Μνήμη Αγίας Σκέπης της Υπεραγίας Θεοτόκου

 

Διαβάζουμε: «Τη αυτή ημέρα την ανάμνησιν ποιούμεθα της Αγίας Σκέπης της Υπεραγίας Δεσποίνης ημών Θεοτόκου και Αειπαρθένου Μαρίας ήτοι του ιερού αυτής Μαφορίου, του εν τω σορώ του Ιερού Ναού των Βλαχερνών, ότε ο Όσιος Ανδρέας ο δια Χριστόν σαλός κατείδεν εφηπλωμένην αυτήν άνωθεν και πάντας τους ευσεβείς περισκέπουσαν».

Λόγω των πολλών θαυμάτων από την Παναγία, που ανέφεραν οι Έλληνες στρατιώτες στον Ελληνοϊταλικό πόλεμο το 1940, η Ιερά Συνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος με απόφασή της το 1952, καθιέρωσε να εορτάζεται η  Αγία Σκέπη  της Θεοτόκου αντί για την 1^η Οκτωβρίου, στις 28 Οκτωβρίου. 
Η εορτή της Αγίας Σκέπης της Θεοτόκου η οποία τελούνταν από παλαιότατων χρόνων την 1^η Οκτωβρίου, ήταν ανάμνηση του θαύματος το οποίο είδε ο Όσιος Ανδρέας. Κατά τη διάρκεια μιάς αγρυπνίας στο παρεκκλήσι της «Αγίας Σορού» του ναού των Βλαχερνών στην Κωνσταντινούπολη, ο Όσιος Ανδρέας είδε την Θεοτόκο να προχωράει από τις βασιλικές πύλες προς το  θυσιαστήριο ανάμεσα σε λευκοφορους αγίους, από τους οποίους ξεχώριζαν ο Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος και ο Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος. Όταν έφθασε στο θυσιαστήριο γονάτισε και προσευχόταν για πολλή ώρα, κλαίγοντας και παρακάλωντας τον Υιό της για την σωτηρία του κόσμου. Όταν ολοκλήρωσε την δέησή της, έβγαλε από το κεφάλι της το αστραφτερό μαφόριο, που φορούσε και με μία κίνηση το άπλωσε σαν σκεπή επάνω από το εκκλησίασμα. Έτσι απλωμένο το έβλεπε για αρκετή ώρα ο Όσιος Ανδρέας μαζί με τον Επιφανιο, που τον συνόδευε. Όσο φαινόταν εκεί  η  Θεοτόκος, φαινόταν και η  ιερή εσθήτα να σκορπίζει τη Χάρη της. Όταν εκείνη άρχισε να ανεβαίνει προς τον ουρανό, άρχισε και η Θεία Σκέπη να συστέλλεται και σιγά – σιγά να χάνεται. Το  ιερό αυτό μαφόριο που φυλασσόταν εκεί συμβόλιζε την Χάρη και την προστασία που παρέχει η Παναγία στους πιστοὺς.

Απολυτίκιον. Ήχος α’. Της ερήμου πολίτης.          
Της Σκέπης σου Παρθένε ανυμνούμεν τας χάριτας, ήν ως φωτοφόρον νεφέλην εφαπλοίς υπέρ έννοιαν, και σκέπεις τον λαόν σου νοερώς, εκ πάσης των εχθρών επιβουλής· σε γαρ σκέπην και προστάτιν και βοηθόν, κεκτήμεθα βοώντές σοι· δόξα τοις μεγαλείοις σου Αγνή, δόξα τη θεία σκέπη σου, δόξα τη προς ημάς σου προμηθεία  Άχραντε.

Κοντάκιον. Ήχος πλ. δ’. Τη υπερμάχω.

Ώσπερ νεφέλη αγλαώς επισκιάζουσα

Της Εκκλησίας τα πληρώματα Πανάχραντε,

Εν τη πόλει πάλαι ώφθης τη βασιλίδι.

Αλλ’ ως σκέπη του λαού σου και υπέρμαχος

Περισκέπασον ημάς εκ πάσης θλίψεως          
Τους κραυγάζοντας, χαίρε Σκέπη ολόφωτε.

Μεγαλυνάριον.
Σκέπης σου τρυγώντες τας δωρεάς, και τας καθ’ εκάστην, Θεονύμφευτε παροχάς, υμνούμεν Παρθένε, την σην μεγαλωσύνην, την προς ημάς σου πρόνοιαν, μεγαλύνοντες.

 

Memory of the Holy Roof of the Most Holy Theotokos

 

We read: "On this day, in remembrance, we sing of the Holy Roof of the Blessed Virgin Mary, the Virgin Mary and the Eternal Virgin Mary, that is, of her sanctuary Maforios, of the body of the Holy Temple of the Blachernae, when Saint Andrew, who is descended from Christ, the pious were surrounded ".

Due to the many miracles from the Virgin Mary, mentioned by the Greek soldiers in the Greek-Italian war in 1940, the Holy Synod of the Church of Greece, by its decision in 1952, established the celebration of the Holy Roof of the Virgin Mary instead of October 1, on October 28.

The feast of the Holy Roof of the Virgin Mary, which was celebrated from ancient times on October 1, was a remembrance of the miracle that Saint Andreas saw. During a vigil in the chapel of "Agia Sorou" of the temple of the Blachernas in Constantinople, Saint Andreas saw the Virgin Mary proceeding from the royal gates to the altar among white-clad saints, from whom St. John the Baptist stood out. Saint John the Theologian. When she arrived at the altar she knelt and prayed for a long time, weeping and pleading with her Son for the salvation of the world. When she finished her prayer, she took out of her head the glittering robe she was wearing and with one movement she spread it like a roof over the congregation. Saint Andreas and Epiphanius, who accompanied him, saw it spread out for a long time. As long as the Virgin Mary appeared there, the sacred gown seemed to scatter her Grace. When she began to ascend to heaven, the Divine Roof began to shrink and slowly disappear. This sacred robe that was kept there symbolized the Grace and the protection that the Virgin Mary provides to the faithful.

 

 

Apolitikion. Ήχος α ’. The desert citizen.

Of Your Roof Virgin, we glorify the graces, or as a light-bearing cloud folded in a sense, and you think of your people mentally, from all the enemies of intrigue; your roof, glory the supply to us Achrande.

 

 

Κοντάκιον. Sound pl. d ’. I fight her.

Osper cloud overcast shadow

The crews of the Church Panachrade,

In the city you once touched the king.

But as the roof of your people and an advocate

We are overwhelmed by all sorrow

Screaming at them, rejoice Roof all over.

 

 

Μεγαλυνάριον.

Growing your roof of the gifts, and each one of them, God bless you, we praise the Virgin, the greatness, the provision for us, the growing ones.