Ο Άγιος Λουκιανός ο Ιερομάρτυρας Πρεσβύτερος της Εκκλησίας της Αντιοχείας

 

Γεννήθηκε   στα   Σαμόσατα της Συρίας   από   γονείς   ευσεβείς,   και    με ανάλογο   τρόπο    ανατράφηκε.

Μετά  τον   θάνατο   των  γονέων  του,   διαμοίρασε   στους   φτωχούς   την πατρική   του  περιουσία   και  αφοσιώθηκε   στην   μελέτη   των    θείων  Γραφών, διότι στην  σκέψη του επικρατούσαν τα λόγια του Απ. Παύλου:    «Πάσα γραφή  θεόπνευστος και  ωφέλιμος προς διδασκαλίαν, προς έλεγχον,   προς   επανόρθωσιν,   προς   παιδείαν  την  εν  δικαιοσύνη». Δηλαδή,  όλη  η  Γραφή   έχει  εμπνευσθεί   από    τον   Θεό.    Γι’  αυτό  είναι    ωφέλιμη    για    να    διδάσκει   την    αλήθεια,   να    ελέγχει    τις πλάνες,   να    διορθώνει   αυτούς    που   αμαρτάνουν   και  να  παιδαγωγεί    στην    αρετή.

Κατόρθωσε,   λοιπόν,   και    ο    Λουκιανός    να    γίνει    βαθύς   γνώστης  της    Αγίας   Γραφής    και    χειροτονήθηκε   πρεσβύτερος   στην  Αντιόχεια.   Εκεί    δίδασκε   με    θάρρος  και  ακρίβεια  το  θείο   λόγο,  ενθαρρύνοντας  τους  χριστιανούς στο  μαρτύριο. Στην Αντιόχεια, μάλιστα,   ίδρυσε σχολή, όπου φοίτησαν αρκετοί  μαθητές, καταρτιζόμενοι    στα   χριστιανικά  δόγματα   και   στην   άσκηση     της  αρετής.

Όταν  ο   Λουκιανός  έμαθε ότι  στη  Νικομήδεια  ο  Διοκλητιανός καταδίωκε    και    θανάτωνε   τους   χριστιανούς,   άφησε   την    Αντιόχεια και   πήγε   στη   Νικομήδεια   για   να    στηρίξει   και    να    ενισχύσει    τους   Χριστιανούς    στο   μαρτύριο.      
Συνελήφθη,    όμως,    από   τον   Διοκλητιανό    και    κλείστηκε    στην  φυλακή,   όπου    και    πέθανε    από    πείνα.

Απολυτίκιον.   Ήχος    γ’.   Θείας   πίστεως.

Θείω   Πνεύματι,   λελαμπρυσμένος,  γνώσιν   ένθεον,   εταμιεύσω,   και  της   πίστεως    τον   λόγον   ετράνωσας·   όθεν   Μαρτύρων   αλείπτης γενόμενος,   Λουκιανέ  εν   αθλήσει  ηρίστευσας.   Μάρτυς   ένδοξε, Χριστόν   τον   Θεόν    ικέτευε,    δωρήσασθαι   ημίν    το    μέγα    έλεος.

 

Κοντάκιον.   Ήχος    δ’.   Ο    υψωθείς    εν    τω    Σταυρώ.

Ως ερμηνεύς  των ζωηφόρων ρημάτων, και ιερεύς των του Θεού μυστηρίων,   Λουκιανέ   θεόληπτε ενήθλησας  στερρώς·  όθεν  το  εσώτερον,   καταπέτασμα   Μάρτυς,   χαίρων    διελήλυθας,   και    Χριστού  τω   προσώπω,   ενεφανίσθης   πάντοτε    ημίν,   τοις    σε    τιμώσιν,    αυτόν    ιλεούμενος.

 

Έτερον   Κοντάκιοv.   Ήχος   β’.   Την   εv   πρεσβείαις.    
Τοv    εν  ασκήσει  το πρότεροv   λαμπρυνθέντα,  και  εναθλήσει  το  δεύτερον   φαιδρυvθέντα,   πάντες   ως   φωστήρα  σε   φαιδρότατον, Λουκιανέ   τοις   ύμvοις,   ενδόξως   σε   γεραίρομεν.  Πρεσβεύων   μη  παύση    υπέρ   πάντων   ημώv.

Μεγαλυνάριον.
Άρτω  διαθρέψας   πνευματικώ, πιστών  τας   καρδίας,   ως   του    λόγου διανομεύς,   λιμώ  καταισχύνεις,  τον λιχνοβόρον   όφιν,  Λουκιανέ  αθλήσας,   καθάπερ   άσαρκος.

 

Saint Lucian the Hieromartyr Elder of the Church of Antioch

 

 

He was born in Samosata, Syria, to pious parents, and was raised in a similar way.

After the death of his parents, he distributed his paternal property to the poor and devoted himself to the study of the divine Scriptures, because in his mind the words of the Apostle Paul prevailed: education in justice ". That is, all Scripture is inspired of God. That is why it is useful to teach the truth, to control the delusions, to correct those who sin, and to teach virtue.

Lucian, therefore, became well acquainted with the Scriptures and was ordained an elder in Antioch. There he taught the divine word with courage and precision, encouraging Christians in martyrdom. In Antioch, in fact, he founded a school, which was attended by several students, trained in Christian doctrines and the practice of virtue.

When Lucian learned that Diocletian was persecuting and killing Christians in Nicomedia, he left Antioch and went to Nicomedia to support and strengthen Christians in their martyrdom.

However, he was arrested by Diocletian and locked up in prison, where he died of starvation.

 

 

Apolitikion. Ήχος γ ’. Divine faith.

Divine Spirit, radiant, knowledge inherent, transgress, and the word of faith is transgressed; Martyr glorified, Christ begged God, grant me great mercy.

 

 

 

Κοντάκιον. Ήχος δ ’. The one who is exalted in the Cross.

As an interpreter of the vivid verbs, and a priest of the mysteries of God, Lucian theologian was firmly entrenched;

 

Ετερον Κοντάκιοβ. Ήχος β ’. The embassy.

The one who exercises the former is enlightened, and the second is exalted, all as a foster in the most fiery, Luciane the hymns, glorious in aging. Ambassador, do not pause in favor of everything.

 

 

Μεγαλυνάριον.

Bread nourished spiritually, faithful to the heart, as a distributor of speech, you are starving, the greedy offin, Luciane you exercised, you are completely carnal.