Μάρκ.  2, 1-12

 

1 Καὶ    εἰσῆλθε   πάλιν   εἰς   Καπερναοὺμ   δι᾿   ἡμερῶν   καὶ    ἠκούσθη    ὅτι   εἰς   οἶκόν   ἐστι.

2 Καὶ   εὐθέως    συνήχθησαν   πολλοί,   ὥστε   μηκέτι   χωρεῖν    μηδὲ    τὰ   πρὸς    τὴν θύραν·    καὶ    ἐλάλει    αὐτοῖς   τὸν   λόγον.
3 Καὶ    ἔρχονται    πρὸς   αὐτὸν   παραλυτικὸν   φέροντες,    αἰρόμενον    ὑπὸ    τεσσάρων.

4 Καὶ    μὴ    δυνάμενοι   προσεγγίσαι   αὐτῷ     διὰ   τὸν    ὄχλον,   ἀπεστέγασαν   τὴν    στέγην     ὅπου    ἦν,   καὶ   ἐξορύξαντες   χαλῶσι   τὸν    κράβαττον,   ἐφ᾿    ᾧ    ὁ   παραλυτικὸς   κατέκειτο.

5 Ἰδὼν    δὲ   ὁ   Ἰησοῦς   τὴν   πίστιν   αὐτῶν    λέγει   τῷ   παραλυτικῷ·   τέκνον,    ἀφέωνταί   σοι    αἱ    ἁμαρτίαι    σου.

6 Ἦσαν    δέ   τινες   τῶν   γραμματέων    ἐκεῖ    καθήμενοι   καὶ    διαλογιζόμενοι   ἐν    ταῖς     καρδίαις     αὐτῶν·

7 τί    οὗτος   οὕτω    λαλεῖ    βλασφημίας;     τίς    δύναται    ἀφιέναι    ἁμαρτίας    εἰ    μὴ    εἷς    ὁ    Θεός;

8 Καὶ    εὐθέως    ἐπιγνοὺς    ὁ    Ἰησοῦς    τῷ   πνεύματι   αὐτοῦ    ὅτι   οὕτως    αὐτοὶ    διαλογίζονται   ἐν    ἑαυτοῖς,   εἶπεν   αὐτοῖς·    τί    ταῦτα    διαλογίζεσθε    ἐν ταῖς    καρδίαις    ὑμῶν;

9 Τί    ἐστιν    εὐκοπώτερον,   εἰπεῖν   τῷ    παραλυτικῷ,    ἀφέωνταί    σου    αἱ    ἁμαρτίαι,    ἢ    εἰπεῖν,    ἔγειρε    καὶ    ἆρον   τὸν   κράβαττόν   σου    καὶ    περιπάτει;

10 Ἵνα   δὲ   εἰδῆτε     ὅτι    ἐξουσίαν   ἔχει   ὁ   υἱὸς   τοῦ    ἀνθρώπου   ἀφιέναι    ἐπὶ    τῆς   γῆς    ἁμαρτίας     λέγει     τῷ    παραλυτικῷ.

11 Σοὶ   λέγω,    ἔγειρε    καὶ    ἆρον   τὸν    κράβαττόν    σου    καὶ    ὕπαγε    εἰς    τὸν    οἶκόν    σου.

12 Καὶ    ἠγέρθη    εὐθέως,   καὶ    ἄρας    τὸν    κράβαττον    ἐξῆλθεν    ἐναντίον πάντων,    ὥστε    ἐξίστασθαι    πάντας    καὶ    δοξάζειν    τὸν    Θεὸν    λέγοντας    ὅτι οὐδέποτε    οὕτως    εἴδομεν.

 

ΑΠΟΔΟΣΗ   ΣΤΗ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ

 

Μάρκ.  2, 1-12

 

1 Όταν     ύστερα    από    λίγες    ημέρες    ήλθε    πάλι    στην    Καπερναούμ, διαδόθηκε    ότι   βρίσκεται  σε    κάποιο    σπίτι.

2 Και   αμέσως    μαζεύθηκαν    πολλοί,  ώστε  να    μην    τους    χωρεί   πλέον    ούτε    ο    χώρος    εμπρός   στην    πόρτα,    και    τους    κήρυττε    τον    λόγο.

3 Και   έρχονται    και    του   φέρουν  ένα    παραλυτικό,   τον    οποίο    βάσταζαν τέσσερα    πρόσωπα.

4 Και    επειδή   δεν    μπορούσαν    να    τον    πλησιάσουν   εξ    αιτίας    του    πλήθους, αφήρεσαν    την   στέγη,    όπου    ευρίσκετο,   έκαναν    ένα    άνοιγμα    και κατέβασαν     το    κρεββάτι,    όπου    ήτανε   ξαπλωμένος    ο    παραλυτικός.

5 Όταν     ο    Ιησούς    είδε   την    πίστι   τους,    λέγει    στον    παραλυτικό.    «Παιδί μου,    σου    συγχωρούνται    οι     αμαρτίες».

6 Εκάθοντο     δε    εκεί    μερικοί    από    τους    γραμματείς    και  εσκέπτοντο    μέσα τους,

7 «Γιατί     λέγει     αυτός   βλασφημίες    κατ’    αυτόν    τον    τρόπο;    Ποιος    μπορεί    να συγχωρεί     αμαρτίες   παρά   μόνον   ένας,    ο    Θεός;».

8 Ο     Ιησούς    αμέσως    κατάλαβε    μέσα    του    ότι    αυτά    σκέπτονται    και    τους λέγει,     «Γιατί    κάνετε    τις    σκέψεις    αυτές   μέσα    σας;

9 Τι    είναι     ευκολώτερο   να     πω     στον    παραλυτικό,    «Σου    συγχωρούνται   οι    αμαρτίες»     ή     να     πω,    «Σήκω   επάνω    και    πάρε    το    κρεββάτι    σου    και     βάδιζε»;

10 Αλλά     για     να    μάθετε    ότι    ο    Υιός    του    ανθρώπου    έχει    εξουσία   να συγχωρεί    αμαρτίες   επί    της     γης» -    λέγει   στον    παραλυτικό,

11 «Σου    λέγω,    σήκω     επάνω    και    πάρε    το    κρεββάτι    σου    και    πήγαινε    στο σπίτι     σου».

12 Και     σηκώθηκε     αμέσως    και    αφού    σήκωσε    το    κρεββάτι    βγήκε    υπό   τα βλέμματα     όλων,    ώστε    να    εκπλαγούν    όλοι    και  να    δοξάζουν    τον    Θεό    και να    λέγουν,   «Ποτέ   δεν   είδαμε    τέτοια   πράγματα».

 

Ἑβρ. 1, 10-2, 3

 

1, 10 καί·    σὺ    κατ'   ἀρχάς,   Κύριε,   τὴν   γῆν   ἐθεμελίωσας,   καὶ    ἔργα   τῶν   χειρῶν σού    εἰσιν    οἱ    οὐρανοί·

11 αὐτοὶ    ἀπολοῦνται,    σὺ    δὲ    διαμένεις·    καὶ    πάντες    ὡς    ἱμάτιον παλαιωθήσονται,

12 καὶ   ὡσεὶ   περιβόλαιον   ἑλίξεις    αὐτούς,    καὶ    ἀλλαγήσονται·   σὺ    δὲ    ὁ    αὐτὸς εἶ,    καὶ    τὰ   ἔτη    σου   οὐκ    ἐκλείψουσι.

13 Πρὸς    τίνα    δὲ   τῶν    ἀγγέλων   εἴρηκέ    ποτε·    κάθου    ἐκ    δεξιῶν    μου   ἕως    ἂν    θῶ   τοὺς   ἐχθρούς    σου    ὑποπόδιον   τῶν   ποδῶν    σου;
14 Οὐχὶ    πάντες    εἰσὶ    λειτουργικὰ   πνεύματα    εἰς    διακονίαν   ἀποστελλόμενα διὰ     τοὺς   μέλλοντας    κληρονομεῖν   σωτηρίαν;

2, 1 Διὰ   τοῦτο   δεῖ    περισσοτέρως    ἡμᾶς    προσέχειν   τοῖς    ἀκουσθεῖσι,   μή   ποτε παραρρυῶμεν.

2 Εἰ    γὰρ    ὁ   δι'    ἀγγέλων   λαληθεὶς    λόγος   ἐγένετο    βέβαιος,    καὶ    πᾶσα παράβασις     καὶ    παρακοὴ   ἔλαβεν   ἔνδικον    μισθαποδοσίαν,

3 πῶς     ἡμεῖς   ἐκφευξόμεθα   τηλικαύτης    ἀμελήσαντες    σωτηρίας;   Ἥτις    ἀρχὴν    λαβοῦσα   λαλεῖσθαι    διὰ   τοῦ    Κυρίου,    ὑπὸ    τῶν    ἀκουσάντων    εἰς    ἡμᾶς    ἐβεβαιώθη,

 

ΑΠΟΔΟΣΗ   ΣΤΗ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ

 

Εβρ.  1, 10-2, 3

 

1, 10 και,    Συ    Κύριε     στην   αρχή    την    γη   θεμελίωσες   και    έργα    των χειρών    σου    είναι    οι   ουρανοί.

11 Αυτοί    θα    καταστραφούν,   αλλά     συ    παραμένεις·    όλοι   θα    παληώσουν   σαν    ένδυμα,

12 σαν    μανδύα   θα    τους     τυλίξεις    και   θα   αλλαγούν.   Συ    όμως    είσαι    ο    ίδιος    και    τα   έτη    σου    δεν    θα    τελειώσουν.

13 Σε    ποιον    δε   από    τους    αγγέλους    είπε    ποτέ    ο   Θεός,    Κάθησε    στα    δεξιά μου,    έως     ότου    κάνω    τους    εχθρούς   σου    υποπόδιο     των     ποδιών    σου;  
14 Δεν    είναι    όλοι    πνεύματα    που    υπηρετούν    και     αποστέλλονται   για   υπηρεσία     χάριν    εκείνων,   που    μέλλουν    να   κληρονομήσουν    σωτηρία;

2, 1 Δια    τούτο    πρέπει    εμείς   να    προσέχουμε    περισσότερο       σε  όσα    ακούσαμε,    μη    τυχόν    απομακρυνθούμε   απ'    αυτά.

2 Διότι    εάν    ο    λόγος,    ο    οποίος     κηρύχθηκε    δι'    αγγέλων,    είχε    κύρος     και    κάθε    παράβασις    και    παρακοή    έλαβε    δικαία    ανταπόδοσι,

3 πως    θα    ξεφύγουμε   εμείς,    εάν    δείξουμε    αμέλεια    για    μία    τόσο    μεγάλη    σωτηρία;    Η     σωτηρία    αυτή    άρχισε   να    κηρύττεται    από    τον    Κύριο,    έπειτα    μας     βεβαιώθηκε    από    εκείνους    που    την   άκουσαν

 

Mark. 2, 1-12

 

1 When he returned to Capernaum a few days later, it was rumored that he was in a house.

2 And straightway many were gathered together, insomuch that they ought not so much as to have room in the door, and to preach the word unto them.

3 And they come and bring him a paralytic, which was borne of four persons.

4 And when they could not come nigh unto him by the multitude, they took him away from the roof, and laid him in a manger, and laid down the bed where the sick of the palsy lay.

5 When Jesus saw their faith, he said to the paralytic. "My child, your sins are forgiven."

6 And some of the scribes sat there, and reasoned within themselves,

7 "Why does he say blasphemies in this way? Who can forgive sins but God alone?

8 Jesus immediately perceived in himself that these things were so, and saith unto them, Why reason ye these things?

9 What is easier to say to the paralytic, "Your sins are forgiven," or to say, "Get up and take your bed and walk"?

10 But that ye may know that the Son of man hath power on earth to forgive sins, (he saith unto the sick of the palsy,)

11 "I tell you, get up and take your bed and go home."

12 And straightway he arose, and took up the bed, and went forth in the sight of all, lest they should be astonished, and glorify God, and say, We have never seen such things.

 

Heb. 1, 10-2, 3

 

1, 10 and, O Lord, in the beginning you founded the earth, and the heavens are the works of your hands.

11 They shall be cut off, but thou shalt endure; they shall all wax old like a garment;

12 like a mantle you will wrap them and they will change. But you are yourself and your years will not end.

13 And to which of the angels said he at any time, Sit thou on my right hand, till I make thine enemies thy footstool?

14 Are not all spirits who serve and are sent to minister for the sake of those who are destined to inherit salvation?

2, 1 For this we must pay more attention to what we have heard, lest we deviate from it.

2 For if the word which was preached by the angels was valid, and every transgression and obedience received a just recompense,

3 How shall we escape, if we neglect such a great salvation? This salvation began to be preached by the Lord, then it was confirmed to us by those who heard it