Σύναξις Υπεραγίας Θεοτόκου της Παραμυθίας

 

Το  έτος 807   μ.Χ.   κατά   την     ημέρα    αυτή   και   ενώ   ο    ηγούμενος της    Μονής    Βατοπαιδίου    ήταν    μέσα   στο   ναό,   άκουσε ξαφνικά   μέσα    από    την    εικόνα   τη    φωνή     της    Θεοτόκου,   που   του   είπε να    μην   ανοίξουν   εκείνη   την   ημέρα   τις   πύλες   της    μονής,    επειδή    παραμόνευαν   οι   πειρατές.  Έκπληκτος   ο    ηγούμενος    είδε αμέσως    ότι   το    πρόσωπο    της    Θεοτόκου    έγινε     ζωντανό,     ομοίως    και    του    βασταζόμενου    στην   αγκαλιά    της    Ιησού   Χριστού,   ο    οποίος   σήκωσε    το    δεξί     του    χέρι     και    πήγε    με αυτό    να    καλύψει   το   στόμα   της   Παναγίας.   Αλλά    αμέσως     η Παντάνασσα     κράτησε   το  χέρι   του     Μονογενούς    Υιού    της    και  προς    τούτο    έκλινε   δεξιότερα    το     πρόσωπό     της    και    σχεδόν    είπε    τους    ίδιους     λόγους.    
Ο     ηγούμενος   αμέσως    κάλεσε    τους     μοναχούς,   οι    οποίοι θαύμασαν    το    γεγονός   και   διαπίστωσαν    ότι    η   εικόνα   είχε   λάβει άλλη    μορφή    και    σχηματισμό    διαφορετικό.

Απολυτίκιον.   Ήχος    α’.   Της    ερήμου   πολίτης.

 

Παραμύθιον   θείον    και     προπύργιον   άσειστον,   την   σεπτήν   σου Εικόνα,    Θεοτόκε    κεκτήμεθα·   εκ    ταύτης    γαρ   παρέχεις    μυστικώς,  ημίν   παραμυθίαν   και    ισχύν,    τοις    εν    πίστει    εκβοώσί    σοι    εκ ψυχής,   Παραμυθία    Δέσποινα·    δόξα    τοις    θαυμασίοις    σου   Αγνή, δόξα   τη    ση    χρηστότητι,    δόξα   τη    προς    ημάς   παραμυθία  Άχραντε.

Κοντάκιον.  Ήχος     πλ. δ’.   Τη    υπερμάχω.

Τη     κραταιά     σου   προστασία     καταφεύγοντες

Παραμυθία    Θεοτόκε     Αειπάρθενε

Από    πάσης    εκλυτρούμεθα    επηρείας.

Αλλ’     ως    βρύσις    συμπαθείας     ανεξάντλητος

Παραμυθήσαι    ημάς    εν   περιστάσεσι         
Τους     βοώντάς    σοι·    χαίρε   πάντων    βοήθεια.

Μεγαλυνάριον.
Βρύει     η     Εικών   σου   η    ιερά,    κρουνούς    συμπαθείας,     μυστική σου    επισκοπή,  και   παραμυθείται,    τους   πίστει    προσιόντας·    διο Παραμυθία,    σε    μεγαλύνομεν.

 

Synaxis of the Most Holy Theotokos of Paramythia

The year 807 AD on that day and while the abbot of the Vatopedi Monastery was inside the temple, he suddenly heard through the image the voice of the Virgin, who told him not to open the gates of the monastery that day, because the pirates were waiting. The abbot was immediately surprised to see that the face of the Virgin Mary became alive, as well as that of the one who was leaning on the arms of Jesus Christ, who raised his right hand and went with it to cover the mouth of the Virgin Mary. But immediately Pantanassa held the hand of her Only Begotten Son and for this she leaned her face to the right and said almost the same reasons. The abbot immediately called the monks, who admired the fact and found that the image had taken on a different form and formation. Apolitikion. Ήχος α ’. The desert citizen. Paramythion theion and stronghold asystone, your seventh Icon, Theotokos we get; us fairy tale Achrande. Κοντάκιον. Sound pl. d ’. I fight her. Your state protection resorts Fairy tale Theotokos Eiparthene We get rid of any influence. But as a fountain of sympathy inexhaustible Tell us about the occasion Τους βοώντάς σοι · χαίρε πάντων βοήθεια. Μεγαλυνάριον. Your Sacred Icons finds images, taps of sympathy, your secret diocese, and it is narrated, believing them appropriately; by Paramythia, we grow up.