Λουκᾶ  8, 41-56

 

41 Καὶ    ἰδοὺ     ἦλθεν     ἀνὴρ     ᾧ    ὄνομα     Ἰάειρος,     καὶ     αὐτὸς     ἄρχων    τῆς   συναγωγῆς    ὑπῆρχε·    καὶ    πεσὼν    παρὰ    τοὺς    πόδας    τοῦ     Ἰησοῦ     παρεκάλει αὐτὸν    εἰσελθεῖν     εἰς    τὸν     οἶκον    αὐτοῦ,

42 ὅτι     θυγάτηρ     μονογενὴς     ἦν    αὐτῷ     ὡς     ἐτῶν     δώδεκα,     καὶ    αὕτη     ἀπέθνησκεν.     Ἐν    δὲ   τῷ     ὑπάγειν     αὐτὸν     οἱ     ὄχλοι    συνέπνιγον αὐτόν.

43 Καὶ    γυνὴ     οὖσα     ἐν    ρύσει     αἵματος     ἀπὸ     ἐτῶν     δώδεκα,     ἥτις    ἰατροῖς προσαναλώσασα     ὅλον    τὸν     βίον     οὐκ     ἴσχυσεν    ὑπ᾿    οὐδενὸς   θεραπευθῆναι,

44 προσελθοῦσα     ὄπισθεν      ἥψατο    τοῦ   κρασπέδου    τοῦ    ἱματίου    αὐτοῦ,     καὶ    παραχρῆμα     ἔστη     ἡ    ρύσις    τοῦ   αἵματος    αὐτῆς.

45 Καὶ    εἶπεν     ὁ     Ἰησοῦς·   τίς     ὁ     ἁψάμενός    μου;     ἀρνουμένων     δὲ    πάντων     εἶπεν     ὁ    Πέτρος      καὶ     οἱ     σὺν    αὐτῷ·    ἐπιστάτα,    οἱ    ὄχλοι    συνέχουσί    σε     καὶ     ἀποθλίβουσι,    καὶ    λέγεις    τίς     ὁ     ἁψάμενός   μου;

46 Ὁ   δὲ    Ἰησοῦς     εἶπεν·     ἥψατό     μού    τις·    ἐγὼ     γὰρ     ἔγνων      δύναμιν     ἐξελθοῦσαν     ἀπ᾿   ἐμοῦ.

47 Ἰδοῦσα    δὲ    ἡ   γυνὴ     ὅτι    οὐκ     ἔλαθε,   τρέμουσα     ἦλθε     καὶ   προσπεσοῦσα     αὐτῷ     δι᾿    ἣν     αἰτίαν    ἥψατο     αὐτοῦ     ἀπήγγειλεν     αὐτῷ     ἐνώπιον    παντὸς     τοῦ     λαοῦ,     καὶ     ὡς     ἰάθη    παραχρῆμα.

48 Ὁ    δὲ    εἶπεν     αὐτῇ·    θάρσει,    θύγατερ,    ἡ    πίστις     σου     σέσωκέ    σε·    πορεύου    εἰς εἰρήνην.

49 Ἔτι    αὐτοῦ    λαλοῦντος    ἔρχεταί    τις    παρὰ     τοῦ     ἀρχισυναγώγου    λέγων αὐτῷ    ὅτι    τέθνηκεν   ἡ    θυγάτηρ    σου·    μὴ   σκύλλε    τὸν     διδάσκαλον.

50 Ὁ    δὲ    Ἰησοῦς     ἀκούσας    ἀπεκρίθη     αὐτῷ    λέγων·    μὴ    φοβοῦ·    μόνον    πίστευε, καὶ    σωθήσεται.

51 Ἐλθὼν    δὲ    εἰς    τὴν   οἰκίαν    οὐκ    ἀφῆκεν    εἰσελθεῖν    οὐδένα    εἰ   μὴ    Πέτρον    καὶ    Ἰωάννην    καὶ    Ἰάκωβον    καὶ   τὸν    πατέρα    τῆς    παιδὸς     καὶ   τὴν    μητέρα

52 ἔκλαιον    δὲ   πάντες    καὶ    ἐκόπτοντο    αὐτήν.    Ὁ    δὲ    εἶπε·    μὴ    κλαίετε·    οὐκ    ἀπέθανεν,     ἀλλὰ    καθεύδει.

53 Καὶ     κατεγέλων     αὐτοῦ,     εἰδότες     ὅτι     ἀπέθανεν.

54 Αὐτὸς    δὲ    ἐκβαλὼν     ἔξω    πάντας    καὶ    κρατήσας    τῆς    χειρὸς     αὐτῆς   ἐφώνησε λέγων·    ἡ    παῖς,    ἐγείρου.

55 Καὶ    ἐπέστρεψε    τὸ    πνεῦμα    αὐτῆς,    καὶ    ἀνέστη    παραχρῆμα,   καὶ    διέταξεν αὐτῇ     δοθῆναι    φαγεῖν.
56 Καὶ    ἐξέστησαν    οἱ    γονεῖς    αὐτοῖς.    Ὁ    δὲ   παρήγγειλεν    αὐτοῖς    μηδενὶ    εἰπεῖν τὸ    γεγονός.

 

ΑΠΟΔΟΣΗ   ΣΤΗΝ    ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ

 

Λουκ.  8, 41-56

 

41 Ήλθε    τότε    κάποιος,    ονομαζόμενος   Ιάειρος,    ο   οποίος    ήτο αρχισυνάγωγος,    και    έπεσε    στα    πόδια    του    Ιησού    και    τον    παρακαλούσε να    έλθει    στο   σπίτι    του,

42 διότι    είχε    μια    μοναχοκόρη,   ηλικίας    περίπου    δώδεκα   ετὠν,  που   ήτο ετοιμοθάνατη.   Ενώ   δε   ο    Ιησούς   πήγαινε,   ο   κόσμος    τον    συνέθλιβε.

43 Κάποια     γυναίκα,   που   έπασχε   από    αιμορραγία   δώδεκα    χρόνια     και    είχε ξοδέψει    όλη    την    περιουσία     της   σε    γιατρούς    και   δεν    μπόρεσε    να θεραπευθεί    από    κανένα,    ήλθε     κοντά     του   από    πίσω,

44 άγγιξε    την   άκρη   του   ενδύματός    του   και   αμέσως   σταμάτησε    η αιμορραγία     της.

45 Και    ο    Ιησούς    είπε,    «Ποιος   με   άγγιξε;».   Επειδή    δε    όλοι    το    ηρνούντο,    είπε ο    Πέτρος   και    όσοι     ήσαν     μαζί    του:     «Διδάσκαλε,   ο    κόσμος   σε    έχει περικυκλωμένο      και   σε   συνθλίβει    και     συ   λες,   «Ποιος   με   άγγιξε;».

46 Ο     Ιησούς    όμως     είπε,     «Κάποιος   με    άγγιξε,    διότι    αισθάνθηκα    ότι   βγήκε δύναμις   από    εμένα».

47 Όταν    είδε     η    γυναίκα    ότι   δεν    διέφυγε     την    προσοχή,    ήλθε    με   τρόμο,   έπεσε     στα    πόδια    του,     και    του    είπε    μπροστά    σ’   όλο    τον    κόσμο    την    αιτία, για   την    οποία    τον    άγγιξε    και   πως    αμέσως   θεραπεύθηκε.

48 Αυτός   δε    της    είπε,    «Έχε    θάρρος,     κόρη     μου,    η   πίστις     σου     σε   έσωσε, πήγαινε    στην   ειρήνη».

49 Ενώ    ακόμη    μιλούσε,    έρχεται     κάποιος   από     το     σπίτι    του    αρχισυναγώγου και     του     λέγει,    «Η    θυγατέρα     σου    πέθανε,    μην   ενοχλείς    πλέον    τον διδάσκαλο».

50 Ο    δε   Ιησούς,    όταν     το    άκουσε,    του     είπε,   «Μη     φοβάσαι·    μόνο    πίστευε     και θα     γίνει    καλά».

51 Όταν     έφθασε   στο   σπίτι,    δεν    επέτρεψε     σε    κανένα     να    μπει     μαζί     του, παρά     στο   Πέτρο,    τον   Ιωάννη    και    τον    Ιάκωβο    και    στο    πατέρα του     κοριτσιού    και    στη    μητέρα.

52 Έκλαιγαν    δε    όλοι    και    την    θρηνολογούσαν.    Αυτός    δε    είπε,    «Μην    κλαίτε· δεν    πέθανε    αλλά    κοιμάται».

53 Και    τον    ειρωνεύοντο,     διότι     ήξεραν    ότι    είχε   πεθάνει.

54 Αλλ’   αυτός    αφού   έβγαλε    όλους    έξω,    έπιασε     το     χέρι     της     και   φώναξε, «Κορίτσι,     σήκω    επάνω».

55 Και    επέστρεψε    το    πνεύμα     της,   σηκώθηκε    αμέσως,    και    ο    Ιησούς   διέταξε να    της    δώσουν   να    φάγει.
56 Οι     γονείς     της   εξεπλάγησαν,    αυτός   δε   τους    παρήγγειλε   να   μη   πουν   σε κανένα   τί  συνέβη.

 

 

Ἑβρ. 2,2-10

 

2 Εἰ  γὰρ  ὁ  δι'  ἀγγέλων  λαληθεὶς  λόγος  ἐγένετο  βέβαιος,  καὶ  πᾶσα παράβασις  καὶ  παρακοὴ  ἔλαβεν  ἔνδικον  μισθαποδοσίαν,

3 πῶς  ἡμεῖς  ἐκφευξόμεθα  τηλικαύτης  ἀμελήσαντες σωτηρίας;  Ἥτις  ἀρχὴν  λαβοῦσα  λαλεῖσθαι  διὰ  τοῦ  Κυρίου,  ὑπὸ  τῶν  ἀκουσάντων εἰς  ἡμᾶς  ἐβεβαιώθη,

4 συνεπιμαρτυροῦντος  τοῦ   Θεοῦ  σημείοις  τε  καὶ  τέρασι  καὶ ποικίλαις δυνάμεσι  καὶ  Πνεύματος  Ἁγίου  μερισμοῖς  κατὰ  τὴν  αὐτοῦ θέλησιν.

5 Οὐ  γὰρ  ἀγγέλοις  ὑπέταξε  τὴν  οἰκουμένην  τὴν  μέλλουσαν,  περὶ  ἧς λαλοῦμεν,

6 διεμαρτύρατο  δέ πού  τις  λέγων·  τί  ἐστιν  ἄνθρωπος  ὅτι μιμνήσκῃ  αὐτοῦ,  ἢ  υἱὸς  ἀνθρώπου  ὅτι  ἐπισκέπτῃ  αὐτόν;

7 Ἠλάττωσας  αὐτὸν  βραχύ τι  παρ' ἀγγέλους,  δόξῃ  καὶ  τιμῇ ἐστεφάνωσας  αὐτόν,

8 πάντα  ὑπέταξας  ὑποκάτω  τῶν  ποδῶν  αὐτοῦ·  ἐν  γὰρ  τῷ  ὑποτάξαι αὐτῷ  τὰ  πάντα  οὐδὲν  ἀφῆκεν  αὐτῷ  ἀνυπότακτον.  Νῦν δὲ  οὔπω  ὁρῶμεν  αὐτῷ  τὰ  πάντα  ὑποτεταγμένα·

9 τὸν  δὲ  βραχύ  τι  παρ' ἀγγέλους  ἠλαττωμένον  βλέπομεν  Ἰησοῦν διὰ τὸ  πάθημα  τοῦ  θανάτου  δόξῃ  καὶ  τιμῇ  ἐστεφανωμένον,  ὅπως  χάριτι Θεοῦ  ὑπὲρ  παντὸς  γεύσηται  θανάτου.

10 Ἔπρεπε  γὰρ  αὐτῷ,  δι' ὃν  τὰ  πάντα  καὶ  δι' οὗ  τὰ  πάντα,  πολλοὺς υἱοὺς  εἰς  δόξαν  ἀγαγόντα,  τὸν  ἀρχηγὸν  τῆς  σωτηρίας   αὐτῶν διὰ παθημάτων  τελειῶσαι.

 

ΑΠΟΔΟΣΗ  ΣΤΗΝ    ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ

 

 Εβρ. 2,2-10

 

 

2 Διότι  εάν   ο  λόγος,  ο   οποίος   εκηρύχθηκε  δι' αγγέλων,   είχε  κύρος και  κάθε  παράβασις  και  παρακοή  έλαβε  δικαίαν  ανταπόδοσιν,

3 πως   θα   ξεφύγωμεν  εμείς,  εάν  δείξωμεν  αμέλειαν   δια  μίαν  τόσον μεγάλην   σωτηρίαν;   Η  σωτηρία   αυτή  άρχισε   να  κηρύττεται  από  τον Κύριον,   έπειτα   μας   εβεβαιώθηκε  από  εκείνους  που  την   άκουσαν,

4 και  ο  Θεός   προσέθετε  την   μαρτυρίαν  του  με   σημεία   και  τέρατα και  με   διάφορα  θαύματα  και  με  διαμοιρασμόν  χαρισμάτων  του  Αγίου   Πνεύματος  σύμφωνα  με   την   θέλησίν  του.

5 Διότι  ο  Θεός   δεν   υπέταξε  εις   αγγέλους  τον  μέλλοντα  κόσμον,  δια τον   οποίον   μιλάμε.

6 Διαβεβαίωσε  τούτο  ένας  που  λέγει   κάπου,  Τί  είναι  ο  άνθρωπος, ώστε  να   τον   θυμάσαι,  ή  τί  είναι  ο  υιός   του  ανθρώπου  ώστε  να τον   προσέχεις;

7 Τον   έκαμες  δι' ολίγον  χρόνον  κατώτερον  από  τους  αγγέλους,   με δόξαν  και  τιμήν  τον εστεφάνωσες   και  τον   έκανες  κυρίαρχον   των έργων  σου.

8 Όλα   τα   υπέταξες  κάτω  από  τα  πόδια  του.  Αφού  λοιπόν  υπέταξε όλα   εις  αυτόν,  δεν  άφησε  τίποτα  ανυπότακτον  εις  αυτόν.  Αλλά  τώρα  δεν  βλέπομεν  ακόμη   να  έχουν  όλα   υποταχθεί  εις   τον άνθρωπον.

9 Βλέπομεν  όμως  τον   Ιησού,   ο  οποίος   έγινε   δι'  ολίγον   χρόνον κατώτερος  από   τους   αγγέλους,   δια  να  γευθεί,   δια   της   χάριτος του  Θεού,  θάνατον  δια  κάθε  άνθρωπον,  να  είναι   στεφανωμένος   με δόξα   και  τιμήν,  λόγω  του   παθήματος   του  θανάτου.

10 Διότι   ήτο   πρέπον  δι' αυτόν,   δια   τον   οποίον  και   δια  του  οποίου υπάρχουν  τα  πάντα,  προκειμένου   να  φέρει  πολλούς   υιούς  εις   την δόξαν,  να   κάνει  τον   αρχηγόν  της   σωτηρίας  των  τέλειον   δια   των παθημάτων.

 

Luke 8, 41-56

 

41 A certain man named Jairus, a chief of the synagogue, came, and fell down at Jesus' feet, and besought him that he would come into his house:

42 because he had an only daughter, about twelve years old, who was about to die. And as he went, the people crushed him.

43 A woman who had suffered from bleeding for twelve years and had spent all her wealth on doctors and could not be healed by anyone, came to him from behind,

44 touched the edge of his garment and immediately her bleeding stopped.

45 And Jesus said, Who touched me? Because everyone was denying it, Peter and those who were with him said, "Teacher, the world is surrounded by you and you are crushed and you say, 'Who touched me?'

46 But Jesus said, Somebody touched me: for I perceived that power was gone out of me.

47 When the woman saw that he had not escaped attention, she came in terror, fell at his feet, and told him before the whole world the cause for which he was touched, and that he was immediately healed.

48 And he said unto her, Daughter, be of good comfort: thy faith hath made thee whole; go in peace.

49 While he was still speaking, someone came from the synagogue chief's house and said to him, "Your daughter is dead; do not disturb the teacher anymore."

50 And when Jesus heard it, he said unto him, Fear not: believe only, and it shall be well done.

51 And when he was come into the house, he suffered no man to go in with him, save Peter, and John, and James, and the father, and the mother.

52 And they all wept and mourned for her. He did not say, "Do not weep; he is not dead but asleep."

53 And they mocked him, because they knew that he was dead.

54 But he, taking them all out, took her by the hand, and cried, saying, Maid, arise.

55 And her spirit came again, and she arose straightway: and he commanded to give her meat.

56 Her parents were astonished, and he ordered them not to tell anyone what had happened.

 

Hep. 2.2-10

 

2 For if the word, which was pronounced by angels, was prestigious, and every offense and disobedience received a just reward,

3 how shall we escape if we show negligence for such a great salvation? This salvation began to be preached by the Lord, then it was assured by those who heard it,

4 and God added his testimony with signs and monsters and with various miracles and sharing the gifts of the Holy Spirit according to his will.

5 For God has not subjected to the angels the future world through which we speak.

6 This is what one said, saying, What is man, that you may remember him, or what is the son of man to observe to him?

7 You have made him a little less than the angels, with glory and honor, and have made him a master of your works.

8 Thou didst subdue it under his feet. And when he had subdued all things to him, he left nothing in vain to him. But now we have not yet seen all things subjected to man.

9 But we see Jesus, who for a short time was inferior to the angels, that by the grace of God he may be dying for every man to be crowned with glory and honor, because of the death of death.

10 For it was fitting for him, by whom, and through whom all things are, to bring many sons to glory, to make the captain of the salvation of the perfect by the sufferings.