Ο Άγιος Συνέσιος

 

Πολύ  φτωχές   δυστυχώς   είναι   οι   πληροφορίες   που   έχουμε   για   τον   Κύπριο   αυτόν   άγιο.   Τόσο   το   συναξάρι   όσο   κι   η ακολουθία   του   ελάχιστα   πράγματα   μας   προσφέρουν.

Σύμφωνα   μ' αυτές   ο  άγιος    Συνέσιος γεννήθηκε στην Καρπασία. Ήταν άνθρωπος πράος κι ανεξίκακος και διαδέχτηκε στον επισκοπικό θρόνο τον άγιο Φίλωνα. Αυτού μάλιστα και το ιερό έργο ζήλωσε και συμπλήρωσε.   Όταν   έγινε   επίσκοπος, την    Καρπασία   μα κι   ολόκληρο   το   νησί    λυμαίνονταν   οι   αιρέσεις.

Ο    διάβολος που   ξέρει   να   μεταμορφώνεται    και   «εις    άγγελον   φωτός»,   όπως   μας   λέει   ο  θείος   απόστολος,   χρησιμοποίησε    απ'  την    πρώτη   στιγμή   τούτο   το   μέσο,   για    να προσβάλει   τη   θρησκεία   του   Χριστού,   που   με   την   εργασία   και τους   κόπους των μακαρίων Πατέρων και προ παντός των αγίων Ιεραρχών   Επιφανίου  και   Φίλωνος   είχε   ήδη    επικρατήσει   σε   όλη την   Κύπρο,   πρόβαλε   τις   αιρέσεις.   Και   τις   πρόβαλε   για   να σκοτίσει   τα   πνεύματα,   να   ταράξει   τις  συνειδήσεις και  να κομματιάσει   το   σώμα    του   Χριστού,   την   Εκκλησία.   Ο   κίνδυνος ήταν   πολύ   μεγάλος.

Αυτό που δεν πέτυχαν οι Αυτοκράτορες της Ρώμης με τους διωγμούς   που  κίνησαν   ενάντια   στην Εκκλησία και με τα βασανιστήρια τα ανήκουστα που χρησιμοποίησαν, ζήτησαν να το πετύχουν    οι  αιρέσεις. Να σκανδαλίσουν τους Χριστιανούς. Να ψυχράνουν   το   ενδιαφέρον   και    τον   ζήλο   τους   για   την   πίστη   κι έτσι    σιγά-σιγά   να   σβήσουν    από   τις   καρδιές,   την   αγάπη   για   τον Χριστό   και   τη   θρησκεία   του.

Στους   διωγμούς η Εκκλησία αντιστάθηκε με το αίμα των μαρτύρων  της.   Στις    αιρέσεις   πρόβαλε   μαζί   με το αίμα των μαρτύρων  της και «την  μάχαιραν   του   Πνεύματος,   ο   εστί    ρήμα Θεού»   δηλαδή   και   τη   μάχαιρα   του   Αγίου    Πνεύματος,   η   οποία είναι    ο    άδολος   και   φωτεινός    λόγος    του    Θεού.   Αυτό    έγινε    και στην  Κύπρο μας. Ενάντια στις αιρέσεις που σύμφωνα με τον άγιο Επιφάνιο  ξεπερνούσαν   σε   αριθμό   τον  καιρό   αυτό   τις   ογδόντα, κινήθηκε   με   φλόγα   και   χριστιανική   σύνεση   ο    άγιος   Συνέσιος.   Με   το   ραβδί   του  ιεραποστόλου   και   τη   μάχαιρα   του   Πνεύματος, που είναι τομώτερη κι από το πιο κοφτερό εργαλείο ανέλαβε ο ουρανοπολίτης    Ιεράρχης   τον   σκληρό   αγώνα   για   την   αντιμετώπιση   και   διάλυση   των   αιρέσεων.

Η  πραότητα   του,   η   γλυκύτητα   των   λόγων   του  και   τα πειστικά  επιχειρήματα του ενισχυμένα με τα πολλά του θαύματα φέρνουν παντού και τα ανάλογα αποτελέσματα. Οι εχθροί της Εκκλησίας,   που   ζητούν   να   ξεσχίσουν   τον   άρραφο   χιτώνα   του   Κυρίου, παραμερίζονται από παντού και παραπλανημένοι πιστοί με δάκρυα μετανοίας ξαναγυρνούν στη μάνδρα του Χριστού. Η επιτυχία είναι αφάνταστη.   Σε   λίγα   χρόνια   η   Αγία    Νήσος   ξαναβρίσκει   την   ειρήνη   της   και τον   δρόμο   της   χριστιανικής  πίστεως.

Η ζωή του μεγάλου Πατρός υπήρξεν αληθινά μια ζωή εκδαπανήσεως και θυσίας. Αλλά και μια ζωή αγάπης   και   φιλανθρωπίας. Η καρδιά του πυρακτωμένη από την αγάπη του Χριστού και  των ανθρώπων   αγωνιζόταν   μέρα   νύκτα   να   σκορπίσει  και  να  μεταδώσει   στους γύρω του αυτή τη φλόγα. Της αγάπης τη φλόγα, το ενδιαφέρον,   τη στοργή.   Τα   λόγια   που   απευθύνει   ο   Κύριος   στους   οπαδούς   του  «ούτω λαμψάτω   το   φως   υμών   έμπροσθεν   των   ανθρώπων,   όπως   ίδωσιν   υμών   τα καλά    έργα   και   δοξάσωσι   τον  πατέρα  υμών  τον   εν   τοις   ουρανοίς»  (Ματθ. ε', 14)   στέκονται   πάντα   φωτεινά   μπροστά  του.

Δεν μπορούν  οι χριστιανοί   μου    να   γίνουν   φωτεινοί,   σκέπτεται,   αν δεν  δουν   σ' εμένα   το   πρότυπο,  το   φωτεινό  πρότυπο, το   οποίο  να αντιγράψουν. Γι' αυτό και αγωνίζεται σκληρά   και   παλαίει   κυριολεκτικά για    να   είναι   «τύπος    των   πιστών   εν   λόγω,   εν   αναστροφή,   εν   αγάπη,    εν πνεύματι,   εν   πίστει,   εν   αγνεία»   (Α' Τιμοθ. δ , 12).   Όπως   λάμπει   του   ήλιου το    φως    έτσι    λάμπει    γύρω   και   του   μακάριου   επισκόπου    η    ψυχή.

Είναι    παράδειγμα   ζωντανό    η   ζωή   του    για   τους   χριστιανούς   του. Παράδειγμα στα λόγια και στη συμπεριφορά του    μ' αυτούς.   Παράδειγμα και    στην   αγάπη   και   στην   πνευματική   ζωή  και στην πίστη και στην αγνότητα, που και όταν δεν μιλούσε, ενέπνεε κι αιχμαλώτιζε και καθοδηγούσε    στη   χριστιανική    ζωή.

Στο πρόσωπο του τα πιστά του τέκνα βρίσκανε πάντα τον   στοργικό πατέρα   και   τον   ανέξοδο  γιατρό, που ήξερε να γίνεται «τοις πάσι   τα   πάντα ίνα    πάντως    τινάς    σώσει»   (Α' Κορινθ. θ', 22).

Μα   κι   όταν   ο   Άγιος   κοιμήθηκε,   δεν   σταμάτησε   να   προσφέρει   σ' εκείνους   που   με   πίστη   καταφεύγουν   στη   χάρη   του   τις   θεραπείες   και   τις δωρεές   του.

Πολλά   θαύματα   του   Αγίου   αναφέρονται   από   τους   κατοίκους   της Καρπασίας μ' ευλάβεια κι ευγνωμοσύνη. Ιδιαίτερα τιμάται σαν θεραπευτής   της   δυσουρίας.  Αλλά   κι   ότι   τιμωρεί   με  την   ίδια  αρρώστια όλους εκείνους    οι   οποίοι   τολμούν   και   δοκιμάζουν   να   καταχραστούν   την περιουσία  του.   Επίσης   μεταξύ   των   κατοίκων   επικρατεί   η   γνώμη   ότι   ο φιλάνθρωπος   επίσκοπος   προσφέρει   θαυματουργικά   τις  δωρεές   του   χωρίς ανταλλάγματα ακριβά ή πολύτιμα. Είναι πολύ ολιγαρκής. Κι ένα κρεμμύδι είναι αρκετό να ικανοποιηθεί ο άγιος και να προσφέρει τη θαυματουργική    θεραπεία    του.

Ένα   πράγμα  όμως  δεν   θέλει.   Να   του   πειράξουν   ή   να   του   αφαιρούν   τα δικά   του.

Η   αγάπη   κι    η   ευλάβεια   των   χριστιανών   της   Κύπρου   μας   μα ιδιαίτερα    της   Καρπασίας   στον   άγιο   Συνέσιο   είναι   πολύ   μεγάλη.   Αυτής   της αγάπης    καρπός   είναι   κι   ο   «θαυμαστός και παράδοξος»   ναός,   τον  οποίον ανήγειραν προς τιμήν του τα πνευματικά του παιδιά. Μέσα   στον   όμορφο κι   επιβλητικό   τούτο   ναό   βρίσκονται   τοποθετημένα   τα   άγια   λείψανα   του.

Κοντά    στον   ναό   αυτό   διασώζεται   και   σήμερα   μια   μεγάλη   σπηλιά, που    είναι   γνωστή   με   τ'   όνομα   «ο   σπήλιος   τ' Άη   Συνέση».   Η   σπηλιά   αυτή στα  πρώτα  χριστιανικά  χρόνια τα δύσκολα, τα χρόνια των διωγμών χρησίμεψε σαν κατακόμβη  και   σαν   νεκροταφείο   των   τότε   χριστιανών.

Στη   σπηλιά   αυτή    μαζευόντουσαν   τις   νύκτες   οι   πιστοί   για   να εκτελέσουν τα θρησκευτικά τους καθήκοντα. Εκεί μακριά από τα περίεργα   μάτια   των   διωκτών   και   μέσα    στο   μισοσκόταδο   που   μάταια προσπαθούσαν   να  διαλύσουν μερικά  κεράκια - προσφορά   ευλαβών ψυχών - γονάτιζαν οι χριστιανοί, για να υψωθούν με τα λόγια του Μυστηρίου της   ζωής σ' άλλους κόσμους, κόσμους   γαλανούς   κι   ωραίους, κόσμους    αγγελικούς.

Στην   ίδια   τη   σπηλιά   πάλι,   όταν    κάποιος   απέθνησκε,   οι   ζωντανοί λάξευαν   σε   μια   πλευρά   της   τον   τάφο   μέσα   στον   οποίο  έθαπταν   τον   νεκρό τους.

Η σπηλιά είναι πολύ μεγάλη. Σήμερα όμως   είναι   εγκαταλειμμένη και χρησιμοποιείται σαν μάνδρα. Στα βραχώδη τοιχώματα   της   υπάρχουν διάφορα αρκοσόλια πράγμα που φανερώνει πώς η σπηλιά είχε χρησιμοποιηθεί   σαν   κατακόμβη.   Στα   αρκοσόλια   θα   πρέπει   να   έβαζαν   οι χριστιανοί   τις   εικόνες    τους    και   να   έκαμναν   την   προσευχή   τους.

Κατά   τα   800   χρόνια   της   μαύρης   δουλείας,  τότε  που   όλα   τα  σκιαζε    η φοβέρα    και   τα   πλάκωνε   η   σκλαβιά,   η   σπηλιά   αυτή   πόσες   φορές   δεν  θ' απέκρυψε από τα μάτια του μαύρου δυνάστη τις πονεμένες και καταδιωγμένες     καρδιές   που   κατάφευγαν   εκεί,   για   να  σωθούν   από  το άσπλαχνο μαχαίρι των διωκτών; Αλλά και πόσες φορές εκεί τα δακρυσμένα μάτια δεν σπογγίστηκαν και δεν έλαμψαν από κάποια κρυφή ελπίδα,   όταν   ο  παπαδοδάσκαλος τους μιλούσε για τα περασμένα μεγαλεία   κι   έκλειε   τα   απλά   του  λόγια με κάτι παρόμοιο   σαν   εκείνο   που    ο ποιητής   διατυπώνει   στον   εμπνευσμένο   στίχο   του:

Μη   σκιάζεστε   στα    σκότη.
η   λευτεριά   σαν   της   αυγής   το   φεγγοβόλο   αστέρι
της   νύχτας   το   ξημέρωμα   θα   φέρει.

Η αγάπη  του  αγίου Συνεσίου  στο ποίμνιό  του  που    εκδηλωνόταν  με   τόσες   θαυματουργικές    θεραπείες   συνεχίζεται  ακόμη  και  σήμερα  σε  όσους  με  ευλάβεια    και    σεβασμό    καταφεύγουν    στον    ιερό   ναό    του   και  με  πίστη  ζητούν  τη  χάρη   του. Από  τα   πολλά  του  θαύματα  θα  αναφέρουμε  εδώ  μόνον  ένα,  που  απ’ την  πρώτη  στιγμή  εντυπωσιάζει  για    την    πρωτοτυπία    του.

Η    μνήμη   του   αγίου   Συνεσίου    συμπίπτει   κάθε   χρόνο   την   εποχή   του θερισμού (26  Μαΐου),  Την   ημέρα   αυτή   ο   Άγιος   θέλει   να   την   αργούν   οι χριστιανοί.   Κι    αυτό   ίσως   για   να   συνηθίσουν   οι   πιστοί   να   σέβονται   τις μεγάλες γιορτές και την Κυριακή που είναι   μέρες   ιερές   κι   αφιερωμένες στη    λατρεία   να   του   Θεού.

Αν   την αργία της ημέρας αυτής της γιορτής του,  την   καταπατήσουν οι   χριστιανοί   και   πάνε   στο   θέρος,   τότε,   λέγεται   πως   ό,τι   θερίσουν   και μαζέψουν   την  ημέρα   αυτή,   τούτο   σήπεται   και   χάνεται. Είναι   κι   αυτό   μια παραχώρηση του Ουράνιου Πατέρα, για να θυμούνται οι πιστοί να σέβονται    και    να   τιμούν    τον   Άγιο   τους.

            Άραγε   οι   σημερινοί   χριστιανοί,   οι   χριστιανοί   του  20ου   αιώνα   θα θελήσουν   να   προσέξουν   μερικές   αλήθειες,  αλήθειες  απλές    σαν   κι  αυτή;

Στην εποχή μας σκληροί αγώνες ανελήφθησαν και συνεχίζονται σ' όλο τον   κόσμο   για   την   ελάττωση   των   ωρών   εργασίας   του   εργάτη.   Καλά   και  άγια   όλ'  αυτά.

Μα   τις   ημέρες   που   η   αγία   μας   Εκκλησία,   στοργική   μητέρα   αυτή, όρισε    σαν   ημέρες   αργίας    και    ξεκουράσματος   σωματικού   και   ψυχικού   κι είναι   οι   μέρες   αυτές    μια   από   τις   πρώτες   εργατικές  νομοθεσίες,  θα θελήσουμε   οι   χριστιανοί   της   διαστημικής   εποχής   να   τις   τηρήσουμε  και   να τις   σεβαστούμε;

Αλήθεια!   Θα   το   θελήσουμε;

 

Απολυτίκιο   Ήχος   α'      

Καρπασέων   το   κλέος   και   Κυπρίων   αγλάϊσμα   και  θαυματουργός ανεδείχθης, ιεράρχα πατήρ ημών Συνέσιε• διό την   χάριν   των   θαυμάτων εξ   ουρανού   εδέξω   μακάριε,   θεραπεύειν   τους   νοσούντας,   και  τας   ψυχάς των   πίστει    προοτρεχόντων   σοι.   Δόξα   τω   δεδοκότι   σοι   ισχύν,   δόξα   τω   σε στεφανώσαντι,   δόξα   τω   ενεργούντι   δια   σου   πάσιν  ιάματα.     

 

 

Saint Synesius

 

Unfortunately, the information we have about this saintly Cypriot is very poor. Both the syllabus and its sequence have little to offer us.

According to them, Saint Synesius was born in Karpathia. He was a man of humility and impiety and succeeded Saint Philo in the episcopal throne. In fact, the sacred work of him too was jealous and fulfilled. When he became a bishop, the Karpathians and the whole island were slaughtered.

The devil who knows how to be transformed and "into angelic light", as the divine apostle tells us, used this means from the first moment to attack the religion of Christ, which by the work and labors of the Blessed Fathers and before all the holy hierarchs Epiphanius and Filonos had already prevailed throughout Cyprus, promoted heresies. And he set them forth to kill the spirits, to disturb the consciences, and to dismember the body of Christ, the Church. The risk was very high.

What the Emperors of Rome failed to do with the persecutions they made against the Church and the torture they used was the heresies sought to achieve it. To scandalize Christians. To cool their interest and zeal for faith and so slowly erase from their hearts, love for Christ and his religion.

During the persecutions, the Church resisted the blood of her martyrs. In heresies she presented with the blood of her martyrs and "the sword of the Spirit, the verb of God", that is, the sword of the Holy Spirit, which is the ruthless and luminous word of God. This has happened in our Cyprus as well. Against the heresies that, according to Saint Epiphanes, exceeded eighty in number at this time, Saint Sennesius was moved with flame and Christian prudence. With the stick of the missionary and the knife of the Spirit, which is sharper than the sharpest tool, the skier Hierarch undertook the fierce struggle to overcome and dispel the heresies.

His gentleness, the sweetness of his words, and his convincing arguments reinforced by his many miracles bring everywhere and similar results. The enemies of the Church, who seek to tear apart the Lord's unclothed robe, are sidelined everywhere and deceived believers with tears of repentance return to the pen of Christ. Success is unimaginable. In a few years the Holy Island is restoring its peace and the path of Christian faith.

The life of the great Father has truly been a life of obedience and sacrifice. But also a life of love and charity. His heart inclined to the love of Christ and people struggled day and night to scatter and spread this flame to those around him. Love the flame, the interest, the affection. The words of the Lord to his followers "so shine I your light before men, as to show you good works, and glorify your father in heaven" (Matt. 4:14) always stand bright before him.

My Christians cannot become bright, he thinks, unless they see in me the pattern, the bright pattern, that they can copy. That is why he fights hard and literally ages to be "the type of the faithful in question, in reversal, in love, in spirit, in faith, in purity" (1 Timothy 4:12). As the light shines in the sun, so does the blessed soul of the bishop.

He is a living example of his life for his Christians. An example of his words and behavior with them. An example of love and spiritual life and faith and chastity, which, even when not speaking, inspired and captivated and guided Christian life.

In his face, his faithful children always found the affectionate father and the inexpensive physician who knew how to "save everything fiber anyway save nothing" (1 Corinthians 22).

But even when the Saint was asleep, he did not stop offering to those who in faith turn to him for his healing and his donations.

Many miracles of the Saint are reported by the inhabitants of Karpasia with reverence and gratitude. He is especially honored as a healer of distress. But he also punishes all those who dare and try to abuse his property with the same illness. Also among the residents is the opinion that the philanthropic bishop offers miraculous gifts without expensive or valuable rewards. It's very oligarchic. And one onion is enough to satisfy the saint and offer his miraculous healing.

But one thing he does not want. To tease him or take away his own.

The love and reverence of the Christians of our Cyprus but especially of Karpasia in the Holy Synagogue is very great. This "fruit of love" is also the "miraculous and paradoxical" temple, which was erected in his honor by his spiritual children. Inside this beautiful and imposing temple are its sacred relics.

Near this temple is still preserved a large cave, known as the "Cave of Saint Synesis". In the early Christian years, this cave served as a catacomb and as a cemetery for the Christians at the time of the persecution.

In this cave, the faithful gathered at night to perform their religious duties. There, out of the curious eyes of the persecutors, and into the half-naked crescent who in vain sought to dissolve some candles - the offering of pious souls - the Christians knelt down to rise in the words of the Mystery of Life to other worlds, worldly angels and beautiful worlds. .

In the cave itself, when someone was depleted, the living carved a tomb on one side where their dead were buried.

The cave is very big. But today it is abandoned and used as a pen. On its rocky walls there are various archosols which show how the cave was used as a catacomb. Christians had to put their pictures in the arcosols and make their prayer.

During the 800 years of black slavery, when everything was overshadowed by slavery and enslavement, this cave did not hide many times from the eyes of the black power the hurt and stunted hearts that had fled there in order to be saved from it. white knife of persecutors? But how many times there were tears in their eyes that were not sponged and shone with some hidden hope, when their teacher spoke of past greatness and closed his simple words with something like the poet's word in his inspired verse:

 

Do not shade in the dark.

white dawn like the moonlight star

at night the dawn will bring.

The love of Saint Synesius in his flock that manifested so many miraculous healings continues even today to those who reverently and respectfully seek refuge in his holy temple and ask for his grace in faith. Of his many wonders we will mention here only one, which from the first moment impresses for its originality.

The memory of St. Synesius coincides every year with the harvest season (May 26), On this day the Saint wants to be celebrated by Christians. And this is perhaps in order for the faithful to become accustomed to observing the Great Holidays and Sundays, which are sacred days dedicated to the worship of God.

If, on the feast day of this feast day, Christians are trampled upon and go to summer, then it is said that whatever they reap and gather on that day, that is lost and lost. This too is a concession from Heavenly Father, so that the faithful will remember to respect and honor their Holy One.

Will today's Christians, Christians of the 20th century, want to observe some truths, simple truths like this one?

In our time fierce struggles have been undertaken and continue throughout the world to reduce the working hours of the worker. Good and holy all that.

But in the days that our loving Church, this loving mother, has defined as days of holiday and rest, both physical and mental, and these days are one of the first labor laws, will we Christians in the space age want to observe and respect them?

 

Truth! Will we want it?

 

Absolute Sound a '

 

Carpasses of Cleopatra and Cypriot Hug and Wonderful Miracle Worker, Our Sacred Father Influence • for the sake of heavenly miracles I receive blessings, heal the sick, and the souls of your faith-minded. Glory to them as they come to you, glory to the crown, glory to those who have acted in your behalf.