Η Οσία Πελαγία

 

Ζούσε    στην    Αντιόχεια    και   ανήκε    στην   τάξη     των    ελαφρών γυναικών.   Ήταν    πόρνη.   Η    ζωή   της    ήταν   βουτηγμένη  μέσα     στον     οίστρο  των    αμαρτωλών   ηδονών.    Η   ακολασία   είχε   πωρώσει   τόσο     την συνείδησή     της,   ώστε    καμιά     έννοια   μετανοίας    να    μη     μπορεί    να  εισχωρήσει    στην   ψυχή   της.   Επομένως,   θα   μπορούσε  να   πει κανείς,    ήταν    καταδικασμένη    από    την    επίγεια    ζωή    της   στο    πυρ     της κολάσεως.   Όμως     όχι!   Ο    πολυεύσπλαχνος  Κύριός   μας   διαβεβαίωσε    ότι   «αι    τελώναι    και  αι    πόρνοι   προάγουσιν    υμάς    εις     την    βασιλείαν   του  Θεού».     Δηλαδή,   οι    τελώνες    και    οι   πόρνες,   που   στην    αρχή    έδειξαν  απείθεια  στο  Νόμο   του     Θεού,    αλλά  κατόπιν   ειλικρινά    μετάνιωσαν, προλαμβάνουν   στη   βασιλεία   του    Θεού    εσάς,  που   μόνο   με   τα λόγια    δείξατε   υπακοή    στον   Θεό,   στην   πράξη   όμως     υπήρξατε    απειθείς   και     άπιστοι.

Πράγματι   η   Πελαγία    τυχαία    σε   κάποια   σύναξη    χριστιανών    άκουσε   θερμό   κήρυγμα  περί  αγνότητας,  του    επισκόπου   Νόννου.   Τα     λόγια    του   ήλεγξαν   και   συγκλόνισαν   την   ψυχή   της.    Με   την χάρη   του    Θεού,   απαρνήθηκε   την  άσωτη   ζωή  της,  πούλησε   τα διάφορα   κοσμήματά   της   και  τα  χρήματα   τα   διαμοίρασε   στους φτωχούς.   
Αφού   κατηχήθηκε   και   βαπτίσθηκε, μετά   οκτώ   ημέρες   πήγε  στην  Ιερουσαλήμ,   όπου  με   σκληρή    άσκηση   πέρασε   την   υπόλοιπη   ζωή της.

Απολυτίκιο.   Ήχος    δ’.    Ο    υψωθείς    εν    τω    Σταυρώ.        
Εξ   ακανθών   καθάπερ  ρόδον   ευώδες,    τη    Εκκλησία    Πελαγία εδείχθης,  ταις εναρέτοις   πράξεσιν  ευφραίνουσα  ημάς  ·όθεν  και  προσήγαγες,  ως  οσμήν   ευωδίας,   τω   σε    θαυμαστώσαντι,   τον σονβίον   Οσία.   Όν    εκδυσώπει  σώζεσθαι   ημάς,  παθών  παντοίων,  ψυχής    τε    και   σώματος.

Κοντάκιον.   Ήχος    α’.    Χορός    Αγγελικός.         
Πελάγει    αρετών,     αληθώς  ισαγγέλων,   το   πέλαγος   των   σων, εγκλημάτων    Οσία,   πανσόφως    εβύθισας,  και  δακρύων  τοις  ρεύμασιν,   εναπέπνιξας,   τον   πολυμήχανον   όφιν· όθεν   ήστραψας,  ώσπερ     λαμπάς    μετανοίας,    την    κτίσιν    φαιδρύνουσα.

Μεγαλυνάριον.
Φερωνύμως   πέλαγος   γαληνόν,   πλεύσασα   Οσία,    μετανοίας  της ιεράς,    Μήτερ    Πελαγία,   τοις   εν   πελάγει   βίου,   λιμήν  σωτηριώδης, ώφθης    και    ακλυστος.

 

 

Saint Pelagia

 

 

She lived in Antioch and belonged to the class of light women. She was a prostitute. Her life was immersed in the heat of sinful pleasures. The contempt had pierced her conscience so much that no sense of repentance could penetrate her soul. Therefore, one might say, she was doomed from her earthly life to the fire of hell. But no! The merciful Lord assured us that "the tax collectors and the harlots will advance us into the kingdom of God." That is, the tax collectors and the prostitutes, who at first showed disobedience to the Law of God, but then sincerely repented, prevent in the kingdom of God you, who only in words showed obedience to God, but in practice were disobedient and unbelieving.

Indeed, Pelagia accidentally heard a warm sermon on purity by Bishop Nonnos at a Christian gathering. His words controlled and shocked her soul. By the grace of God, she renounced her prodigal life, sold her various jewels, and distributed the money to the poor.

After being catechized and baptized, eight days later she went to Jerusalem, where she spent the rest of her life in hard training.

 

 

Introit. Ήχος δ ’. The one who is exalted in the Cross.

Out of thorns there was a fragrant rose, the Church of Pelagia was shown, the virtuous deed made us rejoice; He who unleashes to save us, of all passions, soul and body.

 

 

Κοντάκιον. Ήχος α ’. Angelikos Dance.

The sea of ​​virtues, truly of the angels, sails the sea of ​​your sins, Osia, you immersed yourself in the light, and in tears you suffocated the current, you suffocated the multi-engineered ofin;

 

 

 

Μεγαλυνάριον.

Bearing a serene sea, I sailed Ossia, repentance of the sanctuary, Mother Pelagia, those in the sea of ​​life, a port of salvation, full and open.