κάθε  αριθμού.  Μιλάνε  για  τις επτά  μέρες  της  εβδομάδας,  επτά  πλανήτες,  σ’ επτά   μέρες  διχοτομείται    η   σελήνη    και    σε    άλλες επτά   γίνεται   πανσέληνος   κ.ο.κ.

Κάθε αριθμό άν  τον   εξετάσουμε   θα   βρούμε   κάτι   καλό και θαυμαστά   ταιριαστό.    Λόγου  χάρη  ο  αριθμός  έξη  είναι   πρώτος  μεταξύ  των  τελείων   αφού   εξισώνεται   πριν   από   τους    άλλους    στα μέρη   του,   γι’ αυτό   και   το   σύμπαν    ολοκληρώθηκε   σ’ αυτόν.

Όμως  ο  Μωϋσής  κατά   κανένα  τρόπο  δεν  εμφάνισε  τον  Θεό  ως  επαινέτη   του   αριθμού.   Λαμβάνοντας    αφορμή    από   τα    ίδια  τα  λόγια  του  Μωϋσή  λέμε   για    ποιο    λόγο    ευλόγησε    την   εβδόμη  μέρα.  Λέγει    ότι:   «κατέπαυσε    ο  Θεός  την   έβδομη   ημέρα   από   όλα   τα    έργα  του  τα  οποία  άρχισε  να  εκτελεί».  Επομένως    υπάρχουν   έργα   του   Θεού   που   ούτε   άρχισε   να   εκτελεί,  ούτε  έπαυσε   να εκτελεί.

Ευλόγησε  λοιπόν  και  αγίασε  την  έβδομη  ημέρα  κατά   την  οποία  έπαυσε  να   πράττει   τα   αισθητά,   σαν   είδος   επανόδου    στο    ύψος του   θεοπρεπώς,   που   βέβαια   ποτέ    δεν   εγκατέλειψε,    διδάσκοντας εμάς   να    βρεθούμε   κατά    δύναμη    σ’ εκείνη    τη   κατάπαυση   που είναι   η    κατά  το νου  μας  θεωρία  και  ανύψωση   προς   το    Θεό.  Αυτό  είναι  το  ένα  αίτιο   της    ευλογίας    της   έβδομης  ημέρας  και παρήγγειλε   ο   Μωϋσής   να    τηρείται   αργία,   αλλά   μόνο   από   τα έργα    που   βοηθούν    το  σώμα,  ενώ  για  τη  ψυχή  παρήγγειλε  ενέργεια.

Άλλο  αίτιο  είναι  η πρόβλεψη του   δημιουργού  της  εκτροπής  του  ανθρώπου   προς   το   χειρότερο   μέχρι   καταστροφής    και   φυλακής στον   Άδη,   την   αχρήστευση  όλου  του  κόσμου,  αλλά  και  το  μελλοντικό  ανακαινισμό   του   ανθρώπου. Αυτή   η ανακαίνιση  ενεργήθηκε  με την ενανθρώπηση  του  Θεού, την   κατάβαση    στον    Άδη του    Χριστού  δια  του  θανάτου  και  την  ανάκληση   των    ψυχών    από  αυτόν    το   Σάββατο.

Τελείωση    της    εβδόμης   μέρας   είναι   η    όγδοη    ημέρα,   η    Κυριακή  κατά    την   οποία    έγινε  η  ανάσταση  του    Κυρίου.  Δεν    είναι    μόνο  όγδοη  ημέρα,  αλλά   και   η   πρώτη    των    έπειτα    από    αυτή,   γι’ αυτό  και    ο   Μωϋσής  την  ονόμασε  όχι   «πρώτη»,    αλλά   «μία»  ως   ανώτερη  από  τις  άλλες  και  ως προοίμιο της  μιας  και  ανέσπερης ημέρας    του   μέλλοντος    αιώνος.    
Γι’ αυτό και ο Κύριος εμφανίσθηκε την Κυριακή, την ημέρα της αναστάσεώς   του,   στους    μαθητές    του,  ενώ  απουσίαζε   ο  Θωμάς.  Και πάλι   στην    όγδοη    ημέρα,   δηλαδή   την   Κυριακή,   (που   τιμάμε σήμερα)   στο  ίδιο σπίτι με κλειστές τις πόρτες εμφανίζεται στο διστακτικό   Θωμά   για   να   τον    οδηγήσει  στη  πίστη.  Από  τότε  διαρκώς  η  Εκκλησία  του  Χριστού επιτελεί  τις συνάξεις,   κυρίως    τις Κυριακές.   Και   γι’ αυτό   δεν   πρέπει   κανείς   να   απουσιάζει    από    τις  ιερές  και   θεοπαράδοτες   συνάξεις    και    εγκαταλειφθεί   δίκαια    από  τον  Θεό  και  πάθει    κάτι   παρόμοιο  με  τον  Θωμά,  που  δεν  ήλθε στην  ώρα   του.    Ο    Θωμάς    όταν    ήταν  απών  από  τη   σύναξη,  έγινε  άπιστος,   όταν    δε    επανήλθε  με  τους  πιστεύοντας,  τότε  δεν  αστόχησε  στη  πίστη  του. Επομένως  να   επισκεπτόμαστε   συχνά   την Εκκλησία   τις   Κυριακές   σχολάζοντας    από    τα   επίγεια   έργα   μας, χωρίς    απουσίες    για    να    λαβαίνουμε   την    ειρήνη  και  να  αυξάνουμε    την   πίστη   μας.

Απολυτίκιον.   Ήχος    βαρύς.  
Σφραγισμένου  του  μνήματος,  η  ζωή  εκ  τάφου  ανέτειλας  Χριστέ  ο  Θεός·  και    των  θυρών κεκλεισμένων,  τοις  Μαθηταίς  επέστης  η  πάντων  Ανάστασις,   Πνεύμα  ευθές  δι’ αυτών  εγκαινίζων  ημίν,  κατά  το  μέγα  σου  έλεος.

Κοντάκιον. Ήχος   πλ. δ’.           
Τη  φιλοπράγμονι  δεξιά, την ζωοπάροχόν σου πλευράν, ο Θωμάς εξηρεύνησε  Χριστέ  ο   Θεός·   συγκεκλεισμένων  γαρ  των    θυρών  ως  εισήλθες, συν  τοις  λοιποίς   Αποστόλοις   εβόα    σοι·   Κύριος    υπάρχεις  και  Θεός  μου.

Μεγαλυνάριον.
Θυρών  κεκλεισμένων  τοις  Μαθηταίς,  υπέστης  Σωτήρ  μου,  την  ειρήνην  σου δουςαυτοίς· όθεν  ο  Θωμάς  σε,  δακτύλωψηλαφήσας,  εβόα·  Συ  Θεός  μου, πέλεις  καιΚύριος.

 

The Resurrection of the Apostle Thomas

 

In six days God made and decorated all this felt universe, also created and made the only animal with a sense and mind, man. On the seventh day He rested from all His works, as the Holy Spirit taught us in the language of Moses.

"And God blessed the seventh day and sanctified it."

So how did he bless and sanctify this day, on which he did nothing? How did he not bless the "one" with the first one who is over-the-top in which he produced the universe from the non-being?

How could he not bless another day either the one who fixed the sky or the one who formed the earth? Why didn't he rather bless the sixth which brought forth the cognitive image and likeness of man?

And yet he blessed the seventh day, which is a day of inaction.

Some praise the number seven (Joseph, Friends) for saying they are unborn but also virgin since they do not give birth. But the unit is completely unborn, but also genuine in every number. They talk about the seven days of the week, the seven planets, the seven days the moon is split, and the other seven become full moon and so on.

Any number if we look at it we will find something good and wonderfully fitting. For example, the number six is ​​the first of the dots to be equaled before the others in its parts, so the universe is completed there.

But Moses in no way presented God as the praise of number. Referring to Moses' own words, we say why he blessed the seventh day. It says: "God rested on the seventh day from all his works which he began to perform." Therefore there are works of God that neither began nor ceased to perform.

So he blessed and sanctified the seventh day on which he ceased to act sensibly, as a kind of return to the height of the divine, which of course he never gave up, teaching us to be strong in that abyss that is our theory and mind elevation to God. This is one reason for the blessing of the seventh day, and Moses commanded that the observance be kept, but only by works that help the body, while ordering energy for the soul.

Another reason is the prediction of the creator of human diversion to the worst until destruction and imprisonment in Hades, the abolition of the whole world, and the future renovation of man. This renovation has been effected by the incarnation of God, the descent into the Hades of Christ by death, and the recapture of souls from this Sabbath.

End of the seventh day is the eighth day, the Sunday on which the Lord's resurrection took place. It is not only the eighth day, but also their first after it, which is why Moses called it not "the first" but "the one" as superior to the others and as a prelude to the one inexorable day of the future century.

That is why the Lord appeared to his disciples on Sunday, the day of his resurrection, while Thomas was absent. Again on the eighth day, that is, Sunday, (which we honor today), in the same house with the doors closed he appears to the hesitant Thomas to lead him to faith. Since then, the Church of Christ has been holding synagogues, especially on Sundays. And that is why one should not be absent from the sacred and divine congregations and justly abandoned by God and suffering something similar to Thomas, who did not come in time. When Thomas was absent from the synagogue, he became unfaithful, when he did not come back to them believing, then he did not fail in his faith. Therefore, we often visit the Church on Sundays commenting on our earthly works, without absences to receive peace and increase our faith.

 

Absolutely. Heavy sound.

Sealed of remembrance, you have risen to life by Christ God;

 

 

It's close. Sound d.

On the right-hand side, on your zodiacal side, Thomas God the Christ has explored; locked gates as you enter, along with the other Apostle Apostles; there is also my God.

 

 

Magnificent.

Doors in camera, suffer my Savior, peace be upon you; all thou in Thomas, thou hast afflicted, of Eve; O my God, thou shalt pass, and Lord.