Μαρτύρησαν στον
διωγμό κατά της Εκκλησίας,
επί Διοκλητιανού
(284
– 304) και Φλαβιανού
ηγεμόνα
Κιλικίας.
Ο Πρόβος ήταν από
την
Παμφυλία,
ο
Ανδρόνικος από την Έφεσο και ο Τάραχος απο την Ιλλυρία. Και οι τρεις ήταν στρατιώτες, πραγματικά
ευσεβέστατοι και άρτια καταρτισμένοι
στην
Αγία Γραφή.
Συνελήφθησαν από
τον έπαρχο της Ταρσού Μαξέντιο, τον καιρό που
βρίσκονταν στην έρημο.
Όταν,
λοιπόν,
παρουσιάστηκαν
μπροστά του, και οι τρεις θαρραλέοι
στρατιώτες
Χριστού έδωσαν
γενναίες απαντήσεις.
Πρώτος ο γέρων
Τάραχος
είπε:
«Μη
βλέπεις, βασιλιά,
τα γηρατειά
μου. Οι σωματικές μου δυνάμεις μπορεί
να
υποχώρησαν,
αλλά η ακμή της ψυχής
παραμένει ακέραια. Γι’ αυτό, όλα τα βάσανα και μύριοι
θάνατοι
δε
θα καταισχύνουν και τον πιο μικρό στρατιώτη
του Χριστού». Έπειτα,
με την σειρά
του ο Πρόβος, είπε και αυτός: «Χριστιανός
είμαι και τίποτα δε με τραβά τόσο, όσο να πάθω για το Χριστό μύρια βάσανα και να
χύσω το αίμα μου γι’ Αυτόν». Τέλος, γενναία ήταν και η απάντηση του Ανδρόνικου: Μεταχειρισθείτε, είπε, όσα μαρτύρια θέλετε. Το αίμα μου όλο μπορεί να φύγει, αλλά η
καρτερία
απ’ τον Ανδρόνικο
δε θα λείψει,
έστω και άν κοβόταν μύρια τεμάχια».
Κεραυνοβολημένος από τις απαντήσεις
ο Μαξέντιος, διέταξε να γδάρουν
το κεφάλι του Τάραχου και να βγάλουν
τα μάτια των άλλων δυό. Τέλος, μη ανεχόμενος
τέτοια
ταπείνωση, τους αποκεφάλισε.
Απολυτίκιον. Ήχος
γ’.
Την ωραιότητα.
Ισχύν την άμαχον,
περιζωσάμενοι, κατεπαλαίσατε,
εχθρών τας
φάλαγγας, και εδοξάσατε
Χριστόν, αθλήσεως
τοις
αγώσι,
Πρόβε παναοίδιμε, ο προβάς προς τα κρείττονα, ένδοξε
Ανδρόνικε, Εκκλησίας εκνίκημα, και Τάραχε πιστών η γαλήνη·
ο
τρισαυγής
Μαρτύρων δήμος.
Κοντάκιον. Ήχος
δ’. Επεφάνης σήμερον.
Της Τριάδος
πρόμαχοι γεγενημένοι,
οι
γενναίοι Μάρτυρες,
Πρόβος
και Τάραχος ομού, συν Ανδρονίκω
ηρίστευσαν, κατά της πλάνης στησάμενοι
τρόπαια.
Μεγαλυνάριον.
Τρίφωτος λυχνία μαρτυρική,
Τάραχος και Πρόβος,
και Ανδρόνικος
οι στερροί, ώφθησαν εν κόσμω, Τριάδος υπερθέου,
τας τηλαυγείς ελλάμψεις,
αεi πυρσεύοντες.
Saints Provos, Tarachos
and Andronikos are the Martyrs
They testified in the
persecution against the Church, during the reign of Diocletian (284 - 304) and
Flavian ruler of Cilicia.
Provos was from Pamphylia,
Andronikos from Ephesus and Tarachos from Illyria. All three were soldiers,
truly pious and well-trained in the Bible.
They were arrested by the
governor of Tarsus, Maxentius, while they were in the desert. So when they
appeared before him, all three of Christ's courageous soldiers gave courageous
answers. The old man Tarachos was the first to say: "Do not see, my king,
my old age. My physical strength may have receded, but my soul ache remains
intact. That is why all the sufferings and millions of deaths will not
overwhelm even the smallest soldier of Christ. " Then, in his turn, Provos
said: "I am a Christian and nothing draws me so much as to suffer for
Christ a thousand sufferings and to shed my blood for Him." Finally,
Andronikos's answer was brave: Treat, he said, as many martyrdoms as you want.
"My blood can all go away, but the cartridge from Andronikos will not be
missing, even if a million pieces were cut".
Lightning struck by the
answers, Maxentius ordered that Tarachos' head be scratched and that the eyes
of the other two be taken out. Finally, not tolerating such humiliation, he
beheaded them.
Apolitikion. Ήχος γ ’. The beauty.
You are the strength of
the civilian, besieged, you fought, you are the enemy of the phalanx, and you
glorified Christ, the sport of the agos, Prove panaidime, the rehearsal to the
Cretans, glorified Andronike, the ecclesiastical victory of the Church, and
Taramus the Galilee.
Κοντάκιον. Ήχος δ ’. Eminent today.
Born protagonists of the
Trinity, the brave Martyrs, Provos and Tarachos together, plus Andronikos, won
trophies against the error.
Μεγαλυνάριον.
A three-lighted lamp of
martyrdom, Tarachos and Provos, and Andronikos the stereotypes, were raised in
the world, Triados of the supernatural, the radiant flashes, fires.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου