Οι Άγιοι Σέργιος και Βάκχος

 

Υπηρετούσαν στις στρατιωτικές τάξεις του  αυτοκράτορα Μαξιμιανού. Τους διέκρινε μεγάλη ανδρεία στα πεδία των μαχών,  αλλά  και  σωφροσύνη στην καθημερινή  τους  ζωή.  Γι’ αυτό  και  ο  αυτοκράτορας  τους  απένειμε  τα αξιώματα  τουπριμικηρίου  και  του  σεκουνδουκηρίου,  αντίστοιχα.

Όταν  όμως  έμαθε  ότι οι  δυο  επίλεκτοι  στρατιώτες  του  ήταν χριστιανοί,  δεν ήθελε με κανένα τρόπο να το πιστέψει. Για να  πεισθεί  λοιπόν χειροπιαστά, οργάνωσε τελετές με θυσίες σε ειδωλολατρικό ναό και κάλεσε να παραστούν σ’ αυτές  οι  Σέργιος  καιΒάκχος.  Οι  δυο  χριστιανοί  στρατιώτες αρνήθηκαν και ομολόγησαν τον Χριστό με θαρραλέο φρόνημα. Εξοργισμένος τότε ο αυτοκράτορας, διέταξε και τους αφαίρεσαν τα διάσημα των αξιωμάτων τους. Έπειτα, αφού τους ενέπαιξαν και τους διαπόμπευσαν με διάφορους τρόπους, τους έστειλαν  σε  ένα  σκληρό  δούκα της  Ανατολής,  τον  Αντίοχο.

Αυτός  με πρωτοφανή  ωμότητα μαστίγωσε  μέχρι  θανάτου  το  Βάκχο.  Στον δε  Σέργιο, επειδή κάποτε τον είχε ευεργετήσει , πρότεινε, αφού  αρνηθεί  τον Χριστό,  να  τουχαρίσει  την  ζωή.  Η  γενναία  απάντηση  του Σεργίου  ήταν  τα λόγια  του  Απ.  Παύλου:  «Εμοί  το  ζην Χριστός και το  αποθανείν  κέρδος».  Σε μένα,  είπε  ο  Σέργιος,  ζωή  είναι  οΧριστός. Αλλά και το να πεθάνω  είναι κέρδος, διότι έτσι θα ενωθώ πλήρως με το Χριστό.
Τότε,  ο  Αντίοχος  αμέσως  έδωσε  διαταγή  και  τον  αποκεφάλισαν.

 

Απολυτίκιον. Ήχος α’. Του λίθου σφραγισθέντος.          
Τριάδος  της  Αγίας  οπλίται  τροπαιούχοι, η λαμπρά  δυάς των  Μαρτύρων, ωράθητε εν άθλοις, Σέργιος ο θείος αριστεύς, και Βάκχος ο γενναίος αθλητής· δια τούτο δοξασθέντες περιφανώς, προΐστασθε των βοώντων· δόξα  τω  ενισχύσαντι  υμάς,  δόξα  τω στεφανώσαντι, δόξα  τω  ενεργούντι  δι’ υμών,  πάσιν  ιάματα.

 

Κοντάκιον. Ήχος γ’. Η Παρθένος σήμερον.
Τους γενναίους Μάρτυρας, και αδελφούς εν τηπίστει, συνελθόντες στέψωμεν, εν ιεραίςευφημίαις, Σέργιον, τον  της Τριάδοςστερρόνοπλίτην, Βάκχον τε, τον  ενβασάνοιςσυγκαρτερούντα,  τον  Χριστόνθεολογούντας, τον  αθλοθέτην  και  Ποιητήν  τουπαντός.

 

Μεγαλυνάριον.
Χαίροις των Μαρτύρων η ξυνωρίς, Σέργιος ο θείος, και  ο  Βάκχος  ο  ευκλεής, οι τον  Θείον  Λόγον,  δοξάσαντες  εν  άθλοις,  ώ  νυν  συνδοξασθέντες,  ημάς φρουρήσατε.

 

Saints Sergios and Bacchus

 

They served in the military ranks of Emperor Maximian. He distinguished them with great courage on the battlefields, but also wisdom in their daily lives. That is why the emperor awarded them the positions of prime minister and secundukiri, respectively.

But when he learned that his two chosen soldiers were Christians, he did not want to believe it in any way. So, in order to convince himself, he organized ceremonies with sacrifices in a pagan temple and invited Sergios and Bacchus to attend them. The two Christian soldiers denied and confessed Christ with courage. Outraged then, the emperor ordered and they were stripped of their famous positions. Then, after playing them and deporting them in various ways, they sent them to a cruel duke of the East, Antiochus.

He with unprecedented cruelty flogged Bacchus to death. And to Sergio, because he had once benefited him, he suggested, after denying Christ, to enjoy life. Sergius' brave answer was the words of the Apostle Paul: "I am the living Christ and the dying gain". To me, said Sergios, life is Christ. But also to die is a gain, because that way I will be fully united with Christ.

Then Antiochus immediately gave the order and he was beheaded.

 

Apolitikion. Ήχος α ’. Of the stone sealed.

Triados of Agia is armed with trophies, the brilliant two of the Martyrs, be seen in deeds, Sergius the uncle is excellent, and Bacchus is the brave athlete; υμών, πάσιν ιάματα.

 

Κοντάκιον. Ήχος γ ’. The Virgin today.

The brave Martyrs, and brothers in mourning, gathered to be crowned, in holy euphemisms, Sergion, the Triadosterronoplitin, Bacchus te, the evangelical fellow, the Christontheologountas, the athlete.

 

Μεγαλυνάριον.

Joys of the Martyrs the xynoris, Sergios the uncle, and Bacchus the easy, those who glorified the Divine Word in deeds, oh now astonished, you guarded us.