Μάρκ.    4,1-9

 

1 Καὶ    πάλιν    ἤρξατο      διδάσκειν     παρὰ     τὴν    θάλασσαν·    καὶ      συνήχθη     πρὸς αὐτὸν      ὄχλος     πολύς,      ὥστε     αὐτὸν     ἐμβάντα     εἰς     τὸ     πλοῖον      καθῆσθαι     ἐν     τῇ     θαλάσσῃ·     καὶ    πᾶς      ὁ     ὄχλος     πρὸς    τὴν    θάλασσαν     ἐπὶ    τῆς     γῆς      ἦσαν.

2 Καὶ    ἐδίδασκεν     αὐτοὺς      ἐν     παραβολαῖς    πολλά,     καὶ     ἔλεγεν     αὐτοῖς     ἐν      τῇ      διδαχῇ      αὐτοῦ·

3 ἀκούετε.     Ἰδοὺ     ἐξῆθεν      ὁ     σπείρων      τοῦ     σπεῖραι.

4 Καὶ     ἐγένετο     ἐν    τῷ     σπείρειν     ὃ    μὲν    ἔπεσεν      ἐπὶ     τὴν     ὁδόν,     καὶ     ἦλθον     τὰ     πετεινὰ      καὶ     κατέφαγεν    αὐτό·

5 καὶ    ἄλλο     ἔπεσεν     ἐπὶ     τὸ     πετρῶδες,     ὅπου    οὐκ    εἶχε    γῆν    πολλήν,     καὶ     εὐθέως     ἐξανέτειλε     διὰ      τὸ     μὴ     ἔχειν   βάθος    γῆς,

6 ἡλίου    δὲ     ἀνατείλαντος     ἐκαυματίσθη,    καὶ     διὰ     τὸ     μὴ     ἔχειν     ρίζαν    ἐξηράνθη·

7 καὶ     ἄλλο     ἔπεσεν     εἰς     τὰς    ἀκάνθας,     καὶ    ἀνέβησαν     αἱ    ἄκανθαι     καὶ     συνέπνιξαν     αὐτό,     καὶ     καρπὸν     οὐκ     ἔδωκε·

8 καὶ     ἄλλο     ἔπεσεν     εἰς    τὴν     γῆν     τὴν     καλὴν     καὶ     ἐδίδου     καρπὸν     ἀναβαίνοντα καὶ     αὐξάνοντα,     καὶ     ἔφερεν     ἐν    τριάκοντα     καὶ     ἐν     ἑξήκοντα    καὶ     ἐν     ἑκατόν.

9 καὶ     ἔλεγεν     αὐτοῖς·     ὁ     ἔχων      ὦτα     ἀκούειν     ἀκουέτω.

 

ΑΠΟΔΟΣΗ  ΣΤΗ  ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ

 

Μάρκ.   4,  1-9

 

 

1 Πάλιν   άρχισε     να    διδάσκει    κοντά     στη     λίμνη.      Και     μαζεύεται     πλησίον του     κόσμος     πολύς,     ώστε     να     αναγκασθεί    να     μπει    σε    πλοιάριο     και     να παραμείνει     στη    λίμνη,      ενώ      όλος     ο     κόσμος     ευρίσκετο     στη     ξηρά κοντά    στη    λίμνη.

2 Και     τους     δίδασκε    με    παραβολές    πολλά      και     τους    έλεγε     κατά     την διάρκεια     της     διδασκαλίας     του.

3 «Ακούτε·     βγήκε      ο     γεωργός    για      να     σπείρει.

4 Και     ενώ     έσπερνε,      μερικοί     σπόροι     έπεσαν     κοντά    στο     δρόμο    και ήλθαν      τα    πτηνά     και    τους     έφαγαν.

5 Άλλοι     έπεσαν     σε   πετρώδες     έδαφος,     όπου     δεν     υπήρχε     πολύ    χώμα     και γρήγορα      βλάστησαν,      διότι     δεν     υπήρχε    βάθος    γης.

6 Αλλ’     όταν      ανέτειλε     ο    ήλιος,     εκάησαν      και     επειδή     δεν     είχαν    ρίζα ξεράθηκαν.

7 Άλλοι     έπεσαν     στα     αγκάθια     και     ανέβηκαν     τα     αγκάθια     και     τους έπνιξαν      και   δεν     απέδωσαν     καρπό.

8 Και     άλλοι      έπεσαν       σε  καλό    έδαφος     και     ανέβαιναν     και    μεγάλωναν     και έφεραν     καρπό   με     απόδοσι     τριάντα    και     εξήντα     και     εκατό     φορές περισσότερο».

9 Και    τους     έλεγε,     «Όποιος     έχει    αυτιά    για    να     ακούει,    άς    ακούει».

 

Β΄Τιμ. 1,3-9 

 

3 Χάριν   ἔχω   τῷ   Θεῷ,   ᾧ   λατρεύω   ἀπὸ   προγόνων   ἐν   καθαρᾷ   συνειδήσει,   ὡς   ἀδιάλειπτον   ἔχω   τὴν   περὶ   σοῦ   μνείαν   ἐν   ταῖς δεήσεσί  μου   νυκτὸς   καὶ   ἡμέρας,

4 ἐπιποθῶν   σε   ἰδεῖν,   μεμνημένος   σου   τῶν   δακρύων,   ἵνα   χαρᾶς   πληρωθῶ,

5 ὑπόμνησιν   λαμβάνων   τῆς   ἐν   σοὶ   ἀνυποκρίτου   πίστεως,  ἥτις   ἐνῴκησε πρῶτον   ἐν   τῇ   μάμμῃ   σου   Λωΐδι   καὶ   τῇ   μητρί   σου   Εὐνίκῃ,   πέπεισμαι   δὲ   ὅτι καὶ   ἐν   σοί.

 

Προτροπή   δια   ζήλον   και   θάρρος

 

6 Δι'   ἣν   αἰτίαν   ἀναμιμνήσκω   σε   ἀναζωπυρεῖν   τὸ   χάρισμα   τοῦ   Θεοῦ,   ὅ   ἐστιν   ἐν   σοὶ  διὰ   τῆς   ἐπιθέσεως   τῶν   χειρῶν   μου·

7 οὐ   γὰρ   ἔδωκεν   ἡμῖν   ὁ   Θεὸς   Πνεῦμα  δειλίας,   ἀλλὰ   δυνάμεως   καὶ  ἀγάπης καὶ   σωφρονισμοῦ.

8 Μὴ   οὖν   ἐπαισχυνθῇς   τὸ   μαρτύριον   τοῦ   Κυρίου   ἡμῶν   μηδὲ   ἐμὲ   τὸν δέσμιον   αὐτοῦ,   ἀλλὰ   συγκακοπάθησον   τῷ   εὐαγγελίῳ   κατὰ   δύναμιν   Θεοῦ,

9 τοῦ   σώσαντος   ἡμᾶς   καὶ   καλέσαντος   κλήσει   ἁγίᾳ, οὐ   κατὰ   τὰ   ἔργα  ἡμῶν,   ἀλλὰ   κατ'   ἰδίαν   πρόθεσιν   καὶ   χάριν,   τὴν   δοθεῖσαν    ἡμῖν   ἐν   Χριστῷ   Ἰησοῦ   πρὸ   χρόνων   αἰωνίων

 

 

ΑΠΟΔΟΣΗ  ΣΤΗ  ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ

 

Β΄Τιμ. 1,3-9

 

3 Ευχαριστώ  τον  Θεόν,  τον   οποίον  λατρεύω,  όπως  οι  πρόγονοί  μου,   με καθαρήν  συνείδησιν,  όταν  αδιακόπως  σε  αναφέρω    στις  προσευχές  μου νύχτα  και   ημέραν.

4 Επειδή  θυμάμαι  τα  δάκρυά  σου,  επιθυμώ  ζωηρώς  να  σε  ιδώ,  για  να γεμίσω  από  χαράν.

5 Θυμάμαι  την  ειλικρινεί  πίστιν  σου,  η  οποία  κατῴκησε  πρώτα  εις  την μάμμην  σου  Λωΐδα  και  εις  την  μητέρα  σου  Ευνίκην,  είμαι  όμως   πεπεισμένος ότι   κατοικεί   και   σ’   εσένα.

 

Προτροπή    για  ζήλο  και  θάρρος

 

6 Για  τον  λόγον  αυτόν,  σου  υπενθυμίζω  να  αναζωπυρείς  την  φλόγα  του χαρίσματος  του  Θεού,  που  είναι  μέσα  σου  δια  της  επιθέσεως  των   χειρών μου,

7 διότι  ο  Θεός   δεν  μας  έδωσε  πνεύμα  δειλίας,  αλλά  δυνάμεως  και   αγάπης και  σωφρονισμού.

8 Να  μη   ντραπής,  λοιπόν,  την  μαρτυρίαν  υπέρ  του  Κυρίου   μας,  ούτε εμένα, τον   φυλακισμένο  του,  αλλά  κακοπάθησε  και  συ  για  το  ευαγγέλιον  με την   δύναμιν  του  Θεού,

9 ο   οποίος  μας  έσωσε  και   μας   εκάλεσε  με  κλήσιν   αγίαν,   όχι  επί  τη  βάσει των  έργων  μας,  αλλά  κατά  την  δικήν  του   πρόθεσιν   και  χάριν,  η  οποία εδόθηκε   σ’  εμάς  πριν   από  όλους  τους  αιώνας   εν   Χριστώ  Ιησού

 

Β΄Τιμ. 1,3-9

 

3 Ευχαριστώ  τον  Θεόν,  τον   οποίον  λατρεύω,  όπως  οι  πρόγονοί  μου,   με καθαρήν  συνείδησιν,  όταν  αδιακόπως  σε  αναφέρω    στις  προσευχές  μου νύχτα  και   ημέραν.

4 Επειδή  θυμάμαι  τα  δάκρυά  σου,  επιθυμώ  ζωηρώς  να  σε  ιδώ,  για  να γεμίσω  από  χαράν.

5 Θυμάμαι  την  ειλικρινεί  πίστιν  σου,  η  οποία  κατῴκησε  πρώτα  εις  την μάμμην  σου  Λωΐδα  και  εις  την  μητέρα  σου  Ευνίκην,  είμαι  όμως   πεπεισμένος ότι   κατοικεί   και   σ’   εσένα.

 

Προτροπή    για  ζήλο  και  θάρρος

 

6 Για  τον  λόγον  αυτόν,  σου  υπενθυμίζω  να  αναζωπυρείς  την  φλόγα  του χαρίσματος  του  Θεού,  που  είναι  μέσα  σου  δια  της  επιθέσεως  των   χειρών μου,

7 διότι  ο  Θεός   δεν  μας  έδωσε  πνεύμα  δειλίας,  αλλά  δυνάμεως  και   αγάπης και  σωφρονισμού.

8 Να  μη   ντραπής,  λοιπόν,  την  μαρτυρίαν  υπέρ  του  Κυρίου   μας,  ούτε εμένα, τον   φυλακισμένο  του,  αλλά  κακοπάθησε  και  συ  για  το  ευαγγέλιον  με την   δύναμιν  του  Θεού,

9 ο   οποίος  μας  έσωσε  και   μας   εκάλεσε  με  κλήσιν   αγίαν,   όχι  επί  τη  βάσει των  έργων  μας,  αλλά  κατά  την  δικήν  του   πρόθεσιν   και  χάριν,  η  οποία εδόθηκε   σ’  εμάς  πριν   από  όλους  τους  αιώνας   εν   Χριστώ  Ιησού

 

Mark. 4, 1-9

 

 

1 Again he began to teach near the lake. And many people gather near him, so that he is compelled to get into a boat and stay in the lake, while all the people were on land near the lake.

2 And he taught them many parables;

3 “Listen; the farmer went out to sow.

4 And it came to pass, as he sowed, some seeds fell by the way side, and the fowls came and devoured them.

5 Others fell on stony ground, where there was not much soil, and they sprouted quickly, because there was no depth of earth.

6 But when the sun rose, they were scorched; and because they had no root, they withered away.

7 Others fell down at the thorns, and the thorns grew up and choked them, and they yielded no fruit.

8 And others fell on good ground, and ascended, and grew, and brought forth fruit thirty and sixty and an hundred times as much.

9 And he said unto them, Whosoever hath ears to hear, let him hear.

 

B  Tim. 1,3-9

 

3 I thank God, whom I adore, like my ancestors, with pure conscience, when I certainly mention to you my prayers night and day.

4 Because I remember thy tears, I desire to see thee, that I may be filled with joy.

5 I remember your sincere faith, which he first lived to your lady Laudah and to your mother Eunice, but I am convinced that he dwelleth in you.

 

Promise for zeal and courage

 

6 For this reason, I remind you that you rekindle the flame of the grace of God, which is within you by the attack of my hands,

7 For God has not given us a spirit of cowardice, but of power and of love and of correction.

8 Do not therefore be ashamed of the testimony of our Lord, nor of me, of his prisoner, but he has also abused the gospel by the power of God,

9 who saved us and called us with a holy call, not on the basis of our works but according to his own intention and grace, which was given to us all the centuries in Christ Jesus