Μάρκ.   4,   24-34

 

24 Καὶ     ἔλεγεν      αὐτοῖς·     βλέπετε     τί     ἀκούετε.     Ἐν     ᾧ     μέτρῳ     μετρεῖτε, μετρηθήσεται     ὑμῖν,     καὶ    προστεθήσεται      ὑμῖν      τοῖς      ἀκούουσιν.

25 Ὅς     γὰρ     ἂν     ἔχῃ,     δοθήσεται     αὐτῷ·     καὶ      ὃς     οὐκ      ἔχει,     καὶ    ὃ     ἔχει     ἀρθήσεται     ἀπ᾿     αὐτοῦ.

26 Καὶ     ἔλεγεν·     οὕτως     ἐστὶν     ἡ    βασιλεία     τοῦ     Θεοῦ,     ὡς     ἂν     ἄνθρωπος     βάλῃ     τὸν     σπόρον     ἐπὶ     τῆς    γῆς,

27 καὶ     καθεύδῃ     καὶ     ἐγείρηται     νύκτα     καὶ     ἡμέραν,    καὶ      ὁ     σπόρος     βλαστάνῃ     καὶ     μηκύνηται     ὡς     οὐκ    οἶδεν     αὐτός.

28 Αὐτομάτη    γὰρ     ἡ     γῆ     καρποφορεῖ,     πρῶτον     χόρτον,     εἶτα     στάχυν,     εἶτα πλήρη     σῖτον     ἐν     τῷ     στάχυϊ.

29 Ὅταν    δὲ    παραδῷ    ὁ    καρπός,     εὐθέως     ἀποστέλλει     τὸ     δρέπανον,    ὅτι παρέστηκεν    ὁ    θερισμός.

30 Καὶ    ἔλεγε·     πῶς     ὁμοιώσωμεν     τὴν     βασιλείαν    τοῦ    Θεοῦ;     ἢ    ἐν     τίνι παραβολῇ    παραβάλωμεν    αὐτήν;

31 Ὡς    κόκκον    σινάπεως,     ὃς    ὅταν    σπαρῇ    ἐπὶ    τῆς   γῆς,    μικρότερος     πάντων τῶν     σπερμάτων     ἐστὶ     τῶν     ἐπὶ    τῆς    γῆς·

32 καὶ    ὅταν    σπαρῇ,     ἀναβαίνει     καὶ     γίνεται     μείζων     πάντων     τῶν     λαχάνων, καὶ     ποιεῖ     κλάδους    μεγάλους,   ὥστε    δύνασθαι    ὑπὸ   τὴν    σκιὰν    αὐτοῦ     τὰ    πετεινὰ     τοῦ    οὐρανοῦ    κατασκηνοῦν.

33 Καὶ     τοιαύταις    παραβολαῖς     πολλαῖς     ἐλάλει     αὐτοῖς     τὸν     λόγον,    καθὼς     ἠδύναντο    ἀκούειν,

34 χωρὶς     δὲ   παραβολῆς    οὐκ    ἐλάλει     αὐτοῖς    τὸν   λόγον·     κατ᾿    ἰδίαν    δὲ    τοῖς μαθηταῖς     αὐτοῦ    ἐπέλυε    πάντα.

 

ΑΠΟΔΟΣΗ  ΣΤΗ  ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ

 

Μάρκ.  4,   24-34

 

24 Τους     έλεγε     επίσης,     «Προσέχετε     σ’   ό,τι    ακούτε.     Με     το    μέτρο     που μετράτε     θα     μετρηθεί     και     σ’    εσάς     και     θα    προστεθεί    και     άλλο     σ’   εσάς    που ακούτε.

25 Διότι     σ’  εκείνον,      που     έχει      κάτι,    θα     δοθεί     και     άλλο,     και      από    εκείνο,    που     δεν     έχει,    θα     του     αφαιρεθεί     και     εκείνο     που     έχει».

26 Και     έλεγε,     «Η     βασιλεία     του     Θεού     είναι     σαν     να    ρίχνει    ένας    άνθρωπος     το    σπόρο     στη     γη,

27 και     κοιμάται     και     σηκώνεται    νύχτα      και    ημέρα    και      ο     σπόρος     βλαστάνει και     μεγαλώνει     κατά      τρόπο     που     και    ο     ίδιος     δεν    ξέρει.

28 Αυτομάτως     η     γη    φέρει     καρπό,     πρώτα     χορτάρι,     έπειτα    στάχυ    και έπειτα     ανεπτυγμένο     σιτάρι     στο    στάχυ.

29 Όταν    δε    ωριμάσει     ο     καρπός,    αμέσως      στέλλει    το     δρεπάνι,     διότι    έχει     έλθει     ο     καιρός     του    θερισμού».

30 Και     έλεγε,      «Με      τι    θα    παρομοιάσουμε     την     βασιλεία     του     Θεού    ή    με     ποια     παραβολή     να    την    περιγράψουμε;

31 Με      ένα     σπόρο     σιναπιού,      ο    οποίος     όταν     σπέρνεται      στη     γη,     είναι μικρότερος     απ’      όλους     τους    σπόρους,     που     σπέρνονται     στη     γη,

32 αλλ’    όταν     σπαρεί,     βλαστάνει      και     γίνεται      μεγαλύτερο     απ΄   όλα     τα λαχανικά      και     κάνει     κλαδιά     μεγάλα,      ώστε      να     μπορούν    κάτω     από      την    σκιά     του     να     κάνουν      την     φωληά     τους     πουλιά      του     ουρανού».

33 Και     με     τέτοιες     πολλές    παραβολές     τους     κήρυττε     τον      λόγο,     σύμφωνα με        την      δυνατότητα      που        είχαν      να    εννοούν.

34 Χωρίς    παραβολή      δεν     τους    μιλούσε,     αλλά     εξηγούσε     όλα    ιδιαιτέρως         στους      μαθητές   του.

 

Β  ΄ Κορ.   12,  20--13,2

 

12, 20 Φοβοῦμαι   γὰρ    μήπως     ἐλθὼν    οὐχ   οἵους    θέλω     εὕρω     ὑμᾶς,     κἀγὼ     εὑρεθῶ     ὑμῖν     οἷον    οὐ    θέλετε,   μήπως    ἔρεις,   ζῆλοι,    θυμοί,    ἐριθεῖαι,    καταλαλιαί,    ψιθυρισμοί, φυσιώσεις,    ἀκαταστασίαι,
21 μὴ    πάλιν    ἐλθόντα     με    ταπεινώσῃ      ὁ     Θεός     μου     πρὸς     ὑμᾶς    καὶ    πενθήσω     πολλοὺς    τῶν      προημαρτηκότων       καὶ     μὴ    μετανοησάντων      ἐπὶ     τῇ    ἀκαθαρσίᾳ    καὶ     πορνείᾳ    καὶ    ἀσελγείᾳ     ᾗ    ἔπραξαν.

13, 1 Τρίτον     τοῦτο    ἔρχομαι     πρὸς     ὑμᾶς·     ἐπὶ    στόματος     δύο     μαρτύρων    καὶ    τριῶν     σταθήσεται    πᾶν     ρῆμα·

2 προείρηκα     καὶ    προλέγω,     ὡς    παρὼν     τὸ    δεύτερον,     καὶ    ἀπὼν     νῦν    γράφω τοῖς     προημαρτηκόσι     καὶ     τοῖς     λοιποῖς     πᾶσιν,    ὅτι     ἐὰν    ἔλθω     εἰς    τὸ    πάλιν     οὐ    φείσομαι

 

ΑΠΟΔΟΣΗ  ΣΤΗ  ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ

 

Β΄   Κορ.   12,  20-13, 2

 

12, 20 Διότι     φοβούμαι     μήπως,    όταν     έλθω,     δεν     σας     βρω     όπως     σας    θέλω,     και     σεις δεν     με     βρήτε     όπως   με    θέλετε·     μήπως     υπάρχουν     έριδες,    ζηλοτυπίες,    θυμοί, φιλονεικίες,    διαβολές,    ψιθυρισμοί,  υπερηφάνειες,     ακαταστασίες,           
21 μήπως,      όταν     πάλι    έλθω,     με     ταπεινώσει     ο     Θεός     μου     απέναντί     σας     και πενθήσω     πολλούς     που    αμάρτησαν     προηγουμένως     και     δεν    μετανόησαν     για     την ακαθαρσία     και     την     πορνεία     και     την     ασέλγεια     που     διέπραξαν.

13, 1 Για     τρίτη     αυτή    φορά     έρχομαι      σ’   εσάς·    επί     στόματος     δύο     ή   τριών μαρτύρων     θα    σταθεί     κάθε     λόγος.

2 Σας     έχω     προείπει     και     προλέγω,     όπως     όταν    ήμουν     παρών     την    δεύτερη     φορά     και     απών     τώρα     γράφω     σ’  εκείνους     που      αμάρτησαν     προηγουμένως και       σε  όλους     τους     λοιπούς     ότι,    όταν     έλθω     πάλι,     δεν    θα    σας     λυπηθώ

 

Mark. 4, 24-34

 

24 He also said to them, "Pay attention to what you hear. As you measure, it will be measured to you and more will be added to you who listen.

25 For whosoever hath, to him shall be given, and he that hath not, from him shall be taken even that which he hath.

26 And he said, The kingdom of God is as if a man should cast seed into the ground;

27 and he sleeps and gets up night and day and the seed sprouts and grows in a way that he himself does not know.

28 Automatically the earth bears fruit, first grass, then ears of corn, and then wheat grown into ears of corn.

29 And when the fruit is ripe, he immediately sendeth forth the sickle, because the harvest is come.

30 And he said, What shall we liken the kingdom of God to, or shall we liken it to a parable?

31 With a mustard seed, which, when sown in the earth, is less than all the seeds sown in the earth;

32 but when it sows, it sprouts and grows bigger than all the vegetables and makes large branches, so that under its shadow they can make the birds of the sky their nest ".

33 And with many such parables spake he the word unto them, according to their ability.

34 Without parable he did not speak to them, but explained everything in particular to his disciples.

2 Cor. 12, 20-13, 2

 

12, 20 For I fear, lest by any means, when I come, I should find you not as I would be, and ye should not find me as you would have me;

21 lest, when I come again, my God should humble me before you, and mourn for many who have sinned before, and have not repented of their uncleanness, and of their fornication, and of their transgression.

13, 1 This is the third time I am coming to you; in the mouth of two or three witnesses every word will stand.

2 I have foretold and foretold you, as when I was present the second time and absent now I write to those who have sinned before and to all others that when I come again I will not grieve you