Οι Άγιοι Πάντες

 

Πραγματικά  είναι  θαυμαστός  ο    Θεός    μέσα    στους    αγίους   του.  Γιατί   όταν  κανείς  αναλογισθεί  τους  υπερφυσικούς  αγώνες  των  μαρτύρων,   πως  με  ασθενή  σάρκα   καταντρόπιασαν   τον   ισχυρό    στη κακία,   πως   έμειναν  αναίσθητοι  στις  οδύνες  και  στα  τραύματα,  καθώς  αγωνίζονταν με  σώματα  προς φωτιά,  προς  το  ξίφος, προς ποικίλα   και  θανατηφόρα   είδη   βασάνων  και    αντιπαρατάσσονταν  με  καρτερία,   ενώ   τους   έκοβαν   τις   σάρκες,   τους   διάλυαν   τους    αρμούς   και   τους    συνέτριβαν   τα  οστά, όμως  διαφύλαξαν   την ομολογία   της   πίστεως   στο   Χριστό   σώα   και   αδιάσπαστη,   ακεραία  και  ακλόνητη, που  γι’ αυτό   τους   χαρίσθηκε  και   η    αναντίρρητη σοφία    του    Πνεύματος    και    η    δύναμη    των   θαυμάτων.

Όταν  κανείς  αναλογισθεί  επίσης  την  υπομονή  των  οσίων, πως υπέφεραν   με   τη    θέλησή   τους   σαν   ασώματοι   τις   πολυήμερες ασιτίες,   τις   αγρυπνίες,   τις   άλλες   ποικίλες    κακώσεις   του   σώματος, και    αντιτάχθηκαν   έως    το    τέλος  προς  τα  πονηρά   πάθη,   προς    τα τόσα   είδη   αμαρτίας,   προς   τον   εσωτερικό    μας   αόρατο   πόλεμο, προς   τις αρχές και εξουσίες, ενώ έλειωναν και αχρηστεύονταν εξωτερικά, αλλά  ανανεώνονταν και εθεώνονταν  εσωτερικά  από  εκείνον   που   τους    έδωσε  τα  χαρίσματα  των θεραπειών  και  δυνάμεων.

Όταν  λάβει  αυτά  κανείς  υπ’ όψιν  του  και  επί   πλέον   εννοήσει   ότι υπερβαίνουν  τη   φύση   μας,   θαυμάζει   και   δοξάζει   το   Θεό   που έδωσε   σ’ αυτούς   την  τόση   άφθονη   χάρη    και    δύναμη.   Γιατί    άν  και   είχαν  αγαθή  και καλή  προαίρεση, χωρίς   τη   δύναμη   του    Θεού  δεν   θα  κατόρθωναν   να  υπερβούν    τη    φύση   και    έχοντας   σώμα, να  κατανικήσουν τον  ασώματο  εχθρό.  Γι’ αυτό  και  ο  ψαλμωδός προφήτης,   αφού  είπε:   «Θαυμαστός   είναι   ο    Θεός   μέσα   στους    αγίους   αυτού»,   πρόσθεσε:    «αυτός    θα   δώσει    δύναμη   και    κραταίωση    στο    λαό  του».  (Ψαλμ. ξζ’, 36).

Απολαύουν  δε  τη  χάρη   του    Θεού,    όχι    όλοι   γενικά,   αλλά    όσοι  έχουν   αγαθή  προαίρεση και  επιδεικνύουν   με    έργα   την     προς   το  Θεό  αγάπη  και πίστη.  Αυτό  φανερώνεται  στο  ευαγγέλιο  που  λέγει:   «όποιος  ομολογήσει   σ’ εμένα    εμπρός    στους  ανθρώπους,  θα  ομολογήσω  και  εγώ  σ’ αυτόν  εμπρός  στο  Πατέρα μου  στους  ουρανούς»  (Ματθ. ι’, 32).

Δεν    είπε  «όποιος  με  ομολογήσει   εμπρός   στους   ανθρώπους»,   αλλά  «όποιος   ομολογήσει   μέσα  σ’ εμένα»   με   την   έννοια   ότι   μπορεί    να προβάλει   με   παρρησία   την   ευσέβεια,   δι’   εκείνου   και   δια   της βοηθείας  εκείνου.  Έτσι   πάλι   «θα    ομολογήσω    και    εγώ»    και   δεν  είπε  «αυτόν» αλλά  «μέσα σ’ αυτόν», δηλαδή   δια  της  αγαθής  αντιστάσεως   και   υπομονής.

Αυτό δηλώνει την αδιάσπαστη συνάφεια του Θεού προς τους ομολογούντας, άν και είναι  δούλοι  Θεού.

Αντίθετα   «όποιος   με   αρνηθεί    εμπρός  στους ανθρώπους, θα τον αρνηθώ    και    εγώ   εμπρός    στο    Πατέρα   μου    στους    ουρανούς».

Δεν    είπε   εδώ   «όποιος    αρνηθεί    μέσα    σε    μένα»,   γιατί;

Διότι    ο   αρνούμενος    αρνείται  το  Θεό  αν  στερηθεί  τη  Θεϊκή  βοήθεια.   Γιατί   δε    εγκαταλείφθηκε  και  έμεινε  έρημος   του  Θεού; Επειδή   αυτός   πρώτα   πρόλαβε   και    τον   εγκατέλειψε,   αφού  αγάπησε   τα   πρόσκαιρα   και   γήινα   πράγματα   περισσότερο,  παρά  τα   επαγγελμένα   από    το    Θεό   ουράνια    και    αιώνια   αγαθά.

Έτσι   οι   θείες   αντιδόσεις   έχουν   μαζί   τους   τη    θεία    δικαιοσύνη  και   επιφέρουν   από    τη   ομοίωση  τα  ανάλογα  αποτελέσματα.   Και  ενώ  οι  ομολογήσαντες  το  Θεό   στο  πρόσκαιρο   αυτό   βίο   το   έκαναν παρουσία    λίγων   ανθρώπων,   ο    Χριστός    Θεός   και   Κύριος   του ουρανού  και   γης  θα   τους   υποστηρίξει   ενώπιον   του   Πατρός,   των αγγέλων,   όλων   των    ουρανίων    δυνάμεων    και  με   παρουσία     όλων των    ανθρώπων   από   Αδάμ   μέχρι  της συντέλειας.  Και  θα  στεφανώσει   και   θα     δοξάσει  όλους   εκείνους   που    επέδειξαν   πίστη μέχρι    τέλους    σε    αυτόν.

Αλλά   και   τώρα   δοξάζονται   κάποιοι    άγιοι    με   τα   ιερά    λείψανά τους   που  ευωδιάζουν,   που   χαρίζουν   ιάσεις   και     διάφορα ενεργήματα    δυνάμεων, προσκυνώντας τους   και   γονατίζοντας    στις εικόνες    τους     βασιλείς,    άρχοντες    και    ο    λαός    του    Κυρίου.

Άλλωστε  το    είπε    ο   ίδιος   ο   Κύριος   προς    τους   πιστούς  ότι:   «όποιος   αφήσει   οικία,   συγγενείς    ή    αγρούς    για   το    όνομά   μου,   θα τα   λάβει    εκατονταπλάσια    και   θα   κληρονομήσει    αιώνια  ζωή». (Ματθ. ι’, 37).

Και   την    ίδια   του   ζωή   είναι    δίκαιο    και   αναγκαίο   να    την  αφήσει  ο πιστός, άν    τον   καλέσει   ο    καιρός   σε   περιόδους   διωγμών, για   να    πετύχει   την   αιώνια    ζωή,   αφού   και     ο    ίδιος    ο     Υιός    του    Θεού   έδωσε   τη   ζωή   του    για   χάρη    μας.  Αλλά  και   σε  ειρηνικούς  καιρούς   ο    πιστός    λαμβάνει   το    σταυρό  του, σταυρώνοντας    τα   πάθη    και    τις    επιθυμίες    της  σάρκας.

Διότι    λέγει:   «όποιος   βρήκε  την   ψυχή   του  θα   την    χάσει,   και   όποιος   έχασε   την   ψυχή   του   για   χάρη   μου,  θα  τη  βρει». (Ματθ. ι’, 39).

Ο  άνθρωπος    είναι   διπλός,    ο    εκτός   δηλαδή   του   σώματος    και    ο μέσα    μας,   δηλαδή   η    ψυχή.   Όταν    κάποιος    παραδώσει     τον εαυτό   του   σε   θάνατο   κατά   τον    εκτός    άνθρωπο,  χάνει   τη    ψυχή του   που    χωρίζεται   από   το    σώμα,   αλλά    τη    βρίσκει    στο    Χριστό κατά   την   ανάσταση    και    γίνεται    ουράνιος    και    αιώνιος.

Η  εκκλησία   του   Χριστού,   τιμά   λοιπόν   και   μετά   θάνατο    αυτούς  που   έζησαν   αληθινά   κατά   Θεό,   κάθε   μέρα   του   έτους   τελεί   τη μνήμη   των    αγίων  που   μετέστησαν  και  απεδήμησαν  από  τη  πρόσκαιρη    αυτή    ζωή.

Συγχρόνως  δε προβάλλει  το   βίο    καθενός   χάρη   της    ωφελείας    μας και   υποδεικνύει    το   τέλος   τους,   είτε   ειρηνικό    είτε   μαρτυρικό.

Τώρα   δε   μετά   τη    Πεντηκοστή,   η  Εκκλησία  αφού  συγκέντρωσε   όλους  τους   αγίους   γνωστούς   και    αγνώστους    μαζί,  αναπέμπει  κοινό  σε  όλους  αυτούς   ύμνο,  όχι  μόνο   διότι   όλοι    είναι    ενωμένοι  μεταξύ  τους  και  με  τον Πατέρα,  όπως    το    ζήτησε    ο    Κύριος:   «να  είναι   όλοι    ένα,  όπως  εγώ,  Πάτερ,   με   σένα   και   συ  με   μένα,  να    είναι   και   αυτοί  με   εμάς  ένα  στην  αλήθεια»,  (Ιω. ιζ’, 20),  αλλά    και  γιατί    φροντίζει    να    φανερώνει  και  να  ανυμνεί  όλα  τα  έργα  του  Θεού    ως    αποτέλεσμα   της   αποστολής,   φωτισμού   και    ενεργείας του    Αγίου    Πνεύματος.          
Άς  τιμήσουμε  λοιπόν  όλους τους  αγίους  του  Θεού.  Πως;  Άν  κατά   μίμησή   τους   καθαρίσουμε   τους  εαυτούς μας   από   κάθε   μολυσμό σαρκός   και   πνεύματος   και    έτσι    απομακρυνόμενοι    από   τα    κακά  δια   της   μετανοίας  και εξομολογήσεως, θα φερόμεθα προς την αγιοσύνη   παρουσιάζοντας   τα   σώματα   και   τις   ψυχές    μας ευάρεστες  στο  Θεό,  με  τις  πρεσβείες  των  αγίων  πάντων   ώστε   να γίνουμε και εμείς μέτοχοι της απέραντης εκείνης πανηγύρεως και ευφροσύνης   με  τη χάρη και  φιλανθρωπία  του  Κυρίου  μας  Ιησού Χριστού  στον   οποίο   πρέπει  κάθε   δόξα   μαζί   με   τον  άναρχο  Πατέρα   του   και   το   πανάγιο   και   αγαθό   και   ζωοποιό    Πνεύμα,  τώρα   και   πάντοτε    και   στους   αιώνες   των   αιώνων.   Αμήν.

Απολυτίκιον. Ήχος   πλ. δ’.

Εξ   ύψους  κατήλθες,  ο   εύσπλαγχνος,   ταφήν   κατεδέξω  τριήμερον,  ίνα  ημάς   ελευθερώσῃς   των   παθών.   Η    ζωή    και   η    ανάστασις  ημών,   Κύριε   δόξα   σοι.

 

Έτερον   Απολυτίκιον   των  Αγίων. Ήχος    δ’.

Των   εν   όλω  τω   κόσμω   Μαρτύρων   σου,   ως   πορφύραν   και    βύσσον  τα  αίματα, η  Εκκλησία  σου   στολισάμενη,   δι’ αυτών   βοά   σοι, Χριστέ  ο   Θεός· Τω   λαώ    σου   τους  οικτιρμούς   σου   κατάπεμψον, ειρήνην    τη   πολιτεία   σου   δώρησαι,   και   ταις    ψυχαίς    ημών   το  μέγα   έλεος.

 

Έτερον Απολυτίκιον των Αγίων. Ήχος α’. Της ερήμου πολίτης.
Των Αγίων Απάντων τα μύρια συστήματα, συν τοις Αποστόλοις  Προφήτας,   Ιεράρχας   και  Μάρτυρας,   Οσίων   και   Δικαίων  τους χορούς,   και   άθροισμα   Αγίων   Γυναικών,   και   συν   πάσιν  ανωνύμοις τε   και   γνωστοίς,   υμνήσωμεν    κραυγάζοντες·   δόξα   τω    ενισχύσαντι  υμάς, δόξα  τω   θαυμαστώσαντι,  δόξα τω  την  Εκκλησίαν  δι’ υμών  πυρσεύοντι.

Κοντάκιον. Ήχος   πλ. δ’.  Αυτόμελον.

Ως απαρχάς της φύσεως, τω φυτουργώ της κτίσεως, η  οικουμένη προσφέρει   σοι    Κύριε,   τους   θεοφόρους   Μάρτυρας. Ταις  αυτών ικεσίαις,   εν   ειρήνῃ    βαθεία    την   Εκκλησίαν  σου,   δια    της    Θεοτόκου,   συντήρησον   Πολυέλεε.

 

 

Έτερον  Κοντάκιον.  Ήχος   πλ. δ’. Τη   υπερμάχω.           

Τους   απ’ αιώνος   τω   Θεώ  ευαρεστήσαντας

Εν   ευσεβεία   και   αγίοις    κατορθώμασι

Συν    Δικαίοις  Πατριάρχας   και   τους  Προφήτας,

Αποστόλους   Ιεράρχας    και    τους   Μάρτυρας

Και    Οσίων   τους   χορούς   ύμνοις  τιμήσωμεν,      
Τούτοις   λέγοντες,   Πάντες   Άγιοι  χαίρετε.

Μεγαλυνάριον.
Χαίροις Αποστόλων δήμος σεπτός, Προφήται Κυρίου, και Μαρτύρων στερροί χοροί,  θείοι  Ιεράρχαι,  και  Όσιοι Πατέρες, και  Δίκαιοι  και  πάντες, χαίρετε  Άγιοι.

 

All Saints

 

 

God is truly wonderful in his saints. For when one considers the supernatural struggles of the martyrs, how with weak flesh they have cast down the mighty one into evil, that they have remained unaware of the suffering and trauma as they fought with bodies for fire, for the sword, for various and deadly beasts. , while cutting off their flesh, breaking their joints, and shattering their bones, yet preserving the confession of faith in Christ's body and unbroken, integral and steadfast, that is why they were endowed with the undeniable wisdom of the Spirit and the power of miracles.

When one also thinks of the patience of those who have endured long-suffering starvation, alertness, other varied bodily delusions, and endured all sorts of sinful passions, to all kinds of sin, to the interior our invisible war, towards the principles and powers, while they were externally depleted and rendered useless, but renewed and internally renewed by the one who gave them the gifts of healing and power.

When one takes these into consideration and further understands that they go beyond our nature, he admires and glorifies the God who has given them so much abundant grace and power. For though they had good and good will, without the power of God they would not be able to transcend nature, and having a body, to defeat the intolerable enemy. That is why the psalmist prophet, after saying: "God is wonderful among his saints", added: "He will give power and glorification to his people." (Psalm xz, 36).

And they enjoy the grace of God, not everyone in general, but those who have a good choice and display their works of love and faith in God. This is revealed in the gospel that says, "Whoever confesses me before men, I will confess him also before my Father in heaven" (Matt. 32).

He did not say "whoever confesses me in front of men", but "who confesses in me" in the sense that he can boldly promote piety by him and with his help. So again "I will confess too" and did not say "him" but "in him", that is, through good resistance and patience.

This indicates God's unbreakable affinity for confessing to them, even though they are slaves of God.

On the contrary, "whoever denies me in front of men, I will also deny him in front of my Father in heaven."

He didn't say here "whoever denies me," why?

Because the denialist denies God if he is denied divine help. Why was God not abandoned and left in the wilderness? Because he first caught up and abandoned him, having loved the temporal and earthly things more than the divine and eternal things of God.

Thus divine reactions have divine justice with them and bring about similar results. And while those who confessed God in this temporary life did so in the presence of a few people, Christ God and Lord of heaven and earth will support them before the Father, the angels, all the heavenly powers, and in the presence of all men from Adam to the end. . And he will crown and glorify all those who have shown faith in him to the end.

But even now some saints are glorified with their sacred relics of fragrance, healing and various powers, worshiping and kneeling in their images kings, lords and people of the Lord.

After all, the Lord Himself said to the faithful that, "Whoever leaves a house, family, or field for my name's sake, will receive it hundreds of times and inherit eternal life." (Matthew 1:37).

And his own life is just and necessary for the believer, if the weather calls him in times of persecution, to attain eternal life, since the Son of God himself has given his life for our sake. But even in peaceful times the believer receives his cross, crossing the passions and desires of the flesh.

For he says, "Whoever found his soul will lose it, and whoever lost his soul for my sake will find it." (Matthew 1:39).

Man is double, that is, outside the body and within us, that is, the soul. When one surrenders himself to death outside of man, he loses his soul that is separated from the body, but finds it in Christ at the resurrection and becomes heavenly and eternal.

The Church of Christ, therefore, honors and after the death of those who truly lived by God, every day of the year is the memory of the saints who moved and died out of this temporary life.

At the same time, it does not promote everyone's life for the sake of our own benefit and indicates their end, whether peaceful or witness.

And now, after Pentecost, the Church, having brought all the saints known and known together, returns a common hymn to all of them, not only because they are all united with the Father, as the Lord has asked: "all be one; as I, Father, with you and with me, be they also with us in the truth ", (John Q. 20), but also because he cares to manifest and defy all the works of God as a result of the mission , lighting and energy of the Holy Spirit.

Let us therefore honor all the saints of God. How; If we imitate them, we cleanse ourselves of every contamination of flesh and spirit, and thus depart from the evils of repentance and confession, we will be treated with holiness by presenting our bodies and souls pleasing to God, with the emblems of the saints. we too become partakers of that boundless celebration and grace with the grace and charity of our Lord Jesus Christ in whom we must all glory with His anointed Father and Father holy and good and a zealous Spirit, now and always in the ages of the ages. Amen.

 

 

Absolutely. Sound d.

From the height of the chairs, the nobleman, I buried him for three days, fiber our freedom of passions. Our life and resurrection, thank you, Lord.

 

Other Apolitik of the Saints. Sound d.

To all your dear Witnesses, Purple and blood-soaked, Your Church adorned, with these bows, Christ God; I will give you Your mercies, I will give you peace of mind, you will give your peace, and you will pity.

 

Other Apolitik of the Saints. Sound a '. Desert Citizen.

To the Holy Apostles the mystical systems, including the Apostles of Prophet, Hierarch and Witness, of Dances and Laws, and the sum of the Holy Women, plus all the anonymous and well-known, chanting praises, praise them, Church through your torch.

 

 

It's close. Sound d. At home.

At the very beginning of nature, the plant-builder, the cosmos offers the Lord, the Theodic Witness. To these, prayers, in peace with your Church, through Theotokos, consecrated Polelius.

 

 

Another Kontakion. Sound d. I miss her.

Pleasing them for a century to God

In reverence and saints I will be able

Plus the Righteous Patriarch and the Prophet,

Hierarchs Apostles and the Witness

And those who dance the hymns honored,

Those sayings, All Saints rejoice.

 

 

Magnificent.

Happy Apostles of the city of Sepah, Prophethood of the Lord, and Martyrs of the Holy Dances, Uncle Hierarchs, and Holy Fathers, and Righteous and all, joy Saints.