Μάρκ  9, 17-31

 

17 Καὶ   ἀποκριθεὶς    εἷς    ἐκ   τοῦ    ὄχλου   εἶπε·     διδάσκαλε,   ἤνεγκα   τὸν   υἱόν  μου   πρός     σε,     ἔχοντα     πνεῦμα    ἄλαλον.

18 Καὶ    ὅπου     ἂν     αὐτὸν     καταλάβῃ,     ρήσσει    αὐτόν,     καὶ    ἀφρίζει     καὶ     τρίζει   τοὺς     ὀδόντας      αὐτοῦ,    καὶ     ξηραίνεται·    καὶ     εἶπον     τοῖς     μαθηταῖς     σου     ἵνα     αὐτὸ     ἐκβάλωσι,     καὶ    οὐκ    ἴσχυσαν.

19 Ὁ      δὲ    ἀποκριθεὶς     αὐτῷ    λέγει·    ὦ     γενεὰ     ἄπιστος,    ἕως    πότε    πρὸς     ὑμᾶς    ἔσομαι;     ἕως    πότε    ἀνέξομαι    ὑμῶν;     φέρετε     αὐτὸν     πρός     με.    καὶ   ἤνεγκαν     αὐτὸν   πρὸς    αὐτόν.

20 Καὶ     ἰδὼν    αὐτὸν     εὐθέως    τὸ   πνεῦμα     ἐσπάραξεν     αὐτόν,     καὶ     πεσὼν    ἐπὶ   τῆς    γῆς     ἐκυλίετο    ἀφρίζων.

21 Καὶ     ἐπηρώτησε    τὸν     πατέρα    αὐτοῦ·    πόσος     χρόνος     ἐστὶν     ὡς    τοῦτο     γέγονεν     αὐτῷ;     ὁ     δὲ     εἶπε·    παιδιόθεν.

22 Καὶ     πολλάκις     αὐτὸν    καὶ     εἰς     πῦρ     ἔβαλε     καὶ     εἰς    ὕδατα,    ἵνα    ἀπολέσῃ     αὐτόν·     ἀλλ᾿    εἴ    τι    δύνασαι,    βοήθησον    ἡμῖν σπλαγχνισθεὶς     ἐφ᾿    ἡμᾶς.

23 Ὁ     δὲ    Ἰησοῦς    εἶπεν     αὐτῷ     τὸ     εἰ     δύνασαι    πιστεῦσαι,   πάντα    δυνατὰ    τῷ     πιστεύοντι.

24 Καὶ     εὐθέως     κράξας     ὁ    πατὴρ    τοῦ   παιδίου    μετὰ    δακρύων     ἔλεγε·     πιστεύω,    κύριε·     βοήθει     μου    τῇ   ἀπιστίᾳ.

25 Ἰδὼν    δὲ    ὁ     Ἰησοῦς    ὅτι    ἐπισυντρέχει     ὄχλος,     ἐπετίμησε    τῷ    πνεύματι    τῷ    ἀκαθάρτῳ    λέγων      αὐτῷ·    τὸ    πνεῦμα    τὸ    ἄλαλον    καὶ    κωφόν,    ἐγώ     σοι    ἐπιτάσσω,    ἔξελθε   ἐξ    αὐτοῦ    καὶ     μηκέτι     εἰσέλθῃς     εἰς αὐτόν.

26 Καὶ    κράξαν     καὶ    πολλὰ     σπαράξαν    αὐτὸν    ἐξῆλθε,    καὶ    ἐγένετο    ὡσεὶ    νεκρός,    ὥστε    πολλοὺς     λέγειν     ὅτι    ἀπέθανεν.

27 Ὁ    δὲ    Ἰησοῦς    κρατήσας    αὐτὸν    τῆς    χειρὸς    ἤγειρεν    αὐτόν,    καὶ    ἀνέστη.

28 Καὶ     εἰσελθόντα     αὐτὸν    εἰς    οἶκον    οἱ     μαθηταὶ    αὐτοῦ     ἐπηρώτων    αὐτὸν κατ᾿     ἰδίαν,     ὅτι     ἡμεῖς     οὐκ    ἠδυνήθημεν    ἐκβαλεῖν    αὐτό.

29 Καὶ    εἶπεν    αὐτοῖς·    τοῦτο   τὸ    γένος    ἐν    οὐδενὶ     δύναται    ἐξελθεῖν     εἰ    μὴ    ἐν    προσευχῇ     καὶ    νηστείᾳ.

 

Δεύτερη    πρόρρησις     του     θανάτου    του

 

30 Καὶ    ἐκεῖθεν    ἐξελθόντες     παρεπορεύοντο     διὰ    τῆς    Γαλιλαίας,    καὶ    οὐκ    ἤθελεν    ἵνα    τις    γνῷ·

31 ἐδίδασκε     γὰρ    τοὺς     μαθητὰς    αὐτοῦ     καὶ     ἔλεγεν    αὐτοῖς     ὅτι    ὁ    υἱὸς    τοῦ    ἀνθρώπου    παραδίδοται    εἰς    χεῖρας     ἀνθρώπων,    καὶ    ἀποκτενοῦσιν αὐτόν,    καὶ     ἀποκτανθεὶς    τῇ     τρίτῃ     ἡμέρᾳ    ἀναστήσεται.

 

ΑΠΟΔΟΣΗ   ΣΤΗ  ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ

 

Μάρκ. 9, 17-31

 

17 Και     ένας     από     το    πλήθος     απεκρίθη,     «Διδάσκαλε    σου     έφερα    τον    υιό     μου,    που     έχει     πνεύμα     άλαλο.

18 Όταν      τον     πιάσει,     τον     ρίχνει     κάτω     και     αφρίζει     και     τρίζει     τα    δόντια     και    γίνεται    ξερός.    Και      είπα     στους     μαθητάς     σου     να     το     βγάλουν     αλλά    δεν μπόρεσαν».

19 Αυτός     δε     απεκρίθη,    «Ω      γενεά     άπιστη,    έως     πότε     θα     είμαι     μαζί     σας,    έως πότε    θα     σας     ανέχομαι;     Φέρετέ     τον    σ’   εμένα».

20 Και     του     τον     έφεραν.     Και     μόλις     το     πνεύμα     τον     είδε,     αμέσως     τον    συνετάραξε    και     έπεσε     στη     γη     και    κυλιότανε      και     άφριζε.

21 Και      ρώτησε     τον     πατέρα    του,     «Πόσος     καιρός      είναι     από     τότε     που     συνέβη    αυτό;».     Αυτός     δε     είπε,    «Από     παιδικής    ηλικίας.

22 Πολλές      φορές     και     στην     φωτιά     τον     έρριξε     και     στα    νερά,     για      να      τον    εξολοθρεύσει.      Αλλ’     άν      μπορείς     να     κάνεις     τίποτε     βοήθησέ    μας,    σπλαγχνίσου     μας».

23 Ο     δε     Ιησούς     του     είπε,     «Εάν     μπορείς    να     πιστέψεις     όλα     είναι     δυνατά        σ’  εκείνον    που    πιστεύει».

24 Τότε    φώναξε     αμέσως     ο     πατέρας     του    παιδιού     και     με     δάκρυα     είπε,    «Πιστεύω,     Κύριε,    βοήθησε    την    απιστία   μου».

25 Όταν    δε     ο     Ιησούς     είδε     ότι     μαζεύεται     κόσμος,     επέπληξε     το     πνεύμα     το     ακάθαρτο      και     του     είπε,     «Το     άλαλο     και     κωφό     πνεύμα,    εγώ     σε διατάσσω,     έβγα      απ’     αυτόν    και     να     μη    μπεις    ποτέ    πλέον    μέσα    του».

26 Αυτό,     αφού     φώναξε     και     τον     σπάραξε     δυνατά,     βγήκε,     το     δε     παιδί    έγινε     σαν     νεκρός,     ώστε     πολλοί    να    λέγουν    ότι    πέθανε.

27 Αλλ’      ο      Ιησούς     τον     έπιασε     από     το     χέρι,    τον     σήκωσε     και    στάθηκε    όρθιος.

28 Και      όταν     ο     Ιησούς     μπήκε     στο     σπίτι,     τον     ρώτησαν     οι     μαθητές     του ιδιαιτέρως,      «Γιατί     εμείς     δεν     μπορέσαμε    να     το    βγάλουμε;».

29 Και     αυτός     τους     είπε,     «Το     γένος     αυτό    δεν     είναι     δυνατόν    να     βγει    με   κανένα     άλλο    μέσο    παρά   με    προσευχή     και    νηστεία».

 

Δεύτερη    πρόρρησις     του    θανάτου    του

 

30 Και     όταν     έφυγαν     από    εκεί,     περνούσαν     δια    της     Γαλιλαίας     και     ο   Ιησούς    δεν     ήθελε     να     μάθει     κανείς     τίποτε,

31 διότι     δίδασκε     τους     μαθητάς    του    και    τους    έλεγε     ότι     ο     Υιός     του ανθρώπου     θα    παραδοθεί     στα    χέρια     ανθρώπων    και    θα     τον    θανατώσουν και     αφού    θανατωθεί,     την    τρίτη     ημέρα    θα    αναστηθεί.

 

 

Ἑβρ. 6, 13-20

 

13 Τῷ    γὰρ    Ἀβραὰμ    ἐπαγγειλάμενος    ὁ    Θεός,    ἐπεὶ     κατ'  οὐδενὸς    εἶχε μείζονος    ὀμόσαι,   ὤμοσε   καθ'    ἑαυτοῦ,

14 λέγων·   ἦ   μὴν    εὐλογῶν   εὐλογήσω   σε    καὶ    πληθύνων   πληθυνῶ     σε·

15 καὶ   οὕτω   μακροθυμήσας   ἐπέτυχε    τῆς    ἐπαγγελίας.

16 Ἄνθρωποι    μὲν   γὰρ    κατὰ     τοῦ    μείζονος    ὀμνύουσι,    καὶ     πάσης     αὐτοῖς     ἀντιλογίας    πέρας    εἰς    βεβαίωσιν    ὁ    ὅρκος·
17 ἐν    ᾧ    περισσότερον    βουλόμενος     ὁ    Θεὸς    ἐπιδεῖξαι     τοῖς    κληρονόμοις     τῆς    ἐπαγγελίας     τὸ    ἀμετάθετον    τῆς    βουλῆς     αὐτοῦ,    ἐμεσίτευσεν    ὅρκῳ,

18 ἵνα   διὰ   δύο    πραγμάτων    ἀμεταθέτων,    ἐν     οἷς    ἀδύνατον    ψεύσασθαι     Θεόν,    ἰσχυρὰν     παράκλησιν    ἔχωμεν     οἱ     καταφυγόντες    κρατῆσαι     τῆς προκειμένης    ἐλπίδος·

19 ἣν     ὡς    ἄγκυραν    ἔχομεν    τῆς    ψυχῆς    ἀσφαλῆ     τε    καὶ     βεβαίαν    καὶ     εἰσερχομένην     εἰς    τὸ     ἐσώτερον    τοῦ    καταπετάσματος,
20 ὅπου    πρόδρομος    ὑπὲρ     ἡμῶν     εἰσῆλθεν    Ἰησοῦς,    κατὰ    τὴν    τάξιν Μελχισεδὲκ     ἀρχιερεὺς    γενόμενος     εἰς     τὸν    αἰῶνα.

 

 

 

 

 

 

ΑΠΟΔΟΣΗ   ΣΤΗ  ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ

 

Εβρ. 6, 13-20

 

13 Διότι     όταν     ο     Θεός   έδωκε     υπόσχεσι    στον     Αβραάμ,     ωρκίσθηκε     στον εαυτό     του,     αφού    δεν     είχε    άλλο     μεγαλύτερο     στον     οποίο     να     ορκισθεί,

14 και     είπε,    Αλήθεια,    θα     σε     υπερευλογήσω     και     θα     σε    υπερπληθύνω,

15 και     έτσι     ο     Αβραάμ,   με     την     υπομονή    του,     έλαβε    την    υπόσχεσι.

16 Οι     άνθρωποι     ορκίζονται      σε    κάποιον    που    είναι    μεγαλύτερος     και      ο    όρκος    θέτει     γι’    αυτούς     τέρμα     σε       κάθε   αμφισβήτησι     και     δίνει    επιβεβαίωσι.

17 Έτσι     και     όταν     ο    Θεός    ήθελε    να    δείξει     σαφέστερα    στους     κληρονόμους    της     υποσχέσεως     το     αμετάβλητο    της    αποφάσεώς     του,    την    εγγυήθηκε     με    όρκο,

18 ώστε,     για    δύο    πραγμάτων    αμεταβλήτων    για     τα     οποία    είναι     αδύνατον να    αποδειχθεί   ο    Θεός    ψεύτης,    εμείς,    που    καταφύγαμε     σ’  αυτόν,   να έχουμε    μεγάλη    ενθάρρυνσι    να    κρατήσουμε   σφιχτά    την   ελπίδα    που είναι    ενώπιόν    μας.

19 Την    ελπίδα    αυτή    την    έχουμε    σαν    άγκυρα    της    ψυχής,    ασφαλή    και βεβαία,    η    οποία     μπαίνει     μέσα,
20 πίσω    από     το    καταπέτασμα,    όπου     μπήκε    για   χάρι    μας     ο    Ιησούς,   αφού    έγινε    αρχιερεύς,    αιώνιος    κατά   την   τάξι   Μελχισεδέκ.

 

Mark. 9, 17-31

 

17 And one of the multitude answered and said, Master, I have brought unto thee my son, which hath a dumb spirit;

18 When he catches it, he throws it down and foams and grinds his teeth and becomes dry. And I told your students to take it out, but they could not. "

19 But he answered and said, O faithless generation, how long shall I be with you, and suffer you? Bring him to me. "

20 And they brought him to him. And as soon as the spirit saw him, he immediately shook him and fell to the ground, rolling and foaming.

21 And he asked his father, How long is it since this came to pass? He did not say, "From childhood.

22 Many times he threw him into the fire and into the water to destroy him. But if you can do anything, help us, have mercy on us. "

23 Jesus saith unto him, If thou canst believe, all things are possible to him that believeth.

24 And immediately the father of the child cried out, and said with tears, Lord, I believe; help my unbelief.

25 But when Jesus saw the multitudes crowding about, he rebuked the unclean spirit, and said unto him, Thou dumb and deaf spirit, I command thee, come out of him, and enter no more into him.

26 And when he had cried out, and torn him to pieces, he went out, and the child was found dead, that many should say that he was dead.

27 But Jesus took him by the hand, and lifted him up, and stood up.

28 And when he was come into the house, his disciples asked him privately, Why could not we cast him out?

29 And he said unto them, This kind can come forth by nothing, but by prayer and fasting.

 

Second prophecy of his death

 

30 And as they departed thence, they passed through Galilee; and Jesus would not know any man;

31 For he taught his disciples, and said unto them, The Son of man shall be betrayed into the hands of men, and they shall kill him;

 

Heb. 6, 13-20

13 For when God made a promise to Abraham, he swore to himself, because he had no greater power to swear by,

14 And he said, Truly, I will overestimate you, and multiply you;

15 and so Abraham, in his patience, received the promise.

16 People swear by someone who is older, and the oath puts an end to any dispute and confirmation.

17 So when God wanted to show the heirs of the promise more clearly the immutability of his decision, he guaranteed it with an oath,

18 so that, for two immutable things for which it is impossible for God to prove himself a liar, we who have resorted to him may have great encouragement to hold fast to the hope which is before us.

19 We have this hope as an anchor of the soul, safe and sure, which enters,

20 behind the curtain, where Jesus entered for our sake, after he had become high priest, eternal in the order of Melchizedek.