Μάρκ. 5,  1-20

 

1 Καὶ     ἦλθον     εἰς    τὸ     πέραν     τῆς     θαλάσσης     εἰς     τὴν     χώραν     τῶν      Γεργεσηνῶν.

2 Καὶ     ἐξελθόντος      αὐτοῦ     ἐκ     τοῦ     πλοίου     εὐθέως     ἀπήντησεν     αὐτῷ     ἐκ    τῶν μνημείων     ἄνθρωπος     ἐν    πνεύματι   ἀκαθάρτῳ,

3 ὃς     τὴν     κατοίκησιν     εἶχεν      ἐν      τοῖς    μνήμασι,     καὶ     οὔτε    ἁλύσεσιν     οὐδεὶς     ἠδύνατο     αὐτὸν     δῆσαι,

4 διὰ    τὸ    αὐτὸν     πολλάκις     πέδαις     καὶ    ἁλύσεσι    δεδέσθαι,     καὶ     διεσπάσθαι     ὑπ᾿     αὐτοῦ     τὰς     ἁλύσεις     καὶ   τὰς     πέδας     συντετρῖφθαι,     καὶ    οὐδεὶς    ἴσχυεν    αὐτὸν    δαμάσαι·

5 καὶ   διὰ    παντὸς     νυκτὸς    καὶ     ἡμέρας     ἐν     τοῖς     μνήμασι     καὶ     ἐν     τοῖς    ὄρεσιν    ἦν     κράζων     καὶ     κατακόπτων    ἑαυτὸν      λίθοις.

6 ἰδὼν     δὲ   τὸν    Ἰησοῦν     ἀπὸ     μακρόθεν     ἔδραμε    καὶ     προσεκύνησεν      αὐτόν,

7 καὶ     κράξας      φωνῇ     μεγάλῃ     λέγει·     τί     ἐμοὶ     καὶ     σοί,    Ἰησοῦ,     υἱὲ    τοῦ      Θεοῦ     τοῦ     ὑψίστου;      ὁρκίζω     σε     τὸν    Θεόν,    μή     με     βασανίσῃς.

8 Ἔλεγε     γὰρ     αὐτῷ·    ἔξελθε    τὸ    πνεῦμα     τὸ     ἀκάθαρτον    ἐκ     τοῦ     ἀνθρώπου.

9 Καὶ     ἐπηρώτα     αὐτόν·     τί     ὄνομά     σοι;     καὶ    ἀπεκρίθη     λέγων·     λεγεὼν     ὄνομά     μοι,      ὅτι     πολλοί      ἐσμεν.

10 Καὶ     παρεκάλει      αὐτὸν     πολλὰ     ἵνα     μὴ    ἀποστείλῃ     αὐτοὺς     ἔξω     τῆς     χώρας.

11 Ἦν     δὲ    ἐκεῖ     ἀγέλη     χοίρων     μεγάλη     βοσκομένη     πρὸς     τῷ     ὄρει·

12 καὶ     παρεκάλεσαν     αὐτὸν     πάντες     οἱ     δαίμονες   λέγοντες·    πέμψον     ἡμᾶς     εἰς     τοὺς     χοίρους,    ἵνα     εἰς    αὐτοὺς     εἰσέλθωμεν.

13 Καὶ     ἐπέτρεψεν    αὐτοῖς     εὐθέως     ὁ      Ἰησοῦς.     Καὶ     ἐξελθόντα     τὰ     πνεύματα    τὰ     ἀκάθαρτα     εἰσῆλθον     εἰς    τοὺς     χοίρους·    καὶ      ὥρμησεν    ἡ    ἀγέλη     κατὰ     τοῦ     κρημνοῦ      εἰς    τὴν    θάλασσαν·    ἦσαν      δὲ    ὡς     δισχίλιοι·     καὶ     ἐπνίγοντο     ἐν     τῇ     θαλάσσῃ.

14 Καὶ    οἱ     βόσκοντες    τοὺς    χοίρους     ἔφυγον     καὶ     ἀπήγγειλαν    εἰς     τὴν     πόλιν καὶ     εἰς    τοὺς     ἀγρούς·    καὶ      ἐξῆλθον     ἰδεῖν     τί     ἐστι    τὸ    γεγονός.

15 Καὶ     ἔρχονται     πρὸς     τὸν     ᾿Ιησοῦν,     καὶ     θεωροῦσι     τὸν     δαιμονιζόμενον καθήμενον     καὶ      ἱματισμένον      καὶ     σωφρονοῦντα,     τὸν     ἐσχηκότα     τὸν λεγεῶνα,     καὶ     ἐφοβήθησαν.

16 Καὶ     διηγήσαντο     αὐτοῖς     οἱ     ἰδόντες    πῶς     ἐγένετο     τῷ    δαιμονιζομένῳ    καὶ    περὶ    τῶν     χοίρων.

17 Καὶ     ἤρξαντο     παρακαλεῖν     αὐτὸν     ἀπελθεῖν     ἀπὸ   τῶν     ὁρίων    αὐτῶν.

18 Καὶ     ἐμβαίνοντος     αὐτοῦ     εἰς     τὸ   πλοῖον    παρεκάλει     αὐτὸν   ὁ    δαιμονισθεὶς    ἵνα    μετ᾿    αὐτοῦ     ᾖ.

19 Καὶ    οὐκ    ἀφῆκεν     αὐτόν,      ἀλλὰ    λέγει      αὐτῷ·    ὕπαγε     εἰς     τὸν     οἶκόν   σου    πρὸς     τοὺς     σοὺς     καὶ     ἀνάγγειλον     αὐτοῖς     ὅσα    σοι     ὁ    Κύριος    πεποίηκε    καὶ    ἠλέησέ    σε.

20 Καὶ    ἀπῆλθε    καὶ   ἤρξατο    κηρύσσειν     ἐν    τῇ    Δεκαπόλει     ὅσα     ἐποίησεν     αὐτῷ     ὁ    ᾿Ιησοῦς,     καὶ      πάντες     ἐθαύμαζον.

 

 

ΑΠΟΔΟΣΗ   ΣΤΗ   ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ

 

Μάρκ. 5, 1-20

 

1 Και    ήλθαν     στο     απέναντι      μέρος     της     λίμνης,     στη     χώρα     των Γαδαρηνών.

2 Και    κατά     την     έξοδό     του     από     το     πλοιάριο,     αμέσως     τον    συνήντησε    ένας,     ο     οποίος     ερχότανε    από     τα     μνήματα     και     είχε     ακάθαρτο    πνεύμα

3 και     κατοικούσε    στα    μνήματα    και     ούτε     με    αλυσίδες    μπορούσε     να    τον δέσει     κανείς,

4 διότι     πολλές    φορές    τον     είχαν     δέσει    με     δεσμά     και    αλυσίδες     αλλ’    αυτός είχε     σπάσει     τις     αλυσίδες    και      συντρίψει     τα     δεσμά     και     κανείς     δεν      είχε    την    δύναμι     να     τον     δαμάσει.

5 Πάντοτε     νύχτα    και     ημέρα    έμενε    στα     μνήματα     και     τα    βουνά     και φώναζε     και    τραυμάτιζε    τον    εαυτό    του     με    πέτρες.

6 Όταν     είδε     τον    Ιησού    από     μακρυά,     έτρεξε,     τον     προσκύνησε     και     φώναξε     δυνατά,

7 «Τι     επεμβαίνεις      σ’   εμένα,    Υιέ    του    Θεού     του    Υψίστου;      Σε     εξορκίζω     στον Θεό      να      μη     με    βασανίσεις».

8 Διότι     του    έλεγε      ο     Ιησούς,     «Πνεύμα     ακάθαρτο,    έβγα    από     τον    άνθρωπο».

9 Και     τον    ρώτησε,     «Ποιο     είναι    το     όνομά    σου;»     και     αυτός     απήντησε, «Λεγεών    είναι      το    όνομά     μου,     διότι    είμεθα     πολλοί».

10 Και      πολύ      τον    παρακαλούσε    να     μη    τους    στείλει     έξω     από     την    χώρα.

11 Εκεί     κοντά    στο     όρος      έβοσκε     μία    μεγάλη     αγέλη     από     χοίρους,

12 και      τον     παρεκάλεσαν     όλοι      οι      δαίμονες     και    του    είπαν,     «Στείλε     μας     στους      χοίρους,    για    να     μπούμε    μέσα    σ’   αυτούς».

13 Και    τους     το     επέτρεψε.     Και     αφού     βγήκαν    τα     πνεύματα     τα   ακάθαρτα, μπήκαν     στους     χοίρους     και    ώρμησε     η    αγέλη     κάτω     προς     τον     κρημνό    στην     λίμνη,     ήσαν     δε    περίπου     δύο     χιλιάδες     και     επνίγησαν     στη     λίμνη.

14 Εκείνοι     που     τους     έβοσκαν,     έφυγαν     και     το    ανήγγειλαν     στη   πόλι    και     στην    ύπαιθρο.

15 Και      ήλθαν     οι     κάτοικοι     να     ιδούν    τι     έγινε.     Ήλθαν    στον    Ιησού     και είδαν     τον     δαιμονισμένο,      που      είχε     τον    λεγεώνα,    να     κάθεται     ντυμένος      και    να     λογικεύεται,     και     φοβήθηκαν.

16 Και     εκείνοι,      που     είχαν     ιδεί     τι     συνέβη    στο     δαιμονισμένο     και     στους χοίρους      τους     τα      διηγήθηκαν.

17 Και     άρχισαν      να     παρακαλούν     τον     Ιησού      να     φύγει      από     τα     σύνορά     τους.

18 Και     ενώ      έμπαινε     στο    πλοιάριο,      τον     παρακαλούσε     εκείνος,   που     είχε τα     δαιμόνια,    να    πάει    μαζί    του.

19 Ο     Ιησούς     όμως     δεν    του     επέτρεψε      αλλά     του     είπε,     «Πήγαινε     στο      σπίτι     σου,     στους      δικούς      σου,      και    να     τους      πεις      όσα      ο     Κύριος     σου    έκανε     και     πως    σε     ελέησε».

20 Αυτός      έφυγε       και     άρχισε     να     κηρύττει       στη     Δεκάπολι      τι    του     έκανε      ο Ιησούς     και     όλοι   θαύμαζαν.

 

Ρωμ.    15, 1-7

 

1 Ὀφείλομεν   δὲ     ἡμεῖς      οἱ     δυνατοὶ     τὰ     ἀσθενήματα     τῶν     ἀδυνάτων βαστάζειν,     καὶ     μὴ     ἑαυτοῖς     ἀρέσκειν.

2 Ἕκαστος     ἡμῶν      τῷ      πλησίον     ἀρεσκέτω      εἰς      τὸ      ἀγαθὸν     πρὸς      οἰκοδομήν·

3 καὶ      γὰρ      ὁ      Χριστὸς      οὐχ     ἑαυτῷ     ἤρεσεν,    ἀλλὰ     καθὼς    γέγραπται,      οἱ    ὀνειδισμοὶ     τῶν     ὀνειδιζόντων      σε     ἐπέπεσον     ἐπ᾿     ἐμέ.

4 Ὅσα     γὰρ     προεγράφη,     εἰς     τὴν     ἡμετέραν     διδασκαλίαν     προεγράφη,     ἵνα    διὰ    τῆς    ὑπομονῆς     καὶ    τῆς    παρακλήσεως     τῶν    γραφῶν     τὴν     ἐλπίδα     ἔχωμεν.

5 Ὁ    δὲ     Θεὸς    τῆς     ὑπομονῆς     καὶ    τῆς    παρακλήσεως      δῴη      ὑμῖν     τὸ    αὐτὸ    φρονεῖν     ἐν     ἀλλήλοις      κατὰ     Χριστὸν     Ἰησοῦν,

6 ἵνα      ὁμοθυμαδὸν     ἐν      ἑνὶ     στόματι     δοξάζητε     τὸν     Θεὸν      καὶ    πατέρα     τοῦ  Κυρίου     ἡμῶν     Ἰησοῦ     Χριστοῦ.

7 Διὸ     προσλαμβάνεσθε     ἀλλήλους,     καθὼς      καὶ      ὁ     Χριστὸς     προσελάβετο     ὑμᾶς      εἰς      δόξαν    Θεοῦ.

 

ΑΠΟΔΟΣΗ   ΣΤΗΝ   ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ

 

Ρωμ. 15,  1-7

 

1 Εμείς      οι     δυνατοί      πρέπει     να     βαστάζουμε    τις     αδυναμίες     των     αδυνάτων και      να      μη      περιοριζώμεθα       σε    όσα     είναι     αρεστά      στον    εαυτό     μας.

2 Ο    καθένας     από      μας     άς     φροντίζει    να    είναι    αρεστός      στο    πλησίον     για     το      καλό    του     και      την     οικοδομή    του,

3 διότι      και    ο    Χριστός    δεν     ζήτησε    εκείνα     που     ήσαν    αρεστά     στον     εαυτό του,     αλλά,    καθώς     είναι     γραμμένο,    Οι       ύβρεις     των     υβριστών     σου    έπεσαν     επάνω     μου.

4 Διότι      όσα     προεγράφησαν,     εγράφησαν     για     την     διδασκαλία     μας     ώστε     δια     της      υπομονής     και     της     παρηγορίας     που     δίνουν     οι     γραφές     να     διατηρούμε την     ελπίδα.

5 Και      είθε     ο     Θεός     που     είναι     η    πηγή      της     υπομονής     και     της     παρηγορίας     να σας      αξιώσει     να    έχετε     το     ίδιο     φρόνημα     μεταξύ      σας     κατά     το     υπόδειγμα     του Ιησού     Χριστού,

6 ώστε     όλοι      μαζί     με     μια     ψυχή      και      με     ένα      στόμα      να     δοξάζετε      τον     Θεό     και Πατέρα     του      Κυρίου     μας    Ιησού     Χριστού.

7 Γι’ αυτό        ο     ένας    να      δέχεται      τον      άλλο,     όπως      και      ο     Χριστός      σας     δέχθηκε      για     να     δοξασθεί      ο   Θεός.

 

Mark. 5, 1-20

 

1 And they came to the other side of the lake, into the country of the Gadarenes.

2 And as he departed from the ship, straightway he met him, who was of the memorials, and had an unclean spirit;

3 and he lived in the memorials and no one could tie him with chains,

4 because many times he was bound with chains and chains but he had broken the chains and broken the shackles and no one had the power to tame him.

5 He always stayed night and day in the memories and the mountains and shouted and injured himself with stones.

6 And when he saw Jesus afar off, he ran and worshiped him, and cried with a loud voice,

7 “What do you have to do with me, Son of the Most High God? I exorcise you to God not to torture me ".

8 For Jesus said to him, "Unclean spirit, I came out of man."

9 And he asked him, What is thy name? and he answered, "Legion is my name, for we are many."

10 And she besought him much that he would not send them out of the country.

11 And there was nigh unto the mountains a large herd of swine feeding.

12 And all the devils besought him, saying, Send us into the swine, that we may enter into them.

13 And he allowed them. And when the unclean spirits came out, they entered into the swine, and the herd rushed down the steep bank into the lake, and there were about two thousand men, and they were drowned in the lake.

14 Those who were grazing them went away and announced it in the city and in the countryside.

15 And the inhabitants came to see what was done. And they came to Jesus, and saw him that was possessed with the devil, and had the legion, sitting, and clothed, and in his right mind: and they were afraid.

16 And they that saw it told them how it befell to him that was possessed with the devil, and also to the swine.

17 And they began to entreat Jesus to depart out of their coasts.

18 And as he entered into the ship, he that had possessed the devils besought him that he would depart with him.

19 But Jesus would not suffer him, but said unto him, Go to thy house, and unto thy kindred, and shew them what the Lord hath done for thee, and hath had mercy on thee.

20 And he departed, and began to publish in Decapolis how great things Jesus had done for him: and all men marveled.

 

Rom. 15, 1-7

 

1 We the strong must bear the weaknesses of the weak and not limit ourselves to what is pleasing to ourselves.

2 Let each one of us please his neighbor for his own good and for his edification,

3 For Christ also asked not the things which were pleasing to him, but, as it is written, The reproaches of your transgressors have fallen upon me.

4 For the things which were written aforetime were written for our teaching, that through the patience and consolation of the scriptures we might have hope.

5 And may God, who is the source of patience and consolation, require you to have the same mindset among yourselves in the example of Jesus Christ,

6 That you may all glorify God and the Father of our Lord Jesus Christ with one soul and with one mouth.

7 Wherefore receive one another, as Christ also received you, that ye might be glorified in God.