Ο Άγιος Ανανίας ο Ιερομάρτυρας Μητροπολίτης Λακεδαιμονίας

 

Ο   Άγιος    ιερομάρτυς    Ανανίας   γεννήθηκε    κατά   τις    αρχές    του 18^ου    αιώνος   μ.Χ.   από    ευγενείς    και   εύπορους   γονείς.    Ο    πατέρας του,   Θεοφίλης,   ήταν    συγγενής    των    Λαμπαρδαίων    και    η    μητέρα    του,   θυγατέρα     του    εκ   Βυζικίου    της    Γορτυνίας, Συντύχου.

Ο   Άγιος   σπούδασε   στη   σχολή   της   Δημητσάνης    και    αργότερα αναδείχθηκε    Επίσκοπος    της   πατρίδος    του.   Τον    Φεβρουάριο    του έτους    1750    προήχθη    σε    Μητροπολίτη   Λακεδαιμονίας    και συνέγραψε, το  1755,  ειδική   πραγματεία   περί   Σπάρτης   και    των Μητροπολιτών    αυτής.

Διακρινόταν   για   την    παιδεία,   τις    υψηλές    γνώσεις,    το    σταθερό και    ακλόνητο    του    εκκλησιαστικού    χαρακτήρος,    για    την αγαθότητα    και    φιλανθρωπία   του.    Στους    μεν    Έλληνες προξενούσε    απαραδειγμάτιστο    σέβας,    στους    δε    Τούρκους     τρόμο και    έκπληξη.     Γι’   αυτό    και   αναδείχθηκε    πρόεδρος    όλων    των προεστώτων    του   Μοριά,   έχοντας   συναδέλφους   τον   Γιαννάκη Κρεββατά,   τον   Παν.   Ζαΐμη    και   τον   Παν.   Μπενάκη.   Όλοι   τους ενίσχυαν   το   εθνικό    στοιχείο   και    υπεράσπιζαν    τους    κατά    τόπους    αρματολούς.

Κατά    τον   ιστορικό    Μιχαήλ    Οικονόμου,    ο   Άγιος    Ανανίας    όταν προάχθηκε   σε   Μητροπολίτη,    διατήρησε   και   την   Επισκοπή Δημητσάνης   και   αυτήν   της   Μεθώνης,   στην   οποία    εξελέγη Επίσκοπος   ο  συγγενής   του  Άνθιμος   Καράκαλος   και   αναδείχθηκε φιλελεύθερος,     μεγαλεπήβολος   και    τολμηρός.

Κατά    την    άνοιξη,    το   καλοκαίρι    και    μέρος    του   φθινοπώρου διέμενε   στη    Δημητσάνα,   όπου   έχτισε    υδραγωγείο,    παγίωσε    τους ετήσιους   φόρους   της   περίφημης   σχολής   της    μονής    Φιλοσόφου    και    ανοικοδόμησε    στο   Μιστρά,    μεγαλοπρεπή    Μητρόπολη.

Όμως    η    ισχύς   του    Αγίου    ήταν    πέρα   των   ορίων    της Πελοποννήσου,   διότι  είχε  ισχυρούς   δεσμούς   με   τα   Πατριαρχεία Αλεξανδρείας    και   Ιεροσολύμων,    κατείχε   δε   τότε   τον   οικουμενικό θρόνο  ο  εκ   Δημητσάνης   Πατριάρχης   Κύριλλος   Ε’    ο   Καράκαλος, φιλορώσος    και   εχθρός   των    Λατίνων.   Όταν    ο   Πατριάρχης Κύριλλος   ο    Ε’    εξορίσθηκε,    ήλθε    από    το    Σινά   στη    Δημητσάνα και    εκεί    με   τον   Άγιο    Ανανία     ευαγγελιζόταν    την    απελευθέρωση    του    Γένους     και    ίδρυε    σχολεία.

Κατά    το   έτος    1762     ο    Άγιος    απεστάλη    στην    Κωνσταντινούπολη,    για   να   παραστεί    στον    μέγα    βεζίρη    και    να περιγράψει   τις    συμφορές   της   Πελοποννήσου.    Έτσι    κατόρθωσε    να    διατηρηθεί    ο    τότε    Μώρα – Βαλεσής    ως   προστάτης   των Χριστιανών.   Ο    διάδοχος    όμως   εκείνου,    ο   Χαμουζή   πασάς,    αφού κάλεσε   στην    Τρίπολη    τους   τρεις    προεστούς     και    συνεργάτες    του    Αγίου,    τους    αποκεφάλισε.    Σεβάστηκε    μόνο    τον    Άγιο,   που ήταν    πανίσχυρος.   Εκείνη   την    περίοδο   με   πρωτοβουλία    του    Αγίου   χτίστηκε   και    μεγάλο   κτήριο   για    την   σχολή    της Δημητσάνης,   στο    οποίο    διέμεναν    οι    άποροι    μαθητές    που συνέρρεαν    εκεί    από    όλη    την    Πελοπόννησο.

Τότε   άρχισαν    να    κατέρχονται   στην    Ελλάδα    οι    απόστολοι   της Μεγάλης   Αικατερίνης    και    μάλιστα    ο    φίλος   του   Ορλώφ Παπάζωλης,   ο    οποίος    το    έτος     1766     ήλθε    και   στη     Μάνη    με σκοπό    να εξεγείρει  πρώτη   την   Πελοπόννησο.   Στην   περίφημη συνέλευση,   που    έγινε    στην    Καλαμάτα,    κλήθηκε    από    τους πρώτους   και    ο   Άγιος    Ανανίας.    Με    την    ευλογία    του καταρτίσθηκε   το   λεγόμενο     «συνυποσχετικόν»    των     Πελοποννησίων,    το    οποίο     μετέφερε   στην   αυτοκράτειρα   ο Παπάζωλης.

Ο    Άγιος   Ανανίας,    μετά από   αυτά,   συνεννοήθηκε   με   τους καπεταναίους    και  αρματολούς   της   Πελοποννήσου   και   της    Μάνης, καθώς    και   με   τους    προύχοντες    και    Αρχιερείς    των    επαρχιών και  των τριών νησιών   Ύδρας, Σπετσών και Ψαρών, για την απελευθέρωση   της   πατρίδος.   Με    φροντίδα    δε   και   δαπάνη   του Αγίου    ιδρύθηκαν    στη    Δημητσάνα    και    δύο   πυριτιδόμυλοι.

Η  κίνηση αυτή  προδόθηκε στον Μώρα – Βαλεσή, στον οποίο καταγγέλθηκε   ότι    ο   Άγιος    συμμαχεί   με  την  Ρωσία   για   την ανατροπή    της    Τουρκίας.    Πολλοί    πρότειναν    τότε    στον    Άγιο   την    ένοπλη    αντίσταση,    αλλά    αυτός    αντιπρότεινε    να    πέσει μόνο    ο    ίδιος    θύμα, για να μην καταλάβουν οι Τούρκοι το σχεδιαζόμενο    κίνημα.  Κοινώνησε   των   Αχράντων   Μυστηρίων   και αμέσως   δέχθηκε   τους    στρατιώτες,   οι   οποίοι    τον    συνέλαβαν.    Ο Άγιος    Ανανίας    γονάτισε    και    με   απίστευτη    προθυμία    κάλεσε τον    δήμιο   να   τον    πλήξει.   Το   αίμα    που    αναπήδησε   από    την πληγωμένη   καρδιά   του    έχρισε   την   παραστάδα   της    μικρής    προς δυσμάς   θύρας    της    Μητροπόλεως    Μιστρά.    
Οι   Τούρκοι    έσυραν    κατόπιν    το    τίμιο   λείψανο    του    Ιερομάρτυρα στους    δρόμους    και   το   άφησαν    επί   τρεις    ημέρες    άταφο.    Μόλις οι   Τούρκοι    έφυγαν,    οι   Χριστιανοί    το   περισυνέλεξαν   και   το ενταφίασαν    με   μεγαλοπρέπεια.

 

 

 

 

 

Saint Ananias the Hieromartyr Metropolitan of Lacedaemonia

 

 

The holy hieromartyr Ananias was born at the beginning of the 18th century AD. by noble and wealthy parents. His father, Theophilis, was a relative of the Lampardians and his mother, the daughter of Syntichus from Vyziki, Gortynia.

Agios studied at the school of Dimitsani and later became Bishop of his homeland. In February 1750 he was promoted to Metropolitan of Lacedaemonia and wrote, in 1755, a special treatise on Sparta and its Metropolitans.

He was distinguished for his education, high knowledge, his steadfast and unshakable ecclesiastical character, for his kindness and charity. It caused unparalleled respect to the Greeks, and terror and surprise to the Turks. That is why he became the president of all the protists of Moria, having colleagues Giannakis Krevvatas, Pan. Zaimi and Pan. Benaki. All of them strengthened the national element and defended the local armatoloi.

According to the historian Michael Oikonomou, Saint Ananias, when he was promoted to Metropolitan, retained both the Diocese of Dimitsani and that of Methoni, in which his relative Anthimos Karakalos was elected Bishop and emerged liberal, grandiose and daring.

During the spring, summer and part of the autumn he lived in Dimitsana, where he built an aqueduct, consolidated the annual taxes of the famous school of the monastery of the Philosopher and rebuilt in Mistra, a majestic Diocese.

However, the power of the Saint was beyond the borders of the Peloponnese, because he had strong ties with the Patriarchates of Alexandria and Jerusalem, and at that time the Ecumenical Throne was held by the Patriarch of Dimitsani, Cyril V Caracalos, pro-Russian and enemy of the Latins. When Patriarch Cyril V was exiled, he came from Sinai to Dimitsana and there with Saint Ananias he preached the liberation of the Nation and founded schools.

In the year 1762 the Saint was sent to Constantinople, to attend the Grand Vizier and to describe the misfortunes of the Peloponnese. Thus he managed to maintain the then Mora-Valesis as the protector of the Christians. However, his successor, Hamouzi Pasha, after calling the three prostitutes and associates of the Saint to Tripoli, beheaded them. He respected only the Saint, who was powerful. At that time, on the initiative of the Saint, a large building was built for the school of Dimitsani, in which lived the needy students who gathered there from all over the Peloponnese.

Then the apostles of Catherine the Great began to descend to Greece and in fact his friend Orloff Papazolis, who in the year 1766 came to Mani in order to revolt first in the Peloponnese. At the famous assembly, which took place in Kalamata, Saint Ananias was also invited by the first. With his blessing, the so-called "companion" of the Peloponnesians was drawn up, which Papazolis conveyed to the empress.

Agios Ananias, after that, consulted with the captains and armatoloi of the Peloponnese and Mani, as well as with the prominent and Archbishops of the provinces and the three islands of Hydra, Spetses and Psara, for the liberation of the homeland. With the care and expense of the Saint, two gunpowder mills were established in Dimitsana.

This move was betrayed to Mora-Valesi, who was accused of being an ally of Russia with the overthrow of Turkey. Many then suggested to the Saint the armed resistance, but he suggested that only he fall victim, so that the Turks would not understand the planned movement. He communicated the Immortal Mysteries and immediately accepted the soldiers, who arrested him. Saint Ananias knelt down and with incredible eagerness called on the executioner to hit him. The blood that bounced from his wounded heart anointed the pillar of the small to the west door of the Mistra Diocese.

The Turks then dragged the holy relic of the Hieromartyr to the streets and left it unburied for three days. As soon as the Turks left, the Christians collected it and buried it with magnificence.