Ἰω.  10,   9-16

9 Ἐγώ    εἰμι     ἡ     θύρα·     δι'     ἐμοῦ      ἐάν     τις     εἰσέλθῃ,     σωθήσεται,     καὶ      εἰσελεύσεται      καὶ     ἐξελεύσεται,     καὶ    νομὴν    εὑρήσει.

10 Ὁ     κλέπτης     οὐκ     ἔρχεται      εἰ     μὴ     ἵνα     κλέψῃ      καὶ    θύσῃ      καὶ     ἀπολέσῃ·    ἐγὼ    ἦλθον     ἵνα    ζωὴν     ἔχωσι     καὶ     περισσὸν     ἔχωσιν.

11 Ἐγώ     εἰμι     ὁ     ποιμὴν     ὁ    καλός.     ὁ    ποιμὴν     ὁ     καλὸς      τὴν     ψυχὴν     αὐτοῦ     τίθησιν     ὑπὲρ     τῶν     προβάτων·

12 Ὁ    μισθωτὸς      δὲ      καὶ     οὐκ     ὢν     ποιμήν,     οὗ    οὐκ     εἰσὶ     τὰ    πρόβατα     ἴδια,    θεωρεῖ      τὸν     λύκον     ἐρχόμενον     καὶ     ἀφίησι      τὰ     πρόβατα     καὶ      φεύγει·      καὶ     ὁ     λύκος      ἁρπάζει     αὐτὰ      καὶ     σκορπίζει     τὰ    πρόβατα.

13 Ὁ     δἑ     μισθωτὸς     φεύγει,      ὅτι   μισθωτός      ἐστι     καὶ      οὐ     μέλει     αὐτῷ     περὶ     τῶν     προβάτων.

14 Ἐγώ      εἰμι     ὁ     ποιμὴν     ὁ     καλός,     καὶ     γινώσκω      τὰ      ἐμὰ     καὶ     γινώσκομαι     ὑπὸ     τῶν     ἐμῶν,

15 καθὼς     γινώσκει      με     ὁ     πατὴρ      κἀγὼ    γινώσκω     τὸν     πατέρα,     καὶ     τὴν     ψυχήν    μου     τίθημι     ὑπὲρ      τῶν     προβάτων.

16 Καὶ     ἄλλα     πρόβατα     ἔχω,     ἃ      οὐκ     ἔστιν      ἐκ     τῆς     αὐλῆς     ταύτης·     κἀκεῖνά    με    δεῖ     ἀγαγεῖν,     καὶ     τῆς     φωνῆς     μου     ἀκούσουσι,     καὶ     γενήσεται     μία     ποίμνη,   εἷς     ποιμήν.

ΑΠΟΔΟΣΗ   ΣΤΗ  ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ

Ιω.  10,  9-16

9 Εγώ      είμαι      η     πόρτα·     όποιος     θα      μπει      δι’     εμού,      θα      σωθεί      και      θα     μπαίνει      και     θα      βγαίνει      και     θα     βρίσκει      βοσκή.

10 Ο      κλέπτης      δεν     έρχεται      παρά     για      να      κλέψει      και     να     σφάξει      και     να     καταστρέψει.     Εγώ      ήλθα      για      να      έχουν      ζωή     και     να     την      έχουν    άφθονη.

11 Εγώ      είμαι      ο     βοσκός      ο      καλός.     Ο     βοσκός      ο     καλός     θυσιάζει      την    ζωή     του     για     τα    πρόβατα.

12 Ο     μισθωτός,      ο     οποίος      δεν     είναι     βοσκός,      και     τα     πρόβατα      δεν     είναι      δικά     του,      βλέπει      τον      λύκο      να      έρχεται      και     αφήνει      τα     πρόβατα      και      φεύγει,     και     ο     λύκος     τα      αρπάζει      και     τα     σκορπίζει,

13 διότι      είναι      μισθωτός      και      δεν     τον     μέλει      για    τα    πρόβατα.

14 Εγώ      είμαι       ο    βοσκός     ο     καλός      και     γνωρίζω      τα     δικά     μου      και     γνωρίζομαι     από     τα      δικά      μου

15 – όπως     με     γνωρίζει      ο      Πατέρας      και      γνωρίζω      και     εγώ      τον      Πατέρα –    και     θυσιάζω      την      ζωή     μου     για    τα     πρόβατα.

16 Έχω      και    άλλα       πρόβατα,     τα      οποία      δεν     είναι     απ’      αυτήν      την      μάνδρα· πρέπει      να      φέρω      και     εκείνα      και      θα     ακούσουν      την     φωνή    μου      και      θα     γίνει     ένα     ποίμνιο,     ένας    βοσκός.

Ἑβρ.   7,   26-28- 8,   1-2

7, 26 Τοιοῦτος    γὰρ      ἡμῖν     ἔπρεπεν     ἀρχιερεύς,      ὅσιος,     ἄκακος,     ἀμίαντος,     κεχωρισμένος      ἀπὸ     τῶν    ἁμαρτωλῶν      καὶ     ὑψηλότερος      τῶν     οὐρανῶν     γενόμενος,

27 ὃς     οὐκ     ἔχει      καθ'     ἡμέραν     ἀνάγκην,     ὥσπερ      οἱ     ἀρχιερεῖς,     πρότερον     ὑπὲρ    τῶν     ἰδίων      ἁμαρτιῶν      θυσίας     ἀναφέρειν,     ἔπειτα     τῶν     τοῦ     λαοῦ·     τοῦτο     γὰρ     ἐποίησεν     ἐφάπαξ     ἑαυτὸν     ἀνενέγκας.

28 Ὁ     νόμος      γὰρ     ἀνθρώπους     καθίστησιν     ἀρχιερεῖς     ἔχοντας      ἀσθένειαν,     ὁ    λόγος     δὲ     τῆς     ὁρκωμοσίας     τῆς     μετὰ    τὸν     νόμον     υἱὸν     εἰς     τὸν     αἰῶνα     τετελειωμένον.

8,  1 Κεφάλαιον    δὲ     ἐπὶ     τοῖς     λεγομένοις,     τοιοῦτον     ἔχομεν     ἀρχιερέα,     ὃς     ἐκάθισεν     ἐν     δεξιᾷ    τοῦ     θρόνου     τῆς μεγαλωσύνης     ἐν     τοῖς     οὐρανοῖς,

2 τῶν     Ἁγίων    λειτουργὸς     καὶ      τῆς     σκηνῆς      τῆς     ἀληθινῆς,     ἣν      ἔπηξεν     ὁ     Κύριος,      καὶ      οὐκ    ἄνθρωπος.

ΑΠΟΔΟΣΗ   ΣΤΗ  ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ

Εβρ.   7,  26-28-8,   1-2

7, 26 Τέτοιος     αρχιερεύς     πραγματικά      μας     έπρεπε,    άγιος,     άκακος, αμόλυντος,     χωρισμένος      από     τους     αμαρτωλούς     και     υψωμένος      τώρα     επάνω     από     τους     ουρανούς,

27 ο      οποίος     δεν    έχει      ανάγκη,      όπως      οι      αρχιερείς,      να      προσφέρει      θυσίες     κάθε       ημέρα,     πρώτα      για      τις     δικές      του     αμαρτίες      και       έπειτα     για      τις αμαρτίες      του      λαού·      αυτό      το   έκανε      μια     για      πάντα,      όταν      προσέφερε     τον     εαυτό    του.

28 Ο      νόμος      εγκαθιστά      αρχιερείς      ανθρώπους,      οι      οποίοι     έχουν     αδυναμίες.     Τα      λόγια      όμως      του     όρκου,      που      δόθηκε      ύστερα     από      τον      νόμο, εγκαθιστούν       αιωνίως     τον     Υιό,      τον     τέλειο.

8,  1 Το      βασικό      σημείο       των      όσων      λέγουμε      είναι      τούτο:      ότι     έχουμε    ένα     τέτοιο      αρχιερέα,      ο     οποίος      κάθησε      στα      δεξιά     του      θρόνου      της     Μεγαλωσύνης      στους     ουρανούς,

2 όπου     υπηρετεί      τα      Άγια     των    αγίων     και     την      σκηνή      την     αληθινή,      την     οποία      έστησε     ο     Κύριος     και     όχι     άνθρωπος.

John 10, 9-16

9 I am the door; whoever enters through me will be saved and will come in and out and will find pasture.

10 The thief comes only to steal and to slaughter and destroy. I came to have life and to have it in abundance.

11 I am the good shepherd. The good shepherd sacrifices his life for the sheep.

12 And he that is an hireling, and not the shepherd, whose own the sheep are not, seeth the wolf coming, and leaveth the sheep, and departeth: and the wolf catcheth them, and scattereth them.

13 For he is a hireling, and careth not for the sheep.

14 I am the good shepherd, and know my own, and am known of my own

15 - as the Father knows me and I know the Father - and I sacrifice my life for the sheep.

16 And I have other sheep, which are not of this pen;

Heb. 7, 26-28-8, 1-2

7, 26 We really needed such a high priest, holy, immaculate, undefiled, separated from sinners and now exalted above the heavens,

27 who need not, like the chief priests, offer sacrifices every day, first for his own sins and then for the sins of the people; he did this once and for all when he offered himself.

28 The law establishes high priests who have weaknesses. But the words of the oath, given after the law, eternally establish the Son, the perfect.

8, 1 The main point of what we say is this: that we have such a high priest, who sat at the right hand of the throne of Majesty in heaven,

2 where he serves the Holy of Holies and the true tent, which was set up by the Lord and not man.