Ἰω.  4,  5-42

 

5 Ἔρχεται   οὖν   εἰς   πόλιν  τῆς  Σαμαρείας   λεγομένην   Συχάρ,   πλησίον   τοῦ   χωρίου   ὃ   ἔδωκεν   Ἰακὼβ   Ἰωσὴφ   τῷ   υἱῷ    αὐτοῦ·

6 ἦν  δὲ   ἐκεῖ   πηγὴ  τοῦ   Ἰακώβ.   Ὁ   οὖν   Ἰησοῦς  κεκοπιακὼς   ἐκ   τῆς   ὁδοιπορίας   ἐκαθέζετο   οὕτως   ἐπὶ   τῇ   πηγῇ·   ὥρα   ἦν   ὡσεὶ   ἕκτη.

7 Ἔρχεται   γυνὴ   ἐκ   τῆς   Σαμαρείας   ἀντλῆσαι   ὕδωρ.   Λέγει   αὐτῇ   ὁ    Ἰησοῦς·   δός   μοι   πιεῖν.

8 Οἱ   γὰρ   μαθηταὶ  αὐτοῦ   ἀπεληλύθεισαν   εἰς   τὴν  πόλιν  ἵνα   τροφὰς    ἀγοράσωσι.

9 Λέγει   οὖν  αὐτῷ   ἡ  γυνὴ   ἡ   Σαμαρεῖτις·  πῶς   σὺ   Ἰουδαῖος   ὢν   παρ'   ἐμοῦ   πιεῖν   αἰτεῖς,   οὔσης   γυναικὸς   Σαμαρείτιδος;   οὐ   γὰρ  συγχρῶνται   Ἰουδαῖοι   Σαμαρείταις.

10 Ἀπεκρίθη   Ἰησοῦς   καὶ   εἶπεν   αὐτῇ·   εἰ   ᾔδεις   τὴν    δωρεὰν   τοῦ     Θεοῦ,   καὶ   τίς   ἐστιν   ὁ   λέγων   σοι,    δός   μοι   πιεῖν,   σὺ   ἂν   ᾔτησας   αὐτόν,  καὶ   ἔδωκεν    ἄν   σοι   ὕδωρ   ζῶν.

11 Λέγει   αὐτῷ   ἡ   γυνή·   Κύριε,    οὔτε    ἄντλημα   ἔχεις,    καὶ   τὸ   φρέαρ   ἐστὶ   βαθύ· πόθεν   οὖν   ἔχεις   τὸ   ὕδωρ    τὸ   ζῶν;

12 Μὴ   σὺ   μείζων   εἶ   τοῦ   πατρὸς   ἡμῶν   Ἰακώβ,   ὃς    ἔδωκεν    ἡμῖν   τὸ   φρέαρ,   καὶ   αὐτὸς   ἐξ   αὐτοῦ    ἔπιε  καὶ   οἱ   υἱοὶ   αὐτοῦ   καὶ   τὰ   θρέμματα   αὐτοῦ;

13 Ἀπεκρίθη   Ἰησοῦς   καὶ   εἶπεν   αὐτῇ·   πᾶς   ὁ  πίνων   ἐκ   τοῦ   ὕδατος   τούτου    διψήσει   πάλιν·

14 ὃς    δι'   ἂν   πίῃ   ἐκ  τοῦ    ὕδατος   οὗ   ἐγὼ   δώσω    αὐτῷ,   οὐ   μὴ   διψήσῃ   εἰς    τὸν αἰῶνα,   ἀλλὰ   τὸ    ὕδωρ   ὃ   δώσω   αὐτῷ,   γενήσεται   ἐν   αὐτῷ   πηγὴ   ὕδατος    ἁλλομένου    εἰς    ζωὴν   αἰώνιον.

15 Λέγει    πρὸς    αὐτὸν   ἡ    γυνή·   Κύριε,   δός    μοι   τοῦτο   τὸ   ὕδωρ,   ἵνα   μὴ   διψῶ   μηδὲ   ἔρχωμαι   ἐνθάδε   ἀντλεῖν.

16 Λέγει   αὐτῇ   ὁ   Ἰησοῦς·   ὕπαγε   φώνησον   τὸν   ἄνδρα   σου   καὶ   ἐλθὲ   ἐνθάδε.

17 Ἀπεκρίθη   ἡ   γυνὴ   καὶ   εἶπεν·   οὐκ   ἔχω   ἄνδρα.   Λέγει   αὐτῇ   ὁ   Ἰησοῦς·   καλῶς   εἶπας     ὅτι   ἄνδρα   οὐκ     ἔχω·

18 πέντε   γὰρ    ἄνδρας   ἔσχες,  καὶ   νῦν   ὃν   ἔχεις   οὐκ    ἔστι   σου    ἀνήρ·  τοῦτο   ἀληθὲς    εἴρηκας.

19 Λέγει   αὐτῷ  ἡ   γυνή·   Κύριε,   θεωρῶ   ὅτι   προφήτης   εἶ   σύ.

20 Οἱ   πατέρες   ἡμῶν   ἐν   τῷ   ὄρει   τούτῳ   προσεκύνησαν·   καὶ   ὑμεῖς   λέγετε   ὅτι   ἐν    Ἱεροσολύμοις     ἐστὶν    ὁ    τόπος   ὅπου   δεῖ    προσκυνεῖν.

21 Λέγει   αὐτῇ   ὁ   Ἰησοῦς·   γύναι,    πίστευσόν   μοι   ὅτι    ἔρχεται     ὥρα   ὅτε   οὔτε    ἐν    τῷ    ὄρει    τούτῳ    οὔτε   ἐν  Ἱεροσολύμοις   προσκυνήσετε   τῷ   πατρί.

22 Ὑμεῖς   προσκυνεῖτε   ὃ   οὐκ   οἴδατε,   ἡμεῖς   προσκυνοῦμεν   ὃ   οἴδαμεν·   ὅτι   ἡ    σωτηρία   ἐκ   τῶν   Ἰουδαίων    ἐστίν.

23 Ἀλλ'    ἔρχεται   ὥρα,   καὶ   νῦν   ἐστιν,   ὅτε   οἱ   ἀληθινοὶ   προσκυνηταὶ   προσκυνήσουσι   τῷ   πατρὶ   ἐν   πνεύματι   καὶ   ἀληθείᾳ·   καὶ   γὰρ   ὁ   πατὴρ   τοιούτους   ζητεῖ   τοὺς   προσκυνοῦντας   αὐτόν.

24 Πνεῦμα    ὁ   Θεός,   καὶ    τοὺς    προσκυνοῦντας   αὐτὸν   ἐν    πνεύματι   καὶ    ἀληθείᾳ   δεῖ   προσκυνεῖν.

25 Λέγει    αὐτῷ    ἡ   γυνή·   οἶδα   ὅτι   Μεσσίας    ἔρχεται   ὁ    λεγόμενος     Χριστός·    ὅταν   ἔλθῃ   ἐκεῖνος,   ἀναγγελεῖ   ἡμῖν    πάντα.

26 Λέγει    αὐτῇ   ὁ   Ἰησοῦς·   ἐγώ    εἰμι   ὁ   λαλῶν   σοι.

27 Καὶ   ἐπὶ   τούτῳ    ἦλθον   οἱ   μαθηταὶ    αὐτοῦ,   καὶ   ἐθαύμασαν   ὅτι   μετὰ   γυναικὸς   ἐλάλει·   οὐδεὶς   μέντοι   εἶπε,   τί   ζητεῖς   ἢ   τί   λαλεῖς   μετ'   αὐτῆς;

28 Ἀφῆκεν   οὖν   τὴν   ὑδρίαν   αὐτῆς   ἡ   γυνὴ   καὶ    ἀπῆλθεν   εἰς   τὴν   πόλιν,   καὶ    λέγει    τοῖς    ἀνθρώποις·

29 δεῦτε   ἴδετε    ἄνθρωπον   ὃς   εἶπέ   μοι    πάντα    ὅσα   ἐποίησα·   μήτι    οὗτός    ἐστιν   ὁ    Χριστός;

30 Ἐξῆλθον    οὖν   ἐκ   τῆς   πόλεως    καὶ    ἤρχοντο   πρὸς    αὐτόν.

31 Ἐν   δὲ   τῷ   μεταξὺ   ἠρώτων   αὐτὸν   οἱ    μαθηταὶ   λέγοντες·   ραββί,   φάγε.

32 Ὁ   δὲ   εἶπεν   αὐτοῖς·   ἐγὼ    βρῶσιν   ἔχω    φαγεῖν,   ἣν    ὑμεῖς   οὐκ    οἴδατε.

33 Ἔλεγον    οὖν   οἱ   μαθηταὶ    πρὸς    ἀλλήλους·   μή   τις   ἤνεγκεν   αὐτῷ   φαγεῖν;

34 Λέγει    αὐτοῖς   ὁ   Ἰησοῦς·   ἐμὸν   βρῶμά   ἐστιν   ἵνα   ποιῶ   τὸ   θέλημα   τοῦ    πέμψαντός    με   καὶ   τελειώσω   αὐτοῦ    τὸ    ἔργον.

35 Οὐχ   ὑμεῖς    λέγετε    ὅτι   ἔτι   τετράμηνός   ἐστι   καὶ   ὁ   θερισμὸς   ἔρχεται;   Ἰδοὺ    λέγω   ὑμῖν,   ἐπάρατε   τοὺς    ὀφθαλμοὺς   ὑμῶν καὶ    θεάσασθε   τὰς   χώρας,    ὅτι   λευκαί    εἰσι   πρὸς    θερισμὸν    ἤδη.

36 Καὶ    ὁ   θερίζων     μισθὸν   λαμβάνει   καὶ   συνάγει   καρπὸν   εἰς   ζωὴν   αἰώνιον,   ἵνα    καὶ   ὁ   σπείρων   ὁμοῦ    χαίρῃ   καὶ   ὁ   θερίζων.

37 Ἐν   γὰρ   τούτῳ   ὁ   λόγος    ἐστὶν   ὁ   ἀληθινός,   ὅτι   ἄλλος   ἐστὶν    ὁ    σπείρων    καὶ    ἄλλος    ὁ    θερίζων.

38 Ἐγὼ ἀπέστειλα    ὑμᾶς    θερίζειν    ὃ    οὐχ   ὑμεῖς   κεκοπιάκατε·   ἄλλοι κεκοπιάκασι,   καὶ   ὑμεῖς   εἰς   τὸν   κόπον   αὐτῶν    εἰσεληλύθατε.

39 Ἐκ   δὲ   τῆς   πόλεως     ἐκείνης   πολλοὶ   ἐπίστευσαν   εἰς    αὐτὸν   τῶν Σαμαρειτῶν   διὰ   τὸν   λόγον   τῆς   γυναικός,    μαρτυρούσης   ὅτι   εἶπέ   μοι   πάντα   ὅσα   ἐποίησα.

40 Ὡς   οὖν   ἦλθον   πρὸς   αὐτὸν   οἱ   Σαμαρεῖται,   ἠρώτων   αὐτὸν   μεῖναι   παρ' αὐτοῖς·  καὶ    ἔμεινεν   ἐκεῖ   δύο   ἡμέρας.

41 Καὶ   πολλῷ    πλείους     ἐπίστευσαν   διὰ   τὸν    λόγον    αὐτοῦ,

42 τῇ   τε   γυναικὶ    ἔλεγον   ὅτι    οὐκέτι    διὰ   τὴν   σὴν   λαλιὰν    πιστεύομεν·   αὐτοὶ   γὰρ    ἀκηκόαμεν,   καὶ   οἴδαμεν   ὅτι    οὗτός    ἐστιν   ἀληθῶς   ὁ   σωτὴρ    τοῦ    κόσμου    ὁ     Χριστός.

 

ΑΠΟΔΟΣΗ  ΣΤΗ  ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ

 

Ιω.  4,  5-42

 

5 Έρχεται    λοιπόν    σε   μία   πόλι   της   Σαμαρείας   που   λέγεται   Συχάρ,    κοντά  στο    χωράφι    που    έδωκε    ο    Ιακώβ    στον   Ιωσήφ,   τον   υιό   του.   Εκεί    υπήρχε το   πηγάδι     του   Ιακώβ.

6 Ο    Ιησούς,    κουρασμένος   από    την    οδοιπορία,    κάθησε,    όπως    ήτο   κοντά   στο  πηγάδι·    η  ώρα    ήτο    περίπου     έξι.

7 Έρχεται    μια    γυναίκα    από    την   Σαμάρεια    για     να    πάρει    νερό.     Ο    Ιησούς   της    λέγει,    «Δός    μου     να   πιω»,

8 διότι    οι    μαθητές    του    είχαν    φύγει     στη    πόλι    για     να   αγοράσουν τρόφιμα.

9 Η    Σαμαρείτις    γυναίκα    του    λέγει,   «Πως    συ    που    είσαι   Ιουδαίος     ζητάς     να   πιείς    από    εμένα    που    είμαι    γυναίκα     Σαμαρείτις;».    Διότι    οι   Ιουδαίοι    δεν επικοινωνούν   με    τους    Σαμαρείτες.

10 Ο    Ιησούς    της    απεκρίθη,   «Εάν    ήξερες     την    δωρεά   του    Θεού   και    ποιος   είναι     εκείνος    που   σου   λέγει,    «Δός    μου     να   πιω»,    συ     θα   τον   παρακαλούσες και    θα   σου   έδινε   νερό    ζωντανό».

11 Λέγει   σ’  αυτόν    η    γυναίκα,    «Κύριε,    κουβά   δεν   έχεις    και    το    πηγάδι    είναι   βαθύ,   από    που    λοιπόν    έχεις    το    νερό    το    ζωντανό;

12 Μήπως     είσαι     συ   μεγαλύτερος     από    τον    πατέρα    μας   Ιακώβ    που    μας    έδωκε     το    πηγάδι    και   ήπιε   από    αυτό    και    ο   ίδιος     και    τα    παιδιά    του    και   τα    ζώα     του;».

13 Ο    Ιησούς    της    απεκρίθη,    «Όποιος    πίνει     από    το    νερό   αυτό     θα   διψάσει    και    πάλι·

14 εκείνος    όμως    που    θα    πιει    από    το    νερό    που    εγώ    θα    του    δώσω,   θα    γίνει   μια    εσωτερική     πηγή    νερού    που   θα   αναβρύει     για    ζωή    αιώνιο».

15 Λέγει    σ’  αυτόν    η    γυναίκα,    «Κύριε,    δος    μου    το    νερό    αυτό    για    να   μη   διψώ    ούτε    να   έρχωμαι    εδώ    να    αντλώ».

16 Ο     Ιησούς    της    λέγει,     Πήγαινε,   φώναξε    τον  άνδρα   σου    και    έλα    εδώ».

17 Ἡ   γυναίκα    απεκρίθη,    «Δεν    έχω    άνδρα».

18 Λέγει    σ’  αυτήν    ο    Ιησούς,    «Καλά    είπες     ότι   δεν    έχεις    άνδρα,    διότι   πέντε   άνδρες     πήρες    και   τώρα   εκείνον    που     έχεις    δεν   είναι   άνδρας    σου·   σ’  αυτό είπες   αλήθεια».

19 Λέγει     σ’  αυτόν    η    γυναίκα,    «Κύριε,    βλέπω    ότι    συ    είσαι     προφήτης.

20 Οι    πατέρες    μας    στο    όρος    τούτο    λάτρευσαν    τον    Θεό,    ενώ    σεις    λέτε   ότι      στα   Ιεροσόλυμα    είναι    ο   τόπος    όπου   πρέπει    να    λατρεύεται     ο    Θεός».

21 Λέγει    σ’  αυτήν    ο    Ιησούς,    «Πίστεψέ   με,   γυναίκα,     ότι    έρχεται    ώρα    που    ούτε   στο    όρος    τούτο     ούτε    στα    Ιεροσόλυμα    θα   λατρεύετε    τον    Πατέρα.

22 Σεις    λατρεύετε    εκείνο   που    δεν    ξέρετε,    εμείς    λατρεύουμε     εκείνο    που   ξέρουμε,     διότι    η    σωτηρία     έρχεται    από    τους    Ιουδαίους.

23 Αλλ’     έρχεται    η   ώρα,    και    μάλιστα    ήλθε    ήδη,    που     οι    αληθινοί προσκυνητές    θα   λατρεύσουν     τον   Πατέρα     πνευματικά    και    αληθινά,    διότι   τέτοιοι     θέλει     ο    Πατέρας     να    είναι   εκείνοι    που    τον    λατρεύουν.

24 Ο    Θεός     είναι      Πνεύμα    και    εκείνοι    που    τον   λατρεύουν    πρέπει    να   τον     λατρεύουν     πνευματικά    και    αληθινά».

25 Λέγει     σ’ αυτόν    η    γυναίκα,    «Ξέρω     ότι     θα   έλθει     ο   Μεσσίας,    ο   λεγόμενος   Χριστός.   Όταν     έλθει    εκείνος,    θα   μας    τα    γνωρίσει    όλα».

26 Ο     Ιησούς     της    λέγει,    «Εγώ    είμαι    που    μιλώ     μαζί    σου».

27 Την    στιγμή    αυτή    ήλθαν     οι    μαθητές    του    και    απόρησαν     που     μιλούσε με    γυναίκα,     κανείς     όμως     δεν   είπε,    «Τί    ζητάς»    ή   «Γιατί    μιλάς    μαζί    της;».

28 Η     γυναίκα    άφησε    την   στάμνα    της,    πήγε     στη    πόλι    και    είπε    στους     ανθρώπους,

29 «Ελάτε    να    ιδήτε   έναν     που   μου     είπε    όλα    όσα    έκανα·    μήπως    είναι     αυτός    ο     Χριστός;».

30 Βγήκαν    λοιπόν    από     την   πόλι    και    ήρχοντο     σ’   αυτόν.

31 Εν     τω    μεταξύ     τον    παρακαλούσαν    οι    μαθητές    και    του     έλεγαν,   «Ραββί,   φάγε».

32 Αυτός   δε    είπε,    «Εγώ     έχω    φαγητό     να    φάγω,    το    οποίο     σεις     δεν    ξέρετε».

33 Έλεγαν     τότε     οι     μαθητές     μεταξύ   τους,    «Μήπως     του    έφερε     κανείς     να    φάγει;».

34 Λέγει    σ’  αυτούς     ο      Ιησούς,     «Το     φαγητό    μου    είναι     να    κάνω     το    θέλημα     εκείνου,     που     με   έστειλε     και     να    τελειώσω     το    έργο     του.

35 Δεν     λέτε,     «Τέσσερις    μήνες    ακόμη     και     ο    θερισμός     έρχεται;».     Σηκώστε    τα    μάτια     σας,   σας    λέγω,     και    ιδέτε     τα    χωράφια     ότι     είναι    άσπρα,    έτοιμα   για    θερισμό.

36 Ήδη     ο    θεριστής    παίρνει    μισθό    και    μαζεύει    καρπό     για    την    ζωή     την   αιώνιο,    για     να    χαίρουν     μαζί     και     ο    σπορεύς     και     ο    θεριστής.

37 Εδώ     η    παροιμία     είναι     αληθινή,     ότι     άλλος     σπέρνει     και     άλλος     θερίζει.

38 Εγώ    σας    έστειλα     να    θερίσετε     εκείνο,    για    το     οποίο     δεν     κοπιάσατε·    άλλοι   έχουν    κοπιάσει     και     σεις     μπήκατε    στο    κόπο     τους».

39 Πολλοί    από    τους     Σαμαρείτες    της    πόλεως     εκείνης    πίστεψαν      σ’ αυτόν    εξ     αιτίας     της    μαρτυρίας     της     γυναίκας:     «Μου     είπε     όλα     όσα     έκανα».

40 Όταν     λοιπόν     ήλθαν     οι      Σαμαρείτες    προς    αυτόν,     τον     παρακαλούσαν     να    μείνει      κοντά     τους·    και     έμεινε      εκεί      δύο     ημέρες.

41 Και     πολύ    περισσότεροι      πίστεψαν     έπειτα     από     όσα     τους    είπε,

42  στη    δε     στην     γυναίκα     έλεγαν,      «Ο      λόγος    που     πιστεύουμε    δεν    είναι     πλέον τα    όσα    μας    είπες,    αλλά     διότι    τον    ακούσαμε    εμείς     οι     ίδιοι     και    ξέρουμε     ότι     αυτός     είναι      αληθινά   ο     Σωτήρ     του     κόσμου,    ο    Χριστός».

 

Β΄ Κορ. 4,  1-12

 

1 Διὰ     τοῦτο,    ἔχοντες     τὴν    διακονίαν    ταύτην     καθὼς     ἠλεήθημεν,    οὐκ     ἐκκακοῦμεν,

2 ἀλλ᾿    ἀπειπάμεθα    τὰ     κρυπτὰ     τῆς     αἰσχύνης,     μὴ     περιπατοῦντες     ἐν πανουργίᾳ     μηδὲ    δολοῦντες      τὸν     λόγον      τοῦ      Θεοῦ,    ἀλλὰ    τῇ    φανερώσει     τῆς     ἀληθείας     συνιστῶντες     ἑαυτοὺς     πρὸς     πᾶσαν     συνείδησιν    ἀνθρώπων    ἐνώπιον     τοῦ    Θεοῦ.

3 Εἰ    δὲ    καὶ    ἔστι     κεκαλυμμένον     τὸ    εὐαγγέλιον    ἡμῶν,    ἐν    τοῖς     ἀπολλυμένοις    ἐστὶ     κεκαλυμμένον,

4 ἐν   οἷς    ὁ    θεὸς    τοῦ    αἰῶνος    τούτου    ἐτύφλωσε    τὰ    νοήματα     τῶν    ἀπίστων    εἰς     τὸ    μὴ    αὐγάσαι     αὐτοῖς    τὸν    φωτισμὸν     τοῦ     εὐαγγελίου     τῆς    δόξης     τοῦ    Χριστοῦ,     ὅς     ἐστιν    εἰκὼν     τοῦ    Θεοῦ.

5 Οὐ     γὰρ    ἑαυτοὺς    κηρύσσομεν,    ἀλλὰ    Χριστὸν    Ἰησοῦν    Κύριον,    ἑαυτοὺς     δὲ    δούλους     ὑμῶν     διὰ    Ἰησοῦν.

6 Ὅτι    ὁ     Θεὸς    ὁ    εἰπὼν    ἐκ    σκότους     φῶς     λάμψαι,    ὃς    ἔλαμψεν   ἐν    ταῖς     καρδίαις    ἡμῶν     πρὸς    φωτισμὸν    τῆς    γνώσεως     τῆς     δόξης     τοῦ    Θεοῦ     ἐν    προσώπῳ     Ἰησοῦ    Χριστοῦ.

 

Η    αδυναμία     του    αποστόλου     και     η     δύναμις     του     Θεού

 

7 Ἔχομεν    δὲ    τὸν     θησαυρὸν    τοῦτον     ἐν     ὀστρακίνοις    σκεύεσιν,     ἵνα     ἡ    ὑπερβολὴ    τῆς    δυνάμεως     ᾖ    τοῦ    Θεοῦ     καὶ    μὴ     ἐξ    ἡμῶν,

8 ἐν    παντὶ    θλιβόμενοι     ἀλλ᾿    οὐ    στενοχωρούμενοι,    ἀπορούμενοι     ἀλλ᾿    οὐκ    ἐξαπορούμενοι,

9 διωκόμενοι    ἀλλ᾿    οὐκ    ἐγκαταλειπόμενοι,    καταβαλλόμενοι     ἀλλ᾿    οὐκ    ἀπολλύμενοι,

10 πάντοτε    τὴν    νέκρωσιν    τοῦ    Κυρίου    Ἰησοῦ   ἐν    τῷ    σώματι    περιφέροντες,    ἵνα    καὶ    ἡ     ζωὴ    τοῦ     Ἰησοῦ     ἐν    τῷ    σώματι    ἡμῶν    φανερωθῇ.

11 Ἀεὶ    γὰρ    ἡμεῖς     οἱ     ζῶντες    εἰς    θάνατον    παραδιδόμεθα   διὰ    Ἰησοῦν,    ἵνα    καὶ    ἡ     ζωὴ     τοῦ    Ἰησοῦ    φανερωθῇ     ἐν    τῇ    θνητῇ    σαρκὶ    ἡμῶν.

12 Ὥστε    ὁ    μὲν    θάνατος    ἐν    ἡμῖν    ἐνεργεῖται,     ἡ     δὲ    ζωὴ     ἐν     ὑμῖν.

 

ΑΠΟΔΟΣΗ  ΣΤΗ  ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ

 

Β΄ Κορ. 4,  1-12

 

1 Δια     τούτο,    επειδή     έχουμε    την    υπηρεσία     αυτή     με    το    έλεος    του    Θεού,     δεν   χάνουμε     το    θάρρος    μας,

2 αλλ’   απαρνηθήκαμε     τις    πράξεις     που     οι    άνθρωποι     κρύβουν    από    ντροπή    και     δεν    φερόμεθα    με    πανουργία     ούτε    νοθεύουμε     τον    λόγο     του     Θεού,    αλλά,     φανερώνοντας     την    αλήθεια,     συσταίνομε     τον    εαυτό    μας   για     κάθε     συνείδησι    ανθρώπων     ενώπιον     του    Θεού.

3 Εάν     είναι     σκεπασμένο     το     ευαγγέλιό    μας,     είναι     σκεπασμένο    για   εκείνους     που    χάνονται.

4 Ο     θεός     του     κόσμου     τούτου     τύφλωσε     τον    νου   των     απίστων,    ώστε     να    μη    ιδούν    το     φως     του    ευαγγελίου     της     δόξης     του     Χριστού,     ο    οποίος    είναι    εικώνα    του     Θεού.

5 Διότι    δεν     κηρύσσουμε    τον    εαυτό     μας    αλλά    τον     Χριστό     Ιησού     ως    Κύριο,     τους     δε    εαυτούς     μας     δούλους     σας    προς    χάριν     του    Ιησού.

6 Διότι    ο     Θεός     που    είπε     να     λάμψει    φως     από    το    σκοτάδι,    αυτός    έλαμψε     μέσα     μας,     για      να    φέρει      σε    φως    την     γνώση     της    δόξης     του     Θεού      εν     τω     προσώπω     του     Ιησού     Χριστού.

 

Η     αδυναμία     του     αποστόλου    και     η    δύναμις    του    Θεού

 

7 Έχουμε    δε     τον     θησαυρό     αυτόν    μέσα    σε    πήλινα     σκεύη,     για    να     φανεί     ότι    τέτοια      υπερβολική     δύναμις     είναι     του     Θεού     και    δεν     προέρχεται     από   μας.

8 Πιεζόμεθα     με     κάθε    τρόπο,    αλλά     δεν     φθάνουμε     σε     αδιέξοδο,    ευρισκόμεθα     σε     αδυναμία    αλλ’     όχι     σε   απελπισία,     διωκόμεθα     αλλά     δεν    εγκαταλειπόμεθα,

9 καταβαλλόμεθα     αλλά     δεν    χανόμεθα.

10 Πάντοτε    φέρουμε     στο    σώμά    μας     τον    θάνατο     του     Κυρίου     Ιησού,    για     να     φανερωθεί     και     η    ζωή     του    Ιησού     στο    σώμά     μας.

11 Διότι     ενώ     ζούμε     παραδιδόμεθα     πάντοτε       σε    θάνατο    χάριν     του    Ιησού,    για      να     φανερωθεί     και     η     ζωή     του     Ιησού     στο     θνητό     μας     σώμα.

12 Ώστε     ο     μεν     θάνατος     συντελείται     σ’     εμάς,     αλλ’     η    ζωή     σ’    εσάς.

 

John 4: 5-42

 

5 So he comes to a city of Samaria called Sychar, near the field which Jacob gave to Joseph his son. Jacob's well was there.

6 And Jesus, being wearied with his journey, sat thus on the well: and it was about the sixth hour.

7 A woman from Samaria comes to get water. Jesus saith unto her, Give me to drink.

8 because his disciples had gone out into the city to buy food.

9 The Samaritan woman saith unto him, How is it that thou, being a Jew, askest to drink of me, which am a Samaritan woman? Because the Jews do not communicate with the Samaritans.

10 Jesus answered and said unto her, If thou knewest the gift of God, and who it is that saith unto thee, Give me to drink;

11 The woman saith unto him, Sir, thou hast no bucket, and the well is deep: from whence then hast thou the living water?

12 Art thou greater than our father Jacob, which gave us the well, and drank thereof himself, and his children, and his cattle?

13 And Jesus answering said unto him, Whosoever drinketh of this water shall thirst again;

14 But he that drinketh of the water that I shall give him shall be an inner fountain of water, which shall spring up into everlasting life.

15 The woman saith unto him, Sir, give me this water, that I thirst not, neither come hither to draw.

16 Jesus saith unto her, Go, call thy husband, and come hither.

17 The woman replied, "I have no husband."

18 Jesus saith unto her, Thou hast well said, Thou hast no husband: for thou hast had five husbands, and now the man whom thou hast is not thy husband: in that thou hast spoken the truth.

19 The woman saith unto him, Sir, I perceive that thou art a prophet.

20 Our fathers worshiped God in this mountain, and ye say that in Jerusalem is the place where God ought to be worshiped.

21 Jesus saith unto her, Woman, believe me, the hour cometh, when ye shall neither in this mountain, nor yet at Jerusalem, worship the Father.

22 You worship what you do not know, we worship what we know, because salvation comes from the Jews.

23 But the hour cometh, and now is, when the true worshipers shall worship the Father spiritually and truly, for such ought the Father to love them.

24 God is a Spirit: and they that worship him must worship him spiritually and truly.

25 The woman saith unto him, I know that Messias cometh, which is called Christ: When he comes, he will know everything about us ".

26 Jesus saith unto her, I that speak unto thee am he.

27 At that moment his disciples came, and marveled that he talked with the woman: yet no man said, What seekest thou? Or why talkest thou with her?

28 The woman left her pitcher, went to the city, and said to the people,

29 "Come and see someone who told me everything I did; is this the Christ?"

30 So they went out of the city and came to him.

31 Meanwhile the disciples begged him, saying, "Rabbi, eat."

32 He said, "I have food to eat, which you do not know."

33 Then said the disciples one to another, Hath any man brought him ought to eat?

34 Jesus saith unto them, My food is to do the will of him that sent me, and to finish his work.

35 You do not say, "Four months even the harvest is coming?". Lift up your eyes, I tell you, and you will see the fields are white, ready for harvest.

36 Already the reaper receives a wage and gathers fruit for eternal life, so that both the sower and the reaper may rejoice together.

37 Here the proverb is true, that one sows and another reaps.

38 I sent you to reap that whereon ye bestowed no labor: other men labored, and ye are labored.

39 And many of the Samaritans of that city believed on him for the testimony of the woman, saying, He told me all that ever I did.

40 And when the Samaritans came unto him, they besought him that he would tarry with them: and he tarried there two days.

41 And many more believed after he had spoken unto them;

42 But to the woman they said, "The reason we believe is no longer what you told us, but because we ourselves have heard it and know that this is truly the Savior of the world, Christ."

 

II Cor. 4, 1-12

 

1 Wherefore we ought to have this ministry in the mercy of God, not to lose our courage:

2 But we have denied the works that men hide from shame, and we do not behave cunningly nor falsify the word of God, but, revealing the truth, we recommend ourselves to every conscience of men before God.

3 If our gospel is covered, it is covered for those who are lost.

4 The god of this world has blinded the minds of the unbelievers, that they should not see the light of the gospel of the glory of Christ, which is the image of God.

5 For we do not preach ourselves, but Christ Jesus the Lord, and our own slaves for Jesus' sake.

6 For God, who commanded to shine out of darkness, shone within us, to bring to light the knowledge of the glory of God in the person of Jesus Christ.

 

The weakness of the apostle and the power of God

 

7 And we have this treasure in earthen vessels, that it might be seen that such exceeding powers belong to God, and not from us.

8 We are pressed in every way, but we do not reach a dead end, we are in weakness but not in despair, we are persecuted but we do not give up,

9 we are paid but we are not lost.

10 We always carry the death of the Lord Jesus in our body, so that the life of Jesus may be revealed in our body.

11 For as we live, we are always delivered unto death for Jesus' sake, that the life of Jesus might be made manifest in our mortal body.

12 So that death is done to us, but life to you.