Ο Όσιος Αυξέντιος ο Μοναχός

 

Η  εγκράτεια    και    η    ηθικήκαθαρότητα, σύμφωνα  με  την  ομολογία  και  της ίδιας της επιστήμης, είναι δυο από τους πολύτιμους παράγοντες πάνω στους οποίους στηρίζεται η σωματική υγεία και η μακροβιότητα του ανθρώπου.

Είναι  πιαδιαπιστωμένο  και  αποδεκτό  απ’ όλους,  ότι κανένα πράγμα  δεν καταστρέφει τόσο την υγεία και δεν σακατεύει τον άνθρωπο σε τέτοιο βαθμό,  όσο  οι  καταχρήσεις  και  οι  ηθικές παρεκτροπές.

Αυτές είναι που κλονίζουν πρόωρα τον άνθρωπο και τον κάνουν να φαίνεται γερασμένος,  και απ’  αυτήν  ακόμη  τη  νεανική  του  ηλικία.

Αντίθετα εκείνοι που κάνουν βίωμά τους από νωρίς τα λόγια του Πνεύματος του  Θεού  «υμείς  εστε  ναός  Θεού  ζώντος», και  ζουν μία  ζωή συγκρατημένη  και  σέβονται το  σώμά  τους,  γιατί  τοθεωρούν  έμψυχο  ναό του  Θεού,  αυτοί  μπορούν  να  χαίρονται  την  υγεία  τους  και  να  δουλεύουν ευτυχισμένοι  σ’  ολόκληρη  την ζωή τους.

Την αλήθεια αυτή βεβαιώνουν οι μυριάδες των ασκητών αγίων, που έζησαν με εγκράτεια, αλλά και θολερότητα μέχρι  τα  βαθιά τους  γηρατειά.

Ένας  απ’ αυτούς τους ξεχωριστούς και  γνωστούς  στην Κύπρομας  αγίους, είναι  και  ο  ιερός  Αυξέντιος.

 

Είναι  ένας  από  τους  τριακόσιους Αλαμανούς, όπως λέγονται, αγίους, που ήρθαν στονησί  της  Κύπρου τον 12 αιώνα μ.Χ. και  ήταν μάλιστα και ο  αρχηγός  τους. Ομακάριος  αυτός  Όσιος  υπήρξε μία  μορφή  εξαιρετική  και  ασκητική.  Μια προσωπικότητα  ιερή  και  φωτεινή.  Ένα παράδειγμα φλογερής  αγάπης  και αφοσίωσης  στον Χριστό. Από  παιδί  γνώρισε  τη  στρατιωτική τέχνη, μα  και την δόξα και τα κέρδη της παλικαριάς. Η καρδιά του όμως δεν παρασύρθηκε. Δεν ξεγελάστηκε από τα εφήμερα αγαθά. Δεν νικήθηκε. Διψούσε  κάτι  ανώτερο,  υψηλότερο,  αγιότερο. Και σαν τέτοιο δεν έβρισκε άλλο  από  την  αφιέρωσή  του  στον Χριστό.

 

Εκείνο  τον καιρό  η  Ευρώπη  συγκλονιζόταν  από  ένα κήρυγμα:  Οι  Άγιοι Τόποι, οι τόποι που γεννήθηκε, μεγάλωσε, περπάτησε και δίδαξε ο Σωτήρας  των  ανθρώπων,  όπως  και  οιτόποι  που  θαυματούργησε,  αλλά  και συλλήφθηκε κι υβρίστηκε και σταυρώθηκε και πέθανε και τάφηκε, βρισκόντουσαν  κάτω  από  την  μωαμεθανική  εξουσία.  Και  οικατακτητές, βάρβαροι και σκληροί, υπέβαλλαν σε μύριους εξευτελισμούς όλους εκείνους πουαποτολμούσαν να πάνε μέχρι την Αγία Γη, για να επισκεφθούν και να προσκυνήσουν τὰ ιερά προσκυνήματα.  Οι  Άγιοι  Τόποι πρέπει  να  ελευθερωθούν.Όσοι  νοιώθουν  την  καρδιά  τους  ναπυρώνεται από  την  αγάπη  του  Χριστού,  άς  έλθουν  να  ενωθούν μαζίμας  για  τον  ιερό τούτο πόλεμο. Τον πόλεμο που αποβλέπει στην  απελευθέρωση  των  Αγίων Τόπων. Χιλιάδες πολεμιστές πίστεψαν στο προσκλητήριο σάλπισμα  και ενώθηκαν σε μία μεγάλη στρατιά, τη Β’ Σταυροφορία.  Ανάμεσα  σε  αυτούς τους  φλογερούς οραματιστές που κατατάχτηκαν  και  σχημάτισαν  την  ιερή στρατιά  ήταν  και  τριακόσιοι  Έλληνες,  που  εργάζονταν  στην  Γερμανία.  Μεαρχηγό  τον  πιστό  και  θαρραλέο  Αυξέντιο  σμίχτηκαν  και  αυτοί   για  την μεγάλη  προσπάθεια.  Δυστυχώς  η  στρατιά  αυτή,  όπως  ξέρουμε,  απέτυχε στον σκοπό  της.  Ταδιάφορα τάγματα διαλύθηκαν και  διασκορπίστηκαν.  Ο ιερός  Αυξέντιος  στην  περίπτωση  αυτήκάλεσε  τα  παλικάρια  του  κι  αφού τους μίλησε  με  παλμό  για  την  αγάπη  τουΧριστού  και  τη θυσία του  για  τους ανθρώπους, τους υπέδειξε, άν ήθελαν να μη γυρίσουν πίσω, άλλα να τραβήξουν  προς  τα μέρη του  Ιορδάνη,  για  να ζήσουν μία ζωή  ασκητική,  μια ζωή  ολοκληρωτικής  αφιέρωσης  στον Θεό.

 

Η  πρόταση  έγινε  ενθουσιαστικά  δεκτή. Και  την  ίδια  στιγμή  όλοι  τους έσπευσαν  να  την κάμουν  έργο.  Αφού  πήγαν  όλοι  μαζί  και προσκύνησαν στην  Ιερουσαλήμ, ύστερα γύρισαν  στηνέρημό  του  Ιορδάνη  με σκοπό,  να αφιερωθούν  στον  Θεό  και να ζήσουν  εκεί την  μοναχική  και  ασκητική  ζωή. Ηνηστεία,  η  αγρυπνία,  η  προσευχή,  ημελέτη  των  Γραφών,  η  ευποιία  κι  η έμπρακτη αγάπη προς εκείνους, που είχαν ανάγκη της βοήθειάς τους,  ήταν ηκαθημερινή  τους  φροντίδα.  Το  περιβάλλον  όμως  του  Ιορδάνη δεν  τους βοηθούσε για την ζωή πουδιάλεξαν να ζήσουν. Γι’ αυτό μια μέρα κατέβηκαν  στην παραλία με  τον  σκοπό  να φύγουν από τον τόπο εκείνο. Εδώ βρήκαν ένα καράβι, μπήκαν μέσα, κι ήρθαν στην Κύπρο μας, που  ήταν τότε  ονομαστή για τη θεοσέβειά της. Το  πλοίο σταμάτησε στην  Πάφο. Μια παράδοση, λέει, πως τσακίστηκε πάνω στους βράχους εξ αιτίας μιας δυνατής τρικυμίας.  Οι  επιβάτες  όμως  δεν  έπαθαν  τίποτε  και  βγήκαν  όλοι στην στεριά. Απ’ εδώ σκορπίστηκαν σε διάφορα  μέρη  κι  έζησαν  οκαθένας τους  τη  μακαρία  ζωή  με  το  δικό του τρόπο.

 

Ο Αυξέντιος, αφού περιήλθε το νησί, κατέληξε σε μία σπηλιά  στην  περιοχή της Καρπασίας μεταξύ  των  χωριών  Κώμης  Κεπήρ  και  Επτακώμης.

 

Η  ζωή του υπήρξε μία ζωή θερμής αγάπης  και  στ’ αλήθεια  ολοκληρωτικής προσφοράς  στον  Χριστό.  Κάθε  ημέρα  ύστερα  από  θερμή  και  άγρυπνη προσευχή που κρατούσε ώρα πολλή, άρχιζε ναδιαβάζει ή και να αποστηθίζει τα λόγια του Θεού. Για να επιτύχει στην προσπάθειά  του  αυτή αγωνιζόταν  να  κρατάει   στο  νου  του  την κάθε περικοπή  χωρίς  βία,  αλλά  με υπομονή και πραότητα και ταπεινοφροσύνη. Τα λόγια  του  Κυρίου  «μάθετε απ’ εμού, ότι πράος ειμί και ταπεινός τη καρδία» (Ματθ. ια’ 29)  αντηχούσαν κάθε  στιγμή  στ’ αυτιά του.

 

Για ν’ αποφεύγει τους πονηρούς και ακάθαρτους λογισμούς, που ο Σατανάς  του  έριχνε  στην σκέψη,  για να  τουλερώνει  την  καθαρότητα  της καρδιάς,  ο  ουρανοπολίτης  αθλητής  με  φόβο  Θεού  στοχαζόταν πάντα  την μέλλουσα κρίση. «Πρόσεχε», έλεγε ο ίδιος στον  εαυτό  του,  «έπεχε,  σεαυτώ, Αυξέντιε. Ενθυμού το Δικαστήριο. Ενθυμού τις δοκιμασίες της αιώνιας τιμωρίας». Με τα συνθήματα αυτά και με παρόμοιες ευλαβείς σκέψεις κρατούσε  την καρδιά  του  άγρυπνη  και  προσεχτική  από  την επίθεση  των λῃστών,  πουλέγονται πονηροί  διαλογισμοί.  Όταν  η  αγάπη  του  θεού  τον απάλλασσε  από τα «πεπυρωμένα βέλη του πονηρού», τότε ηπροσευχή  του Οσίου γινόταν και πιο θερμή. «Κύριε», έλεγε τότε με πόνο ψυχής  ο ασκητής, «γενηθήτω  η  καρδία  μου  άμωμος  εν  τοις δικαιώμασί σου, όπως άν  μη  αισχυνθώ» (ψαλμ. ριη’ 80). Δηλαδή, Κύριε,  είθε  η  καρδιά μου  με  τον φωτισμό  και  την  ενίσχυσή  σου  ναγίνει  άμεμπτη  στην  προσπάθειά  μου  να κρατήσω τα δικαιώματά σου. Να γίνει άμεμπτη για να μη ντροπιαστώ μπροστά  στους  ανθρώπους και μπροστά στο φοβερό σου κριτήριο  σαν  ένας ένοχος  άνθρωπος  και  παραβάτης.  «Ελθέτω σαν  μοι  οι  οικτιρμοί  σου,  και ζήσομαι,  ότι  ο  νόμος  σου  μελέτη  μου  εστίν» (Ψαλμ. ριη’  77).  Άς  έλθουν  σε μένα  οιοικτιρμοί σου, Κύριε, για  να  μουδώσουν ζωή, γιατί  και  μέσα  στις θλίψεις  μου  δεν σε λησμόνησα. Ο  νόμος  σου  αποτελεί  για  μένα  τηδιαρκή σκέψη  και  απασχόληση  του  μυαλούμου.

 

Πολλές  φορές  ο  πονηρός δημιουργούσε τέτοια  ταραχή  στο  ασκητήριο  του Οσίου και τέτοιο θόρυβο  που  νόμιζε  κανείςπως  γινόταν  σεισμός. Σεισμός πουαπειλούσε να καταρρίψει και να ισοπεδώσει τα  πάντα.  Και  τις  στιγμές αυτές  ο  Άγιος  ειρηνικός  κι  ατάραχος  έψαλλε  δυνατά  και  μελωδικά  τον ψαλμό  της βαθιάς  εμπιστοσύνης  και  πίστεως  στον Θεό. «Ο  Θεός  ημών καταφυγή  και  δύναμις,  βοηθός  εν  θλίψεσι  ταις  ευρούσαις  ημάς  σφόδρα,  δια τούτο  ου  φοβηθησόμεθα  εν τω  ταράσσεσθαι  την  γη  και  μετατίθεσθαι  όρη εν καρδίαις θαλασσών» (ψαλμ. με’ 2 – 3). Δηλαδή  ο  Θεός  είναι  ηκαταφυγή και  η  δύναμή  μας  είναι  ο παντοδύναμος  βοηθός  μας  στις  θλίψεις  που μας βρήκαν. Για τούτο τον λόγο οτιδήποτε και άν συμβεί, και άν ακόμη  συμβούν οι ανατροπές και οι καταστροφές που θα γίνουν στη συντέλεια του  κόσμου, εμείς δεν θα  φοβηθούμε.  Δεν  θα  φοβηθούμε  έστω  και  άν η  γη  θα  σείεται συθέμελα κι  άν  τα  βουνά  θα  κόβονται  απ’ τη ρίζα τους  και  θα  πέφτουν μέσα  στην θάλασσα.

 

Ο  Όσιος  υπέμεινε  και  άλλους  πολλούς  και  σκληρούς πειρασμούς. Με  την προσευχή όμως, την αυστηρή νηστεία και την εγκράτειά του, τους αποδίωκε και έβγαινε νικητής και θριαμβευτής, ζωντανό δοχείο του Παναγίου Πνεύματος. Τούτο μαρτυράνε τα πάμπολλα θαύματα, που έκανε όσο ζούσε. Τούτο  βεβαιώνουνε  ακόμη  και  τα θαύματα που γίνονται με  την χάρη τουύστερα  από  τον  θάνατό του.  Ένα  απ’ αυτά  τα  Θαύματα είναι  και τούτο:

 

Εκεί στη σπηλιά όπου έζησε χρόνια ο Άγιος, αναπαύτηκε κιόλας. Οι χριστιανοί των  γύρω  χωριών  με  σεβασμό  και  ευλάβεια  μαζεύτηκαν  τότε για  να κηδέψουν το  άγιο  σκήνωμά του και να πάρουν με τον τελευταίο ασπασμό την ευλογία του. Με συντριβή καρδιάς ενταφίασαν το  σώμα  στην γη, ενώ  η  ηρωική  ψυχή του πέταξε  ολόλευκη στον ουρανό, γιανα  χαρεί  και να  ζήσει  εκεί  την  ασφαλή  κι  άμεμπτη  ζωή  των  νικητών  της πίστεώς μας.

 

 

 

Ύστερα  από  καιρό οι κάτοικοι των δυο χωρίων βρήκαν  στη  σπηλιά  το  άγιο λείψανό  του.  Δεν  δυσκολεύτηκαν  να το  αναγνωρίσουν.  Η  ευωδία  και  το μύρο που  ξέχυνε  ήταν  χαρακτηριστική.  Ο πόθος  των  κατοίκων  των  δυο χωριών να  μεταφέρουν  τον  θησαυρό  που  βρήκαν στο χωριό τους για  να  τον έχουν  πάντα  κοντά  τους,  σκόνταψε  στοπου  να τον μεταφέρουν. Και  τα  δυο χωριά  τον  απαιτούσαν. Κανένας  δεν  υποχωρούσε για το ΄σλλο.  Η  χαρά  που γέμισε  τις  καρδιές  με την  εύρεση τουλειψάνου, χάθηκε για  μία  στιγμή  και τη θέση της πήρε μία ζωηρήσυζήτηση, που  απειλούσε να εξελιχθεί  σε επικίνδυνηφιλονικία. Την στιγμή εκείνη μια πρόταση που ρίχτηκε από κάποιο  έδωκε τηδιέξοδο  και   τη  λύση  στο  πρόβλημα  που   δημιουργήθηκε:

 

- Να  δώσουμε  ένα  βόδι  το  ένα χωριό  και  ένα  βόδι  το  άλλο.  Να  ταζέψουμε σ’ ένα αμάξι, στο οποίο να βάλουμε το  άγιο  λείψανο  κι  όπου σταματήσουν τα βόδια, εκεί  να  κτίσουμε  ένα  ναό  και  να  το  αποθέσουμε,  είπε  ηφωνή.

 

Αυτό  και  έγινε.  Τα  βόδια  έσυραν  το  αμάξι  και σταμάτησαν  στην  Κώμη Κεπήρ.  Εκεί  εναποτέθηκε  το άγιο λείψανο  καιβρίσκεται μέχρι σήμερα, για να θυμίζει σ' όλους τη δύναμη της εγκράτειας και της  ηθικής καθαρότητας, την  ανυπέρβλητη  δύναμη  της  αρετής.

 

Την εγκράτεια και την  ηθικήκαθαρότητα, την  αρετή  με μία λέξη καλείται να κάμει βίωμα και σκοπό της ζωής του και ο σύγχρονος άνθρωπος. Το απαιτεί η έξοδός μας από τη συμφορά και τον όλεθρο στον οποίο  μας  έχουν ρίξει  οι  καταχρήσεις  και οι  ηθικές  παρεκτροπές  του  καιρού  μας.  Το  ζητά  η ειρηνική ζωή που νοσταλγούμε όλοι μας. Το θέλει αυτό  τούτο  το  συμφέρον μας. Γιατί όπως πολύ σοφά τονίζει ο μεγάλος της  ερήμου  ασκητής,  ο  Άγιος Αντώνιος  και  το  μαρτυρεί  και  ο  Άγιός  μας  με  το  παράδειγμά του,  «ο  μεν πλούτος  και  συλάται  και υπό  των  δυνατωτέρων  αρπάζεται,  η  δε  αρετή  της ψυχής, μόνη εστι κτήσις ασφαλής και ασύλητος και μετά θάνατον σῴζουσα τους  κεκτημένους  αυτήν».

 
Αλήθεια!  Μόνη  αυτή  και  υψώνει  καισῴζει.

Απολυτίκιον. Ήχος γ’.                
Χαίρει έχουσα η Καρπασέων Κώμη λάρνακα των σων λειψάνων, παναοίδιμε  πάτερ  Αυξέντιε.  Ως  γαρ ποτέ  πολεμίους  κατήσχυνας,  και  των δαιμόνων  το  θράσος  ενίκησας  και  κατηύφρανας  ημάς τους πιστώς  σοι κράζοντας,  ικέτευε,  δωρήσασθαι  ημίν  το  μέγα  έλεος.

 

Saint Afxentios the Monk

 

 

Temperance and moral purity, according to the confession of science itself, are two of the valuable factors on which human physical health and longevity are based.

It is well known and accepted by all that nothing destroys health and cripples man to such an extent as abuse and moral deviance.

They are the ones who shake a person prematurely and make him look old, even from this young age.

On the contrary, those who experience the words of the Spirit of God from an early age, "you are the temple of the living God," and live a restrained life and respect their body, because they consider it a living temple of God, they can rejoice in their health and work. happy for the rest of their lives.

This truth is confirmed by the myriads of ascetic saints, who lived with restraint, but also turbidity until their deep old age.

One of these special and well-known saints in Cyprus is Saint Afxentios.

 

He is one of the three hundred Alamanni, as they are called, saints, who came to Cyprus in the 12th century AD. and he was even their leader. This omakarios saint was an exceptional and ascetic figure. A holy and bright personality. An example of fiery love and devotion to Christ. As a child he knew the martial art, but also the glory and the gains of youth. But his heart did not go astray. He was not fooled by ephemeral goods. He was not defeated. He was thirsty for something higher, higher, holier. And as such he found nothing but his devotion to Christ.

 

At that time Europe was shaken by a sermon: The Holy Land, the places where the Savior of men was born, raised, walked and taught, as well as places where he performed miracles, but was also arrested and insulted and crucified and died and was buried, were under the Muslim power. And the conquerors, barbaric and cruel, subjected to myriad humiliations all those who dared to go to the Holy Land, to visit and worship the holy shrines. The Holy Land must be liberated. Those who feel their hearts are ignited by the love of Christ, let them come together for this holy war. The war aimed at the liberation of the Holy Land. Thousands of warriors believed in the invitation trumpet and joined a large army, the Second Crusade. Among these ardent visionaries who enlisted and formed the holy army were three hundred Greeks working in Germany. Led by the faithful and courageous Afxentios, they also joined for the great effort. Unfortunately, this army, as we know, failed in its purpose. Various battalions were disbanded and dispersed. Saint Auxentius in this case called his lads and after speaking to them with a pulse about the love of Christ and his sacrifice for the people, he indicated to them, if they did not want to go back, but to go to the parts of the Jordan, to live one ascetic life, a life of total devotion to God.

The proposal was enthusiastically accepted. And at the same time they all rushed to make it a project. After they all went together and worshiped in Jerusalem, then they returned to the wilderness of Jordan with the intention of dedicating themselves to God and living the solitary and ascetic life there. Fasting, vigilance, prayer, Bible study, benevolence, and practical love for those in need were their daily care. However, the environment of Jordan did not help them for the life they chose to live. So one day they went down to the beach in order to leave that place. Here they found a boat, got in, and came to our Cyprus, which was then famous for its godliness. The ship stopped in Paphos. A tradition, he says, that he was crushed on the rocks due to a strong storm. The passengers, however, were not harmed and all went ashore. From here they scattered to different places and each of them lived the happy life in their own way.

 

Afxentios, after coming to the island, ended up in a cave in the area of ​​Karpasia between the villages of Komi Kepir and Eptakomi.

 

His life was a life of warm love and, in fact, a complete offering to Christ. Every day after a warm and vigilant prayer that lasted a long time, he began to read or even memorize the words of God. To succeed in this endeavor he struggled to keep in mind every cut without violence, but with patience and meekness and humility. The words of the Lord "learn from me, that I am meek and lowly in heart" (Matt. 10:29) resounded in his ears at all times.

 

In order to avoid the evil and impure thoughts that Satan was throwing in his mind, in order to tulle the purity of the heart, the heavenly athlete with fear of God always contemplated the coming judgment. "Watch out," he said to himself, "it was up to you, Auxentius. Remember the Court. Remember the trials of eternal punishment ". With these slogans and similar pious thoughts he kept his heart alert and careful from the attack of the lists, they are called cunning meditations. When the love of God freed him from the "fiery arrows of the wicked", then the prayer of the Saint became even warmer. "Lord," said the ascetic then, with pain of soul, "let my heart be born innocent in your righteousness, as if I were not ashamed" (Psalm 80). That is, Lord, may my heart with your enlightenment and support become blameless in my effort to keep your rights. To be blameless so as not to be ashamed in front of people and in front of your terrible criterion as a guilty person and offender. "I come as your mercies, and I live, that your law is my study" (Psalm 77). Let your compassions come to me, Lord, to numb life, because even in my sorrows I did not forget you. Your law is for me a constant thought and occupation of the mind.

 

Many times the wicked one created such a commotion in the hermitage of Osios and such a noise that he thought there was an earthquake. An earthquake that threatened to knock down and level everything. And in these moments the Saint, peaceful and restless, sang loudly and melodic the psalm of deep trust and faith in God. "Our God is our refuge and strength, our helper in sorrow for those of us who are in great distress; That is, God is an escape and our strength is our omnipotent helper in the sorrows that befell us. For this reason, no matter what happens, and even if there are upheavals and catastrophes that will happen to the world, we will not be afraid. We will not be afraid even if the earth shakes constantly and if the mountains are cut off from their roots and fall into the sea.

 

Osios endured many other and severe temptations. But with his prayer, his strict fasting and his restraint, he expelled them and came out victorious and triumphant, a living vessel of the Holy Spirit. This is evidenced by the many miracles he performed during his lifetime. This is confirmed even by the miracles performed by grace after his death. One of these Miracles is this:

There in the cave where the Saint lived for years, he already rested. The Christians of the surrounding villages with respect and reverence then gathered to bury his holy relic and receive his blessing with the last kiss. With a broken heart they buried his body on earth, while his heroic soul flew all white to heaven, so that he may rejoice and live there the safe and blameless life of the winners of our faith.

 

 

 

After a while, the inhabitants of the two villages found his holy relic in the cave. They did not find it difficult to recognize it. The fragrance and myrrh that emanated was characteristic. The desire of the inhabitants of the two villages to transport the treasure they found in their village to always have it near them, stumbled on the place to transport it. Both villages demanded him. No one retreated to Islo. The joy that filled the hearts with finding the relic was lost for a moment and was replaced by a lively discussion, which threatened to develop into a dangerous quarrel. At that moment a proposal thrown by someone gave the way out and the solution to the problem that was created:

 

- To give one ox to one village and one ox to the other. To bury in a car, in which to put the holy relic and where the oxen stop, to build a temple there and to deposit it, said a voice.

 

That's done. The oxen dragged the car and stopped in Komi Kepir. The holy relic was deposited there and is still found today, to remind everyone of the power of temperance and moral purity, the unsurpassed power of virtue.

 

Temperance and moral purity, virtue in a word is called to make the experience and purpose of his life and modern man. It requires our way out of the calamity and doom in which the abuses and moral deviations of our time have thrown us. The peaceful life that we all long for demands it. This is what our interest wants. Because, as the great hermit of the desert, Saint Anthony, very wisely points out, and our Saint testifies with his example, and after death I was shaking the acquired ones ".

 

Truth! She alone rises and burns.

 

 

 

Apolitikion. Ήχος γ ’.

I am glad that Karpaseon Komi was the shrine of your relics, we return, Father Afxentie. As never opponents of cynicism, and you defeated the audacity of the demons and proudly chanted them faithfully to you, crying, begging, granting me the great mercy.