Η Οσία Υπομονή

 

Η Οσία  Υπομονή   καταγόταν  από   την   Κωνσταντινούπολη.   Ήταν    η  «Ελένη   εν   Χριστώ   τω    Θεώ    πιστή  Αυγούστα…»  και  αυτοκρατόρισσα   Ρωμαίων  η  Παλαιολογίνα.   Ήταν   η  σύζυγος  του αυτοκράτορος    Μανουήλ   Β’  του   Παλαιολόγου   (1391 – 1425   μ.Χ.)   και  μητέρα   δύο,   στη   συνέχεια, αυτοκρατόρων, του Ιωάννου Η’ Παλαιολόγου  και του  Κωνσταντίνου του ΙΑ’ Παλαιολόγου, του τελευταίου    βυζαντινού    ηρωικού    εθνομάρτυρος   αυτοκράτορα.

Ο    ιστορικός   Χρυσολωράς   γράφει   για   τον   αυτοκράτορα   Μανουήλ Β’ και τη σύζυγό του Ελένη, την μετέπειτα Οσία Ὑπομονή: τους διέκρινε  «οσιότης   μεν   εις   Θεόν,   δικαιοσύνη   δε   προς   ανθρώπους   και   επί  πλέον   κατοικούσε   μέσα   τους   ο  έρως  προς  τον   Χριστόν».   Ήταν    ένα ζεύγος,  που  ενώ  περνούσε  από  συνεχείς  φοβερές  εξωτερικές φουρτούνες,   όμως   μεταξύ του είχε συνευδοκία, δηλαδή κάτι περισσότερο από ομοφροσύνη και αλληλοκατανόηση. Ήταν    «αγία Δέσποινα»   (=αγία  αρχόντισσα), κατά τον ιστορικό  Γεώργιο Φραντζή,   «καλή   καγαθή  ψυχή»,    κατά   τον  Πλήθωνα.

Ήταν    στήριγμα   του   συζύγου   της,   διότι   είχε   μεγάλη   πίστη   και μεγάλη   υπομονή.   Τους  υιούς  της   τους   ανέτρεφε   με  παιδεία   και νουθεσία   Κυρίου,  ώστε   να   είναι   πάντοτε   μονιασμένοι   και   στην καρδιά   τους   να    βασιλεύει   η   πίστη    και   κάθε   αρετή.    Από    αυτούς δύο έγιναν αυτοκράτορες, από τους οποίους ο ένας, ο  Κωνσταντίνος    ο    ΙΑ’,   έγινε   θρύλος   και    έμπνευση    στο    Ελληνικό  Γένος.  Τα   άλλα   τέσσερα   έγιναν   ηγεμόνες   στην   Πελοπόννησο    και  την   Θεσσαλονίκη.    Από    αυτούς    οι    τρεις   έγιναν  στο  τέλος  μοναχοί.   Οι   δύο   θυγατέρες    της    σε    παιδική    ηλικία   απεβίωσαν.

Όταν    πέθανε  ο   σύζυγός   της,   η    Αγία   έγινε   μοναχή   σε   ένα μοναστήρι έξω από την   Κωνσταντινούπολη  και  έλαβε το όνομα Υπομονή.   Μετά    είκοσι   πέντε   χρόνια   μοναχικής  ζωής   κοιμήθηκε οσίως με ειρήνη το 1450 μ.Χ., τρία χρόνια πριν την άλωση της Κωνσταντινουπόλεως.    
Ο  γνωστός   λόγιος  της   εποχής   εκείνης    Γεώργιος   Γεμιστός   ή Πλήθων   γράφει   γι’ αυτήν ότι διέθετε   «σύνεσιν και   τελείαν   σοφρωσύνην»   σε  τέτοιο  βαθμό   τελειότητος    που   λίγες    μοναχές    την    έφθαναν.           
Και  πριν  γίνει  μοναχή   αναφέρει  ένας   άλλος   σύγχρονός   της    ήταν  το    καύχημα  για  τον   άνδρα   της  και  τα  παιδιά της,  αλλά  και  καύχημα  για   τον   λαό   της   Κωνσταντινουπόλεως.    Ο    Πλήθων γράφει  ακόμα ότι:   «Δεν είναι εύκολο να βρει κανείς όμοια μ’ αυτήν γυναίκα,   ανάμεσα    σε    άλλες   που   έχουν   τα   ίδια   αξιώματα,   ούτε άλλη   με   τόσα   χαρίσματα    και    τόσες    ενάρετες   πράξεις».

The Hose Patience

 

 

Hosea Patience came from Constantinople. It was "Helen in Christ the Faithful Augustus of God ..." and Roman Emperor Paleologina. She was the wife of Emperor Manuel II of Paleologos (1391 - 1425 AD) and the mother of two later emperors, John I of Paleologos and Constantine of IA Paleologos, the last Byzantine heroic martyr.

The historian Chrysoloras writes about Emperor Manuel II and his wife Helen, the later Hosea Patience: they were described as "godsend to God, justice not to men, and in addition to them the love for Christ resided". He was a couple who, while passing through continual terrible outer barracks, but had a co-existence with him, that is, more than sympathy and understanding. It was "Saint Despina" (= Saint Ardontissa), according to the historian George Frantzis, "good good soul", according to Plethon.

She was supportive of her husband because she had great faith and great patience. She nurtured their sons through the Lord's education and discipline, so that they would always be united and in their hearts reign faith and virtue. Two of them became emperors, one of whom, Constantine IA, became a legend and inspiration in the Greek genus. The other four became rulers in the Peloponnese and Thessaloniki. Three of them eventually became monks. Her two daughters died as a child.

When her husband died, she became a nun in a monastery outside Constantinople and took the name Patience. After twenty-five years of solitary life he slept peacefully in 1450 AD, three years before the fall of Constantinople.

The well-known scholar of that time, George Yemistos or Plethon, writes of her having "prudence and complete wisdom" in such a degree of perfection that few nuns reached her.

And before becoming a nun she mentions another contemporary of her was the boast for her husband and her children, but also the boast for the people of Constantinople. Plithon further writes that "It is not easy to find a woman like her, among others who have the same office, nor one with so many gifts and virtues."