Ο Όσιος Πρόχορος εκ Ρωσίας

 

 

Ο  Όσιος Πρόχορος καταγόταν απότοΣμολένκτης Ρωσίας καιακολούθησε τον μοναχικό  βίο γενόμενος μοναχός στημονήτων Σπηλαίων του Κιέβου απότον ηγούμενο Ιωάννη, οοποίος ένιωσε τον ένθεοζήλο  του Προχόρου. Ο Όσιος αγωνιζόταν με μεγάλη αυστηρότητα και  ακρίβεια στις  αρχές της μοναχικής  πολιτείας. Εκείνο που  τον διέκρινε ήταν η νηστεία. Ποτέ  δεν γευόταν άλλη  τροφή  εκτός από  νερό  και ψωμί  που ήταν φτιαγμένο απόλοποτιά  ή  αρνόγλωσσο, ένα πικρό φυτό (σταρώσικα λέγεται «λέμπεντα»). Γι’ αυτό και επικαλείται «Λεμπεντιώτης». Και ο Άγιος Θεός, που έβλεπε  την  άσκηση και  την αγάπη του Οσίου, μετέβαλε την πίκρα αυτού του χόρτου σε γλυκύτητα.

Τα χρόνια που ζούσε ο Όσιος ήταν δύσκολα για την Ρωσία  και τον  λαό της. Οι πολεμικές  αναταραχές  έφεραν πείνα. Ο  θάνατος  απειλούσε τους  κατοίκους του  Κιέβου. Ο  Όσιος, ακούραστα, μάζευε το πικρό αυτό χόρτο και καθημερινά ετοίμαζε ψωμιά και τα μοίραζε στους πεινασμένους αδελφούς του. Μερικοί  θέλησαν  να  μιμηθούν  τον  Όσιο και  νσ φτιάξουν μόνοι τους ψωμί  από το πικρό  αυτό  χόρτο. Ήταν  όμως αδύνατο να το φάνε, γιατί ήταν πολύ πικρό. Τότε κατάλαβαν ότι κάτι θαυμαστό  συνέβαινε με τον Άγιο ασκητή, ο οποίος επιτελούσε  το  έργο αυτό  με την Χάρη  του  Θεού.

Στον καιρό του Οσίου συνέβη και ο εμφύλιος πόλεμος ανάμεσα στον ηγεμόνα  Μιχαήλ Σβιατοπόλκ και στους πρίγκιπες των πόλεων Βλαντιμίρ  και  Περεμίσλσκ. Τα τρόφιμα  έφθαναν  δύσκολα στο  Κίεβο και  το πρόβλημα μεγάλωσε  όταν  έπαψε να υπάρχει αλάτι. Τότε ο Όσιος μάζεψε από τα κελιά των μοναχών όλη την στάχτη  και  άρχισε να προσεύχεται. Η στάχτη έγινε αλάτι, το οποίο ο Όσιος μοίραζε και δεν τελείωνε ποτέ.

Οι έμποροι παραπονέθηκαν τότε στον σκληρό ηγεμόνα Μιχαήλ Σβιατοπόλκ, ο οποίος έδωσε εντολή  να μεταφέρουν το αλάτι  στην  αυλή, για να το πωλεί  αυτός. Τότε το αλάτι έγινε πάλι στάχτη  και  η  αλήθεια αποκαλύφθηκε, για να δοξασθεί το Όνομα του Θεού. Ο ηγεμόνας, συντετριμμένος, πήγε στη μονή  των Σπηλαίων και προσέπεσε με ταπείνωση στον Όσιο, οοποίος προφήτεψε τη νίκη του ηγεμόνος κατά των Πολόφτσων.  
Ο Όσιος Πρόχορος κοιμήθηκε ειρηνικά το έτος 1107. Ο ηγεμόνας  Μιχαήλ Σβιατοπόλκ δακρυσμένος ενταφίασε το  σκήνωμα του Οσίου  κοντά στη μονή  του  Αγίου Αντωνίου  των Σπηλαίων.

 

Saint Prochoros from Russia

 

Saint Prochoros came from Smolenk, Russia, and lived a solitary life as a monk in the caves of Kiev under the abbot John, who felt the envy of Prochorus. Osios fought with great rigor and precision in the principles of the solitary state. What distinguished him was fasting. He never tasted any food other than water and bread that was made from apolopotia or lamb, a bitter plant (staroska is called "lebenta"). That is why he refers to "Lembentiotis". And the Holy God, who saw the exercise and love of the Saint, changed the bitterness of this grass into sweetness.

The years that Osios lived were difficult for Russia and its people. The unrest of the wars brought famine. Death threatened the people of Kiev. Osios, tirelessly, gathered this bitter grass and daily prepared breads and distributed them to his hungry brothers. Some wanted to imitate Osios and make their own bread from this bitter grass. But it was impossible to eat it, because it was very bitter. Then they realized that something miraculous was happening to the Holy Ascetic, who was doing this work by the Grace of God.

In the time of Osios the civil war took place between the ruler Mikhail Sviatopolk and the princes of the cities of Vladimir and Peremislsk. Food was difficult to get to Kiev and the problem grew when there was no more salt. Then the Saint collected all the ashes from the monks' cells and began to pray. The ashes became salt, which Osios distributed and never ran out.

The merchants then complained to the cruel ruler Michael Sviatopolk, who ordered the salt to be taken to the courtyard to be sold. Then the salt became ashes again and the truth was revealed, to glorify the Name of God. The ruler, overwhelmed, went to the monastery of the Caves and humbly approached Osios, who prophesied the victory of the ruler against the Poloftsas.

Saint Prochorus slept peacefully in the year 1107. The ruler Michael Sviatopolk, in tears, buried the relics of Saint near the monastery of St. Anthony of the Caves.