Μάρκ.   10, 2-12

 

2 Καὶ     προσελθόντες    οἱ    Φαρισαῖοι    ἐπηρώτων   αὐτὸν εἰ    ἔξεστιν   ἀνδρὶ   γυναῖκα    ἀπολῦσαι,     πειράζοντες   αὐτόν.

3 Ὁ   δὲ    ἀποκριθεὶς    εἶπεν   αὐτοῖς·    τί    ὑμῖν     ἐνετείλατο    Μωυσῆς;

4 Οἱ   δὲ   εἶπον·    ἐπέτρεψε    Μωυσῆς    βιβλίον    ἀποστασίου    γράψαι καὶ    ἀπολῦσαι.

5 Καὶ   ἀποκριθεὶς    ὁ    Ἰησοῦς   εἶπεν   αὐτοῖς·   πρὸς    τὴν σκληροκαρδίαν   ὑμῶν   ἔγραψεν    ὑμῖν   τὴν   ἐντολὴν   ταύτην·

6 ἀπὸ    δὲ   ἀρχῆς   κτίσεως    ἄρσεν    καὶ   θῆλυ    ἐποίησεν     αὐτοὺς    ὁ    Θεός·

7 ἕνεκεν    τούτου      καταλείψει    ἄνθρωπος   τὸν    πατέρα    αὐτοῦ    καὶ    τὴν    μητέρα,     καὶ   προσκολληθήσεται    πρὸς     τὴν    γυναῖκα    αὐτοῦ, καὶ    ἔσονται    οἱ   δύο    εἰς   σάρκα    μίαν.

8 Ὥστε   οὐκέτι    εἰσὶ    δύο,   ἀλλὰ    μία    σάρξ·

9 ὃ    οὖν    ὁ     Θεὸς     συνέζευξεν,    ἄνθρωπος    μὴ   χωριζέτω.

10 Καὶ     εἰς    τὴν    οἰκίαν    πάλιν    οἱ    μαθηταὶ   περὶ    τούτου   ἐπηρώτων     αὐτόν,

11 καὶ    λέγει     αὐτοῖς·    ὃς   ἂν    ἀπολύσῃ     τὴν    γυναῖκα αὐτοῦ     καὶ   γαμήσῃ     ἄλλην,    μοιχᾶται    ἐπ᾿   αὐτήν·

12 καὶ     ἐὰν     γυνὴ    ἀπολύσασα     τὸν     ἄνδρα   γαμηθῇ    ἄλλῳ, μοιχᾶται.

 

ΑΠΟΔΟΣΗ    ΣΤΗ   ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ

 

Μάρκ. 10, 2-12

 

2 Και   ήλθαν     οι   Φαρισαίοι     και    τον    ρωτούσαν,    με   σκοπό   να    τον    πειράξουν,      εάν     επιτρέπεται     στον     άνδρα     να   χωρίσει    την     γυναίκα    του.

3 Αυτός    δε   τους     απεκρίθη,    «Τι    σας   διέταξε     ο    Μωϋσής;».

4 Εκείνοι    είπαν,    «Ο     Μωϋσής     επέτρεψε     να   γράψει    ο    άνδρας ένα      έγγραφο     διαζυγίου     και     να    την    χωρίσει».

5 Ο    δε    Ιησούς     τους    είπε,     «Εξ    αιτίας     της    σκληροκαρδίας     σας     έγραψε     ο     Μωϋσής     την    εντολή   αυτή,    αλλ’     από   την αρχή     της     δημιουργίας      άνδρες      και    γυναίκες     τους δημιούργησε    ο    Θεός.

7 Γι’     αυτό    ο    άνδρας     θα    εγκαταλείψει    τον    πατέρα     του     και την     μητέρα      του     και     θα   προσκολληθεί      στην    γυναίκά     του και    θα    αποτελέσουν      οι     δύο    μία     σάρκα.

8 Ώστε     δεν    είναι     πλέον    δύο    αλλά    μία    σάρκα.

9 Εκείνο     λοιπόν     που    ο    Θεός     ένωσε,     ο    άνθρωπος      δεν πρέπει     να   το    χωρίζει».

10 Και     στο    σπίτι    πάλι     τον    ρώτησαν      οι    μαθητές    του    για    το    ζήτημα    αυτό.

11 Και    τους     λέγει,    «Εκείνος    που    θα   χωρίσει    την     γυναίκά     του     και   θα    νυμφευθεί    άλλη,   αυτός    διαπράττει     μοιχεία εναντίον     της.

12 Και   αν   μία     γυναίκα     χωρίσει    τον    άνδρα    της   και    πάρει άλλον,    διαπράττει    μοιχεία».

 

Ἑβρ. 4, 1-13

 

1 Φοβηθῶμεν    οὖν    μή   ποτε,     καταλειπομένης     ἐπαγγελίας εἰσελθεῖν    εἰς    τὴν     κατάπαυσιν   αὐτοῦ,   δοκῇ   τις   ἐξ    ὑμῶν   ὑστερηκέναι.

2 Καὶ   γάρ   ἐσμεν   εὐηγγελισμένοι,    καθάπερ     κἀκεῖνοι·   ἀλλ' οὐκ    ὠφέλησεν    ὁ   λόγος   τῆς    ἀκοῆς   ἐκείνους     μὴ    συγκεκραμένους τῇ    πίστει     τοῖς    ἀκούσασιν.

3 Εἰσερχόμεθα   γὰρ     εἰς    τὴν    κατάπαυσιν   οἱ    πιστεύσαντες,    καθὼς εἴρηκεν·     ὡς    ὤμοσα   ἐν    τῇ    ὀργῇ   μου,   εἰ    εἰσελεύσονται    εἰς    τὴν κατάπαυσίν    μου·    καίτοι    τῶν    ἔργων    ἀπὸ   καταβολῆς   κόσμου γενηθέντων.

4 Εἴρηκε   γάρ   που   περὶ   τῆς   ἑβδόμης    οὕτω·   καὶ    κατέπαυσεν    ὁ   Θεὸς    ἐν   τῇ   ἡμέρᾳ  τῇ   ἑβδόμῃ   ἀπὸ   πάντων   τῶν   ἔργων   αὐτοῦ·

5 καὶ     ἐν   τούτῳ   πάλιν·    εἰ    εἰσελεύσονται    εἰς    τὴν   κατάπαυσίν μου.

6 Ἐπεὶ    οὖν    ἀπολείπεταί   τινας   εἰσελθεῖν   εἰς   αὐτήν,   καὶ    οἱ    πρότερον    εὐαγγελισθέντες    οὐκ    εἰσῆλθον    δι'   ἀπείθειαν,

7 πάλιν   τινὰ    ὁρίζει     ἡμέραν,    σήμερον,   ἐν    Δαυῒδ   λέγων, μετὰ     τοσοῦτον    χρόνον,    καθὼς    εἴρηται·    σήμερον   ἐὰν    τῆς   φωνῆς αὐτοῦ   ἀκούσητε,    μὴ     σκληρύνητε   τὰς    καρδίας   ὑμῶν.

8 Εἰ   γὰρ   αὐτοὺς   Ἰησοῦς   κατέπαυσεν,    οὐκ    ἂν   περὶ   ἄλλης   ἐλάλει μετὰ    ταῦτα   ἡμέρας·

9 ἄρα    ἀπολείπεται     σαββατισμὸς   τῷ   λαῷ   τοῦ    Θεοῦ.

10 Ὁ    γὰρ    εἰσελθὼν   εἰς    τὴν   κατάπαυσιν    αὐτοῦ     καὶ   αὐτὸς κατέπαυσεν     ἀπὸ     τῶν    ἔργων    αὐτοῦ,    ὥσπερ   ἀπὸ    τῶν     ἰδίων    ὁ    Θεός.

11 Σπουδάσωμεν    οὖν    εἰσελθεῖν      εἰς     ἐκείνην     τὴν    κατάπαυσιν,     ἵνα     μὴ   ἐν   τῷ     αὐτῷ      τις     ὑποδείγματι     πέσῃ    τῆς   ἀπειθείας.

12 Ζῶν    γὰρ    ὁ    λόγος    τοῦ    Θεοῦ     καὶ   ἐνεργὴς    καὶ     τομώτερος     ὑπὲρ    πᾶσαν   μάχαιραν     δίστομον    καὶ   διϊκνούμενος     ἄχρι μερισμοῦ     ψυχῆς     τε     καὶ   πνεύματος,    ἁρμῶν    τε   καὶ   μυελῶν, καὶ    κριτικὸς    ἐνθυμήσεων     καὶ    ἐννοιῶν     καρδίας,

13 καὶ    οὐκ     ἔστι     κτίσις     ἀφανὴς   ἐνώπιον     αὐτοῦ,   πάντα δὲ   γυμνὰ     καὶ     τετραχηλισμένα    τοῖς   ὀφθαλμοῖς    αὐτοῦ, πρὸς    ὃν   ἡμῖν    ὁ   λόγος.

 

ΑΠΟΔΟΣΗ  ΣΤΗ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ

 

Εβρ.  4, 1-13

 

1 Άς    φοβούμεθα     λοιπόν,    μήπως,    ενώ     παραμένει    ακόμη     η υπόσχεσις     να   εισέλθωμεν      στην      ανάπαυσί     του,     φανεί   κανείς από   σας   ότι   την    στερήθηκε.

2 Διότι    καθώς     εκείνοι,     έτσι     και    εμείς     ακούσαμε     το    ευχάριστο     άγγελμα, αλλά     το    άγγελμα    που   άκουσαν    εκείνοι   δεν     τους     ωφέλησε,    διότι   δεν έδωσαν    πίστι     σ’ εκείνα     που     άκουσαν.

3 Εμείς    που    έχουμε    πιστέψει,    εισερχόμεθα     στην   ανάπαυσι,    για    την οποία    είπε,   Δια    τούτο    ωρκίσθηκα,   στην    οργή   μου,     ότι    αυτοί    δεν    θα εισέλθουν     ποτέ     στην   ανάπαυσί     μου,   άν    και    τα    έργα     του     είχαν τελειώσει   από    την     δημιουργία     του    κόσμου.

4 Διότι    είπε     κάπου     περί     της     έβδομης     ημέρας   τα    εξής:     Και   αναπαύθηκε    ο Θεός     κατά    την    ημέρα     την   εβδόμη   απ’   όλα    τα    έργα     του·

5 και     εδώ     πάλι     λέγει:     Δεν    θα     εισέλθουν     ποτέ     στην   ανάπαυσί   μου.

6 Επειδή     λοιπόν    απομένει     να     εισέλθουν     μερικοί    σ’ αυτήν    και   εκείνοι,    που άκουσαν    το    χαρμόσυνο    άγγελμα     προηγουμένως,    δεν     μπήκαν    εξ     αιτίας απειθίας,

7 πάλι    ορίζει     μία    ημέρα,     Σήμερα,    όταν     λέγει    για     του     Δαυΐδ,    ύστερα     από τόσο      χρόνο,     καθώς    προείπαμε,     Σήμερα,    εάν    ακούσετε    την    φωνή     του, να     μη    σκληρύνετε     τις      καρδιές     σας.

8 Διότι    εάν     ο     Ιησούς     του     Ναυή     τους     είχε    φέρει      στην     ανάπαυσι,    δεν   θα μιλούσε     ο     Θεός     αργότερα   για    άλλη     ημέρα.

9 Άρα   απομένει    για    το     λαό     του     Θεού    μία    ανάπαυσις   Σαββάτου.

10 Διότι    εκείνος,    ο    οποίος    μπήκε    στην   ανάπαυσί     του,    και     αυτός     ο ίδιος    αναπαύθηκε     από    τα    έργα     του,     καθώς     ακριβώς     και     ο     Θεός    από     τα δικά     του    έργα.

11 Άς     δείξουμε     λοιπόν     σπουδή     να    εισέλθωμε    στην    ανάπαυσι     εκείνη,    για    να     μη     πέσει     κανείς     στο  ίδιο     παράδειγμα απειθίας.

12 Διότι      ο     λόγος      του     Θεού     είναι      ζωντανός     και     δραστικός    και     κοπτερώτερος από     κάθε     δίκοπο     μαχαίρι      και     εισχωρεί     βαθειά      μέχρι    χωρισμού     ψυχής     και πνεύματος,     αρθρώσεων     και     μυελών,     και      κρίνει     συλλογισμούς    και προθέσεις     της     καρδιάς,

13 και      δεν     υπάρχει     δημιούργημα     που     να     του     είναι     κρυμμένο,     αλλά     είναι όλα    γυμνά    και     φανερά    στα    μάτια    του,     προς     τον     οποίο     έχουμε    να δώσουμε     λόγο.

 

Mark. 10, 2-12

 

2 And the Pharisees came, and asked him, saying, Is it lawful for a man to put away his wife?

3 And he answered and said unto them, What did Moses command you?

4 They said, "Moses allowed the man to write a divorce decree and divorce her."

5 And Jesus said unto them, For the hardness of your heart Moses wrote this commandment, but from the beginning of the creation God created man and woman.

7 Therefore shall a man leave his father and his mother, and shall cleave unto his wife: and they two shall be one flesh.

8 So that they are no longer two but one flesh.

9 What therefore God hath joined together, let not man put asunder.

10 And again in the house his disciples asked him concerning this question.

11 And he saith unto them, Whosoever shall put away his wife, and marry another, committeth adultery against her.

12 And if a woman put away her husband, and take another, she committeth adultery.

 

 

Heb. 4, 1-13

 

1 Let us therefore fear, lest while the promise to enter into his rest remains, any of you seem to have been deprived of it.

2 For as they also have heard the good tidings, yet they heard them not, because they believed not the things which they heard.

3 We who have believed enter into the rest for which he said, 'For this I swore in my wrath that they would never enter into my rest, although his works were finished from the creation of the world.

4 For he spake on the seventh day, saying, And God rested on the seventh day from all his works;

5 and here again he says: They will never enter into my rest.

6 For there are some that come in unto her, and they which have heard the glad tidings before have not entered in because of unbelief;

7 again sets a day, Today, when he speaks of David, after so much time, as we said before, Today, if you hear his voice, do not harden your hearts.

8 For if Jesus of Nazareth had brought them to rest, God would not have spoken later of another day.

9 So there remains a Sabbath rest for the people of God.

10 For he that is entered into his rest, he also hath rested from his own works, even as God did from his own works.

11 Let us therefore diligently enter into that rest, lest any man fall after the same example of unbelief.

12 For the word of God is alive and exerts power and is sharper than any double-edged sword, and penetrates deep to the separation of soul and spirit, joints and marrow, and judges the thoughts and intentions of the heart,

13 And there is no creature that is hidden from him, but all things are naked and laid open in his own eyes, to which we have to speak.