Ο Άγιος Ανδρόνικος ο Ιερομάρτυρας Αρχιεπίσκοπος Περμίας

 

Ο   Άγιος    Ιερομάρτυς     Ανδρόνικος,    κατά    κόσμον     Βλαδίμηρος Νικόλσκϊυ,     γεννήθηκε     την     1^η    Αυγούστου     1870     στο     χωριό Ποβοντνέβο     της     Επισκοπής     Γιαροσλάβλ    της     Ρωσίας     και    ο πατέρας     του     ήταν     διάκονος.    Εσπούδασε    στη    σχολή     του Γιαροσλάβλ    και    το    1891    συνέχισε    τις    σπουδές    του    στη θεολογική     ακαδημία    της    Μόσχας.     Την     1^η    Αυγούστου     1893,     με    την    ευλογία     του     Αγίου    Ιωάννου     της     Κροστάνδης,     εκάρη μοναχός     και     στις    6     Αυγούστου     χειροτονήθηκε     διάκονος.    Το 1895     τελείωσε    τη     θεολογική     ακαδημία     και     στις     22     Ιουλίου του    ιδίου     έτους     χειροτονήθηκε    πρεσβύτερος.

Ο    νέος     ιερέας     Ανδρόνικος    ξεκίνησε     τη     διακονία     του     από τον Καύκασο, όπου διορίσθηκε βοηθητικός επιθεωρητής της εκκλησιαστικής    σχολής     του    Κουτάϊσι.     Το    1897     απεστάλη    στο Ρώσικο    Ορθόδοξο     ιεραποστολικό     κλιμάκιο    της     Ιαπωνίας. Αναχώρησε    για   τη    νέα    του    θέση    περίλυπος     από    την     Αγία Πετρούπολη,     στις     21    Σεπτεμβρίου     1897.     Έφθασε     στην     Οδησσό   και   από   εκεί    ανεχώρησε    με   τον     αρχιμανδρίτη     Σέργιο (Στραγκορόντσκϊυ)    για    την    Ιαπωνία,     όπου    έφθασε    στις     26 Δεκεμβρίου.    Έγραφε    για    το     ταξίδι     αυτό    τα    ακόλουθα:     «Ο διορισμός    μου    αυτός     με    κατέστησε     τόσο     περίλυπο     που έκλαψα.     Θα    ήμουν     ευτυχής     να    μην     είχε    συμβεί.    Δεν     πρέπει    όμως    να    ζήσω,     όπως     εγώ    θέλω,    αλλά    όπως     ο    Θεός κελεύει».

Μετά    δύο     έτη    επέστρεψε    στη    Ρωσία,    στην    πόλη    Άρντον,    και    ανέλαβε,    μετά   από    παράκληση    του    Επισκόπου     και    φίλου του,    τη    διεύθυνση     ενός     εκκλησιαστικού    σχολείου.

Λίγα    χρόνια    αργότερα,    το    1906,     εκλέγεται    Επίσκοπος     του Κιότο    και    αναλαμβάνει    τα   καθήκοντά     του     ως    Βοηθός Επίσκοπος     του    Αγίου     Νικολάου     της    Ιαπωνίας.

Το   1907,    εκλέγεται     αναπληρωτής     του    Επισκόπου     Ευλογίου     του     Χόλμ     και,     το    1908,    αναλαμβάνει     τα       καθήκοντά     του ως    Επίσκοπος     μίας    περιφέρειας    του     Νόβγκοροντ.     Το    κήρυγμά     του     είναι     δυναμικό    και     ανδρείο.

Στις     30     Ιουλίου     1914,    η    Εκκλησία    τον     τοποθετεί    ως Επίσκοπο      Περμίας     και    Σολικάμσκ.     Ο    Α’     Παγκόσμιος   πόλεμος    αρχίζει.     Ο     Άγιος     Ανδρόνικος     διαβλέπει    τη    βαριά δοκιμασία    και    το    φοβερό    του    πολέμου,     που    χαρακτηρίζει πλήρη    β0αρβαρότητα,     ηθική    πτώχευση    και    πνευματική διαστροφή.

Αμέσως    μετά    τον    πόλεμο     ξεσπά   η    εσωτερική     δοκιμασία     του Ρωσικού    λαού.     Το     τσάρικο     καθεστώς    πέφτει    με   την επανάσταση    των   Μπολσεβίκων.    Έτσι,     όταν,    το   1918, δημοσιεύθηκε στην Περμία το διάταγμα για την     «ελευθερία   της συνειδήσεως»    και    το    χωρισμό    Εκκλησίας    και    κράτους,    ο    Άγιος Ανδρόνικος    αντιστέκεται    και    θεωρεί    τους    επαναστάτες    εχθρούς της   Εκκλησίας.    Ο     Πατριάρχης     Τύχων     τον    ανυψώνει    στη    θέση του    Αρχιεπισκόπου    και    ο    Άγιος     Ανδρόνικος    γράφει    προς αυτόν:     «Είμαι,    προς    το    παρόν,    ελεύθερος,    αλλά    γνωρίζω,    ότι σύντομα    θα     με     συλλάβουν».           
Πράγματι!     Ο     Άγιος    Ανδρόνικος     συνελήφθη    από    τους επαναστάτες,    στὶις    4     Ιουνίου    1918,    στις    τρεις    μετά    τα μεσάνυχτα.    Ο    επαναστάτης Μυασνίκωφ έγραψε στα απομνημονεύματά   του:    «Επήγαμε    για   πέντε    βέρστια     κατά    μήκος    της    Σιβηρικής    εθνικής    οδού.     Οδηγηθήκαμε     σε    ένα     δάσος     και   εκεί    εσταματήσαμε    τα   άλογα.    Έδωσα    στον     Ανδρόνικο ένα   φτυάρι   και τον   διέταξα   να   σκάψει    ένα    τάφο.    Όταν    τελείωσε,    προσευχήθηκε    προς     όλες    τις    κατευθύνσεις    και     μετά είπε    ότι     περιμένει.   Είπα    ότι    δεν    θα   τον    επυροβολούσα,     αλλά θα   τον    έθαβα    ζωντανό,    αν    ακύρωνε    όλα    όσα    είχε    γράψει    και πει    εναντίον    μας.    Εκείνος    αρνήθηκε.    Τον     εσκεπάσαμε    με    λίγο χώμα    και    τον    πυροβολίσαμε».

 

Saint Andronikos the Hieromartyr Archbishop of Permia

 

 

Saint Hieromartyr Andronikos, known as Vladimir Nikolsky, was born on August 1, 1870, in the village of Povodnevo in the Yaroslavl Diocese of Russia, and his father was a deacon. He studied at the Yaroslavl School and in 1891 continued his studies at the Moscow Theological Academy. On August 1, 1893, with the blessing of St. John of Krostand, he became a monk and on August 6 he was ordained a deacon. In 1895 he graduated from the theological academy and on July 22 of the same year he was ordained an elder.

The new priest Andronikos began his ministry in the Caucasus, where he was appointed assistant inspector of the ecclesiastical school of Kutaisi. In 1897 he was sent to the Russian Orthodox Mission in Japan. He left St. Petersburg mournfully for his new position on September 21, 1897. He arrived in Odessa and from there left with Archimandrite Sergio (Stragorodsky) for Japan, where he arrived on December 26. He wrote the following about this trip: “This appointment made me so sad that I cried. I would be glad it had not happened. But I must not live as I want, but as God calls. "

Two years later he returned to Ardon, Russia, and, at the request of the Bishop and his friend, took over the management of an ecclesiastical school.

A few years later, in 1906, he was elected Bishop of Kyoto and took up his duties as Auxiliary Bishop of St. Nicholas, Japan.

In 1907 he was elected Deputy Bishop of Holm, and in 1908 he became Bishop of a district of Novgorod. His preaching is dynamic and courageous.

On July 30, 1914, the Church appointed him Bishop of Permia and Solikamsk. World War I begins. Saint Andronikos sees the severe ordeal and the terrible war, which characterizes complete brutality, moral bankruptcy and spiritual perversion.

Immediately after the war, the internal ordeal of the Russian people broke out. The tsarist regime falls with the Bolshevik revolution. Thus, when, in 1918, the decree on the "freedom of conscience" and the separation of Church and state was published in Permia, Saint Andronikos resisted and considered the revolutionary enemies of the Church. The Patriarch of Tychon elevates him to the position of Archbishop and Saint Andronikos writes to him: "I am free at the moment, but I know that I will be arrested soon."

Actually! Saint Andronikos was arrested by the revolutionaries on June 4, 1918, at three after midnight. The rebel Myasnikov wrote in his memoirs: "We went for five versts along the Siberian highway. We drove to a forest and there we stopped the horses. I gave Andronikos a shovel and ordered him to dig a grave. When he finished, he prayed in all directions and then said he was waiting. I said I would not shoot him, but I would bury him alive if he canceled everything he had written and said against us. He refused. We covered him with some dirt and shot him. "